Μια αναδημοσίευση. Καλοκαίρι γαρ...
Έτσι, ...μάει ο "σοσιαλισμός". Πρώτα ο μαθητής και ο φοιτητής...
Περισσότερα... »
skip to content
Xanthi Blogs » E-Write.gr | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Ξάνθης με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
35917 άρθρα από 71 πηγές
Aa - Zz
(1731)
Αα - Ωω
(34186)
Μια αναδημοσίευση. Καλοκαίρι γαρ...
Έτσι, ...μάει ο "σοσιαλισμός". Πρώτα ο μαθητής και ο φοιτητής...
Παιδάκια δεμένα με ιμάντες πάνω σε κρεβάτια κοιμούνται επί ώρες υπό την επήρεια κατασταλτικών φαρμάκων. Εικόνες ανείπωτης ντροπής και προβληματισμού για την πολιτισμένη κοινωνία του 2010 και για τις υπηρεσίας του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Εικόνες που αποδεικνύουν για πολλοστή φορά την υποκριτική στάση της Πολιτείας απέναντι στα παιδιά με ειδικές ανάγκες και στην πολυσυζητημένη τα τελευταία χρόνια «αποθήκη παιδικών ψυχών» του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών Ηλείας.
Στο ίδρυμα όπου μία νοσηλεύτρια εποπτεύεται είκοσι περίπου παιδιά. Εκεί όπου η ακριβοπληρωμένη θέση του διοικητή προσέλκυσε κατά το παρελθόν όπως το μέλι... «αμφιλεγόμενα πρόσωπα - κομματικά στελέχη», τα οποία - όπως φαίνεται και εκ του αποτελέσματος - δεν έκαναν τίποτα επί της ουσίας για τη λύση των σοβαρών προβλημάτων του ιδρύματος.
Συγκλονισμένος ο πρόεδρος του νομαρχιακού συλλόγου γονέων - κηδεμόνων ατόμων με αναπηρία στον νομό Ηλίας, Γιάννης Παπαδάτος, πλαισιωμένος από όλα τα μέλη του Δ.Σ., με μια συνέντευξή του «γροθιά» στο στομάχι των αρμοδίων, κατήγγειλε χθες δημόσια τις απαράδεχτες και άθλιες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών με βαριά μορφή αναπηρίας που φιλοξενούνται στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών.
«Δύο από τα παιδάκια που νοσηλεύονται στο ίδρυμα και που έπειτα από μεγάλες προσπάθειες καταφέραμε να τα εντάξουμε στο ειδικό σχολείο Λεχαινών, διαπιστώσαμε με οργή ότι βρίσκονται κλεισμένα σαν τα πουλιά μέσα σε ξύλινα κλουβιά. Είναι ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι 7 και 8 ετών αντίστοιχα που βρίσκονται φυλακισμένα χωρίς να παρουσιάζουν καμιά επιθετική τάση» λέει με οργή στην «Ε» ο κ. Παπαδάτος.
από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
πρόοδος, ανταγωνιστικότητα, το μαχαίρι στο κόκκαλο, αξιοκρατία, πράσινη ανάπτυξη........
τι να πω άλλο δεν ξέρω. Το αφήνω ασχολίαστο.
Τρεις όμορφες και ενδιαφέρουσες Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους που ανακάλυψα στο youtube.
Απολαύστε
Small Pleasures (Μικρές Χαρές) 2008
What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007
Pet Shop
Είναι πραγματικά απίστευτο το ταλέντο των υπηρετών και των παπαγάλων που υπηρετούν το σύστημα παγκοσμίως να κάνουν με τα λόγια τους το μαύρο άσπρο.
Επειδή όμως εμείς από αχρωματοψία δεν πάσχουμε ας δούμε λίγο τι ακριβώς κρύβεται πίσω από τις ωραίες λέξεις τους.
Πρόοδος, ανταγωνιστικότητα, σταθερότητα. Τι ακριβώς ενοούνε όταν μας λένε για πρόοδοο; Πως θα γίνουμε ανταγωνιστικοί; Τι ακριβώς περιλαμβάνει η σταθερότητα;
Εν έτη 2010 αυτό που μας λένε - όχι μόνο σε εμάς, παγκόσμιο είναι το φαινόμενο - είναι ότι πρόοδος είναι:
Να πληρώνεις για την μόρφωση σου. Η δωρεάν παιδεία έχει αποτύχει μας λένε γιατί δεν είναι ανταγωνιστική.
Να γίνει η υγεία εμπόρευμα. Να κλείσουν τα δημόσια νοσοκομεία γιατί είναι ασύμφορα, ή να υπολειτουργούν και να αποκτήσουμε σύγχρονα κερδοφόρα και γυαλιστερά ιδιωτικά που πας για να βάλεις έναν γύψο και παίρνεις δάνειο για να τον ξεπληρώσεις. Να γίνει η κατάσταση της υγείας σου άμεσα ανάλογη με την τσέπη σου.
Να πολεμάμε όλοι μαζί τους κακούς τρομοκράτες και βομβαρδίζουμε αμάχους σε χώρες που ποτέ δεν μας έβλαψαν και ποτέ δεν τις άφησαν να ορθοποδήσουν.
Να δουλεύουμε έως τα 65, 70 και βάλε.. Η σύνταξη είναι ξεπερασμένη και αναχρονιστική ιδέα. Ποια τεχνολογική πρόοδος και πληθώρα αγαθών που μπορεί να θρέψει τον πλανήτη. Αυτά είναι ψέμματα των κομμουνιστοσυμμοριτών. Πρέπει να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε.
Να ξεχάσουμε περί δασών, λιμνών θαλασσών κτλ κτλ. Τα πάντα σε αυτόν τον πλανήτη ανήκουν στις εταιρίες που μας δίνουν δουλειές και αποτελούν μέσο κέρδους για αυτές. Τι και εάν δεν μένουν δάση, τι και εάν πέφτει λίγο πετρέλαιο στην θάλασσα.. Ξέρεις τι δύσκολα τα βγάζουν πέρα;
Όλα μα όλα ανήκουν στις τράπεζες. Τι και αν δεν σταμάτησαν ποτέ να βγάζουν κέρδος. Τι και εάν είναι καθαροί τοκογλυφικοί οργανισμοί; Τι και εάν πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μετά ρίχνουν οικονομίες και λαούς στα τάρταρα; Όλοι θα τις πληρώνουμε, όλοι θα τις προσέχουμε όλοι θα δώσουμε και την ζωή μας για στηρίξουμε το τραπεζικό σύστημα και εάν τους λείπει λίγο ρευστό θα τους δίνουμε τις οικονομίες μας.
Εργασιακά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Δεν δουλεύεις για να ζήσεις ή για να προσφέρεις. Δουλεύεις γιατί σου κάνουν την χάρη να σου δώσουν την ευκαιρία να προσφέρεις στην εταιρία τους. Ξέχνα οκτάωρα, αργίες, σταθερή δουλειά, αξιοπρεπείς μισθούς, δικαίωμα στην απεργία. Αυτά όλα είναι ξεπερασμένα.
Με άλλα λόγια ο μελλοντικός άνθρωπος που μας προτείνουν, ο εκσυγχρονισμένος, ο μοντέρνος, αυτός που προτείνουν για τα παιδιά και για τα εγγόνια σου είναι αυτός που δουλεύει όταν του δίνουν δουλειά, για όσα λεφτά του δώσουν, δεν αντιδράει ποτέ, δεν απεργεί ποτέ, δεν είναι ασφαλισμένος, δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη, δεν θα πάει διακοπές, θα στείλει τα παιδιά του φαντάρους σε μια χώρα που δεν ξέρει που είναι, δεν θα μορφωθεί ποτέ, δεν θα αθληθεί ποτέ, θα έχει δει γιατρό μόνο σε φωτογραφία, θα χρωστάει μια ζωή αλλά θα έχει τηλεόραση, κινητό, άφθονο junk food, χρέη και δεν θα καταλάβει καν πότε ήρθε, πότε έζησε, πότε τον ξεζούμισαν, πότε τον θάψανε όρθιο σε καμιά χωματερή.
Βέβαια αυτά δεν ισχύουν για εσάς που διαβάζεται το άρθρο. Αυτά είναι για τους άλλους. Εσείς όλοι θα ζήσετε ζωή χαρισάμενη.
Μεγάλη αγωνία έχουν οι Μπανάνιοι για τα αποτελέσματα του τεστ κοπώσεως των τραπεζών, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση. Η δημοσκόπηση που παραγγέλθηκε από γνωστό ανεξάρτητο συγκρότημα τύπου που ανήκει σε επιχειρηματίες, τραπεζίτες και καναλάρχες είναι αποκαλυπτική:
• Πάνω από 63% των Μπανάνιων πιστεύουν ότι η ζωή τους θα αλλάξει προς το καλύτερο αν οι τράπεζες αποδειχτούν Χαϊλέ Σελασιέ στο χιλιάρι των Οίκων Αξιολόγησης
• Τουλάχιστον 55% θεωρούν τις τράπεζες δεύτερο σπίτι τους (αφού το πρώτο τους το έχουν πάρει)
• Περίπου 49% δηλώνουν ότι έχουν να κοιμηθούν από τότε που ανακοινώθηκε το τεστ (αφού οι τράπεζες κατάσχουν μέχρι και κρεβάτια)
• Περίπου 74% είναι πρόθυμοι να υποθηκεύσουν ακόμα και τα δισέγγονά τους προκειμένου να πάρουν υψηλή βαθμολογία οι τράπεζες (αφού ήδη έχουν υποθηκεύσει μέχρι τα εγγόνια τους)
• Πάνω από 48% παρομοιάζει τις τράπεζες με τη στοργική μορφή του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης κου Ε. Λέφα – Πάγχοντρου (αφού αγκαλιάζουν ασφυκτικά το λαό, όπως ο αντιπρόεδρος τα αρνάκια λίγο πριν το Πάσχα)
• Σχεδόν το 59% πιστεύει πως την όγδοη μέρα ο θεός έφτιαξε τις πιστωτικές (και όχι τον μπαγλαμά, όπως ισχυρίζεται γνωστό λαϊκό άσμα)
Στη συνέχεια του ρεπορτάζ της εφημερίδας Καθημερινή Προπαγάνδα -για λογαριασμό της οποίας έγινε η δημοσκόπηση- αναφέρεται ότι χιλιάδες Μπανάνιων έχουν δηλώσει πρόθυμοι να συμβάλλουν στην ευρωστία των τραπεζών. Φήμες αναφέρουν για γριές που καταθέτουν τα χρυσά τους δόντια, έφηβους που χαρίζουν τα cd’s των Stavento, άνεργους που καταθέτουν τις κάρτες του ΟΑΕΔ, ακόμα και μετανάστες που δωρίζουν τα όργανά τους.
Στην αντίπερα όχθη, οι γνωστοί αναρχο-κομμουνιστικοί κύκλοι λασπολογούν μιλώντας για τεχνάσματα του κεφαλαίου προκειμένου να αλλάξουν χέρια οι τράπεζες και στην πορεία να χάσει ο λαός μερικά εκατομμυριάκια. Κανείς όμως σοβαρός οίκος (όπως αυτός που προέβλεπε ευρωστία της ΕΝΡΟΝ μέρες πριν καταρρεύσει) δεν δίνει σημασία στα καταστροφολογικά αυτά σενάρια. Σφοδρή αντίδραση υπήρξε από την πλευρά του Υπουργού Παρακρατικών Οργανώσεων και Σακατέματος Διαδηλωτών κου Τσιγκοΐδη, ο οποίος δήλωσε ότι θα διώκονται αυτεπάγγελτα όσοι μιλούν, γράφουν, σκέφτονται ή ονειρεύονται για μια άλλη πραγματικότητα εκτός από αυτή που επιφυλάσσουν για μας, χωρίς εμάς, οι πάνσοφοι ΔΝΤικοί, ΕΕϊστές, Ευρωζώνιοι, Αστ(ει)οι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.
Πάνος Ρόμπολος
Οι Μπανάνιοι για μια ακόμα φορά τα τελευταία χρόνια είναι στους δρόμους! Κύματα χαράς πλημμύρισαν τον μπανανιακό λαό, μετά από την ηρωική δήλωση του Υπουργού Δουλεμπορίας, κου Λολωβέρδου. Ο μαχητής Υπουργός, αψηφώντας για μια ακόμα φορά τα σκοτεινά συντεχνιακά συμφέροντα των προνομιούχων, διαβεβαίωσε τον μπανανιακό λαό ότι δεν θα επιτρέψει στους λίγους να κερδοσκοπούν σε βάρος των πολλών. «Θα απαγορέψω στους ζάπλουτους courier, ζαχαροπλάστες, ρακοσυλλέκτες και λοιπούς προνομιούχους να εκμεταλλευτούν τους γονατισμένους από την πείνα εργοδότες τους και να υπογράψουν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που περιλαμβάνουν αυξήσεις στους ήδη παραφουσκωμένους μισθούς τους», δήλωσε ο Διγενής μας. «Η υποχρέωση που έχουμε αναλάβει απέναντι στους προϊσταμένους μας του ΔΝΤ – ΕΕ για την ολοκληρωτική ισοπέδωση του καλοπερασάκια λαού της επαρχίας της Μπανανίας και το ξεπούλημα της άχρηστης δημόσιας περιουσίας, καθώς και των χέρσων εδαφών μας για να μπορέσουμε να ενισχύσουμε τις τράπεζες που δημιούργησαν το χρέος, μας καθιστά υπεύθυνους. Υπεύθυνους απέναντι στο λαό, που του υποσχεθήκαμε νέα περίοδο σκλαβιάς για να ξαναθυμηθεί τις δόξες των κοτζαμπάσηδων, των ταγματασφαλιτών και του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Υπεύθυνους απέναντι στους για χρόνια ριγμένους βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους, τραπεζίτες και λοιπές αδικημένες κοινωνικές ομάδες», συνέχισε με πάθος και αυταπάρνηση. Πριν προλάβει καν να ολοκληρώσει τις δηλώσεις του ο Υπουργός της επαρχίας μας, πλήθη λαού ξεχύθηκαν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα όπως: ‘Δεν θέλουμε ψωμί, δεν θέλουμε υγεία, θέλουμε να ζήσουμε για πάντα στη δουλεία’, ‘Πάρτε τους μισθούς, πάρτε τη ζωή μας, στην ψάθα να πεθάνουμε καμάρι και τιμή μας’, καθώς και το διαχρονικό ‘Σφάξτε μας αγάδες μου ν’ αγιάσουμε’. Ο Πρωθυπουργός και μέγας Τοποτηρητής Iorgos Παουελνδρέου, έσπευσε να απευθύνει χαιρετισμό και να εξάρει την λαϊκή επιδοκιμασία «…που contributes στο μεγκάλη effort της Επαρχίας μας να βοητήσει το banking system», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Από την πλευρά του ο Συλλόγος Μπανανιακών Εργατορουφηχτρών Βιομηχάνων (ΣΜΕΒ), διατύπωσε τις επιφυλάξεις του για την αποτελεσματικότητα του μέτρου, καθώς αφήνει στο απυρόβλητο τους ήδη υπέρογκους μισθούς των 400 και 500 ευρώ των εργαζόμενων. Σύμφωνα με δηλώσεις του εκπροσώπου του, ήδη πολλά από τα μέλη του, χτυπημένα από τη φτώχεια, έχουν ακυρώσει τις διακοπές τους στο Άσπεν, το Μόντε Κάρλο και άλλα παρόμοια θέρετρα της φτωχολογιάς.
Σφοδρές όμως ήταν οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Ο νεόκοπος πρόεδρος της Νέας Δεινοκρατίας, Τόνι Κατσαπλιάς ο Πύλιος, δήλωσε με έμφαση: «Θέλω να γίνω βεζύρης στη θέση του βεζύρη. Είναι άδικο αυτά τα μέτρα να τα παίρνουν αυτοί, ενώ εμείς, οι πραγματικοί νεοφιλελεύθεροι, να υποχρεωνόμαστε να διαμαρτυρόμαστε για τα μάτια του κόσμου». Ο γνωστός Μέγας Μάγιστρος και προκαθήμενος της Λ.Ο.Υ.ΦΑ., κος Χουντοτζαφέρης δήλωσε εξάλλου: «Οι μετανάστες φταίνε για την κρίση. Πάνε και μένουν όλοι μαζί σε ένα διαμέρισμα και μένουν τα σπίτια του κοσμάκη ξενοίκιαστα. Αρνούνται να νομιμοποιηθούν για να μην πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, να καταρρεύσουν τα ταμεία και να καταλάβουν ύστερα την επαρχία μας. Κινδυνεύουμε! Μόνο μια φωτισμένη Επανάστασις των στρατιωτικών μπορεί να μας σώσει!». Επί της ουσίας κριτική άσκησε και ο επικεφαλής του Μ.ΑΝ.ΑΡΙ.Υ. (Μηχανισμός Ανάδειξης Αριστερών σε Υπουργούς), κος Πότης Κουνέλης, λέγοντας ότι η δήλωση του υπουργού είναι απαράδεκτη, αφού δεν αναφέρει τίποτα για αριστερό ευρωπαϊσμό, σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία ή αρβανιτάκη και αν η άνοιξη της Πράγας έγινε άνοιξη ή καλοκαίρι. Από την άλλη, ο Πρόεδρος του Συνασπισμού της Πράσινης Αριστεράς και των στελεχών που πήγαν στο ΠΑΣΟΚ ή έγιναν πρόεδροι ΠΑΕ, κος Άλεκ Τσίπρες κατακεραύνωσε τον Υπουργό και την κυβέρνηση δηλώνοντας πως αυτός θα τα έκανε καλύτερα, αν δεν ήταν τόσο εξαρτημένος από τους μηχανισμούς που τον γέννησαν και αν ο Αλάλα – βάνος δεν ήταν τόσο, μα τόσο κακό παιδί.
Από τον χορό των δηλώσεων δεν θα μπορούσε να λείπει ο γνωστός Επίτιμος, που βγήκε στα κανάλια φορώντας την περούκα του υποδυόμενος την υποτιθέμενη κόρη του, μιας και κανείς δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι ζει ακόμα ο ίδιος (και όμως αυτός είναι! Δεν υπάρχει κόρη!). Ο κος Αποστατακάκης δήλωσε από τον πύργο του στην Τρανσυλβανία: «Χαρ, χαρ (σήκωμα ώμου, σαρδόνιο χαμόγελο). Πιστεύω ότι πρέπει να κοπούν τελείως οι άδειες των εργαζόμενων γιατί όταν επιστρέφουν από αυτές χρειάζονται άλλη μια βδομάδα προσαρμογής και έτσι γίνονται αντιπαραγωγικοί (σαρδόνιο, σήκωμα ώμου)».
