
Περισσότερα... »
skip to content
Xanthi Blogs » Invent your future! | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Ξάνθης με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
26280 άρθρα από 69 πηγές
Aa - Zz
(1434)
Αα - Ωω
(24846)
Δίνω όπως-όπως μια φωτογραφική εκδοχή της επίμαχης λίστας [στην οποία κυριαρχούν τόνοι του μπλε και του μαύρου απ' ότι βλέπω - χμμ] και μπαίνω στον πειρασμό -απευθυνόμενος στους απανταχού λιστολάγνους- να αναπαράγω τον Καραϊσκάκη, έστω και για έναν τόσο ευτελέστερο λόγο:
..και, αν υπάρχει αλκυονίδα μουσική να λάμψει μέσα στον σκυφτό χειμώνα μας, this is it σου λέω! Άλμπουμ της χρονιάς; της δεκαετίας; Τι σημασία έχει.. Ρίξτο στο στέρεο, στα ακουστικά, στο δρόμο-τα-χείλη-ή-τη-μέρα σου και νιώσε, λιώσε..
Οκέι, δεν είναι agaetis byrjun. Σύμφωνοι, κάποιες από τις εξώκοσμες λεπτομέρειες που τους καθιέρωσαν στο "post-rock" στερέωμα έχουν χαθεί. Οι ισλανδοί κουράστηκαν από τα ίδια τους τα όπλα και προσπαθούν [σαν την οικονομία τους!] να επαναπροσδιορίσουν εαυτόν; Ίσως. Ένας αέρας εξωστρέφειας στο συγκρότημα φυσάει από πέρα, έξω από τα ισλανδικά σύνορα: abbey road και sinfonietta του λονδίνου, πέρα-δώθε σε νέα υόρκη και βερολίνο, επιστράτευση του flood στην παραγωγή. Ελαφρά μετατόπιση προς την ποπ, χωρίς όμως εκπτώσεις στην εσωτερικότητα. Και για άλλη μια φορά, ένας δίσκος που κουμπώνει πάνω σου αβίαστα - σε κάθε ώρα/διάθεση/εποχή.
Αγαπητή. Επιστήμη. Ωπ; τι εννοεί ο ποιητής; Οι δοκιμαστικοί σωλήνες παίρνουν φωτιά, οι εξισώσεις εκρήγνυνται. Και μέσα στις αναθυμιάσεις, yes here of course there are miracles. Τι να τους πεις τώρα αυτούς τους νεοϋορκέζους καρντάσηδες. Το κάναν το θαύμα τους γαμώτο. Κατάφεραν σ' έναν δίσκο άκρως "επιστημονικό" να εμφυσήσουν ψυχή και παλμό και όραμα και σκέρτσο και ομορφιά και αγάπη. Όλα τα πνευστά, τα έγχορδα, τα samples σφιχτοδεμένα σ' ένα αψεγάδιαστο σύνολο βουτηγμένο στο funk, τους στακάτους σέξι ρυθμούς, τις μελωδικές ανατροπές. Μην περιμένεις εδώ αυτοσχεδιασμούς - όλα είναι άκρως υπολογισμένα μέχρι τελευταίας νότας. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον Malone να κορυφώσει με την καθαρτική lovers day σκούζοντας λυτρωμένος: I'm gonna take you, I'm gonna shake you, I'm gonna make you cum!
Οι fleet foxes βγάλαν ένα υπέροχο ep αλλά το ομώνυμο ντεμπούτο τους μάλλον με απογοήτευσε. Ο bon iver με την ελλειπτική folk του αρχικά με ψιλοξενέρωσε - κερδίζει όμως σιγά σιγά πόντους σε βάθος χρόνου. Ποιος λοιπόν θα μου κρατούσε αυτή τη χρονιά αναμμένη την αμερικάνικη folk φλόγα; Απευθυνθείτε στο Τμήμα Αετών, παρακαλώ [τι όνομα!]. Σ' αυτό εδώ το department βέβαια τα πράγματα ξεφεύγουν λιγάκι από τις folk νόρμες. Έχουμε και μπάντζο και πιανάκια και φλαουτάκια, έχουμε όμως και μπόλικη διάθεση για πειραματισμό, ε; Αποτέλεσμα; Τραγανιστές μελωδίες, ζόρικες συνθέσεις χωρίς όμως να το φωνάζουν, εκφραστικότατες έντεχνες ενορχηστρώσεις από τους Rossen & Nicolaus, μια αύρα μπιτλικής αρμονίας, ζεστασιά, κόκκινο κρασί, αναμμένο τζάκι και το χιόνι έξω να πέφτει - χο, χο, χο. Μήπως τελικά οι DoE είναι ο Αη-Βασίλης;
Τώρα φταίω εγώ που μέσα στη διάχυτη μελαγχολία αυτών των τραγουδιών διακρίνω έναν ατόφιο fuck-you παράγοντα, έναν άγουρο αλλά ωραίο τσαμπουκά, μια επιθετική μαγεία; Όχι δα. Τα ίδια τα τραγούδια της φταίνε. Γιατί κάτω από τις εγκάρδιες μελωδίες, τις πλούσιες ενορχηστρώσεις και την ισορροπημένη μίξη του Caple, σιγοβράζει ο διακαής πόθος της Μόνικας να ακουστεί, πέρα από μουσικές νόρμες και πολιτικά θέσφατα. Δεν ξέρω αν η Μόνικα είχε μόνο τον καλό της στο μυαλό - εγώ πάντως ακούω μια κραυγή που δεν απέχει και πολύ από την κραυγή των νέων στις πορείες, όταν τραγουδάει σπαραχτικά: Look at me, there were more to see, there were more to be proud of!
[Μπροστά στην αστυνομική διεύθυνση Ξάνθης, 9.ΧΙΙ.08.
“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.>>
[Το κείμενο αυτό από το [kratoumenoi.wordpress.com] θα σταλεί αύριο στο κοινοβούλιο και στα ΜΜΕ. Προσυπογράφουμε και αναδημοσιεύουμε σήμερα.]

Πέρσι τέτοιον καιρό, ο κοπρίτης ο Μόριαρτι πήρε σβάρνα τις πολιτείες, από νέα υόρκη ίσαμε καλιφόρνια και ανάποδα δυο-τρεις φορές, ψάχνοντας το τίποτα, ζώντας στο πουθενά, απολαμβάνοντας το αδύνατο. Φέτος ήταν η σειρά του Τζόουντ να την κάνει για καλιφόρνια, υπό άλλες όμως συνθήκες. Τι τα θες, κωλοϋποχρεώσεις. Έχουν τίποτα κοινό αυτοί οι δύο φαινομενικά αντίθετοι τύποι - ο Ντην κι ο Τομ, πέρα από το ότι τους εμπνεύστηκαν [ή και τους συνάντησαν] με διαφορά δεκαετίας δύο ακρογωνιαίοι λίθοι της αμερικάνικης κουλτούρας; Μήπως μια ματιά στραμμένη καρφί κατά το άγνωστο; μια διαολεμένη περιέργεια για τη ζωή; μια ασίγαστη λαχτάρα για περιπλάνηση; Ίσως. Μα πάνω απ' όλα, τα σταφύλια στα όνειρα αυτωνών δεν είναι απλά βουτηγμένα στην οργή. Οσμίζονται πως ακόμα και μέσα στα τρίσβαθα της απελπισίας, ξεπροβάλλει αναπάντεχα το στήθος μιας Ρόζας, που θα σκύψει από πάνω τους στοργικά για να βυζάξουν το γάλα της ζωής. Μιας Ρόζας που κι αυτή με τη σειρά της -ναι!- το 'χει ανάγκη να βυζαχτεί.
μουσικές πάνε κι έρχονται χλιμιντρίζοντας,
Χρυσός Φοίνικας στις Κάνες το "Entre les murs", ταινία βασισμένη σε βιβλίο καθηγητή της δευτεροβάθμιας σε υποβαθμισμένη περιοχή του Παρισιού. Με πρωταγωνιστές κανονικούς μαθητές, έτσι; Χμμ, ενδιαφέρον. Όταν με το καλό βγει σε dvd, να θυμηθώ να το δω μαζί με τους μαθητές μου..
>Εντωμεταξύ εδώ βρίσκεται το νέο πρότζεκτ του Κούλογλου, σε δοκιμαστική περίοδο ακόμα. banana republic. Aπό όνομα πάντως σκίζει, ε; Σε ένα σπιρτόζικο σχόλιο στην καινούρια lifo, ο Κούλογλου δίνει επιτέλους μια πειστική απάντηση στο καυτό ερώτημα: πώς είναι δυνατό να θεωρείται ο κωστάκης ακόμα ο καταλληλότερος; Ιδού:
..Το φρεσκότατο ep των fleet foxes είναι από κείνα τα πραματάκια που, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, μπορούν να γυρίσουν τον διακόπτη στο on. [ΟΚ χαλάρωσε, όλο στο πονηρό το μυαλό σου-] Ό,τι ομoρφότερο έχω ακούσει μέχρι στιγμής από τη μουσική παραγωγή του 2008. "Baroque pop, music from fantasy movies, Motown, block harmonies, hymns, a couple moments approaching shaggy rock stuff, but mostly rather tempered and restrained. Not much of a rock band.", περιγράφουν οι ίδιοι τις επιρροές τους στο myspace τους. Πραγματικά, ανοίγει η ψυχή σου να τους ακούς. Αν το full album [που κυκλοφορεί στις 3 Ιουνίου] είναι στην ίδια συχνότητα, μάλλον θα (παρα)μιλάω για ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς.As a child, I knew that the stars could only get brighter and we would get closer,
Leaving this darkness behind..
Now that I’m older, the stars should lie upon my face, but when I find myself alone,
I feel like I am blind!
I wish the stars could shine now for they are closer, they are near
But they will not present my present, they make my past and future painfully clear.
To hear you now, to see you now, I can look outside myself
And I must examine my breath and look inside,
Because I feel blind, because I feel blind!
[είναι βραδάκι και μόλις μας κόψαν το ρεύμα. Η καταλληλότερη στιγμή δηλαδή για να ανεβάσω το νέο μαγικό ντισκο-ποίημα των Hercules & Love Affair. Τώρα που όλη η γειτονιά είναι λίγο blind.]