Κατά τα άλλα, ο καιρός είναι ζεστός, το έλλειμμα μικρό, το αγγούρι που δροσίζει τους αστούς και ζορίζει τους υπόλοιπους μεγάλο και η ελπίδα των Μπανάνιων ότι η κατοχική τους κυβέρνηση θα καταφέρει τελικά να μετατρέψει την Μπανανία σε τουριστικό θέρετρο των λεφτάδων και απέραντη δουλοπαροικία πεινασμένων άσβεστη.
Πάνος Ρόμπολος
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" 22/07/2010
ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ
Απαγορεύσεις στην πολιτική δράση για τη διακίνηση ιδεών
Αυτή τη μορφή πολιτικής δράσης έχει βάλει στο στόχαστρο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
Ουσιαστική απαγόρευση της πολιτικής δράσης - μέσα από ένα «δρακόντειο» σύστημα περιορισμών, αλλά και νομικών αντιφάσεων ώστε να γίνεται δυνατή σε κάθε περίπτωση η κρατική παρέμβαση - εισάγει το νομοσχέδιο που κατέθεσε, στη Βουλή, προχτές το βράδυ η κυβέρνηση και αφορά τις εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων στις προσεχείς δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.
Με αυτό εμφανίζεται για πρώτη φορά ρύθμιση που προβλέπει ότι απαγορεύεται η πολιτική δράση για τη διακίνηση ιδεών ενός εκλογικού συνδυασμού. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 5 του νομοσχεδίου αναφέρεται:
«Απαγορεύεται η διακίνηση κάθε μορφής ένθετων φυλλαδίων μέσω του Τύπου, καθώς και η διανομή τους εντός καταστημάτων δημοσίων υπηρεσιών και υπηρεσιών του ευρύτερου δημοσίου τομέα που βρίσκονται εντός της διοικητικής περιφέρειας της οικείας Περιφέρειας ή του οικείου Δήμου».
Επομένως, επιχειρούν να απαγορεύσουν τη διακίνηση ιδεών σε όλο το δημόσιο τομέα, σε επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα (ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ.) σε πανεπιστήμια, σχολεία, χώρους όπου δουλεύουν χιλιάδες εργαζόμενοι. Ταυτόχρονα, η δυνατότητα των εργαζομένων σε αυτούς τους χώρους να γνωρίσουν πολιτικά προγράμματα και απόψεις συνδυασμών και υποψηφίων τίθεται σε καταστολή. Περιοδείες, συζητήσεις, πολιτικές ζυμώσεις ή ακόμη και απλή διάθεση προεκλογικού υλικού απαγορεύεται στο Δημόσιο, λέει η κυβέρνηση. Στο ίδιο άρθρο προβλέπεται ότι κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου «απαγορεύεται στους συνδυασμούς η ανάρτηση ή επικόλληση αεροπανό, πανό, αφισών, γιγαντοαφισών και κάθε άλλου είδους υλικού προβολής».
Μεταξύ άλλων, με το νομοσχέδιο:
1. Διατηρείται αλώβητο όλο το σύστημα ελέγχου και φακελώματος των πολιτικών φρονημάτων των πολιτών, αφού τους υποχρεώνει να καταθέτουν επωνύμως, μέσω τραπεζών, τις εισφορές τους σε συνδυασμούς και υποψηφίους. Η μόνη διαφορά που υπάρχει εδράζεται στο γεγονός ότι το προσχέδιο προέβλεπε ότι το 100% των εκλογικών δαπανών θα διακινούνται μέσω τραπέζης, ενώ το νομοσχέδιο ...κατεβάζει αυτή τη διακίνηση στο 95% των εν λόγω δαπανών.
Κατά τα άλλα, βάσει του νομοσχεδίου, ο εργαζόμενος που θέλει να ενισχύει οικονομικά ένα συνδυασμό θα πρέπει να το κάνει μέσω τραπέζης, η οποία για να δεχτεί την κατάθεση θα πρέπει να καταγράψει όλα τα στοιχεία του καταθέτη, αλλά και να έχει την έγκριση του υπευθύνου του συνδυασμού στο όνομα του οποίου θα είναι ο λογαριασμός.
Εφόσον γίνουν καταθέσεις χρημάτων για ενίσχυση συνδυασμών με αυτόν τον τρόπο, στο τέλος της προεκλογικής περιόδου, τόσο η τράπεζα όσο και οι κρατικές υπηρεσίες ελέγχου, μέσα από την κίνηση του τραπεζικού λογαριασμού θα έχουν πλήρη στοιχεία των καταθετών, άρα ένα φάκελο των συγκεκριμένων ανθρώπων από τον οποίο θα αποκαλύπτεται το πολιτικό τους φρόνημα, αφού η χρηματοδότηση αυτή είναι πολιτική πράξη και συνεπώς έκφραση πολιτικού φρονήματος.
Στην πράξη όμως - ακόμα κι αν δεν υπήρχε ζήτημα φακελώματος - το όλο σύστημα απαγορεύει τη λαϊκή χρηματοδότηση, αφού κανένας δεν πρόκειται να κάτσει με τις ώρες στην ουρά μιας τράπεζας και στη συνέχεια με τις ώρες στο ταμείο για να δώσει τα στοιχεία του, για να γίνουν τα τηλέφωνα στους υπευθύνους του συνδυασμού ώστε να γίνει αποδεκτή η κατάθεση και στο τέλος για να καταθέσει 5, 10, 20, 50, ακόμη και 100 ευρώ.
2. Θεσπίζεται, επιπλέον, φακέλωμα για τους πολίτες που συμμετέχουν σε εκδηλώσεις συνδυασμών, για τις οποίες πληρώνουν χρηματικό αντίτιμο (π.χ. συνεστιάσεις). Οι συνδυασμοί υποχρεούνται (κάτι που δεν προβλεπόταν στο προσχέδιο του νόμου) να διαθέτουν διπλότυπα εισιτήρια θεωρημένα από την εφορία, στα οποία θα αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία των προσώπων στα οποία θα διατίθενται.
3. Αν και δε διατηρείται το αρχικό καθεστώς του προσχεδίου νόμου που προέβλεπε ρητή απαγόρευση στα κόμματα να χρηματοδοτούν έμμεσα ή άμεσα συνδυασμούς και υποψηφίους, μέσα από αντιφατικές διατάξεις, αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο να ισχύσει η προαναφερόμενη απαγόρευση. Στα άρθρα 1 και 2 του νομοσχεδίου που αναφέρονται στα έσοδα και στις δαπάνες των συνδυασμών και υποψηφίων, ως έσοδα ορίζονται οι εισφορές φυσικών προσώπων και μόνον αυτές. Δε γίνεται καμία αναφορά σε χρηματοδότηση από κόμματα.
4. Δίνεται η δυνατότητα στα κρατικά όργανα ελέγχου να κρατούν υπό ομηρία - με την απειλή κυρώσεων - πλήθος ανθρώπων. Για παράδειγμα απαγορεύεται στο ίδιο φυσικό πρόσωπο να χρηματοδοτήσει, στην προεκλογική περίοδο, με περισσότερα από 500 ευρώ έναν υποψήφιο και με περισσότερα από 2.000 ένα συνδυασμό. Στην περίπτωση που ο χρηματοδότης παραβιάσει αυτή τη διάταξη τιμωρείται με φυλάκιση ενός έτους και χρηματική ποινή από 20.000-50.000 ευρώ. Με το ίδιο χρηματικό πρόστιμο τιμωρούνται οι διαχειριστές, οι επικεφαλής και οι υποψήφιοι του συνδυασμού, τους οποίους αφορά η υπέρβαση των προαναφερόμενων ορίων χρηματοδότησης.
Πριν μπω στο ψητό και για να προλάβω τυχόν "ευκολίες" του στυλ δεν σέβεσαι καταστάσεις κτλ κτλ.
Αυτό που έγινε στον Γκιόλια είναι ένα απεχθές έγκλημα ενάντια σε αυτόν, στην γυναίκα του, στα δύο παιδιά του και εν τέλει ενάντια στην κοινωνία που ζούμε.
Αυτοί που τον σκοτώσανε είναι στυγνοί δολοφόνοι και δεν υπάρχει καμία ιδεολογία ή δικαιολογία κάθε είδους που να ελαφρύνει έστω και στο ελάχιστο την πράξη τους.
Πρέπει οπωσδήποτε να συλληφθούν και για να πληρώσουν για την πράξη τους και για να μάθουμε τι ακριβώς παίζει.
Αφού τα είπα, σας το ξαναλέω ότι τα εννοώ όσο δεν πάει. Από εκεί και πέρα όμως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Η υποκρισία που για άλλη μια φορά ξεδιπλώνεται μπροστά μας κυρίως από αυτό το σάπιο τομέα που λέγεται δημοσιογραφία δεν έχει όρια.
Σε μια ημέρα ο Γκιόλιας έγινε το πρότυπο του καθαρού αγνού αγωνιστή δημοσιογράφου και σύμβολο της μαχόμενης δημοσιογραφίας. Ρε μας δουλεύετε όλοι εσείς στις εφημερίδες και στα κανάλια; Μέχρι προχθές δεν σκυλιάζατε στα κανάλια και τις εφημερίδες σας για το ποιόν του τρωκτικού; Για τα ψέμματα που διαδίδει και τις υπολήψεις που σπιλώνει; Οι μισοί από εσάς είχατε ζητήσει να γίνει άρση του απορρήτου του για να βρεθούν ποιοι είναι από πίσω και κάποιοι είχανε κάνει και μηνύσεις. Η δημοσιογραφία δηλαδή του τρωκτικού μέχρι προχθές ήτανε ντροπή για την χώρα και τώρα που ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε έγινε σύμβολο; Πόσο υποκρισία πια;
Ας πιάσουμε και αυτό το γελοίο κατασκεύασμα που λέγεται τρωκτικό. Μέχρι προχθές δεν είχατε καμία σχέση με τον Γκιόλια και τώρα έγινε ο εμπνευστής της δουλειάς σας; Τελικά τι είστε θα μας πείτε; Δημοσιογραφικό site ή Blog; Γιατί άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Άλλο ο απλός πολίτης που ανοίγει ένα blog και λέει ανώνυμα τις σκέψεις του και άλλο η δημοσιογραφία των αποκαλύψεων; Είστε τόσο χαζοί που δεν καταλαβαίνεται την διαφορά; Μάλλον όχι. Απλά είστε ότι σας συμφέρει κάθε φορά... Γελοιότητες.
Και όχι για το πούμε καθαρά, η τραγική δολοφονία του Γκιόλια δεν τον κάνει ήρωα ούτε κάνει το τρωκτικό κάτι περισσότερο από ένα συνονθύλευμα κουτσομπολιών, αορίστων και πολλές φορές αστήριχτων καταγγελιών, ρηχών απόψεων, κειμένων ανθρώπων χωρίς βασική μόρφωση και φωτογραφιών ξέκολων.
Αδυνατώ να πιστέψω πως ένας άνθρωπος που ήτανε βασικός συνεργάτης του Θέμου και του Μάκη είναι εκτός κυκλωμάτων και συμφερόντων. Μην τρελαθούμε κιόλας... Ούτε τον σκοτώσανε επειδή έβγαλε θέμα τι τρώει για πρωινό η Αλεξανδράτου για να σφίξουν τα μπούτια της. Άλλα πράγματα παίζουν εδώ που δεν θα τα μάθουμε ποτέ.
Όλοι δε εσείς οι δημοσιογράφοι που βγαίνετε στα κανάλια για να μας πείτε τι καλό παιδί ήτανε άντε και γαμ... Οι στεναχωρημένοι άνθρωποι δεν βγαίνουν στην TV για να δείξουν τον πόνο τους. Ούτε καν τον θάνατο ενός συναδέλφου σας δεν μπορείτε να μην χρησιμοποιήσετε για προσωπική προβολή και public relations (με προφορά αυτό παρακαλώ..)
Τέλος για την Σέχτα δεν έχω να πω τίποτε ιδιαίτερο. Όποιος πιστεύει ότι αυτή η ομάδα είναι κάτι άλλο από μια στημένη εγκληματική παρακρατική οργάνωση και ουδεμία σχέση με ιδεολογίες που αναφέρει έχει, κοιμάται τον ύπνο του χαζού (όχι του δικαίου...)
Το δούλεμα πάει σύννεφο κυρία μου.
Οι μισθοί παγώνουν για τρία χρόνια με την σύμφωνη γνώμη της ΓΣΕΕ και το κουτόχορτο που ταΐζουν με κουπόνια προσφορών από τα ΜΜΕ πιάνει δυστυχώς τόπο.
Ακούς στις συζητήσεις τον κόσμο να εκφράζει τις ίδιες απόψεις περί του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού γίγνεσθαι λες και ξέρανε την Goldmann Sachs και από χθες. Πόσο ζώα μας έχουνε κάνει που εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως το μέλλον μας είναι η ανάπτυξη του επιχειρηματικού κόσμου, της ελεύθερης αγοράς και άλλων τέτοιων τεράτων που πίνουν το αίμα του πλανήτη.
Πόσο κωθώνι πρέπει να είσαι για να πιστεύεις ότι για την κρίση στην Ελλάδα φταίνε οι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι και όχι τα εκατοντάδες δισ. που συγκεντρώνουν εδώ και δεκαετίες λίγοι Έλληνες και ξένοι επιχειρηματίες.
Πόσο συμβιβασμένος και υπάνθρωπος πρέπει να είσαι για να επαναλαμβάνεις τις ατάκες του Preted-έρη ότι για τα προβλήματα μας φταίνε οι απεργίες και ο κόσμος που διαμαρτύρεται που του κλέβουν την ζωή.
Αναφέρω παραδείγματα, λίγα από τα πάρα πολλά που μπορεί να βρει κανείς καθημερινά...
Τα ταμεία είναι άδεια επειδή κάνανε κάτι λάθος οι εργαζόμενοι, που καλούνται τώρα να ξαναπληρώσουν τις χαμένες εισφορές τους ή αυτοί που εδώ και χρόνια παίζουν τα χρήματα μας σε ομόλογα και πιστωτικά ιδρύματα με το κατάλληλο αντίτιμο; ( [news247.gr] ). Πόσα χρήματα χάθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια με αυτόν τον τρόπο;
Άντε να πει κανείς χάθηκαν αυτά τι κάνουμε. Ας τα ξεχάσουμε. Δεν το δέχομαι αλλά το συζητάω χάριν της συζήτησης. Ας δούμε τι μπορούμε να σώσουμε. Από που μπορούμε να σώσουμε τα ταμεία. Πόσες επιχειρήσεις με τεράστια κέρδη χρωστάνε εδώ και χρόνια δισ. στα Ελληνικά ταμεία;; Μην το ψάχνεις.. Πολλές είναι και πολλά χρωστάνε. Θα τα πάρουμε πίσω αυτά τα χρήματα; Μάλλον όχι ( [news247.gr] )
Λαμόγια υπάρχουν και πολλά μάλιστα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί που μαθαίνεις. Λαμόγιο δεν είναι μόνο αυτός που παίρνει την μίζα για να πάρει την απόφαση. Λαμόγια δεν είναι μόνο το 99,9% των πολιτικών που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια. Είναι και αυτοί που τους πληρώνουν. Αυτοί που θησαυρίζουν ασύστολα ακόμα και σε περίοδο κρίσης, αυτοί που κατέχουν την μισή Ελλάδα, αυτοί που προτιμάνε οι εργαζόμενοι τους να καίγονται ζωντανοί παρά να απεργούν. Όλοι ένα πράγμα είναι. Υπηρέτες ενός συστήματος που εμάς μας κλέβει το μέλλον για κερδίσουν ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια. (http://news247.gr/ellada/daneia_sto_vatopedi.417342.html)
Όσο για το μέλλον μας διαγράφεται πιο ζοφερό και από το χειρότερο σενάριο. Η ανεργία καλπάζει και ένας στους τρεις Έλληνες απασχολείτε πλέον με ελαστικές μορφές εργασίας. Θα πάρει δηλαδή σύνταξη στα 140....
Δεν μπορείτε να το καταλάβετε επιτέλους πως υπάρχει άλλος δρόμος; Άντε να τους διώξουμε....
Μεταφέρουμε την ανακοίνωση του συμβουλίου Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών για τις πρόσφατες εξελίξεις στο Ο.Ε.Κ.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών (Π.Ο.Λ.), καταγγέλλει τη νέα απόφαση-σκάνδαλο του Δ.Σ. του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (Ο.Ε.Κ.), με την οποία επί της ουσίας κόβονται τα δάνεια στους δικαιούχους των προγραμμάτων εργατικής κατοικίας, προκειμένου τα χρήματα αυτά να τα καρπωθούν διάφορες κατασκευαστικές εταιρίες και άλλοι εκλεκτοί της Κυβέρνησης και των συνεργατών της.
Συγκεκριμένα, στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Ο.Ε.Κ. την Παρασκευή 9 Ιούλη 2010, η Πρόεδρος κ. Κοτίδου πρότεινε και η πλειοψηφία αποφάσισε την «αλλαγή των όρων και προϋποθέσεων του δανειοδοτικού προγράμματος», δηλαδή το σταμάτημα των παροχών στους δικαιούχους εργαζόμενους. Κατά της απόφασης ψήφισαν οι δυο εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ, ενώ υπέρ οι δυο εκπρόσωποι των εργαζομένων του Ο.Ε.Κ. Από την ίδια μέρα η Πρόεδρος ενημέρωνε τις Περιφερειακές Υπηρεσίες να δέχονται μεν τις αιτήσεις των δικαιούχων, αλλά όμως να τις παγώνουν, δηλαδή να κοροϊδεύουν τους δικαιούχους.
Υλοποιώντας στην πράξη την πολιτική της «διαφάνειας» που τούτες τις μέρες διακηρύσσει ο Πρωθυπουργός, η κ. Πρόεδρος μετά από συνάντηση με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης κ. Πάγκαλο (και όπως φαίνεται ανάλογες υποδείξεις), φαίνεται να προσανατολίζεται μετά το προηγούμενο σκάνδαλο χτισίματος του Ολυμπιακού Χωριού, να προχωρήσει στο χτίσιμο του «Μεσογειακού Χωριού» στο Βόλο. Δηλαδή κόβουν τα δάνεια των εργαζομένων προκειμένου να γίνει νέο φαγοπότι με τους κατασκευαστές και τους άλλους εμπλεκόμενους.