Ώστε έτσι λοιπόν. Μετά το νόμο 3037/2002 που φιλοδοξούσε να να στείλει στο πυρ το εξώτερο τους υπολογιστές ως ... διαβολικές φρουτομηχανές, ένα νέο ριζοσπαστικό νομοθέτημα καλείται να μας κάνει διεθνώς ρεζίλι λογοκρίνοντας τους κατάπτυστους bloggers; Α, ξέχασα, μλάμε για τα "ενημερωτικά" blogs. Πώς είπατε; Υπάρχει τέτοιο πράμα; Κι εγώ που νόμιζα πως το διαδίκτυο είναι εξ ορισμού συνυφασμένο με την ανωνυμία, την μη-κεντρική διαχείριση και την ιδιότητα να "βλέπει την λογοκρισία σαν ελάττωμα και να την παρακάμπτει" (John Gilmore, ιδρυτής της Electronic Frontier Foundation, οργάνωσης για τα δικαιώματα στον κυβερνοχώρο). Έϊ, ψιτ: μόνο ξεριζώνοντας συθέμελα το internet μπορείς να εμποδίσεις την διάδοση του μηνύματος. Χελόου..
Μετά το φως, το σκοτάδι. Μετά το 1, το 0. Γιατί μόνο το 0 ταιριάζει σ' αυτόν τον εξωπραγματικό δίσκο. Untrue μέχρι το μεδούλι. Λες και οι εξωγήινοι σού στέλνουν μουσικά σήματα. To ψέμα και ο υπόκωφος θόρυβος των φαντασμάτων. Η μοναξιά τoυ έρωτα. Έρημοι δρόμοι. Η ζήλεια. Μούδιασμα: μια αόρατη απειλή, που μπορεί να 'ναι και η επιθυμία. Ακατάληπτες pitch-shifted φωνές από μακριά, δηλαδή από βαθιά μέσα σου. Άστεγος. Άγρια χαράματα στην εθνική. Μαγεία.
Πώς ανοίγεις διάπλατα όλα τα παράθυρα και ο ήλιος εισβάλλει τρελαμένος και φωτίζει κάθε γωνιά; Πώς κάνεις μια βόλτα με τα φιλαράκια σου στην παραλία και όλα μοιάζουνε σωστά; Πώς εκείνη σού χαμογελά εγκάρδια και το μέσα σου θέλει να εκραγεί; Πώς το άγνωστο σού κλείνει πονηρά το μάτι και μεμιάς γίνεται οικείο; Κάπως έτσι ποτίζει ετούτο το απίστευτο δισκάκι τα κύτταρά σου μετά από απανωτές ακροάσεις. Ο Noah Lennox, ο drummer των Animal Collective, την έκανε -λέει- από τη Νέα Υόρκη, παντρεύτηκε, έγινε μπαμπάς και πήγε να ζήσει Πορτογαλία μεριά. Εκεί, στο σπίτι του στη Λισαβώνα, με δυο sampler, ένα mac και κάτι πεταλάκια, ηχογράφησε ένα αριστούργημα. Διάολε, υπάρχει τελικά η πιθανότητα ο γάμος, εκτός από διευκολύνσεις στην εφορία, να προσφέρει και ευφορία;
Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν Σουηδό μορφονιό που θεωρεί love affair το αγγελικά απολαυστικό κούρεμα που του προσφέρει η Shirin μέσα από τα σύννεφα; Χμμ, μάλλον πολλά, απ' ό,τι φαίνεται. Τι είναι αυτό που κάνει πραγματικά έναν δίσκο να ξεχωρίζει; Όταν ρίχνεις το cd στον player και ο κόσμος γύρω σου μετασχηματίζεται ως δια μαγείας· όταν οι μελωδίες ξεχύνονται αβίαστα, όπως αναπνέεις· όταν μέσα από όλα τα samples και τις ενορχηστρώσεις με την 60s ποπ αισθητική αναδύεται μια fuckin' πελώρια διάθεση να ξαναγαπήσεις ό,τι είχες ξεχάσει να αγαπάς, ε, τότε υποθέτω πως ξέρεις. Εύγε Jens.
Η ενορχηστρωτική και ηχητική αρτιότητα ετούτου του τελευταίου πονήματος του μαθηματικού (με PhD στα Overconvergent Siegel Modular Symbols, παρακαλώ) Snaith αγγίζoυν το τέλειο. "Ε, και;", θα μου πεις. Αυτό είναι το ζητούμενο στη μουσική; Όχι βέβαια. Έλα όμως που μέσα από αυτήν την αρτιότητα ξεπροβάλλει μια πανέμορφη ψυχεδελική ποπ, γεμάτη ζουμερές ηχοβιταμίνες που θα σε κρατήσουν σε state of euphoria τις δύσκολες ώρες. Μεγάλη ντόπα μιλάμε. Κατά κάποιο τρόπο το άλμπουμ μοιάζει λίγο με αυτό των Yeasayer μουσικά, μόνο που εδώ η διάθεση είναι πιο ανάλαφρη, σέξι και παιγνιώδης. Συνδυάζοντας το ηλεκτρονικό παρελθόν του με καλοπαιγμένα φυσικά ντραμς, αλλούτερα φλάουτα και ένα σωρό ενδιαφέροντες ήχους προς εξερεύνηση, ο Dan μας παραδίδει την προσωπική του αντιμετώπιση στα τερτίπια του έρωτα. Στο εσώφυλλο του cd στέλνει όλη την αγάπη του στη Nitasha. Να 'ναι καλά το κορίτσι που τον ενέπνευσε.
Παίρνοντας την ανιούσα για την αγαπημένη μου πεντάδα, το φως πληθαίνει. Τι έχουμε εδώ; Ένα εξαιρετικό ντεμπούτο περιτυλιγμένο από απολύτως θετική αύρα, βουτηγμένο σε μια φανταστική αίσθηση παγκόσμιας αγάπης. Με τίτλους όπως Sunrise, Wait for the Summer, No need to worry, Forgiveness, καταλαβαίνεις τι παίζεται εδώ, έτσι; Ονειρικές φωνητικές αρμονίες, γλυκύτατο άταστο μπάσο, ντραμς και ρυθμοί με καλά αφομοιωμένες "world" αναφορές -στα πρότυπα των Talking Heads- και ισορροπημένες αναλογίες. Ένα άκουσμα που σ' αγγίζει στον ώμο αδελφικά, ένα παρηγορητικό ηχοτοπίο για το καλοκαίρι που κρύβουμε μέσα μας.
Λίγο πριν χαράξει, η τελευταία ανάσα της θλίψης χαμογελά πικρά πίσω από το ώμο σου. Ορίστε; Αυτό που άκουσες. Μην δοκιμάσεις να πιεις την μουσική των BR πριν από την saturday-night-fever πανηγυρική σου έξοδο. Εδώ πέρα βασιλεύει η εσωστρέφεια, η στιλιζαρισμένη μελαγχολία, η σκιά. Οι δίδυμοι ιταλοί αδερφοί Pace μαζί με τη γιαπωνεζούλα τους κεντούν ένα παράξενο art-pop κομψοτέχνημα που προφανώς δεν είναι για όλες τις ώρες -όταν όμως σε πετύχει σε κείνη την [ξέρεις ποια] blue φάση, σε κατακτά βαθιά και αμετάκλητα. Οι υπέροχα γλυκές [όχι όμως γλυκανάλατες] μελωδίες, οι αιθέρια συγκεχυμένες κιθάρες, η υψίσυχνη αλλά ήρεμη φωνή της Kazu, η σχεδόν αυστηρή προσκόλληση σ' ένα ηχητικό τυπικό απόλυτα προσωπικό και ξεχωριστό, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αντίστασης. Παραδίνομαι.
Πέρα από όλη την παραφιλολογία για την κυκλοφορία του (τα 'παμε αυτά, ε; μην τ'αρμέξουμε πάλι), αυτό το album είναι σπουδαίο, πώς να το κάνουμε. Ο Thom αναλαμβάνει και πάλι να σηκώσει τα βάρη της ανθρώπινης ύπαρξης - wtf, εργολαβία την έχει πάρει τη δουλειά. Οι στίχοι του γυμνοί, σκληροί και επικεντρωμένοι όσο ποτέ. Η φωνή του, χωρίς περιττούς ακροβατισμούς και υπερβολές, σε απόλυτη ταύτιση με το κρυμμένο νόημα. Η παραγωγή του Godrich μετρημένη και σε σύμπνοια με τη μουσική, χωρίς ούτε στιγμή να την καπελώνει για εντυπωσιασμό. Το αποτέλεσμα; Από τα τρελαμένα 5/4 του 15 step και το υπέροχο ambience των drums του Reckoner ως την απολογητική πιανιστική μελωδικότητα του Videotape: στοιχειωτικό.
Θυμάσαι τον Paul Banks να έγραφε ποτέ απαράμιλλη ποίηση; Οι στίχοι ήταν αυτοί που φτιάξαν το Turn on the bright Lights και το Antics; Τι χτυπιέσαι και γκρινιάζεις τώρα για δήθεν νεφελώδεις ατάκες και άσφαιρα καρδιοχτυπήματα; Η κινητήρια δύναμη στους Interpol ήταν πάντα ο Daniel Kessler, και έτσι παραμένει. Όλα τα σήματα κατατεθέντα είναι εδώ - και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό. Οι αραχνοΰφαντες κιθάρες, η dark ατμόσφαιρα, οι άψογα σκηνοθετημένες συνθέσεις, οι μελωδίες, τα ελαττωμένα διαστήματα, το συναίσθημα, ο ήχος. Ο ήχος... Οι Rickenbacker 330, Epiphone Casino, Les Paul Custom παίρνουν φωτιά μέσα από τους ριβερμπιασμένους Fender και πλέκουν μια ηχητική νιρβάνα, διάολε. Όσο κι αν το πάλεψαν, με τη βοήθεια του Costey, να "πειραματιστούν" με synths-πνευστά-ή-ξέρω-γω-τι, ετούτος ο δίσκος είναι η επιτομή του σύγχρονου κιθαριστικού ήχου.
Σε αντίθεση με τους τουέντι-σάμθιγκ Arcade Fire, ο πενηντάρης Thurston δεν έχει τίποτα να αποδείξει. Ο πρωτομάστορας του θορύβου βάζει τον ηλεκτρισμό στο ντουλάπι για λίγο και πιάνει την ακουστική κιθάρα. Εντελώς χαλαρά, με συνοδεία ντραμς, βιολιού αλλά και ελεγχόμενων ξεσπασμάτων από την ηλεκτρική του J Mascis και τη δική του (ε είπαμε, ακουστικά, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας!), ο Thurston θυμάται. Χαίρεται. Μελαγχολεί. Ξαναθυμάται. Ανασύρει στιγμιότυπα - παλιές φωτογραφίες, φιλίες, καπνισμένους παρατημένους ενισχυτές, έρωτες, παγωμένες κιθάρες, τον εαυτό του στα 13 να κάνει πρόβα θορύβου. Όχι σαν άνθρωπος που ζει στο παρελθόν, αλλά ως ένας ολοκληρωμένος μουσικός που έχει μετουσιώσει την καθημερινότητα και την εμπειρία του σε ποίηση.