Και για να γνωρίζουν οι εργαζόμενοι το πώς η Κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της διαχειρίζονται τα χρήματά τους: Όπως ομολόγησε η κ Πρόεδρος ότι αν και υπάρχει Ολοκληρωμένο Μηχανογραφικό Σύστημα, σήμερα δεν είναι δυνατή η ακριβής εκτίμηση των οφειλών του Οργανισμού. Άραγε η κατάσταση αυτή είναι μόνο αποτέλεσμα ανικανότητας ή υπάρχουν και άλλοι πιο σοβαροί λόγοι;
Το Ι.Κ.Α. το οποίο εισπράττει την εισφορά των εργαζομένων για τον Ο.Ε.Κ. ενώ οφείλει να την αποδίδει άμεσα, παράνομα την κατακρατεί και χρωστάει περίπου 1.600.000.000 ευρώ. Για το 2010 έγραψε στον Προϋπολογισμό 650 εκατ. Ευρώ και μέχρι σήμερα κατέβαλλε μόνο 213 εκατ. ευρώ. Από ότι φαίνεται σκοπός τους είναι - όπως έκαναν και με άλλους - να κατακρατήσουν τα λεπτά των εργαζόμενων. Να σημειώσουμε ακόμη, ότι με άρθρο 42 του νέου αντιασφαλιστικού νόμου από την εισφορά υπέρ Ο.Ε.Κ. που εισπράττει το Ι.Κ.Α., στο όνομα της επίλυσης του ασφαλιστικού, το Ι.Κ.Α. θα παρακρατεί από 1.1.2011 το 10%, από 1.1.2012 το 20% και από 1.1.2011 το 30%. Γίνεται πλέον αντιληπτό ότι αφού μειώνονται τα έσοδα του Οργανισμού, αντίστοιχα θα μειωθούν και οι παροχές στους δικαιούχους.
Με βάση τα προηγούμενα, καλούμε τη Διοίκηση του Ο.Ε.Κ. και τους πολιτικούς προϊστάμενούς τους, να ακυρώσουν την απαράδεκτη αυτή απόφαση με την οποία κόβουν τα δάνεια από τους πραγματικούς δικαιούχους τα χρήματα των οποίων διαχειρίζονται αυτοί οι κύριοι και να τα λυμαίνονται οι διάφοροι «επιτήδειοι», κατασκευαστικές εταιρίες, τραπεζίτες κ.α. Καλούμε τους εργαζόμενους μαζί με τα συνδικάτα, να δώσουμε τη μάχη για την αποτροπή των σχεδίων της Κυβέρνησης, η οποία προσπαθεί να καρπωθεί τα χρήματα των εργαζομένων και να τα διαθέσει κατά το δοκούν. Ο Ο.Ε.Κ. δεν τσιφλίκι ή παραμάγαζο της εκάστοτε Κυβέρνησης. Από το νόμο έχει αναλάβει τη διαχείριση των χρημάτων των εργαζομένων και μόνο αυτούς οφείλει να εξυπηρετεί.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
- Η Κυβέρνηση να υποχρεώσει το Ι.Κ.Α. να καταβάλλει το σύνολο της οφειλής του στον Ο.Ε.Κ. δηλαδή 1,6 δις ευρώ
- Να μην προχωρήσει σε καμιά περικοπή των παροχών στους πραγματικούς δικαιούχους
- Να αυξήσει τις εισφορές των εργοδοτών προς τον Ο.Ε.Κ. και να καταβάλλει γενναία κρατική επιχορήγηση
- Να σταματήσει να στέλνει τους εργάτες, πελάτες στις τράπεζες
- Να ενισχύσει το κατασκευαστικό πρόγραμμα, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει θετικά και στην ανακούφιση χιλιάδων ανέργων οικοδόμων
- Να δώσει άτοκα δάνεια στους δικαιούχους και στο ύψος της πραγματικής αξίας της κατοικίας.
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Η Πρόεδρος, Ε. Ζαμπέτα
Ο Γεν. Γραμματέας, Ν. Ζαμπουλάκης
Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών της νεολαίας δεν είναι συγκυριακές επιλογές, όπως υποστηρίζει η κηδεμονευόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οργανωμένοι τρόποι μόνιμης υποβάθμισης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Σ’ αυτό το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, οφείλει να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Ανάμεσα στους πολιτικούς χώρους της Αριστεράς υπάρχουν αναμφισβήτητες διαφορές, όπως, για παράδειγμα αυτές που αφορούν τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά και οι σχετικές με τον τρόπο μετάβασης στο σοσιαλισμό, το περιεχόμενο και τη μορφή που αυτός θα έχει τον 21ο αιώνα –ζήτημα που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί και να συζητηθεί με συντροφικό τρόπο, σε μια περίοδο μάλιστα που η δομική κρίση του καπιταλισμού θέτει ‘επί τάπητος’ το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Σήμερα όμως αυτές οι υπαρκτές διαφορές γίνονται συχνά τροχοπέδη, στην πραγματική ανάγκη οργανωμένης αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στην πιο αντιδραστική, αντιλαϊκή, ταξική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας, τουλάχιστον στην εποχή της λεγόμενης «μεταπολίτευσης». Είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα –και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζόμενων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος.
Με όρους συλλογικού ηγεμόνα και οργανωτή, να διευκολύνουν έτσι τις κοινωνικές διεργασίες, τις αυθόρμητες και συνειδητές συμμαχίες των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Να απομονώσουν πρακτικές τυφλής βίας και αδιέξοδων δήθεν αντιεξουσιαστικών ξεσπασμάτων αλλά και κάθε δεξιόστροφη «αριστερή» φρασεολογία που διευκολύνει τελικά τις κυβερνητικές επιλογές. Να δώσουν πολιτική προοπτική στους κοινωνικούς αγώνες συμβάλλοντας στην ανάπτυξή τους. Να βοηθήσουν εργαζόμενες μάζες, που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε άλλες πολιτικές επιλογές, να αγωνιστούν για τα πραγματικά δικά τους συμφέροντα. Να αναπτύξουν πρωτοβουλίες θεωρητικού διαλόγου ανάμεσα σ’ όλους τους φορείς της Αριστεράς, με άξονα την υπέρβαση του καπιταλισμού.
Χωρίς να εγκαταλείπουν τους στρατηγικούς στόχους τους, ούτε τις συζητήσεις, τις διαφορές, τις διαφωνίες γι’ αυτούς, οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, εντός και εκτός του κοινοβουλίου, μπορούν και πρέπει να συναντηθούν στη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πολιτικής πρότασης και κοινής δράσης για την αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων στην προσπάθεια εξόδου απ’ αυτήν. Ζητήματα όπως η αντιμετώπιση θεσμικών μορφών καπιταλιστικής ολοκλήρωσης (ΕΕ, ΟΝΕ, ΔΝΤ), η παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, το αίτημα εθνικοποίησης τραπεζών, η ρήξη με τις πρακτικές του τραπεζικού και του επιχειρηματικού κατεστημένου, καθώς και η αντιμετώπιση της βίαιης επίθεσης του κεφαλαίου με ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, αλλά και η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση τέτοιων διεργασιών.
Αθήνα, 6 Ιουλίου 2010
Αγγελόπουλος Θόδωρος, σκηνοθέτης
Αθανασιάδου Μυρσίνη, διδάκτωρ Ιστορίας
Αλαβάνου Αριάδνη, μεταφράστρια
Ανδρεάδης Γιάγκος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Αντωνοπούλου Μαρία, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Βαλαβάνη Νάντια, συγγραφέας
Βαμβακάς Κώστας, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Βασιλειάδου Τέα, δημοσιογράφος
Βατικιώτης Λεωνίδας, διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών
Βενετσάνου Νένα, τραγουδίστρια
Γαλάνης Γιώργος, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Γέρου Κάτια, ηθοποιός
Γεωργακάκη Ρόδη, αντιδήμαρχος Ελληνικού
Γεωργίου Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Πάτρας
Δημητρίου Αλίντα, σκηνοθέτης
Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος
Δουζίνας Κώστας, πανεπιστημιακός, πανεπιστήμιο Λονδίνου
Ευσταθίου Κώστας, συνδικαλιστής τραπεζοϋπάλληλος
Ήσυχος Κώστας, συνδικαλιστής Ολυμπιακής
Κακαράς Αντώνης, απόστρατος αρχιπλοίαρχος
Κακναβάτος Έκτωρ, ποιητής
Καλομοίρης Γρηγόρης, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Καρτερός Θανάσης, δημοσιογράφος
Κιμπουρόπουλος Γιάννης, δημοσιογράφος
Κοκκίνου Μαρία, ζωγράφος
Κουβελάκης Στάθης, πανεπιστημιακός, King’s College (Λονδίνο)
Κουζής Γιάννης, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Κορτζίδης Χρήστος, δήμαρχος Ελληνικού
Κοτσυφάκης Θέμης, συνδικαλιστής, ΔΣ ΟΛΜΕ
Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος
Λαπαβίτσας Κώστας, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Λονδίνου
Λεοντής Χρήστος, συνθέτης
Μαίστρος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Μανιάτης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Μιχελής Κώστας, συνδικαλιστής λογιστής
Μπελαντής Δημήτρης, διδάκτωρ Νομικής
Μπιτσάκης Ευτύχης, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Ντούμας Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Παναγιωτόπουλος Χρήστος, συνδικαλιστής ΟΤΑ
Παπαδημητρίου Ζήσης, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός
Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος
Πεππές Ζώης, συνδικαλιστής ΟΤΟΕ
Πορτάλιου Ελένη, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Πρωτονοτάριος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Ρηγοπούλου Πέππη, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Ριζόπουλος Τάσος, συνδικαλιστής στη φαρμακοβιομηχανία
Ρούσης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Ρούσσος Σίμος, τ. δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου
Σακελαρόπουλος Σπύρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Σκαμνάκης Θανάσης, δημοσιογράφος
Σπαθής Μάκης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Σπανού Δέσποινα, συνδικαλίστρια ΑΔΕΔΥ
Στάθης (Σταυρόπουλος), σκιτσογράφος
Σταμάτης Κώστας, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Σωτήρης Παναγιώτης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Τσακνής Διονύσης, μουσικός
Φράγκου Λία, συνδικαλίστρια, ιδιωτική υπάλληλος
Χατζηστεφάνου Άρης, δημοσιογράφος
Χατζόπουλος Στάθης, δικηγόρος
Χουρμουζιάδης Γιώργος, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Την Πέμπτη δεν ψηφίζεται το ασφαλιστικό. Κρίνεται το μέλλον μας και το μέλλον των επόμενων γενιών.
Είναι η ώρα να σταματήσουμε την έσχατη προδοσία της χώρας. Οι γκαουλάιτερ των Βρυξελλών πρέπει να νιώσουν στο πετσί τους τη δύναμη του λαού. Σε όλη την Ελλάδα οργανώνονται αντιστάσεις, διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις αλληλεγγύης σε απολυμένους, επισφαλώς εργαζόμενους. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τα χουν χαμένα. Μια σπρωξιά θέλουν ακόμα και θα πέσουν. Οι μαζικές κινητοποιήσεις δεν νικιώνται ούτε από ΜΑΤ, ούτε από δημοσιογράφους, ούτε από γκεμπελίσκους Πάγκαλους.
Φτάνει πια με την ξεφτίλα τους! Αυτοί που τρώνε με χρυσά κουτάλια τόσα χρόνια, αυτοί που έχουν καταστρέψει ότι καλό έβγaζε αυτός ο τόπος, αυτοί που επινόησαν τη λαμογιά, τη ρεμούλα, το ρουσφέτι, πράσινοι, μπλε και μαύροι μας καταδικάζουν στη σκλαβιά. Εργασιακά δικαιώματα, πολιτικές ελευθερίες, κοινωνικές παροχές, ακόμα και ελληνικά εδάφη γίνονται βορά στις ορέξεις ντόπιων και ξένων κεφαλαίων. Τράπεζες και βιομήχανοι, εφοπλιστές και καναλάρχες, νομίζουν ότι βρήκαν την ευκαιρία να μας τα πάρουν όλα.
ΩΣ ΕΔΩ!
Τώρα δεν μας αρκεί απλά να μην μας τα πάρουνε. Τώρα θέλουμε και άλλα. Ο κόσμος τους αργοπεθαίνει και θέλουν να μας πάρουν μαζί τους. Διαλέγουμε τη ζωή, όχι την επιβίωση. Διαλέγουμε τον ανειρήνευτο αγώνα μέχρι να νικήσουμε. Διαλέγουμε την πραγματική δημοκρατία από την δημοκρατία με δόσεις. Διαλέγουμε εμείς το μέλλον μας.
Κάτω η ξενόδουλη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καμιά ανοχή σε κυβερνήσεις που θα στηρίξουν έστω και για μια ημέρα το μνημόνιο
Να ξεσκίσουμε το κατοχικό μνημόνιο
ΨΩΜΙ, γιατί μας το στερούν με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, με τις αυξήσεις στις τιμές, με το ξεπούλημα της δημόσιας (ΔΙΚΙΑΣ ΜΑΣ) περιουσίας, με τις απολύσεις και τα ελαστικά ωράρια εργασίας, με την απλήρωτη δουλειά
ΠΑΙΔΕΙΑ, γιατί την προορίζουν μόνο για αυτούς που έχουν, περιορίζοντας τους δασκάλους και καθηγητές, διαλύοντας το σχολείο και το πανεπιστήμιο, ενισχύοντας τη μηχανιστική κατάρτιση και όχι την επιστημονική κατάκτηση της γνώσης, απαλείφοντας το ρόλο του σχολείου - πανεπιστημίου στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων
ΥΓΕΙΑ, γιατί την κάνουν εμπόρευμα με την απαξίωση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, με την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης, με την σκόπιμη μη πρόσληψη ιατρικού προσωπικού
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, γιατί μας τη στερούν με τις απρόκλητες επιθέσεις, αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις, με την ποινικοποίηση της αντι-κυβερνητικής δράσης, με τη χρήσ παρακρατικών και νεοφασιστικών δυνάμεων, με το φακέλωμα σε κάθε μας βήμα, με την κατάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με την υπογραφή του μνημονίου, με το επικείμενο ξεπούλημα ακόμα και ελληνικών εδαφών στα αρπακτικά του ΔΝΤ, της ΕΕ και του τραπεζικού κεφαλαίου
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ.
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ.
Και ενώ ο κόσμος κάιγεται οι φοιτητές κοιμούνται!
Από τη μια οι εγκλωβισμένοι σε ΠΑΣΠ - ΔΑΠ σκέφτονται πόσο καλή ήταν φέτος η εκδρομή στη Μύκονο, πως πήγαν τα πάρτυ και οι κατακτήσεις. Από την άλλη οι αριστερές παρατάξεις (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) νομίζουν ότι αύριο, το πολύ μεθαύριο θα κάνουμε την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα. Η μήνι μου απευθύνεται κυρίως προς αυτούς που όφειλαν να παίξουν άλλο ρόλο από τον συλλέκτη ψήφων. Άλλοτε από τα πιο ζωντανά, δραστήρια και ριζοσπαστικά τμήματα της κοινωνίας, σήμερα οι φοιτητές μοιάζουν να έχουν παραιτηθεί αμαχητί στην ολομέτωπη επίθεση κυβέρνησης - δντ - εε - αστικής τάξης. Ούτε για την τιμή των όπλων δεν κατάφεραν να ψελλίσουν μια φωνούλα αντίστασης, όχι στα μέτρα γενικά, αλλά σε αυτά έστω που αφορούν τα πανεπιστήμια και την παιδεία.
Παρακάτω επισυνάπτω ένα ενδιαφέρον κείμενο για το τι ετοιμάζει η υπουργός από το εξωτερικόν, φράου Διαμάντω. Ξυπνήστε φοιτητάκια όσο είναι καιρός. Αλλιώς πρόβατα θα μείνετε και σκλάβοι θα γίνετε.
"Ντροπή για τα μάτια ΣΑΣ, ντροπή αν είναι άδεια"

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ, ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΦΎΣΕΩΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΏΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΎΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΑΙ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑΝ ΣΥΜΒΟΛΑ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΕΑΝ ΔΕΝ ΛΕΤΕ ΜΟΝΟ ΝΑΙ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΣΤΕ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΑΝΕΡΓΟΙ Η ΠΑΙΡΝΕΤΕ 500euro Η ΣΑΣ ΑΠΟΛΥΟΥΝ.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥΡΙΣΤΩΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΣΥΝΤΑΞΗ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΞΙΖΕΤΕ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΓΧΕΕΤΕ ΠΑΣΟΚ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΔ ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΛΑ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΣΟ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΦΤΑΣΑΝΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Η ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΤΕ ΚΑΝΑΛΙ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΝΕ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΜΑΣ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΔΩΝΙ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ 150 ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΣΤΗΘΙΖΕΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΕΞΕΤΑΣΤΕΙΤΕ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΕΙΤΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΠΡΟΝΟΙΑ & ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΝΑΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΚΑΤΙ
Μέσα στο συνονθύλευμα γελοιοτήτων που προβάλλουν στην θέση επιχειρημάτων τα κόμματα του δικομματισμού και το δεκανίκι του ΛΑΟΣ εδώ και χρόνια ακούγεται και το γραφικό της υπερφόρτωσης με φόρους των επιχειρήσεων με αποτέλεσμα λιγότερες επενδύσεις, μείωση θέσεων εργασιών κτλ κτλ..
Το κακό για αυτούς που μας κυβερνάνε είναι ότι δυστηχώς η αλήθεια δεν κρύβεται όσο και να προσπαθείς.
Το παραπάνω επιχείρημα αποδυκνείεται ακόμα ένα μεγάλο ψέμα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας της ΕΕ. Σύμφωνα λοιπόν με τη «Γιούροστατ», ο φόρος επί του κεφαλαίου σε επίπεδο ΕΕ ανέρχεται στο ένα πέμπτο του συνόλου των φοροεισπράξεων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της «Γιούροστατ», η μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων στην ΕΕ είναι ο φόρος επί της εργασίας, ο οποίος αντιπροσωπεύει πάνω από το 40% των φοροεισπράξεων στην ΕΕ και ακολουθούν ο φόρος κατανάλωσης (περίπου 25% των φοροεισπράξεων) και ο φόρος επί του κεφαλαίου (περίπου το ένα πέμπτο των φοροεισπράξεων).
Ειδικά στην Ελλάδα, ο φόρος επί της εργασίας ήταν 37%, έναντι 34,2% στην «ΕΕ των 27».