Είναι φανερό πως η καναδέζικη κολεκτίβα σκίστηκε σ' αυτόν τον δεύτερο δίσκο να ακουστεί μεγάλη. Πολύ μεγάλη. Ηχογράφηση σε παλιά εκκλησία στο Quebec που έχουν αγοράσει και μετατρέψει σε στούντιο, αλλά και σ' άλλους χώρους σε Μόντρεαλ, Νέα Υόρκη, Βουδαπέστη. Χρήση gospel χορωδίας, κλασικής ορχήστρας, εκκλησιατικού οργάνου ηχογραφημένου στον φυσικό του χώρο. Άφθονο reverb. Παγκόσμια θεματική: δίδυμοι πύργοι, πόλεμος σε Ιράκ και δεν συμμαζεύεται. Επιβλητικός τίτλος. Μοιραία κατηγορήθηκαν ότι την έκαναν άρον-άρον από την home-made, lo-fi αισθητική του funeral και ξανοίχτηκαν σε κενόδοξες ατραπούς. Υπερβολές. Τα παιδιά ζουν τ' όνειρό τους: τα φράγκα που βγάλαν από τον πρώτο δίσκο τα έριξαν σε σούπερ παραγωγή (την οποία, σημειωτέον, υλοποίησαν μόνοι τους) και γουστάρουνε. Και το αποτέλεσμα φυσικά τους δικαιώνει. Η γιορτή είναι ακόμη εδώ, ξεσηκωτική, καθαρτική, χειμαρρώδης. Ocean of Noise, δυναμικές πνευστές κορυφώσεις. My body is a cage, μπλουζ συναίσθημα απ' το μέλλον. No cars go, η επανάσταση της αθωότητας. Να δούμε πού θα το παν στον τρίτο δίσκο.
Τα ντραμς εδώ δίνουνε τον τόνο της καρδιάς. Δυνατά. Μονολιθικά. Μαζί με διακριτικές ψηφίδες από πιάνο, μακρινές κιθάρες και layers από πνευστά/έγχορδα, στρώνουν το ηχοχαλί όπου θ' αράξουνε γλυκόπικρες ιστορίες μιας καθημερινότητας που παλεύει να ανυψωθεί. Μιας φιλίας που ζητάει να βρει το νόημά της: εισβάλλοντας στα κεφάλια των φίλων, τρυπώνοντας στα ρούχα τους, αγαπώντας τις αγάπες τους. Ενός αραχνιασμένου έρωτα "διαμερίσματος" που θέλει το αίμα του πίσω - αλλιώς έχει τον πόλεμο στο τσεπάκι. Ένας βαθιά ανθρώπινος δίσκος από το Brooklyn. Με εσωτερική ένταση, χωρίς περιττές φασαρίες.
Πίσω απ' τις φυλλωσιές αναδύθηκες
Πολύς ντόρος για το νέο album των Radiohead και την επιλογή τους να το κυκλοφορήσουν μονάχοι τους. Το κατεβάζεις από το site τους πληρώνοντας όσο θες, ή περιμένεις να βγάλουν την σούπερ κυριλέ έκδοση φορτωμένη με βαρύ βινύλιο, σιντί, κάμποσα επιπλέον τραγούδια κ.λπ. και σκας 40 λιράκια (=κάπου 60 ευρώ!). Όμως: όσο ενδιαφέρουσα κι αν ακούγεται αυτή η τακτική, μήπως τελικά αντί να διευκολύνει τον λάτρη της μουσικής τον φρενάρει; ΟΚ, ωραίο το In Rainbows ─ το κατέβασα πληρώνοντας μία (1) λίρα. Ωστόσο, αν και πάντοτε αγοράζω σε φυσική μορφή την μουσική που μ' αρέσει, δεν σκοπεύω να σκάσω 60 ευρώ για 1 κωλοalbum ─ δεν πα να 'χει μέσα και το κεφάλι του Thom Yorke επιχρυσωμένο. Οι Radiohead επέλεξαν να κάνουν το αντικείμενο-cd είδος πολυτελείας. Ελπίζω να μην ακολουθήσουν κι άλλοι. Θες να μοιράσεις τζάμπα downloads; Μοίρασε. Αλλά κυκλοφόρα και μια φυσική έκδοση στη λογική τιμή των 10-20 ευρώ.
Ο κύριος Ζοζέ, ο ήρωας του συμπαθέστατου J. Saramago στο βιβλίο του "Όλα τα ονόματα" που διάβασα πρόσφατα, δεν είναι εκπαιδευτικός. Είναι υπάλληλος του Γενικού Ληξιαρχείου του Κράτους. Δεν γνωρίζει φυσικά όλα τα χιλιάδες ονόματα που περνάνε καθημερινά από τα χέρια του, ονόματα ζωντανών τε και νεκρών, διαβαίνει όμως κάποιο από αυτά με περισσή επιμονή και επιμέλεια. Ο κος Ραπανάκης (=saramago στα πορτογαλικά!) το προχωράει βέβαια πολύ παραπέρα: χτίζει μια ζουμερή πραγματεία πάνω στα όρια ζωής και θανάτου, βουτηγμένη σε τόνους κυνικού χιούμορ και ντοστογεφσκικής ψυχογραφικής ακρίβειας - ξεχειλίζουσα όμως από ανθρωπιά και συμπαντικό ήθος. Είναι το τρίτο του βιβλίο που διαβάζω (μετά τη "Σπηλιά" και τον "Άνθρωπο αντίγραφο") και σίγουρα δεν θα 'ναι το τελευταίο. 
Ο διεθνής "εναλλακτικός" τύπος σχεδόν τον έθαψε. Θέλαν, προφανώς, ένα νέο Antics. Άσ' τους να λένε. Ο δίσκος ξεχειλίζει από μελωδικότητα και τις ασύμμετρα όμορφες κιθάρες του Daniel Kessler. Αν δεν μπορείς να τον ακούσεις τώρα, κράτα τον για το φθινόπωρο. Θα σε ανταμείψει πλουσιοπάροχα!
Τι - νομίζεις τώρα ότι θα μιλήσω για τη μουσική μου; Οι ζέστες σφίγγουν και, ακόμα και οι εθνοπατέρες μας ετοιμάζονται να κόψουν τα πολλά μπλα-μπλα. Μην κοιτάς που πήραν σβάρνα τις Θεσσαλονίκες, τις Άμφισσες και τις Κωλοπετεινίτσες κομπάζοντας με περισσή αυτοπεπεποίθηση για το πόσο αποτελεσματικοί, ετοιμοπόλεμοι και (γενικώς) καλύτεροι από τους "άλλους" είναι. Μια τελευταία αναλαμπή είναι αυτή, ένα ντου πριν τα μπάνια του λαού.
Προσπαθούσα να ξεδιαλύνω μέσα μου τι είναι αυτό ακριβώς που με ταλάνιζε με την ιστορία τού Sea Diamond. Βυθίστηκε ένα πλοίο, δυο αγνούμενοι. ΟΚ, σίγουρα λυπηρό και απευκταίο συμβάν. Τα νερά της Σαντορίνης απειλούνται από κάμποσους τόνους μαζούτ. Τραγικό, δεν το συζητάμε. Παιχνίδια παίζονται με τον τρόπο και τα αίτια της βύθισης, που πιθανόν κρύβουν ιταμές πολιτικές εταιριών κ.λπ., κ.λπ. Γλοιώδης προοπτική, ασφαλώς. Όμως όχι, κάτι άλλο, βαθύτερο ήταν αυτό που με ενοχλούσε. Ένα αναθεματισμένο συναίσθημα ότι τής άξιζε της Σαντορίνης να συγκρουσθεί με το καράβι. Έτσι που την κατάντησαν. Πώς διάολο μού γεννήθηκε ένα τέτοιο συναίσθημα; Θες να ήταν το αρπαχτικό βλέμμα του δημάρχου στις οθόνες που μετέφραζε κάθε κυβικό εκατοστό μόλυνσης σε απώλεια ευρώ; Ή που, ο ένας στ' αλήθεια μαγικός χρόνος που έζησα στο νησί ήταν από τότε (πάνε πέντε χρόνια...) μολυσμένος ως έναν βαθμό από την άκρατη τουριστομανία των ντόπιων - που χτίζαν λυσσαλέα κάθε εναπομένον χιλιοστό γης; Δεν ξέρω. Πάντως αυτές τις σκόρπιες σκέψεις μου ήρθε και πραγματικά φώτισε ετούτο το άρθρο τού συγγραφέα/ποιητή Ευγένιου Αρανίτση, που με απίστευτη καθαρότητα έδωσε, νομίζω, το στίγμα του ναυαγίου. Ανάμεσα στα άλλα, ο Ε.Α. γράφει:
Οινόφυτα. Τι μού θυμίζουν, τι μού θυμίζουν... Μα ναι, με το τρένο μια στάση πριν τον Άγιο Θωμά. Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων. Στα Οινόφυτα λοιπόν ο παπα-Γιάννης, ένας άνθρωπος τής Εκκλησίας, ένας "ρασοφόρος ακτιβιστής", δίνει τον δικό του αγώνα για το καλό τού τόπου του. Ένα μήνυμα, στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, ότι η εκκλησία θα μπορούσε να παίξει έναν ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνία και όχι να μυξοχαριεντίζεται στην ποδιά του κάθε Χριστόδουλου. Σταχυολογώ από τις ενδιαφέρουσες απαντήσεις που δίνει ο παπα-Γιάννης στον Άρη Χατζηγεωργίου στη σημερινή Ελευθεροτυπία (οι υπογραμμίσεις δικές μου):
Δεν αντέχω. Θα το πω, κι ας με πάρεις με τις πέτρες. Πολύ την φχαριστήθηκα την τεσσάρα που έπνιξε η εθνική μας το Σάββατο. Όχι για ποδοσφαιρικούς λόγους, βεβαίως. Ποσώς. Κυρίως επειδή ο αγώνας έγινε παραμονή της εθνικής μας εορτής. Έτσι, κάτι γκαβλωμένοι τσολιαράδες που μπήκαν στο γήπεδο (ή παρακολούθησαν τον αγώνα στην TV τους) με διάθεση "πάλι με χρόνια με καιρούς...", έγιναν ένα με το γρασίδι. Άι σιχτίρ...
) του Τσιτουρίδη. Ό,τι και να ξεστομίσει, αναιρείται αυτοστιγμεί από αυτή την εκπληκτικά εύγλωττη ματιά που ψιθυρίζει: "Είμαι ένοχος, ένοχος, ένοχος - και δεν ξέρω πώς διάολο να τα μπαλώσω!"