Όσον αφορά στο φόρο επί του κεφαλαίου, ο χαμηλότερος δείκτης σημειώνεται στην Εσθονία (10,7%), στη Λιθουανία (12,4%) και στην Ιρλανδία (15,7%) (που εντελώς τυχαία κατέληξαν όλες στο ΔΝΤ...), ενώ ο υψηλότερος στη Μ. Βρετανία (45,9%), στη Δανία (43,1%) και στη Γαλλία (38,8%).
Με άλλα λόγια όσες χώρες δίνανε ελαφρύνσεις στο κεφάλαιο κατέληξαν αποδυναμωμένες και φτωχές σε αντίθεση με τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης όπου το κεφάλαιο φορολογείτε πολύ πιο ψηλά.
Κατά μέσο όρο, στην «ΕΕ των 27» ο φόρος επί του κεφαλαίου διαμορφώθηκε στο 26,1%.
Όλος περιέργως όμως για την Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία το 2007 και το 2008. Το σίγουρο είναι ότι στην Ελλάδα σημειώνεται μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις στο δείκτη φόρου εταιρειών την τελευταία δεκαετία από 40% το 2000 σε 24% το 2010...
Η ισπανική εφημερίδα Marca έχει βγάλει μια πολύ ωραία On line εφαρμογή που δείχνει το πρόγραμμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου της Νότιας Αφρικής. Μπορείτε να δείτε με έναν πολύ εύχρηστο τρόπο το πρόγραμμα κάθε ομάδας αλλά και τις διασταυρώσεις μέχρι το τέλος.
Δείτε εδώ το πρόγραμμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου
Γεια σας!
Θα ήθελα να σας πω για το eRepublik, ένα παιχνίδι γεωπολιτικής και οικονομικής στρατιγικής, όπου η Ελλάδα χρειάζεται την βοήθεια όλων! Έχουμε αρκετά χρήματα σαν e-κράτος, πολύ καλό στρατό αλλά χωρίς μεγάλο πληθυσμό, δεν μπορουμε να πάμε και πολύ μπροστά..
Έχουμε πόλεμο με την Τουρκία, και φαντάζομαι σε λίγους μήνες θα μπουν και τα Σκόπια στο παιχνίδι... Αυτό πιστεύω τα λέει όλα!
Κάντε κλίκ στην εικόνα παρακάτω για να μπείτε στο παιχνίδι.
«Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση θα προχωρήσει. Είναι θέλημα Θεού.»
τι θα έλεγε ο πρωθυπουργός της Μπανανίας, αν δεν ήταν πρωθυπουργός της Μπανανίας αλλά της ΗΠΑτικής αυτοκρατορίας
Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου πλημμύρισαν τους δρόμους της πρωτεύουσας της Μπανανίας, καθώς και πολλών μεγάλων πόλεών της πριν από μερικές ημέρες. Η αυθόρμητη αυτή εκδήλωση χαράς του κόσμου –των ‘απλών ανθρώπων’ όπως θα έλεγαν κάποιοι συμπαθείς δημ(αγω)οσιογράφοι- προέκυψε ύστερα από τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης για τα νέα μέτρα για το ασφαλιστικό. Περιχαρείς οι πολίτες που επιτέλους τους δίνεται η ευκαιρία να δουλεύουν στην κυριολεξία μέχρι θανάτου, δεν συγκρατήθηκαν και ξεχύθηκαν στους δρόμους αλαλάζοντες. Κάποια από τα συνθήματα που ακούγονταν ήταν τα ακόλουθα: «Όσο ζω θα το πιστεύω: θέλω να ζω για να δουλεύω», «Δουλεύω μέχρι τα εκατό, αυτό με κρατάει ζωντανό», «Την ιδιωτική ασφάλιση την έχω ιερό και όσιο, κάτω το σάπιο δημόσιο», «Ένσημα δεν θέλω να κολλάω, τα λεφτά μου όπου γουστάρω να χαλάω», «Τίποτα, τίποτα δεν μας σταματά, δομημένα θα κάνουμε όλα τ’ αποθεματικά». Ο πρόεδρος της επιτροπής Ψοφών, κος Αναλγητής, πρωτοστάτησε στις εκδηλώσεις χαράς του κόσμου, ενώ ο υπουργός Ετεροαπασχόλησης κος Μαπαγγίνας δήλωσε παραίτηση λόγω υπερβολικής συγκίνησης.
Τις ορδές του επευφημούντος πλήθους σιγοντάριζαν και τα σώματα ασφαλείας, τα οποία με εντολή του αρμόδιου υπουργού εκσφενδόνιζαν δακρυγόνα προς όσους μαγαζάτορες διαμαρτυρήθηκαν για τις εκδηλώσεις χαράς του κόσμου. Περιχαρής ο υπουργός δημοσίας Πατάξεως, διέταξε να καταγραφούν οι διαδηλωτές από τις κάμερες της τροχαίας και στη συνέχεια το υλικό να εκδοθεί σε dvd και να μοιραστεί δωρεάν στον κόσμο. «Να χουν και οι διαδηλωτές ένα αναμνηστικό βρε αδερφέ», όπως φέρεται να είπε χαρακτηριστικά.
Αγωνιστικό χαιρετισμό απηύθυνε και ο πρόεδρος του Συλλόγου Μπανανιακών Εργατορουφηχτρών Βιομηχάνων (ΣΜΕΒ): «Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που οι εργαζόμενοι θέλουν να συνεχίσουν να δουλεύουν μέχρι θανάτου, ώστε να μπορούμε και ‘μεις απερίσπαστοι να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα (χαρακτηριστική παλινδρομική κίνηση του χεριού). Έτσι θα κλείσουν επιτέλους τα στόματα όλων των οπισθοδρομικών, αναρχοσυμμοριτών που μιλούν για δήθεν πάλη των τάξεων και σύγκρουση κεφαλαίου – εργασίας. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι μόνο εμείς μπορούμε να διαχειριστούμε αποτελεσματικά όλα όσα εμείς και οι πρόγονοί μας έχουμε κλέψει, καταχραστεί και κερδίσει με νομοθετικές διευκολύνσεις τόσα χρόνια».
Πρωτοποριακή για μια ακόμη φορά ήταν η τοποθέτηση του γνωστού υπερασπιστή της προόδου και μαμμάκυθου, κου Ανδρέα Ακρατονεοφιλελευθερόπουλου. Ο προσφιλής πολιτικός, γνωστός και ως ‘νυφίτσα με γυαλιά’, πρότεινε να προσαρμόζεται σε κάθε εργαζόμενο δοχείο με ορό ώστε να μπορεί να δουλεύει χωρίς να κάνει διάλειμμα για φαγητό. Με αυτόν τον τρόπο ισχυρίζεται ότι θα μπει ένα ακόμα λιθαράκι στο οικοδόμημα της ανάπτυξης, του εκσυγχρονισμού και της ανταγωνιστικότητας που τόσο έχει βελτιώσει τη ζωή του κόσμου τα τελευταία χρόνια. Εξάλλου, ο έτερος κολλοποδιώκτης ανοιχτόμυαλος πολιτικός, γνωστός και ως ‘προσηνής ιπποπόταμος’ , κος Στέφανος Χάνος, δήλωσε πως πρέπει να επαναθεσπιστεί το 12ωρο εργασίας χωρίς αύξηση αποδοχών. Έτσι θα αυξηθεί η παραγωγικότητα και θα λυθεί και το κυκλοφοριακό, αφού όλοι θα είναι στις δουλειές τους και κανείς στο δρόμο.
(για το ρεπορτάζ)
Πάνος Ρόμπολος
Αίμα ανθρώπινο ήταν ο φόρος για τη διατήρηση του ολοκληρωτικού, ανελεύθερου, στρατιωτικοποιημένου κράτους του Ισραήλ. Η πέρα από κάθε έννοια λογικής, αστικού δικαίου και ανοχής πειρατική επίθεση με στόχο τη δολοφονία άοπλων ακτιβιστών που μετέφεραν τρόφιμα, φάρμακα και υλικό για την επιβίωση ενός λαού σε ομηρία, αποκαλύπτει ότι ο φασισμός μπορεί να υπάρχει και μέσω της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η διεθνής αντίδραση που περιορίζεται σε φραστικές καταδίκες, έρευνες και άλλα τινά σεμνότυφα αποκαλύπτει την πραγματική δημοκρατική ευαισθησία των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΟΗΕ και των άλλων δυνάμεων του πολιτισμένου κόσμου. Δυνάμεις που χρησιμοποιούν δυο μέτρα και δυο σταθμά ανάλογα με το αν μιλούν για το Ιράν, την Κούβα, την Κίνα ή το Ισραήλ, την Τουρκία κλπ. Αλλά πως να αντιδράσουν, όταν οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις προωθούν νομοθεσίες που περιορίζουν την ελευθερία του ανθρώπου, φακελώνουν, συλλαμβάνουν, δέρνουν και αρκετές φορές δολοφονούν προληπτικά. Η περίπτωση της Τουρκίας είναι ιδιάζουσα, καθώς η αντίδρασή της έχει να κάνει με την προσπάθεια να αναλάβει αυτή σε βάρος του Ισραήλ κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή.
Τα κροκοδείλια δάκρυα του ΓΑΠ (γιωργάκης) είναι η μόνιμη συμβουλή των επικοινωνιολόγων του και τα φόρεσε και σε αυτή την περίπτωση. Θλίβεται και λυπάται για τους δολοφονημένους, όπως θλίβεται και λυπάται για τους νέους που δεν έχουν δουλειά, τους συνταξιούχους που θα πεθάνουν στην ψάθα, τους αγρότες που θα ξαναγίνουν κολίγοι. Θλίβεται και λυπάται, ωσάν να επρόκειτο για κάποιο ατύχημα. Ωσάν να μην είναι πρωθυπουργός χώρας, αλλά ένας τριτοκλασάτος υπαλληλίσκος κάποιας πρεσβείας. Αυτός που ζήτησε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και την πήρε, την έχει προδώσει και συνεχίζει να την προδίδει καθημερινά, ξεδιάντροπα, σταθερά. Αν αισθάνεται αδύναμος και ραγιάς, αν απειλείται η ζωή του (όπως θέλει να μας πείσει ο έγκριτος κος Κούλογλου) να πάρει το συρφετό του και να πάει σπίτι του.
Ο ιδρώτας του κου Λοβέρδου δεν ποτίζει τα πανάκριβα κοστούμια του, παρότι ορκίζεται ότι παλεύει καθημερινά με τα τέρατα του ΔΝΤ. Αντίθετα, ο ιδρώτας που έχουν χύσει όλοι οι εργαζόμενοι του μεροκάματου και τώρα βλέπουν να τους τον κλέβουν, φαίνεται στα απελπισμένα, οργισμένα πρόσωπά τους. Ο ιδρώτας που έγινε ομόλογα και μετά τραπεζικό κεφάλαιο, αφού πριν μερικά χρόνια είχε γίνει μετοχές και μετά πάλι τραπεζικό και εταιρικό κεφάλαιο. Τώρα αυτός ο ιδρώτας που έχει απομείνει γίνεται πάλι τραπεζικό κεφάλαιο (τι μονοτονία!). Άχρηστο, ανώφελο για την κοινωνία και τον κόσμο τραπεζικό κεφάλαιο.
Η "δημοκρατία" των μπλε και πράσινων κόκκων -με μια απόχρωση μαύρου καρά - τζαφέρ- δεν μπορεί να ξεπλύνει τους λεκέδες που έχει χρόνια αφήσει στο πετσί μας. Νιώθουν ότι οι ημέρες τους τελειώνουν και πασχίζουν να αρπάξουν ότι μπορούν από το καράβι που βουλιάζει. Πασχίζουν να φτάσουν πρώτοι στο ξερονήσι μετά το επικείμενο ναυάγιο για να τους βρούμε εκεί πάλι αφέντες όταν φτάσουμε και εμείς. Φτάνουν ακόμα και στο να πετάξουν στη θάλασσα οικειοθελώς κάποιους μούτσους Μαντέληδες, προϊσταμένους εφοριών και πολεοδομίας, γιατρούς του Κολωνακίου. Μεταξύ άλλων υπενθυμίζουν έτσι ότι κανένας προδότης και αυλοκόλακας όσο δουλικός και αν είναι δεν είναι εξασφαλισμένος ες αεί. Θέλουν να μας πείσουν ότι ακόμα και αν βουλιάξει το καράβι που τόσα χρόνια τιμονάρουν πρέπει πάλι αυτούς να διαλέξουμε για καπετάνιους και αφεντικά. Πρέπει να δεχτούμε ότι πολλοί από εμάς πρέπει να θυσιαστούμε για να μπορέσουν οι υπόλοιποι να ζήσουν σκλάβοι στα επόμενα καράβια τους.
Είναι η μόνη μας ελπίδα να τους πετάξουμε στη θάλασσα. Αυτούς και τους καραβοκύρηδες τραπεζίτες, βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπές αστικές δυνάμεις. Στη θάλασσα αδέρφια και μάλιστα βαθιά στον πάτο με πολλά βαρίδια για να μείνουν σίγουρα εκεί.
Δεν είμαστε ραγιάδες αδέρφια. Είμαστε κυρίαρχοι του εαυτού μας και της κοινωνίας μας. Ας αναλάβουμε επιτέλους την ευθύνη χωρίς μεσάζοντες και πεφωτισμένους σωτήρες - οδηγούς. Ας οδηγήσουμε το καράβι μας σε ένα εύφορο τόπο και εκεί θα τα βρούμε. Όλοι μαζί, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς ανάγκη για μαστίγιο και κλοπή. Όλα δικά μας είναι και είναι βέβαιο ότι υπάρχει πλούτος για να την περνάμε όλοι καλά.
Ας τους πετάξουμε στη θάλασσα και θα τα βρούμε τα υπόλοιπα.
Κοίτα, οι άλλοι έχουν κινήσει…

Το κλασικό αυτό βιβλίο πραγματεύεται τον τρόπο με τον οποίο οι διαδικασίες της φαντασίας και οι κανόνες της δημιουργίας μπορούν να γίνουν προσιτοί σε όλους.
Ξεκινώντας από την εξέταση των μηχανισμών που κινούν την επινόηση, ο συγγραφέας μας προσφέρει "πρώτη ύλη", ιδέες, ευκαιρίες για φανταστικούς στοχασμούς, τονίζοντας την απελευθερωτική φόρτιση της λέξης και τον παιδαγωγικό ρόλο της φαντασίας.
Ένα βιβλίο-καρπός εμπειριών και βαθιάς παιδείας, που μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τη στείρα σχολική καθημερινότητα, δίνοντας έμφαση στο ρόλο της δημιουργικότητας στην παιδαγωγική διαδικασία.

O Τιμολέων είναι ο καινούργιος φεγγαροσκεπαστής. Μόλις πήρε το πτυχίο του από τη Μεγάλη του Κόσμου Σχολή και είναι πανέτοιμος να πιάσει δουλειά στο φεγγάρι. Απόψε κιόλας. Μόνο που μια αναποδιά θα τα χαλάσει όλα. O Τιμολέων πρέπει ως το χάραμα να βρει τρόπο να φτάσει στο φεγγάρι. Θα τα καταφέρει;

Κάλλιο αργά παρά ποτέ... Καθώς όμως όλα τα σημαντικά έργα είναι υπεράνω χρονολογιών και παντός καιρού, η παρουσίαση του βιβλίου αυτού δεν είναι ανεπίκαιρη. Κι ας έχουν προηγηθεί άλλοι 46000 αναγνώστες πριν από μένα (αγοραστές δηλαδή, οι αναγνώστες σίγουρα είναι ακόμη περισσότεροι) και ας έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε εκδόθηκε αυτό το .... του Ευγένιου Τριβιζά. Αυτό το ... τι; Παραμύθι, μυθιστόρημα, ποιητική αλληγορία, θεατρικό δράμα; Όλα αυτά μαζί;
Τον Ευγένιο Τριβιζά ακόμη κι όσοι δεν τον ξέρετε σαν όνομα, σίγουρα θα έχετε ακουστά κάποιο από τα πάνω από ...100 βιβλία του και τους ήρωες του. Γιατί δεν νόμιζω να υπάρχει κάποιος που δεν θυμάται τον δαιμόνιο δημοσιογράφο Πίκο Απίκο, τον Αιμίλιο το μήλο, τη Μάτα την ντομάτα, τη Μαρουλίτα το μαρούλι και όλους τους άλλους ήρωες εκείνης της αγαπημένης Φρουτοπίας των παιδικών μας χρόνων.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς έχει την ανατροπή των στερεότυπων στο αίμα του. Και μόνο το γεγονός ότι είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας (!) στο πανεπιστήμιο του Reading και συγχρόνως είναι ο μεγαλύτερος έλληνας παραμυθάς, ένας γνήσιος ποιητής ονείρων, αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για έναν συμβατικό χαρακτήρα. Και είναι επιπλέον ένας από τους λίγους Έλληνες λογοτέχνες που έχει καταφέρει να έχει διεθνή απήχηση, όχι στο ...μιλητό αλλά στην πράξη (Τα "τρία μικρά λυκάκια" του είναι best-seller στις ΗΠΑ!). Και κατάφερε να ξεχωρίσει σε ένα χώρο πολύ δύσκολο, αυτόν της παιδική λογοτεχνίας. Όπου η πλειονότητα των εκδόσεων μοιάζει με τις ...χάντρες που έδιναν οι Ευρωπαίοι άποικοι στους σαστισμένους ιθαγενείς, για να τους εντυπωσιάσουν και να τους δελεάσουν. Είναι εξίσου φανταχτερές αλλά και το ίδιο ανούσιες, μέσα σε μια σύγχυση του παιδικού με το παιδαριώδες.
Η "τελευταία μαύρη γάτα" είναι ένα βιβλίο ανατρεπτικό και πολυεπίπεδο. Και έχοντας επίγνωση των αναλογιών και των μεγεθών θα μπορούσε να συγκριθεί με την περίφημη "Φάρμα των ζώων". Αυτό το μυθικό βιβλίο του Orwell, το οποίο με αλληγορικό τρόπο, με ήρωες γουρούνια, άλογα και άλλα ζωντανά, αφηγείται την άνοδο και την πτώση της Ρωσικής Επανάστασης. Και τα δύο βιβλία κατάφεραν το καθένα με τον δικό του τρόπο να φέρουν στο φως οδυνηρές αλήθειες των καιρών (τόσο οδυνηρές που ο Orwell τελικά κατηγορήθηκε και σαν ...φασίστας!).
Η αλήθεια ασφαλώς είναι σκληρή. Και το βιβλίο έχει και αρκετές σκληρές εικόνες. Γι' αυτό άλλωστε είναι ένα παραμύθι για λίγο μεγαλύτερα παιδιά (δεν θα το βρείτε στον τομέα με τα παιδικά βιβλία). Είναι για παιδιά που μόλις έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν το Μεγάλο Παράλογο που συνιστά τόσο ο θάνατος αυτός καθαυτός, όσο ακόμη περισσότερο, ο θάνατος από ανθρώπου χέρι. Κάπου γίνεται και πικρό, "πατάει" και μια τσιμπιά στην καρδιά. Είναι όμως συνάμα και αστείο, γλυκό και τρυφερό, συγκινητικό και με ένα μεγάλο πλεόνασμα ανθρωπιάς, σε μια εποχή που ακατάσχετα παράγεται πλεόνασμα μίσους. Τα έχει όλα, όπως και η ίδια η Ζωή άλλωστε, αντιφατική και γοητευτική μαζί. Και αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μέσα από τη φαινομενικά ελαφριά φόρμα του παραμυθιού, μπορεί να ειπωθούν τα πιο σοβαρά πράγματα. Και χωρίς διδακτικό τόνο, χωρίς αυτό το περίφημο απειλητικά υψωμένο δάχτυλο. Και μέσα από μια ιστορία και μια αφήγηση εξαιρετική, διόλου προσχηματική, με αυτοσυνέπεια και ειρμό, χωρίς τερατολογίες, λογικά χάσματα και απιθανολογίες που υποτιμούν τη νοημοσύνη των παιδιών. Και με μια φαντασία οργιάζουσα σαν τροπική βλάστηση! Με έξυπνα λογοπαίγνια ("συνεργάτοι και συνεργάτες", "συμφωνώ με τον προνιαουρίσαντα συνάδελφο") και χαριτωμένα στιχάκια (το αγαπημένο μου: "η αγάπη έχει τόσες λύπες, όσες η γραβιέρα τρύπες"!)
Η υπόθεση: σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών καταφέρνουν να πείσουν τους νησιώτες ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και είναι υπεύθυνες για όλα τα κακά και τα δεινά του τόπου. Έτσι αρχίζει ένας ανελέητος διωγμός με δηλητήρια, παγίδες και χίλιους δύο απάνθρωπους τρόπους. Ο διωγμός σχεδόν θα επιτύχει το σκοπό του. Σχεδόν όμως, γιατί μία μαύρη γάτα (ο ήρωας του βιβλίου) έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Θα τα καταφέρουν;
Γεια σας σήμερα βρήκα ενα καλό free hosting και είπα να το μοιραστώ μαζί σας αυτα που δίνει στο free είναι τα παρακάτω.
- 1500 MB of Disk Space
- 100 GB Bandwidth
- Your own domain hosting
- cPanel Control panel
- Website Builder
- Over 500 website templates ready for download
- Free POP3 Email Box and Webmail access
- FTP and Web based File Manager
- PHP, MySQL, Perl, CGI, Ruby.
- No Ads at all !
Επίσης για όσους έχουν ιστοσελίδα μπορουν να μπουν και στο πολυ καλο affiliate που έχει. Δίνει 5$ για κάθε νέο χρήστη που κάνει εγγραφή στο free hosting.
Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει σήμερα μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή», ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο …σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το …σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!
Διαβάστε τη συνέχεια έχει ενδιαφέρον
Πηγή www.zagalisa.gr
Διαβάστε και φρίξτε... Πραγματικά αυτό που κάνει το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κυβερνητική θητεία, αλλά εντατικά μαθήματα με θέμα "1000 και 1 τρόποι για να καταπατήσετε και το τελευταίο ίχνος δημοκρατικών διαδικασιών!"
Έλεος!
Δείτε το άρθρο εδώ
Απλά αναρωτιέμαι τι μας περιμένει, όταν στη Ρουμανία γίνεται πραγματική "σφαγή" των λαϊκών εισοδημάτων με δάνειο ύψους μόλις 20 δισ. από ΔΝΤ, ΕΕ και Παγκόσμια Τράπεζα... Δηλαδή, για να ανταπεξέλθει η Ελλάδα (δηλαδή το ελληνικό τραπεζικό σύστημα) θα πρέπει να πεθάνει μάλλον το 80% του πληθυσμού.... Εξάλλου το είχε δηλώσει και ο Λοβέρδος σε ζωντανή εκπομπή
"Δεν πεθαίνει κιόλας πια ο κόσμος... άρα το σύστημα πρέπει να αλλάξει"
Διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ
Διαβάστε τι δήλωσε η ίδια η Πρόεδρος της Αργεντινής που υπέφερε σκληρά από τη "συνδρομή" του ΔΝΤ και βγάλτε τα συμπεράσματά σας!
Προειδοποίηση-τρόμος για την Ελλάδα από την πρόεδρο της, παθούσης λόγω ΔΝΤ, Αργεντινής, Christina Fernandez De Kirchner, για την Ελλάδα και τα εξοντωτικά οικονομικά μέτρα λιτότητας που δέχθηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου: «Τα άγρια μέτρα λιτότητας θα συναντήσουν αντίσταση. Θα τελειώσουν άσχημα στην Ελλάδα. Τα οικονομικά μέτρα που πήραν θα πυροδοτήσουν κοινωνική αναταραχή, όπως αυτή που αντιμετώπισε η χώρα μας την περασμένη δεκαετία".
«Οι συνταγές που επιβάλλονται στην Ελλάδα είναι ταυτόσημες με αυτές που εφαρμόστηκαν εδώ το 2001», δήλωσε πριν δύο ώρες περίπου σε δημοσιογράφους στην Αργεντινή η Kirchner, υπογραμμίζοντας τις ομοιότητες μεταξύ της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα και την κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση που συγκλόνισε την Αργεντινή προτού η χώρα κηρύξει στάση πληρωμών.
Η ισχυρή μεσαία τάξη της Αργεντινής, που αποτελούσε τη «ραχοκοκαλιά» της κοινωνίας και της οικονομίας της, σταδιακά διαλύθηκε προς όφελος μίας ολιγάριθμης διεφθαρμένης οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Το 60% του πληθυσμού σε μία δεκαετία βρέθηκε κάτω από το όριο της φτώχειας με το 55% των εργαζομένων να είναι ανασφάλιστοι.
Η διόγκωση του δημοσίου τομέα, η διαφθορά και η φοροδιαφυγή απεδείχθησαν, όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, καρκινώματα για την οικονομία.
Ο πληθωρισμός καταδυνάστευε τη χώρα, οι τιμές, μήνα με το μήνα, αυξάνονταν ραγδαία και οι πολίτες έβλεπαν, ανήμποροι να αντιδράσουν, το νόμισμά τους να χάνει καθημερινά την αξία του.
Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, το χρέος της Αργεντινής ανήλθε στο 41% από 29% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, μεταξύ 1993 και 1998.
Το 1997, η γειτονική Βραζιλία βρέθηκε σε βαθιά κρίση, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την υποτίμηση του βραζιλιάνικου νομίσματος κατά 50% της αρχικής του αξίας. Οι εξαγωγές της Αργεντινής προς τη Βραζιλία εκμηδενίστηκαν, ενώ αυξήθηκαν κατακόρυφα οι εισαγωγές.
Παράλληλα, η άνοδος της τιμής του δολαρίου, με το οποίο ήταν συνδεδεμένο το αργεντίνικο νόμισμα, κατέστησε τα προϊόντα της Αργεντινής μη ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές, πλήττοντας θανάσιμα κάθε κλάδο παραγωγικής δραστηριότητας.
Το 1998, η Αργεντινή είχε φτάσει να δανείζεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές με επιτόκιο 10,5% και αναγκαστικά κατέφυγε για πρώτη φορά στο ΔΝΤ.
Το ΔΝΤ είχε χορηγήσει δάνεια 7,2 δισ. δολ. το 1999 και 39,7 δισ. δολ. τον Δεκέμβριο του 2000, όμως οι όροι ήταν ασφυκτικοί. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν και οι καταθέσεις πάγωσαν.
Την ίδια περίοδο, οι επενδυτικές τράπεζες συνέχιζαν να προωθούν το χρέος της χώρας στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, με ακόμα υψηλότερες αποδόσεις. Προώθησαν ένα Debt Swap (ανταλλαγή χρέους), όπου οι ιδιοκτήτες ομολόγων αποκτούσαν το δικαίωμα να πάρουν νέα ομόλογα μεγαλύτερης διάρκειας με ευνοϊκότερους όρους. Το σκεπτικό ήταν να μεταφερθεί η εξόφληση του χρέους από το 2001 στο 2005. Πράγματι, 30 δισ. δολάρια άλλαξαν διάρκεια ζωής και επτά επενδυτικές τράπεζες εισέπραξαν 100 εκατ. δολάρια σε προμήθειες.
Όμως, μέσα σε μερικές μόλις εβδομάδες, η Αργεντινή κατέληξε ξανά χωρίς χρήματα, γιατί οι αγορές δεν πείστηκαν για την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής της.
Στα τέλη του 2001, η κρίση οδήγησε την κοινωνία σε σημείο ανάφλεξης. Το ξέσπασμα της λαϊκής οργής ήλθε, όταν ο κεντροαριστερός ντε λα Ρούα, απαγόρευσε την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες, πέραν του ποσού των 250 δολαρίων το μήνα.
Εργάτες, υπάλληλοι και αγρότες μάχονταν στους δρόμους της Αργεντινής και ο Ντε λα Ρούα πρόλαβε να διαφύγει με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου, για να γλυτώσει από την οργή του όχλου.
Ο νέος πρόεδρος, Νέστορ Κίρτσνερ, έκανε στάση πληρωμών και δεν αναγνώρισε το χρέος. Δεν συμπεριέλαβε ούτε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο στο επιτελείο του και απαίτησε από τους δανειστές και το ΔΝΤ τη διαγραφή του.
Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, οι δανειστές και το ΔΝΤ διέγραψαν το 75% της οφειλής και δέχθηκαν την αποπληρωμή των υπολοίπων με προνομιακούς όρους. Το πάλαιψαν και το κέρδισαν.
Οι τόκοι των ληξιπρόθεσμων δανείων δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ από την Αργεντινή, παρά το ότι αρχικά είχε συμφωνήσει να τους πληρώσει.
Τώρα η Αργεντινή αργά, αλλά σταθερά, έχει μπει στο δρόμο της οικονομικής ανάπτυξης. Σήμερα, η χώρα κατηγορεί το ΔΝΤ για κακοδιαχείριση της κρίσης του 2001-2002 και επισημαίνει ότι μπορεί να μιλά για οικονομική ανεξαρτησία, μακριά από την επίβλεψή του. Φέτος αναμένει ανάπτυξη από 3,5% ως 5%.
Οσο για το υπόλοιπο του χρέους έκανε πρόσφατα μία πρόταση για αποπληρωμή 34 σεντς στο ένα δολάριο. Και αν θέλουν...
Πηγή: defencenet.gr
Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω πως μπορούν και συνεχίζουν να ενεργούν με τον αχαρακτήριστο τρόπο οι κατά τ'άλλα εκπρώσοποι του λαϊκής βούλησης.
Ποιο είναι το μήνυμα για τη δημοκρατία όταν διαγράφονται πάραυτα από ένα κόμμα όσοι εκφράζουν αντίθετη γνώμη;
Μα φυσικά το αυτονόητο! Ό,τι η δημοκρατία δεν υφίσταται και μάλιστα μας το δείχνουν τόσο ξεδιάντροπα που είναι απίστευτο ότι δεν έχουμε ξεχυθεί πραγματικά όλοι στους δρόμους να τους πάρουμε με τις πέτρες!
Αλλά φοβόμαστε. Φοβόμαστε μη χάσουμε τη βόλεψη μας, την ησυχία και τη σωματική μας ακεραιτότητα από τη συμμετοχή μας σε μια πορεία. Μόνο που δεν καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά ούτως ή άλλως θα χαθούν στο βωμό της διάσωσης του συστήματος (και όχι της χώρας φυσικά!).
Όσο για ορισμένους που ζητάνε να γίνουν συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις για το πως θα μπορούσαμε να αποφύγουμε την παρούσα κατάσταση, θα παραπέμψω σε μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο για να ακούσουν τι λένε διακεκριμένοι οικονομολόγοι για το ΔΝΤ και τι έχει αφήσει πίσω του από όπου έχει περάσει.
Τα σενάρια για το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου είναι εφιαλτικά, και θα παραμείνουν εφιαλτικά εάν ο κόσμος εξακολουθήσει να μην ενημερώνεται όλο και περίσσοτερο για να καταλάβει ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να οδηγήσουν χώρες σαν την Ελλάδα στην εξαθλίωση και την πλήρη καταστροφή.
Όσον αφορά το κακό που κάνει το ΠΑΜΕ στον τουρισμό, και την κακή εικόνα της χώρας που βγαίνει προς τα έξω, απαντώ σε όλους αυτούς αρχικά με το παρακάτω.
Μια συνέντευξη του αμερικάνου οικονομολόγου Mark Weisbrot για το ΔΝΤ και τις συνέπειες του στην Αργεντινή, όπως τις έζησε ο ίδιος.
Ερώτηση: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μʼ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.
Mark Weisbrot: «Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν.
Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων.
Ο Θεός να σας βοηθήσει, να μην πέσετε στα νύχια τους.
Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, (μιλάω για τους ενήλικες), στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες.
Μόνο κατʼ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει.
Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς....τα πάνω και όχι αντιστρόφως.
Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945.
Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις. ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού. Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ'ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα. Η Κυβέρνηση που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρει τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ.Ν.Τ. μια χώρα, σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία του στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας.
Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι. όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960.
Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του.
Γιʼ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομηχάνους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες.
Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας». Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ.
Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει....
Τι ειρωνεία και αυτή. Τους πείσαμε με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!! Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις.
Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.
Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν!!!
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες. Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα.
Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε.
Ακόμα τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες, τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστικές ή ότι αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν.
Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια.
Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί. Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν.
Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω.
Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατʼ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους.
Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.
Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε.
Το γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση.
Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.
Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γεν. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική, θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρόεδρος Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματ/τικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄ γύρο και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων».
Πείτε μου τώρα ξανά εσείς για το λιμάνι και τους τουρίστες που και καλά διώξαμε. Πάτε καλά;;;
Η 5 Μάη 2010 πρέπει να καθιερωθεί σαν μέρα της δημοκρατίας. Μετά από μήνες αδράνειας, σαστίσματος και απογοήτευσης ο λαός βγήκε στους δρόμους. Βγήκε για να διεκδικήσει αυτά που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα σε μια πραγματική δημοκρατία. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Βγήκε γιατί βλέπει να του στερούν το μέλλον του. Ένα μέλλον που υποθηκεύεται αδιάντροπα σε οίκους κατοχής, σε εταιρείες και τράπεζες. Γιατί κακά τα ψέματα, πίσω από την ΕΕ και το ΔΝΤ, πίσω από την καλλωπισμένη διατύπωση «μηχανισμός στήριξης» κρύβονται εταιρικά συμφέροντα.
Αυτό το κράτος που οι κεφαλαιούχοι δεν χάνουν ευκαιρία να κατηγορούν σαν «αδηφάγο», «υπερτροφικό» και άλλα τέτοια όμορφα είναι που τους στηρίζει αμέριστα τόσα χρόνια τώρα. Είναι το ίδιο κράτος που ψηφίζει νόμους προσανατολισμένους να παρέχουν ασυλία στην ανώνυμη διακίνηση κεφαλαίου. Είναι το ίδιο κράτος που μονίμως παίρνει χωρίς να δίνει τίποτα σχεδόν από τους μισθωτούς και τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες. Είναι το ίδιο κράτος που βάζει ολοένα και περισσότερα εμπόδια στις οικογενειακές επιχειρήσεις. Είναι το ίδιο κράτος που αφού γεννά και προκαλεί τη φτώχια μας παροτρύνει στη συνέχεια να ενισχύσουμε το ταμείο φτώχιας που συστήνει. Ψίχουλα εμείς, παντεσπάνι αυτοί. Λαμόγια και τεμπέληδες εμείς, νοικοκύρηδες και εργατικοί αυτοί.
Αυτή είναι η «δημοκρατία» τους. Με επιμετωπίδα το εκλογικό σύστημα που παραβιάζει τη στοιχειώδη αρχή της πλειοψηφίας. Με τα ΜΜΕ που θα έπρεπε να λέγονται ΜΜΠ (Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας). Με την αστυνομία που αυθαίρετα συλλαμβάνει, τραμπουκίζει, εισβάλλει κατά το δοκούν σε στέκια, γκετοποιεί συνοικίες και βαράει. Βαράει στο ψαχνό. Βαράει δασκάλους, μαθητές, συνταξιούχους, εργαζόμενους, φοιτητές. Βαράει προληπτικά και απροκάλυπτα. Είναι η ίδια αστυνομία που δεν μπορεί να ελέγξει τη βία στα γήπεδα. Είναι η ίδια αστυνομία που δεν μπορεί να ξεσκεπάσει τα πρόσωπα των κουκουλοφόρων. Είναι η ίδια αστυνομία που έχει δολοφονήσει, ξυλοκοπήσει, άδικα συλλάβει εκατοντάδες ανθρώπων «κατά λάθος». Είναι η ίδια αστυνομία που έχει κατηγορηθεί για συμμετοχή ασφαλιτών σε επεισόδια με τεκμήρια φωτογραφικά και μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων.
Είναι τραγική και απεχθής η δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin. Είναι ακόμα τραγικότερη όμως η ασέλγεια που άσκησαν τα ΜΜΠ και ο πρωθυπουργός πάνω στους τρεις αυτούς νεκρούς. Τα ΜΜΠ αμαύρωσαν τη δίκαια αγανάκτηση του λαού προβάλλοντας σχεδόν αποκλειστικά τη δολοφονία, τις εικόνες των επεισοδίων και «τι δείχνουν τα ξένα κανάλια». Προσπάθησαν έτσι έμμεσα –σαν γνωστές μουχρίτσες που είναι- να περάσουν το μήνυμα ότι οι συγκεντρώσεις και οι πορείες μόνο σε επεισόδια και τραυματισμούς οδηγούν. Ο αξιότιμος κος Παπανδρέου, χρησιμοποίησε το θάνατο για να καλύψει το απίστευτο κύμα που σηκώθηκε σε όλη την Ελλάδα και κόντεψε να τον σκεπάσει αυτόν και τον συρφετό του.