H DSL μου πετάει, φλοπ-φλοπ. Α, δεν στο 'πα; Έχω βάλει DSL εδώ και κανα δίμηνο. Και ανάμεσα στα άλλα καλούδια, απολαμβάνω net radio με τη σέσουλα. Ξεχωρίζω το νεοϋορκέζικο East Village Radio με πληθώρα παραγωγών και μουσικών, από jazz και blues μέχρι κλασική, soundtracks, ροκ, hip-hop, dance κι ό,τι τραβάει η όρεξή σου. Ωραία πράματα. Ο woxy.com εστιάζει σε indie καταστάσεις και, αν και απoυσιάζει από αυτόν ο ενδιαφέρων λόγος ενός παραγωγού με άποψη, τουλάχιστον ακούς πράματα της προκοπής. Ακούω και τον Γιάννη Πετρίδη καμιά φορά από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ, με τα γνωστά υπέρ και κατά του. Περιμένω να εκπέμψει επιτέλους online και ο 88μισό, o οποίος φέτος ανανέωσε τον στόλο του και το πρόγραμμά του με φρέσκο σαλονικιώτικο αίμα. Άντε ρε παιδιά, ανοίξτε το, μας γκαστρώσατε. Ενίοτε ρίχνω και κανα μάτι σε καμιά online TV. Όχι, για να μη λες πως είμαι ντιπ αντι-τηλεορασάκιας. Στο γερμανικό motortv παίζει αβέρτα βιντεοκλιπάκια από τον indie rock χώρο. Στο βρετανικό hyptv μπορείς να δεις σύγχρονα ταινιάκια μικρού μήκους, φτιαγμένα από wannabe νέους εναλλακτικούς σκηνοθέτες. Άντε και καμιά ERT World, έτσι για να κρατάμε και μιαν επαφή με τα τής ελληνικής TV. Μην μάς πούνε και αγράμματους, διάολε.
There is a war between the rich and the poor,
Σε πολεμικό κλίμα κινούνται και οι Decemberists στον τελευταίο τους δίσκο, The Crane Wife, νούμερο 1 των αγαπημένων μου για το 2006. Μπαρούτι παντού. Sing, muse, of the passion of the pistol. Αγάπες τσακισμένες από τις μάχες, When the War came. Aιμοσταγείς σφαγείς που καραδοκούν να σε κάνουν κιμά, ωδή στο Τέλειο Έγκλημα, σκιαγράφηση ενός βιασμού. Μέσα σ' όλον αυτό τον συρφετό, οι ηλιαχτίδες ενός summersong και, φυσικά, η πληγωμένη crane wife που ο αφηγητής ανακάλυψε στα συντρίμμια, μιαν έναστρη χειμωνιάτικη νυχτιά. Και η μουσική; Α, η μουσική! Τρελό πανηγύρι. O Colin Meloy και η παρέα του δεν τσιγκουνεύτηκαν τις μελωδίες, τις ιδέες, το πάθος της ερμηνείας. Με hammond, πιάνο, ακορντεόν, κιθάρες (ακουστικές, ηλεκτρικές, pedal steel), μπουζούκι (;!), μπάντζο, τσέλο και φυσικά μπάσα+drums, στήσαν ένα μοναδικής μουσικότητας/ευαισθησίας/ισορροπίας έργο, όπου, εν ολίγοις, κάνουν ό,τι γουστάρουν. Πηδούν με ευκολία από ύφος σε ύφος, υπηρετώντας πιστά το εκάστοτε τραγούδι - κι όμως, έχεις την πλήρη αίσθηση της συνέχειας, του ενιαίου. Είναι, εν τέλει, παρόλη τη στιχουργική ζοφερότητα, ένας φωτεινός, αισιόδοξος δίσκος. Φτιαγμένος με μεράκι από 5 αμερικανάκια στο Oregon. Της άλλης Αμερικής, αυτής που αντί να στήνει πολέμους, τούς κάνει τραγούδια.
Για δείτε ωρέ έναν κόκορα. Με λοφίο ποιητή. Θα ανεβεί στα κεραμίδια και θα βροντοφωνάξει την μία και μοναδική αλήθεια. Κι αν θες, τόλμα να μην την ακούσεις. Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Ευθύς θα κατέβει και θα σού σπάσει τα μούτρα, με τα ίδια του τα πόδια. Έχουμε ξεφύγει εντελώς; Οι γραφικότητες του κυρ-Βύρωνα τείνουν να γίνουν πλέον επικίνδυνες. Αν οι αστυνομικοί υιοθετήσουν το στυλάκι του προϊσταμένου τους, αύριο η μισή χώρα θα κυκλοφορεί με μαυρισμένα μάτια και τσακισμένα παΐδια. Η αυταρχικότητα τής κυβέρνησης δεν εξαντλείται βεβαίως στο πρόσωπο τού σαμουράι υπουργού. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν η αφεντιά μου και το συνάφι της φορέσουμε το προσωπείο της δικιάς μας σιδηράς προϊσταμένης, σε συνδυασμό με ολίγη από την κοκοροστολή τού Βύρωνα. Μίλησες στην τάξη; Τρεις μπουνιές για αρχή και βλέπουμε. Τόλμησες να αμφισβητήσεις την πανσοφία τού δασκάλου σου; Λιθοβολισμός στο προαύλιο. Υποκίνησες κατάληψη; Αποβολή διά παντός από τα πάντα και κλείσιμο σε αναμορφωτήριο.