Ο λαός έδωσε χτες την απάντησή του. Το κράτος τη δικιά του. Το ποιος θα επικρατήσει θα το δείξει η ιστορία. Η πραγματική, όχι αυτή που γράφεται από τους νικητές. Μπορεί τώρα να νομίζουν ότι έχουν το πάνω χέρι επειδή ελέγχουν τους μηχανισμούς καταστολής και προπαγάνδας. Όμως είμαστε περισσότεροι και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Και καλά θα κάνουν όλοι οι δωσίλογοι που προστρέχουν να υπερασπίσουν το παρόν σύστημα και τους στυλοβάτες του, να σκεφτούν και το –όχι απαραίτητα μακρινό- μέλλον. Γιατί η σαπίλα του συστήματος είναι τόση, που όσο περνάει ο καιρός, όλο και πιο λίγη θα είναι η απαιτούμενη δύναμη της τσεκουριάς του λαού που θα το σωριάσει.
Φάτε όσο προλαβαίνετε. Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες…
Ώρα 21.00 και ομάδα αδιόριστων εκπαιδευτικών εισβάλλει μεν, ήρεμα δε στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ προκειμένου να ανοίξει διάλογο για κρίσιμα οικονομικά και εκπαιδευτικά θέματα με την κα Υπουργό Παιδείας, την κα Διαμαντοπούλου, η οποία την ίδια ώρα βρισκόταν σε ένα από τα στούντιο του σταθμού και μανγητοσκοπούσε εκπομπή με θέμα διαπραγμάτευσης την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Επιδιώκοντας να βρουν το χώρο της μαγνητοσκόπησης σταμάτησαν το κεντρικό δελτίο που μεταδιδόταν. Τα ΜΑΤ κλήθηκαν από τη διοίκηση να απομακρύνουν τους εκπαιδευτικούς και στη προσπάθεια τους αυτή πολλοί εκπαιδευτικοί τραυματίστηκαν σοβαρά. Αργότερα, μετά την απομάκρυνσή τους από το χώρο, προβλήθηκαν δηλώσεις του εκπροσώπου των εκπαιδευτικών, οι οποίες κατά τα Μέσα κρίθηκαν υπερβολικές και άπρεπες, καθώς σε αυτές έγινε αναφορά στη κυβέρνηση με τον όρο "γερμανοτσολιάδες".
Τα Μέσα , πέρα από το γεγονός ότι αποσιώπησαν έντεχνα το συμβάν, καταδίκασαν την ενέργεια αυτή και την χαρακτήρισαν άνομη, καθώς θεώρησαν ότι αντίκειται στο νόμο και τους θεσμούς. Συγκεκριμένα, ο κ.Πρετεντέρης με βλέμμα σοβαρό και φωνή τραγική έθιξε σην χτεσινοβραδυνή "Ανατροπή" το θέμα και έκανε λόγο για ανώνυμους εκπαιδευτικούς, ανοργάνωτους, οι οποίοι με το "έτσι θέλω" πιέζουν τους δημοσιογράφους. Το πάνελ που απαρτιζόταν από πολιτικούς και συναδέλφους-όλα ματσωμένα παιδιά του συστήματος και πένες των πολιτικών χρωμάτων-συμφώνησε χωρίς κανένα ενδοιασμό στα λεγόμενά του και επιπλέον εκφράστηκε η άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να εκφράζονται τοιουτοτρόπως, αφού αποτελούν πρότυπο για το μαθητή.Επιπλέον, τέθηκε ζήτημα περί ελευθεροτυπίας, την οποία δήθεν οι εκπαιδευτικοί παρεμπόδισαν.
Τι λέτε ρε???Έχετε χάσει το μπούσουλα?Πότε οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών εταιρειών έγραφαν ελεύθερα κύριε Πρετεντέρη?Πότε τα πρωτοκλασάτα ονόματα πολιτικών και δημοσιογράφων ενεργούσαν "κατα το δοκούν" και με στόχο το πολίτη?Πότε η ελευθεροτυπία βοήθησε τον αρχόμενο και όχι τον άρχοντα?Πότε η 4η εξουσία των Μέσων πήρε την ευθύνη μαζικά να πατάξει και να καταπολεμήσει ένα κοινωνικό πρόβλημα ή να ξεσκεπάσει σε πραγματικό χρόνο ένα σκάνδαλο ελέγχοντας τις άλλες εξουσίες?Πότε?
Από πότε η ΕΡΤ που τη χρυσοπληρώνουμε για να βλέπουμε Eurovision και Αθλητική Κυριακή είναι ιδιωτική και δεν δίνει βήμα στο πολίτη?Πού είναι οι δημοκρατικοί τρόποι κύριοι να μας ακούσετε επιτέλους?Πού?Εδώ στο διαδίκτυο σε ένα ατέρμονο παραμιλητό στα e-mail των κυβερνήσεων ή στα δικά μας ιστολόγια?Πότε θα σταματήσει ο δημοκρατικός φασισμός των Μέσων?Πότε ο πολίτης θα παρέμβει στα Μέσα?
Οι κινήσεις αυτές των εκπαιδευτικών δεν είναι καταδικαστέες κύριοι...Άνθρωποι νέοι και μεγαλύτεροι ζήτησαν ένα διάλογο και αποτέλεσμα ήταν να τις φάνε από τα ΜΑΤ γιατί δεν πήγανε 200 από αυτούς να κατασπάσουνε το ραδιομέγαρο, όπως τότε που έγινε συντρίμμια η Αθήνα εκείνο το Δεκέμβρη και τα ΜΑΤ-τα οποία είναι εντολοδόχοι των ανώτερων-χάζευαν νωχελικά τα θραύσματα των βιτρινών. Οι δηλώσεις τους δε, αν και λαϊκές ήταν αληθινές...Ποιός πολίτης δεν συμφωνεί κύριοι?Ποιά γερμανόφρονη κυβέρνηση και γερμανοτσολιάδες θα τα κατέφερνε καλύτερα από τη δική μας? Καμία διαδήλωση και επανάσταση δεν μπορεί να γίνει σύμφωνα με το πρόγραμμα των καναλιών, ούτε χωρίς να κλείσουν οι δρόμοι για να πάμε για κανα καφεδάκι στο Κολωνάκι...
Αχ Ελλάδα μου...Σε έχουνε κάνει ένα καρνάβαλό τους όλοι...Σε ντύνουνε, σε γδύνουνε, σε παίζουνε και σύντομα θα σε πάνε για κάψιμο...Αν προλάβεις μόνο και ξυπνήσεις...Αν προλάβεις μόνο και δείξεις οτι είσαι και λίγο ζωντανή και ότι ακόμα αγωνίζεσαι για να μην σε πατάνε και σε πολτοποιούν όπως τότε...Το '21, το '40, το '73...
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.

Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".
Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.
Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε μέσα στο πλήθος, και αστυνομικοί μαζί με μπράβους αρχίζουν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.
ΕΛΛΑΔΑ
Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.

Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
ΣΗΜΕΡΑ
Το 2010 τα αιτήματα της πρωτομαγιάς, τα αιτήματα που εκατόν τριάντα χρόνια πριν οι Εργάτες σε όλον τον πλανήτη μετατρέψανε σε διακαιώματα με το αίμα τους, ξανά θυσιάζονται μπροστά μας για το κέρδος των τραπεζιτών, εφοπλιστών, κεφαλαιοκρατών.
Μας λένε για ανάπτυξη και για κερδοφορία, για ανταγωνιστικότητα, για παραγωγικότητα... Σε ένα σύστημα που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, που έχει φέρει τον πλανήτη ολόκληρο σε αδιέξοδο, έχουμε φτιάξει τις πιο άρρωστες κοινωνίες που υπήρξαν ποτέ από την αρχή της ανθρωπότητας.
Τι μας λένε για διέξοδο; Τι μας προτείνουν; Να σκύψουμε κι άλλο το κεφάλι, να ξεχάσουμε τα δικαιώματα μας, να χαρίσουμε την ζωή μας, την δουλειά μας, τα γηρατειά μας ώστε να βγάλουν αυτοί περισσότερα κέρδη. ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ. ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ.

Σας ζητάνε να ξεχάσετε την ζωή σας. Να ξεχάσετε οκτάωρα, δικαιώματα, άδειες, αργίες, σταθερή δουλειά. Να ξεχάσετε ότι θα πάρετε σύνταξη. Ότι θα σας περισσεύουν χρήματα για διασκέδαση, διακοπές, σπουδές, για ένα σπίτι.
Μας φέρανε ως εδώ με τις αποφάσεις τους εδώ και 30 χρόνια και μας ζητάνε τώρα να πληρώσουμε.
Σας ικετεύω ρε άνθρωποι. Βάλτε το μυαλό σας λίγο να δουλέψει. Βγείτε αύριο στον δρόμο. Μην αφήσετε πάλι λίγους να φωνάζουν και να διαμαρτυρηθούν μόνοι τους. Βγείτε και εσείς μαζί τους. Ενώστε και εσείς τις φωνές τους μαζί τους. Δεν υπάρχουν σωτήρες. Εσείς θα σώσετε τους εαυτούς σας.
Βγείτε αύριο στους δρόμους γιατί εάν τους αφήσουμε να μας πάνε και άλλο πίσω, την επόμενη φορά που θα βγείτε θα έχετε την ίδια τύχη με αυτούς 130 χρόνια πριν.
"ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΚΟΠΤΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΗΣΩ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΜΕΙΣ.....
* 711 ΕΚ.ΕΥΡΟ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΩΝ ...
ΤΟΥ ΟΑΕΔ ΕΚΑΝΑΝ "ΦΤΕΡΑ" ΜΕΣΑ ΣΕ 4 ΜΗΝΕΣ... ΝΑ ΨΑΧΤΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΧΕΙ ΤΣΕΠΩΣΕΙ "ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ"????
* Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΜΕ ΑΠ' ΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΡΓΟ ΑΞΙΑΣ 130.000 ΕΥΡΟ ΣΕ ΕΤΑΙΡΕΙΑ "ΦΑΝΤΑΣΜΑ"...
* ΤΟ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ ΠΟΣΟ ΤΩΝ 3,850,000 ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΤΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΚΑΙ ΝΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΩΝ...ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΣΠΑΤΑΛΗ.......
* Ο ΕΛΟΤ, ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, ΜΑΣ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 1,300,000 ΕΥΡΟ.....
* 176,000 ΤΟ ΕΝΝΙΑΜΗΝΟ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΜΠΗΛΙΩ ΤΣΟΥΚΑΛΑ KAI ΠΑΡ'ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ ΤΗΣ.....
* ΔΩΣΑΤΕ 18 ΕΚ ΕΥΡΟ ΩΣ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ "ΣΚΗΝΙΤΕΣ" ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.....ΕΛΕΟΟΟΣΣΣΣ..........
* 100,000 ΕΥΡΟ ΤΟ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ Μ.ΤΣΟΚΛΗ "ΑΓΑΠΗΤΕ" ΓΙΩΡΓΑΚΗ???
ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΣΑΜΠΑ????
* 48 ΑΤΟΜΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ,ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 5.000 ΤΗΣ ΕΡΤ,ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ........
* 400,000 ΕΥΡΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΥΣΙΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΣΑΡΚΕΣ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΜΕ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ.....
* ΟΙ ΕΦΟΡΙΑΚΟΙ ΣΑΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΣΠΡΑΤΕΤΕ ΤΑ ΧΡΕΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ....
ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΑΚΟΥΣ Η ΕΧΕΙΣ ΠΑΛΙ ΤΟ IPOD ΣΤ`ΑΥΤΙΑ ΣΟΥ????
* ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ 100 ΜΕΡΕΣ ΠΑΣΟΚ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕΙ 1.100.000 ΕΥΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ VIP ΠΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ......ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ............ ..
* ΜΕΣΑ Σ'ΟΛΑ,ΑΓΟΡΑΣΑΤΕ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ,ΦΑΞ,ΕΚΤΥΠΩΤΕΣ,ΤΗΛΕΦ.ΚΕΝΤΡΟ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΕΙΧΑΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠ`ΤΗ ΜΟΔΑ.........
* Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ ΘΑ ΣΤΟΙΧΙΣΕΙ 1.123.000 ΕΥΡΟ ΤΟ 2010 ΚΑΙ 1.015.000 ΕΥΡΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014...ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΕΕΕΕΕ ???????
* ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ, ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΟΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 2,700,000 ΕΥΡΟ... ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΑΓΑΠΗΤΕ ΓΙΩΡΓΟ,ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ????? ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΕΙΝΑΙ...
* 2,5 ΔΙΣ ΕΥΡΟ ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑ 6 ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΦΡΕΓΑΤΕΣ ΕΝΩ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ, ΠΑΡΑΛΑΒΑΜΕ 12 ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ APACHE MADE IN USA ΜΟΛΙΣ ΜΕ 660 ΕΚ.$......
* 162,000 ΕΥΡΟ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ Δ.ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΤΗΣ ΔΕΗ Κ.ΕΥΘΥΜΟΓΛΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ...
ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ...ΚΑΤΙ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΕΕΕΕ???????
* ΔΩΣΑΜΕ 60.000 ΕΥΡΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΝ 54 ΝΟΜΑΡΧΕΣ ΚΑΙ 400 ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΣΕ HIGH LUX ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ....
* 1547 ΕΥΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΓΚΕΡΕΚΟΥ ΚΑΙ 420 ΕΥΡΟ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ 52Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ...
ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ...!!!!!!!!! !!!!!!
ΤΕΛΟΣ,"ΑΓΑΠΗΤΕ ΓΙΩΡΓΟ" ΕΜΑΘΑ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΡΦΩΣΕΙ ΕΝΑΝ ΦΟΡΟΦΥΓΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΟΡΟΑΠΑΛΛΑΓΕΣ...
Ε ΛΟΙΠΟΝ, ΕΓΩ ΕΧΩ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΡΦΩΣΩ 5 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ:
* ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΡΗΣ 50 ΕΚ. ΕΥΡΟ ΣΕ ΠΛΑΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ...
* ΚΑΛΟΓΡΙΤΣΑΣ 70 ΕΚ. ΕΥΡΟ ΣΕ ΠΛΑΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ...
* Π.ΨΩΜΙΑΔΗΣ ΠΛΑΣΤΗ ΕΠΙΤΑΓΗ 550 ΕΚ.ΕΥΡΟ.....
* Γ.ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ 40 ΕΚ. ΕΥΡΟ ΓΙΑ ΧΡΕΗ ΣΤΟ ΙΚΑ...
* ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ 5,5 ΔΙΣ ΕΥΡΟ.....
ΕΓΩ ΤΙ ΦΟΡΟΑΠΑΛΛΑΓΗ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ?"
πηγή:troktiko
Παρακολουθούμε όλοι τους τελευταίους μήνες μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές παραγωγές του θιάσου του παραλόγου που ακούει στο όνομα "ελληνική κυβέρνηση".
Πραγματικά είναι απίστευτο με τι θράσσος βγαίνουν όλοι και παραδέχονται τις απίστευτες δολοπλοκίες που έχουν παιχτεί εις βάρος μας όλα αυτά τα χρόνια και το πόρισμα είναι ότι "τώρα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε όλοι μαζί".
Γιατί ρε μεγάλε; Μαζί τα φάγαμε και τώρα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε όλοι μαζί;
Ναι, δεν λέω... όλοι έχουμε βάλει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το χεράκι μας. Θες λίγο να βολέψει κάποιος το παιδί του, θες η γενική αδιαφορία... αλλά εντάξει... υπάρχουν και όρια!
Αν καθίσει κανείς και μετρήσει τα χρήματα που έχουν περάσει την τελευταία τριακονταετία από τη χώρα μας κυριολεκτικά θα τρομάξει. Όπως θα τρομάξει και από τα κέρδη που παρουσιάζουν πολλές επιχειρήσεις, και κυρίως του τραπεζικού κλάδου, που ο κόσμος έχει μπερδευτεί εδώ και χρόνια και νομίζει ότι είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα που δωρίζουν αφιλοκερδώς χρήματα στον καθένα μας για να πάρουμε ένα αυτοκινητάκι, ένα σπιτάκι, ένα διακοποδανειάκι και πάει λέγοντας.
Ναι, όλοι έχουμε μπει σε αυτό το παιχνίδι του χρήματος και του χάους και όλοι μας κουβαλάμε ένα μέρος των ευθυνών, αλλά η πηγή του προβλήματος είναι πολύ βαθύτερα κρυμμένη.
Και ένα πράγμα για το οποίο δεν μπορώ να κατηγορήσω τους πάντες είναι το άθλιο σύστημα που τρέφουν οι "εθνοπατέρες", προκειμένου να μας φτάσουν σήμερα σε αυτό το εξαθλιωτικό σημείο... και δεν έχουμε ζήσει ακόμη τίποτα! Σε λίγο καιρό πολλοί από εμάς θα νιώσουμε τι εστί πείνα, τι εστί κατάντια και πολλά άλλα δεινά που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε ότι είναι μακριά από εμάς και όλα καλά! Τέρμα όμως τα γέλια... τέρμα το πάρτι όπως έχουν πει και οι αξιόλογοι αυτοί πολιτικοί που νομίζουν ότι μας κυβερνούν!
Για μένα το πάρτι, όντως, έχει τελειώσει, αλλά το τέλος πρέπει να το ορίσουμε εμείς. Αν καθίσουμε και φάμε όλο αυτό το παραμύθι που μας πουλάνε έτσι στη μάπα, ε τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας... και όπως είπε και μια φίλη μου πρόσφατα σε μια προσπάθεια να δει την κατάσταση από την χιουμοριστική πλευρά της, αυτήν την στιγμή οι Έλληνες είμαστε σαν τις γαλοπούλες... τη βγάζουμε δεν τη βγάζουμε μέχρι τα Χριστούγεννα!
Ένα έχω να πω...
Α - Ν - Τ - Ι - Δ - Ρ - Α - Σ - Τ - Ε !!!
Ζώντας σε μία κοινωνία του Δυτικού Κόσμου-θεσμικά και νομικά- τον 21ο αιώνα μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι είναι ελεύθερος. Πολλοί θεωρούν ότι η ελευθερία είναι ατομική υπόθεση και πηγάζει από την προσωπική επιλογή για το τρόπο δράσης στο δημόσιο και τον ιδωτικό τομέα της ζωής. Ο Αριστοτέλης, όπως και άλλοι μεγάλοι διανοητές και μελετητές της κοινωνικής πραγματικότητας, υποστήριζε ότι η ελευθερία είναι μία υπόθεση καθαρά κοινωνική, η οποία αποτελεί προϋπόθεση και απόρροια της εκάστοτε πολιτικής της πόλης-κράτους.