Το καρναβάλι στις μέρες μας έχει χάσει την αξία του. Ή, έστω, έχει αλλάξει ρόλο: πλέον δίνει την ευκαιρία στον λαουτζίκο να... πιθηκίσει τα καμώματα των πολιτικών του, που βρίσκονται σε state αεικαρνάβαλου. Πώς είπες; Πάντα έτσι ήταν; Σού έδινε κίνητρο να ξεσαλώσεις, να τους γράψεις όλους στ' αρχίδια σου, να βγεις απ' το ερμητικό εγώ σου και να διακηρύξεις την τρέλα σου; ΟΚ, πάσο. Ούτως ή άλλως, η Ξάνθη είναι πολύχρωμη πολιτεία στην καθημερινότητά της. Τής πάει το καρναβάλι, πώς να το κάνουμε. Επίτρεψέ μου όμως να αναφερθώ, προς στιγμήν, στο Coins & Crosses, έναν, χμμ, μάλλον αντι-καρναβαλικό δίσκο. Ο 27χρονος βρετανούλης Ryan Teague πατάει με το ένα πόδι στα ηχοτοπία τού Brian Eno και με το άλλο στην συγκινητική αρμονία τού Gustav Mahler. Και, με τη βοήθεια τής Φιλαρμονικής του Cambridge και τής άρπας τού Rhodri Davies, μάς παραδίδει ένα ατόφιο κομψοτέχνημα. Χτισμένο με μαεστρία γύρω από την κεντρική, ξεχειλίζουσα Fantasia for String Orchestra. Με εσωτερικό -πάει να πει: μη καρναβαλικό- ρυθμό και υποδόρια ένταση. Βρε τον Ryan. Τον ακούω μετά τις φιέστες κι έρχομαι στα ίσια μου.
The more you try to erase me, the more that I appear. The more you try the eraser, the more that you appear. Τάδε έφη Thom Yorke στη δικιά του σβήστρα (The Eraser), που μας ετοίμασε για το 2006. Έκανε μια βουτιά στο πηγάδι και τράβηξε 9 ενδοσκοπικά μουσικά διαμάντια, που έβαλε σε τάξη με τη βοήθεια του Godrich (πάλι αυτός;). Όχι ότι τον είχε ανάγκη. Οι ζοφεροί στίχοι, οι κατ' εξακολούθηση περιπετειώδεις μελωδίες και η ακατέργαστη, σπαρακτική φωνή του Yorke θα μπορούσαν να περπατήσουν ακόμα και με μια κιθάρα, ή a cappella. Είναι τέτοια η δύναμή τους. Ωστόσο, το ηχητικό χαλί αλα-Bjork-των-τελευταίων-δίσκων δεν μας χαλάει. Έχει, μέσα στον ηλεκτρονικό ελιτισμό του, μια ωμότητα που συνάδει με τη συναισθηματική καταβύθιση σε άγριες, ανεξερεύνητες περιοχές. Σε περιοχές όπου κερνάς καφεδάκι το πριν σου και κοιτάς το τώρα σου κατάματα.
Ωραίο πράμα τα δώρα. Δεν λέω. Ωραίο να τα δίνεις, ωραίο να τα δέχεσαι. Είναι όμως απαραίτητο να τα περιβάλλεις με την εικόνα ενός χονδρο-μπάρμπα, που δημιούργησε σουηδός σκιτσογράφος το 1931 για... διαφημιστική καμπάνια της Coca-Cola (βλ. άρθρο του Γ. Παπαδάκη); Χα, δεν το 'ξερες; Ούτε και γω! Ναι, τώρα καταλαβαίνεις: ο Άγιος Βασίλης δεν είναι Ολυμπιακός. Είναι Κόκα-Κόλας! Υπάρχει βέβαια και η ωραιότατη εκδοχή των Θανάση Πέτρου - Αλέκου Παπαδόπουλου (γεια σου Θανάση!) που δημοσίευσαν στο χθεσινό 9: ο Σάντας ξυπνάει το πρωί μαχμουρλής, φοράει την κατάλευκη στολή του, πετάγεται σε μια αλάνα τριτοκοσμικής χώρας, κατακρεουργεί κάμποσα αθώα παιδάκια, και με το αίμα τους βάφει τη στολή του - μέχρι το βραδάκι όλα είναι έτοιμα για τη διανομή στα παιδιά της Δύσης.
Όχι από τη Λαπωνία, αλλά από το Μεταξοχώρι Αγιάς μάς έφερε το φετινό του δώρο ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου (κι άλλος Θανάσης;). Ζεστό cd και διάφανο, όπως και ο τίτλος του. Τραγούδια για τις κομμωτριούλες, για τον ελληνισμό της Αμέρικας, για τον παράφορο γερο-πλάτανο στα Τέμπη που πιάνει το τρένο από τ' αφτί. Και άλλα. Παιγμένα σε χαλαρή ατμόσφαιρα και ηχογραφημένα live από τους μουσικούς. Και με χορωδία Τσιούξιανης. Και με φτιαγμένον Μάλαμα. Και με τυρναβίτικη ρετσίνα. Και με μύγες. Και με μοσχαροκεφαλές. Και με ωραίες μελωδίες, μετά την α-μελωδική "Βροχή από κάτω". Ωραία πράματα. ![]() |
Copyright © 2008 Xanthi Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 11.03.2010 22:00:43 |