Μία κοινωνία είναι εκείνη, η οποία θέτει τα όρια της ελευθερίας στους πολίτες της, είναι αυτή που την ενισχύει και αντίστοιχα την καταργεί σε ορισμένες περιπτώσεις. Κοινωνία όμως δεν είναι κατ'ουσίαν ο πολίτης? Άρα δεν είναι η ελευθερία μια επιλογή, η οποία εξαρτάται κατ' αποκλειστικότητα από εκείνον και τις προσωπικές του επιλογές?
Η κοινωνία, η ευρύτερη κοινωνική οντότητα της οποίας ο άνθρωπος αποτελεί κομμάτι της, πολλές φορές συγχέεται με την έννοια του κράτους, της πολιτείας και των νόμων της, οι οποίοι ορίζουν κάθε πτυχή της κοινωνίας, αν και θεωρητικά έπονται αυτής. Το κράτος, οι άρχοντες και οι αρχόμενοι δημιουργούν με τις μεταξύ τους σχέσεις το πλαίσιο της ελευθερίας σε ένα έθνος. Η ελευθερία αυτή εξελίσσεται και πάντα συμβαδίζει με την πορεία της ζωής του ατόμου.
Από τη στιγμή που ο άνθρωπος εγκαταλείψει το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, στο οποίο έχει αναπτυχθεί κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, διαμορφώνει σταδιακά την ελευθερία του μέσα από την επίδραση της παιδείας και του κοινωνικού του περίγυρου. Στο σχολείο μέσα από την εκαπιδευτική διαδικασία μαθαίνει να δρα ως ελεύθερη μονάδα αλλά εν παραλλήλω υποτάσσεται στο όλον-τη σχολική τάξη για το συμφέρον της ομάδας. Η ποιότητα της παιδείας που του παρέχεται, αλλά και οι μέθοδοι διδασκαλίας που εφαρμόζονται θα τον σημαδεύσουν ανεξίτηλα ως άτομο και θα τον κάνουν εντέλει περισσότερο ή λιγότερο ελεύθερο. Το ίδιο ισχύει ακριβώς και για τους συμμαθητές του. Όλοι εκπαιδευόμενοι με τον ίδιο τρόπο και μέσα από τη διαδικασία της μίμησης διαμορφώνουν στις περισσότερες περιπτώσεις μια ελευθερία πανομοιότυπη.
Η διαμόρφωση της ελευθερίας αυτής αποτελεί απόρροια των επιλογών και της πολιτικής του κράτους, εφόσον αυτό θέτει τους στόχους της παιδείας και ορίζει τις μεθόδους διδασκαλίας.Πάντα γινόταν λόγος για αν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με το τρόπο που λειτουργεί υπό τις εντολές της πολιτείας οδηγεί εντέλει κάπου πέρα από την ανεργία, την ημιμάθεια, την πνευματική σύγχυση και αλλοίωση της ελληνικής ταυτότητας. Από μικροί, όλοι μας μαθαίνουμε να σιχαινόμαστε τη γνώση και την διεύρυνση των πνευματικών μας οριζόντων, να φοβόμαστε τον δάσκαλο, να γινόμαστε βαθμοθήρες στον υπέρτατο βαθμό, να ξεχνάμε την ιστορία μας, να απεχθανόμαστε την παράδοση. Όλα τα προαναφερθέντα γιατί τα έχουμε ταυτίσει ή μάλλον μας έχουνε μάθει να τα ταυτίζουμε με κόπωση και εξαντλητική προσπάθεια, με μόχθο και ατελείωτες ώρες διαβάσματος χωρίς ουσία τελικά.
Πιό συγκεκριμένα, παπαγαλίζουμε επί σειρά ετών μία ιστορία δυσνόητη, πονηρά κεκαλυμένη και αινιγματική, αποπροσανατολιστική και ημιτελή, μαθαίνουμε με ψυχολογικό άχθος κανόνες αρχαίων και συντάσσουμε με τεράστια ευκολία χιλιάδες άγνωστα κείμενα αρχαίων χωρίς να γνωρίζουμε καν τον κεντρικό νοηματικό άξονα, γράφουμε εκθέσεις φλυναφημάτων και πομφολύγων αναμασσόντας μία τυποποιημένη γνώση και ιδέες ανεφάρμοστες στην πλειονότητα, κυνηγάμε σε κάθε διαγώνισμα το "κατοστάρι" για να ανταγωνιστούμε το διπλανό μας και γινόμαστε κοινωνοί με αυτό το τρόπο ενός εξεταστικού σχήματος στη Γ'Λυκείου, το οποίο αν δεν έχει καταφέρει να σε κάνει εξάρτημα στο συστημά του τόσα χρόνια σε κάνει σε 9 μήνες διαρκούς "προετοιμασίας" για τις Πανελλαδικές.
Με λίγα λόγια μας μαθαίνουνε να ψευτομαθαίνουμε επι σειρά ετών και μόλις αφήσουμε τα χρωματιστά κάγγελα της σχολικής κοινότητας το σύστημα τεστάρει τι μάθαμε τόσα χρόνια από την ανιδιοτελή παιδεία του και μας επιβραβεύει αντίστοιχα με την απόδοσή μας με θέσεις διαφθοράς στη διοίκηση, με χρηματισμό και "φακελάκια" στα νοσοκομεία, με δολοπλοκία των Μέσων και γραφειοκρατία στο δημόσιο, με εκλογές συμφερόντων και ατέρμονων πολιτικών μονολόγων. Θέση στο σύστημα δεν έχουν ρομαντικοί και ονειροπόλοι, δεν έχουν κοινωνιστές ή ανιδιοτελείς, είτε διότι οι ίδιοι δεν επιθυμούν ή δεν αντέχουν να εναρμονιστούν με αυτό είτε πολύ απλά γιατί το ίδιο πείθει με τα όργανά του την κοινή γνώμη-η οποία κατά τα άλλα είναι ελεύθερη-να τους διαπομπεύσει φέροντας η ίδια το βάρος.
Έτσι φαίνεται η ελευθερία τελικά να περιορίζεται έτι περισσότερο, ενώ το σύστημα να γίνεται έτι ισχυρότερο μέσω των μηχανισμών ισορροπίας του. Και κάποιος θα ρωτήσει δικαιολογημένα στο τέλος...πώς μπορώ να γίνω ελεύθερος και να πολεμήσω το σύστημα? Μάθε μόνος σου, ενημερώσου μόνος σου, διεύρυνε μόνος σου τους ορίζοντές σου χωρίς να έχεις ανάγκη το σύστημα για να κάνεις όλα αυτά. Όταν μαθαίνεις ιστορία να διασταυρώνεις τις πηγές σου, όταν διαβάζεις αρχαία να προσπαθείς να κατανοήσεις και λίγο την αρχαιοελληνική σκέψη, όταν γράφεις έκθεση να μην γράφεις στο χαρτί ό,τι θέλουν οι άλλοι, αλλά ό,τι θες εσύ ή ακομά και αν γράφεις ό,τι εκείνοι επιθυμούν να γνωρίζεις πραγματικά ότι δεν καταγράφεις τις δικές σου ιδέες. Μετά όταν θα βγείς έξω στον άγριο και ρεαλιστικό κόσμο να μην τα ξεπουλάς όλα για τη φήμη και τη άνοδο, για το χρήμα και την ύλη, αλλά να είσαι Άνθρωπος πάνω από όλα και ολιγαρκής και να μην θαμπώνεσαι από ό,τι λάμπει, ενώ κρύβει στη πραγματικότητα μέσα του βρώμα.
Το σύστημα δεν καταπολεμείται άμεσα και γρήγορα, ούτε βίαια και με αγώνα όταν αυτό έχει παγιωθεί επί σειρά ετών και θεσμικά και συνειδησιακά...Καταπολεμείται μόνο νοερά, με την σκέψη και με προσπάθεια για πνευματική μεταρσίωση...Ό,τι και αν σου πάρει το σύστημα, το νου σου δεν τον υφαρπάζει...Θα σε φιμώσει, θα σε διαλύσει, θα σε κάνει δούλο, αλλά το μυαλό σου θα είναι το ίδιο ελεύθερο!
Δείτε τι έγινε στην Αργεντινή.
Άραγε πόσο μακρυά μας είναι;
Πόσο διαφορετικοί είναι οι εκεί απατεώνες;
Πόσο ακόμα θα παραμένουμε μαλάκες και ραγιάδες;
Πόσο ακόμα θα σκύβουμε το κεφάλι;
Venceremos!

Ένα παιδικό βιβλίο για την Μπίρα; Ναι, είτε το πιστεύετε είτε όχι? αλλά το Μπι όπως Μπίρα είναι επίσης και ένα βιβλίο για μεγάλους? και, βέβαια, έχετε υπόψη σας ότι είναι ένα έργο του αντικομφορμιστή συγγραφέα Τομ Ρόμπινς, που φημίζεται διεθνώς για την ικανότητά του να διαφωτίζει σοβαρά αλλά και να ψυχαγωγεί κωμικά. MΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ (πάνω κάτω τώρα) υπήρχε ένας πλανήτης (τι θα λέγατε γι αυτόν εδώ;) που οι κάτοικοί του κατανάλωναν τριάντα έξι δισεκατομμύρια γαλόνια μπίρα τον χρόνο (είναι γεγονός, μπορείτε να το δείτε και στο Google). Ανάμεσα σ αυτούς που επηρεάζονται, ο καθένας ή η καθεμιά με τον δικό του ή τον δικό της τρόπο, απ όλες αυτές τις μπουρμπουλήθρες και τα ρεψίματα και τους αφρούς, ήταν και μια έξυπνη, περίεργη, παράτολμη μαθήτρια του νηπιαγωγείου, η Γκρέισι, η ταλαιπωρημένη μαμά της, ο αναίσθητος μπαμπάς της, ο αντικομφορμιστής θείος της και ένας μαγικός δυναμικός εισβολέας από έναν κόσμο κρυμμένο μέσα στον κόσμο μας. Με πρωταγωνιστές τους προαναφερθέντες χαρακτήρες το Μπι όπως Μπίρα ― γοητευτικό αλλά και ανατρεπτικό μαζί ― οδηγεί τους αναγνώστες του, μικρούς και μεγάλους, σε μια απρόσμενη και εις βάθος διερεύνηση των ορίων της πραγματικότητας, τις μαγικές ικανότητες των παιδιών και, φυσικά, στο υπέρτατο νόημα μιας ωραίας παγωμένης μπιρίτσας.

Ο μύθος της αναζήτησης και της ολοκλήρωσης που έχει συγκινήσει αναγνώστες κάθε ηλικίας. Όλοι μας ψάχνουμε την ολοκλήρωση μέσα από την αγάπη. Το ταξίδι είναι συνάμα πραγματικό και μεταφορικό, το τέλος αναμενόμενο, αλλά με μια συγκινητική μεταφορική διάσταση. Την ολοκλήρωση και την αγάπη θα τα βρούμε πρώτα μέσα μας.

Πώς είναι δυνατόν η ανθρωπότητα να γεννήθηκε από δυο άντρες, τον Κάιν και τον Αβελ; Εντάξει, τα Σόδομα την άξιζαν την τιμωρία, αλλά ο Θεός γιατί κατέστρεψε και τα Γόμορρα; Σ αυτές και σε άλλες χίλιες δυο άλλες απορίες, που μας βασάνισαν από τα πρώτα κιόλας μαθήματα στο κατηχητικό, απαντά με μια ξεκαρδιστική παρωδία της Βίβλου ο συγγραφέας, ένας κωμικός που, κυριολεκτικά, δεν έχει το Θεό του.
Είκοσι χρόνια έχουν περάσει και η σαμπάνια παραμένει πρώτη στην επιλογή του τηλεκοντρόλ μας.
Από τις διαδηλώσεις συμπαράστασης στη μαζική υστερία, από το περήφανο λύκειο του Beverly Hills μέχρι την ηλεκτρονική ανάλυση του Independent και από το ένδοξο ταμπλό “Donna Martin graduates!” ως στον άγνωστο επιβήτορα των 500 ευρώ σβήνει τη δίψα επαρκώς, κλείνει το μάτι πονηρά και κρατάει μια ρέψα για το τέλος. Συνοδεύει υπέροχα τα νέα πιάτα με τα μοντέρνα συστατικά και την ευφάνταστη παρουσίαση, γαργαλάει τη γλώσσα, απελευθερώνει μοναδικές σκέψεις βγαλμένες από τον προσωπικό μας κήπο. Σκέψεις που πάντα ήταν εκεί πίσω, μα δε ξεχορταριάσαμε πότε. Και τώρα έρχεται σαν καυτό νέκταρ να ποτίσει για άλλη μια φορά το κόκκινο βελούδινο φόρεμα της επετείου και να μας θυμίσει για ποιο λόγο ο λεκές αυτός δε λέει να βγει είκοσι χρόνια τώρα. Κολλάει ακόμα, ποτίζει ακόμα και δε λέει να φύγει. Κοντεύει να λερώσει και το δέρμα μας. Εμείς όμως δε θέλουμε να πάμε στο καθαριστήριο. Έτσι ποτίζει βαθύτερα και μας δυσκολεύει περισσότερο.
Είκοσι χρόνια τώρα τα νούμερα εξακολουθούν να κρατάνε καλά και να μάχονται. Έτσι ένα νέο 19,90 προσπέρασε το γέρικο 90210 και το έκλεισε για πάντα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, καταδικάζοντας το στη λήθη του κοινού. Η εξέλιξη του πολιτισμού καμία. Καμμένη ξανθιά κόμη και τότε, το ίδιο κενό βλέμμα και τότε, ο ίδιος διασυρμός. Όλο αυτό για να έρθει να καταλήξει στη λύτρωση που τόσο διψάει να νιώσει το κοινό και να εξιλεώσει μέσα από αυτή όλες του τις ατέλειες.
-Είδες αυτή τι έπαθε? Στα λεγα εγώ. Ξέρω πως καταντούν αυτές, πάντα ήξερα.
Εμείς όμως δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτα, συνεχίζουμε να ζούμε τον αυνανισμό της οθόνης και αυτοτιμωρούμαστε όταν δε φέρνουμε νούμερα. Ξερνάμε τη θλίψη μας στο μεσημεριανό μας πάνθεον και περιμένουμε μια επανάσταση που θα κάνει ο άλλος. Πάντα ο άλλος. Γιατί μάθαμε ότι ο άλλος φταίει, ο άλλος είναι κακός, ο άλλος είναι δολοφόνος, ο άλλος είναι υπεύθυνος, ο άλλος θα πληρώσει.
Ας πει το μάθημα άλλος κυρία.
Και είναι αυτή η συνεχής παρουσία του άλλου που μας προσφέρει ακόμα ένα πουπουλένιο μαξιλάρι στον vintage καναπέ μας, μας βοηθάει να λαγοκοιμόμαστε και στα όνειρα μας βλέπουμε πως άλλος μάλλον δεν υπάρχει. Και αυτός ο ρημάδης ο άλλος που είναι? Ξυπνάς και είσαι εσύ που πεινάς, εσύ που κλέβεις, εσύ που μιλάς, εσύ που έχεις βγει εκτός τροχιάς και δεν υπάρχει κάνεις άλλος να σε βοηθήσει. Δεν το έμαθες έτσι. Άλλα σου είχαν πει. Δε σου μίλησε ποτέ κανείς για όρια και τώρα στα επιβάλλει, δε σου έδειξε κάνεις τα σύνορα και τώρα πιάστηκε η μπλούζα σου στο συρματόπλεγμα. Και εσύ που ήθελες να πετάξεις για άλλου, να πας άλλου? Εσύ τι κάνεις τώρα?
Βουλιάζεις στη δημόσια διοίκηση και απαντάς τηλέφωνα με ξεφτισμένο “cosmos”. Πίνεις εσπρέσο μονορούφι και αρπάζεις με εστέτ μαλλί τις κλήσεις του οχήματος, σα να' ταν ευκλεείς γαρδένιες στη πίστα του κωλάδικου. Ζεις τις τελευταίες ανάσες του εφιάλτη σου και απομακρύνεις τα παιδιά σου να μη δουν πως πνίγηκες. Ιδρώνεις στο κρεββάτι σου και το σκέπασμα ποτέ δε χωράει και τους δυο. Σπρώχνεις, σκουντάς και γδύνεσαι και ύστερα γδέρνεις το δέρμα σου με μια κοψιά, να έρθει και να αλλάξει. Ξαναβγαίνει την άλλη μέρα και ο κύκλος της ζωής σου περιμένει στη γωνία της βραδινής σου επιστροφής. Γιατί πάντα επιστρέφεις. Και βασανίζεις το μυαλό σου με συνθήματα που έμαθες από μικρός, αγωνιζόμενος για μια ζωή. Μια νέα ζωή, που έρχεται καταπάνω σου, μέσα στο όνειρο σου, μα εσύ ξυπνάς αμέσως μη τύχει και ενδώσεις.
Εθιζόμαστε στην εκτόνωση για να μη γνωρίσουμε την απόλαυση. Δεν πρέπει να μάθεις τι σημαίνει απόλαυση. Θα σηκωθείς και θα διεκδικήσεις τη νοσταλγία της. Μείνε να παλεύεις σε ασπρόμαυρο φόντο για αετούς που πετάνε, υπέβαλλε μηνύσεις σε άγνωστους που τα σπάνε και γύρνα πλευρό μη τσαλακώσεις το μάγουλο. Έτσι και αλλιώς η Μαφάλντα γύρισε στο χωριό και ζει ήσυχα με τη σύνταξη του ΟΓΑ, οι Thundercats άσπρισαν και το Melrose Place δόθηκε αντιπαροχή. Εμείς όμως αγέρωχα δαιμονιζόμαστε με την υποψία λίφτινγκ της παρουσιάστριας ειδήσεων πάρα με τη βεβαιότητα της κακής είδησης και χαμογελάμε με άγνωστες λέξεις που προφέρονται από ανίδεους ανθρώπους. Όχι γιατί δεν τους ακούμπησε ο “πολιτισμός”, αλλά γιατί η επιβίωση έπαιζε τον πρώτο ρόλο. Όπως και τώρα. Αυτός ο πολιτισμός που πέφτει ανελέητα πάνω σε όλους μας, ο Εφιάλτης-Μορφέας και η βαρεμάρα που μας φόρτωσαν καθορίζουν σε ποιο θα χαρίσουμε το μισθό μας. Ποιο δικηγόρο θα προσλάβουμε να σώσει την Ελένη και ποιοι αγωνιστές θα σηκώσουν τα λάβαρα με περήφανα στήθια στις κυρίες του ΕΣΡ που θίγονται εάν τις ταΐσεις μοσχαρίσια. Το κενό όμως είναι εκεί και όλοι ευχάριστα το αναπαράγουν, το μασάν λίγο καλύτερα και τέλος στο φτύνουν με ενθουσιασμό.
Εσύ αισθάνεσαι μοναδικός και συμπληρώνεις την ελεγεία του γίνεσθαι με ευλογία πατέρων. Προσφορά τέκνο μου και όχι πρόσφορο.
Εκσυγχρονισμός που ταιριάζει στο μέλλον.
_συνοδευτικό επιδόρπιο_
Κοπερτί
Μουσική : Λένα Πλάτωνος
Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Ερμηνευτές: Σαβίνα Γιαννάτου, Γιάννης Παλαμίδας
Και Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός
Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξε-αγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός
Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά'σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί
Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ'άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό
Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ'άλλον αριθμό
Γειά σου Κοπερτί
θυμάσαι τη φωνή μου
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί..
_memo_
http://www.youtube.com/watch?v=iunYmHH0UNI
http://www.youtube.com/watch?v=IwW06T47jbA&feature=related
Ακολουθεί άρθρο του Δ. Καζάκη. Δυστυχώς ο επισυναπτόμενος πίνακας δεν αποτυπώνεται σωστά, αλλά ακόμα και έτσι είναι εξαιρετικά απολαλυπτικό.
Τα ψέματα και οι αλήθειες για το χρέος
Δημήτρης Καζάκης
Δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" στις
25/3/2010
Η χρεωκοπία της χώρας είναι δεδομένη. Όχι γιατί την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά γιατί το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορεί πια να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβει συστηματικά η κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό.
Ο κ. Παπανδρέου μιλώντας στη 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20/3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει.» Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν σε διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν, ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσουμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως.»
Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία αντί για ευρώ ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας που ήταν κλειδωμένο με την χρυσή Αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς, κλπ.) ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.
Για να στηριχθεί η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα. Το κράτος προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ’ αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.
Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά καιτης Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές. Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά από τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συντρίφτηκε και η χώρα κήρυξε επίσημα την χρεωκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεωστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους έφεραν ξανά στη χώρα το βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922 και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.
Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεωκοπία της χώρας,επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα» ας πέθαινε η χώρα και ο λαός της.
Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για την στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ότι άλλο πολύτιμο έχουν «δια την εθνικήν υπόθεσιν». Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεωστάσιο και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται…
Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά σαν χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός.
Σύμφωνα μ’ αυτόν οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δις ευρώ το 2000 στα 84,2 δις ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009! Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει, είτε όχι.
Που οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δις ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δις ευρώ. Απ’ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.
Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δις, ο νέος δανεισμός του δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στο νέο δανεισμό του δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν περιορισθεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δις ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπεράσει το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.
Γιατί η κυβέρνηση που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο, αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δις ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας. Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;
Προς τα πού βαδίζουμε;
Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του πάνω από 450 δις ευρώ. Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία σχεδόν 155 δις ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δις ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατό να συνεχιστεί αυτή αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;
Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με την συνεπικουρία της ΕΕ.Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα ελλείμματα στην παραγωγή, το εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δις δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ.) του εξωτερικού! Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, που φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.
Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δις ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς θα ανακαλύπταμε τηναφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.
Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετήσια η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην ΕΕ η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας! Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση μέσα στην ΕΕ ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθεί η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία, κοκ.
Το ελληνικό κράτος υπήρξε εξ ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό γιατί οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και το λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξυπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους για να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ου αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά. Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στην χρεωκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης δια του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.
Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό γιατί φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της χώρας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της ΕΕ. Κι έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ότι μπορούν. Οι συζητήσεις στην ΕΕ, οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων, αφορούν στην προετοιμασία του εδάφους και στην τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της ΕΕ, του ΔΝΤ, ή ενός συνδυασμού και των δυό; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ’ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος; Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.
Δημήτρης Καζάκης
Εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και νέος δανεισμός 2000-2009 (εκατ. ευρώ)
Πληρωμές δανείων Νέος δανεισμός Πιστωτικά υπόλοιπα 31/12 Πρωτογενές αποτέλεσμα**
2000
23.773 29.875 143.608 1.601
2001
25.509 31.960 155.838 4.501
2002
33.340 35.897 166.117 3.773
2003
35.219 37.968 171.323 -431
2004
41.465 50.047 197.830 -3.397
2005
42.074 44.797 214.142 -1.543
2006
37.133 38.748 225.207 1.357
2007
60.920 61.656 239.801 -718
2008
67.467 69.661 262.308 -3.361
2009*
84.184 85.230 298.524 -17.054
Σύνολα
451.084 485.835 - -15.272
* Εκτιμήσεις Προϋπολογισμού 2010.
** Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα (πλεόνασμα ή έλλειμμα) ισούται με την αφαίρεση των μη πιστωτικών εσόδων του δημοσίου από τις πρωτογενείς δαπάνες, οι οποίες είναι όλα τα έξοδα του δημοσίου εκτός από τις δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Πηγή: Επεξεργασία Ισολογιστικών στοιχείων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους 2000-2008. Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα από την Τράπεζα της Ελλάδος, Στατιστικό Δελτίο Οικονομικής Συγκυρίας, διάφορα τεύχη.
--
Απίστευτη εργοδοτική πρόκληση με σκιές μαφίας
Πρόσφατα εργαζόμενη σε αλυσίδα καφετεριών που επέστρεψε από νόμιμη ιατρική άδεια, απολύθηκε από το αφεντικό-ιδιοκτήτη της αλυσίδας. Στις συναντήσεις που έγιναν με τους λογιστές της επιχείρησης, ώστε να τις αποδοθούν δεδουλευμένα, ένσημα και αποζημίωση -μιλάμε για ελάχιστα ποσά-, ο εργοδότης εμφανίστηκε προκλητικός απέναντι στην εργαζόμενη αλλά και στους εκπροσώπους του σωματείου, με αποκορύφωμα τη συνάντηση της 23ης Μάρτη, ημέρας που θα γινόταν ο τελικός διακανονισμός. Ο εργοδότης αφού αντιλήφθηκε -δυσφορώντας- τη μαζική παρουσία μελών του σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, άρχισε να τραβάει φωτογραφίες με ψηφιακή κάμερα. Μετά από απαίτηση να σβήσει τις φωτογραφίες, σήκωσε την μπλούζα του κι επέδειξε το ΟΠΛΟ που έφερε στη ζώνη του!
Η συνέχεια δόθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου οι αστυνόμοι αφού κατέγραψαν το γεγονός «συνέστησαν» στην εργαζόμενη και τα μέλη του σωματείου να μην προβούν σε μηνύσεις, ώστε να μη δεχθούν αντιμήνυση κι οδηγηθούν όλοι στο αυτόφωρο.
"Εντελώς συμπτωματικά", το επόμενο βράδυ 24 Μάρτη η εργαζόμενη έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης έξω από το σπίτι της όπου και την ξυλοκόπησαν άγρια και την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη και λιπόθυμη στην είσοδο του σπιτιού της. Η αιμορραγία και κάποιου τύπου αναισθητικό που χρησιμοποίησαν οι τραμπούκοι έκαναν την Κ. να μείνει για περίπου 10 ώρες παρατημένη μπροστά στην πόρτα της όπου και την βρήκε τα ξημερώματα ένας μετανάστης,της έριξε νερό στο πρόσωπο και τη βοήθησε να καλέσει βοήθεια. Το κίνητρο της επίθεσης δεν ήταν η ληστεία, καθώς όταν η εργαζόμενη συνήλθε είχε πάνω της και τα χρήματα και το τηλέφωνό της.
Από ότι φαίνεται η ατιμωρησία στην υπόθεση Κούνεβα, άνοιξε ορέξεις...
Τη συνέχεια θα δώσει Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού και το κίνημα αλληλεγγύης.
Η Εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει.
Επιβεβαιώνουμε εκ νέου ότι όλα τα μέρη της ζώνης του ευρώ πρέπει να ασκούν υγιείς εθνικές πολιτικές βάσει των συμφωνηθέντων κανόνων και πρέπει να έχουν επίγνωση της κοινής ευθύνης τους για την οικονομική και δημοσιονομική σταθερότητα της ζώνης.
Υποστηρίζουμε πλήρως τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης και επικροτούμε τα συμπληρωματικά μέτρα που αναγγέλθηκαν στις 3 Μαρτίου και τα οποία επαρκούν για τη διασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων του 2010. Αναγνωρίζουμε ότι οι ελληνικές αρχές έλαβαν φιλόδοξα και αποφασιστικά μέτρα τα οποία αναμένεται να επιτρέψουν στην Ελλάδα να ανακτήσει την πλήρη εμπιστοσύνη των αγορών.
Τα μέτρα εξυγίανσης που έλαβε η Ελλάδα αποτελούν σημαντική συμβολή προς την ενίσχυση της δημοσιονομικής διατηρησιμότητας και της εμπιστοσύνης της αγοράς. Η ελληνική κυβέρνηση δεν ζήτησε χρηματοδοτική υποστήριξη. Ως εκ τούτου, δεν ελήφθη σήμερα απόφαση για την ενεργοποίηση του μηχανισμού που αναφέρεται κατωτέρω.
Στο πλαίσιο αυτό, τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ επιβεβαιώνουν εκ νέου την ετοιμότητά τους να αναλάβουν αποφασιστική και συντονισμένη δράση, εφόσον χρειασθεί, για να διασφαλίσουν τη δημοσιονομική σταθερότητα της ευρωζώνης στο σύνολό της, όπως αποφασίστηκε την 11η Φεβρουαρίου.
Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης είναι έτοιμα να συνεισφέρουν σε συντονισμένο διμερή δανεισμό, στο πλαίσιο δέσμης η οποία θα περιλαμβάνει ουσιαστική χρηματοδότηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πλειοψηφική ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.
Ο μηχανισμός αυτός ο οποίος συμπληρώνει τη χρηματοδότηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, πρέπει να θεωρείται ως έσχατο μέτρο, το οποίο θα σημαίνει ιδίως ότι δεν είναι επαρκής η χρηματοδότηση της αγοράς. Οποιαδήποτε εκταμίευση σχετική με τον διμερή δανεισμό θα αποφασίζεται με ομοφωνία από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, βάσει αυστηρών προϋποθέσεων καθώς και αξιολόγησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αναμένουμε από τα κράτη μέλη του ευρώ να συμμετάσχουν με βάση την κλείδα κατανομής της ΕΚΤ που τους αντιστοιχεί.
Στόχος του μηχανισμού αυτού δεν θα είναι η παροχή χρηματοδότησης με βάση ένα μέσο όρο των επιτοκίων της ευρωζώνης, αλλά να θέτει κίνητρα για επιστροφή στη χρηματοδότηση από τις αγορές το συντομότερο δυνατό, μέσω της κατάλληλης τιμολόγησης κινδύνων. Τα επιτόκια θα διαμορφώνονται με μη χαριστικούς όρους, δηλ. δεν θα περιλαμβάνουν στοιχεία επιδότησης. Οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται δυνάμει του μηχανισμού αυτού θα συνάδουν πλήρως με τη Συνθήκη και τις εθνικές νομοθεσίες.
Επιβεβαιώνουμε την προσήλωσή μας στην εφαρμογή πολιτικών που αποβλέπουν στην αποκατάσταση ισχυρής, βιώσιμης και σταθερής ανάπτυξης με σκοπό την ενίσχυση της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της κοινωνικής συνοχής.
Επιπλέον, δεσμευόμαστε να προωθήσουμε ισχυρό συντονισμό των οικονομικών πολιτικών στην Ευρώπη. Θεωρούμε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο πρέπει να βελτιώσει την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προτείνουμε να ενισχυθεί ο ρόλος του στον οικονομικό συντονισμό και στον καθορισμό της αναπτυξιακής στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η παρούσα κατάσταση καταδεικνύει την ανάγκη να ενισχυθεί και να συμπληρωθεί το υφιστάμενο πλαίσιο για την εξασφάλιση δημοσιονομικής διατηρησιμότητας στην ευρωζώνη και την ενίσχυση της ικανότητάς της να ενεργεί σε περιόδους κρίσης.
Στο μέλλον, πρέπει να ενισχυθεί η επιτήρηση των οικονομικών και δημοσιονομικών κινδύνων καθώς και των μέσων για την πρόληψή τους, συμπεριλαμβανομένης της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος. Επιπλέον, χρειαζόμαστε ένα εύρωστο πλαίσιο αντιμετώπισης των κρίσεων, τηρουμένης της αρχής της δημοσιονομικής ευθύνης των κρατών μελών.
Ζητούμε από τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να συστήσει, σε συνεργασία με την Επιτροπή, ειδική ομάδα με αντιπροσώπους των κρατών μελών, της εναλλασσόμενης Προεδρίας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία θα υποβάλει στο Συμβούλιο, έως τα τέλη του τρέχοντος έτους, τα απαιτούμενα μέτρα για την επίτευξη του στόχου αυτού, αφού διερευνήσει όλες τις εναλλακτικές λύσεις προς ενίσχυση του νομικού πλαισίου.
Πηγή:
http://www.consilium.europa.eu/App/NewsRoom/loadDocument.aspx?id=1&lang=...
Αναμφίβολα άλλο ένα φλέγον ζήτημα της επικαιρότητας, το οποίο και αυτό έχει λάβει ιδιαίτερη έκταση και έχει προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις διπλωματών δεν είναι άλλο παρά οι συνεχείς προκλήσεις του Τουρκικού στρατού απέναντι στην Ελλάδα-ο οποίος επανειλημένα παραβιάζει τα εθνικά σύνορα, αναχαιτίζει ελληνικά F16 στο Φαρμακονήσι, ενώ διασχίζει με τη κορβέτα του τεράστιες αποστάσεις στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας φτάνοντας μέχρι τις Κυκλάδες και το Σούνιο χωρίς κανένα εμπόδιο, αλλά και επιδεικνύοντας την τουρκική του σημαία.
Η αντίδραση της Ελλάδας ήταν αναμενόμενα διακριτική και μετρημένη, η ίδια όμως εξέφρασε την αντίδρασή της υπό τον αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα στο Συνέδριο της Ιnternational Ηerald Τribune αναφέροντας μεταξύ άλλων «Η συμπεριφορά της Τουρκίας σε πολλές περιπτώσεις αντιβαίνει σε κάθε έννοια καλής γειτονίας. Οι διεκδικήσεις έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο, το κοινοτικό κεκτημένο και την κοινή λογική, όπως αποδεικνύουν τα εμπόδια που θέτει η Τουρκία στις επιχειρήσεις της FRΟΝΤΕΧ. Είναι ενέργειες που μας ενοχλούν και που φυσικά δεν μένουν αναπάντητες, με ό,τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό.Η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει θεατής σε μια αέναη μάχη χαρακωμάτων με τους γείτονες και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι καταδικασμένες στη σύγκρουση». Σε ό,τι αφορά το προγραμματισμένο του ταξίδι στην Άγκυρα και τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου την ερχόμενη εβδομάδα, ο αναπληρωτής του Υπουργείου Εξωτερικών τόνισε «Θέλουμε αποτελέσματα. Και τα θέλουμε σε εύλογο χρόνο. Χωρίς βιασύνη. Με σταθερά βήματα, βήμα προς βήμα. Πάντα με σοβαρή και συστηματική προετοιμασία».
Η κατάσταση έχει ως εξής σύμφωνα με το ελληνικό Πεντάγωνο...Οι Τούρκοι στρατηγοί , οι οποίοι προβαίνουν στις εντολές και ενέργειες αυτές δεν επιθυμούν τίποτα περισσότερο από τη δημιουργία ενός θερμού επεισοδίου μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, προκειμένου να αντιταχθούν και να εκφράσουν την έντονη αντίδρασή τους στη πολίτική Ερντογάν. Με αυτό το τρόπο δεν διστάζουν να αγνοήσουν κάθε υπόδειξη και κάθε κυβερνητική εντολή, εφαρμόζωντας κατά το δοκούν δική τους αμυντική πολιτική.
Στον αντίποδα της δήλωσης αυτής, όμως, βλέπει κανείς τις αντιδράσεις των συν-ευρωπαϊκών κρατών μας, τα οποία επιθυμούν να επωφεληθούν ιδιαίτερα από την κίνηση αυτή. Όπως αναφέρει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, Έλληνες αξιωματούχοι, που επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, υποστηρίζουν ότι το Παρίσι και το Βερολίνο χρησιμοποιούν την οικονομική κρίση ως μοχλό πίεσης για να προωθήσουν συμβόλαια πώλησης όπλων σε μια χρονική περίοδο μάλιστα που οι ίδιες χώρες ζητούν από την Αθήνα να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες και να ψαλιδίσει το έλλειμμα. «Κανείς δεν λέει αγοράστε τις φρεγάτες μας αλλιώς δεν θα σας βοηθήσουμε, αλλά υπάρχει ξεκάθαρος υπαινιγμός ότι εάν κάνουμε ό,τι θέλουν στο μέτωπο των εξοπλισμών θα μας υποστηρίξουν περισσότερο», λέει στο Reuters σύμβουλος του Πρωθυπουργού.Η Γαλλία το διάστημα αυτό ενδιαφέρεται να πουλήσει στην Ελλάδα έξι φρεγάτες, 15 ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης Super Ρuma και έως 40 μαχητικά αεροσκάφη Rafale. Η Γερμανία επίσης πίεσε την Ελλάδα να εξοφλήσει την παραλαβή του υποβρυχίου «Παπανικολής» από την ΤhyssenΚrupp. Η Αθήνα είχε αρνηθεί να παραλάβει το υποβρύχιο αυτό το 2006 όταν διαπίστωσε σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία του τα οποία έχουν τώρα επιδιορθωθεί. Η λύση στο θέμα αυτό βοήθησε την ΤhyssenΚrupp να πουλήσει τα ζημιογόνα Ελληνικά Ναυπηγεία στην Αbu Dhabi ΜΑR, σύμφωνα με δημοσίευμα. Επίσης, η Γερμανία ενδιαφέρεται και για την πώληση αεροσκαφών Εurofighter στην Ελλάδα.
Μήπως λοιπόν η κίνηση της Τουρκίας δεν είναι εντελώς τυχαία και απλά επαναστατική? Μήπως για άλλη μία φορά η λέξη συμφέρον κρύβεται πίσω από κάθε αναχαίτιση και κάθε παραβίαση των συνόρων? Δεν μένει παρά να αναμένει κανείς τις εξελίξεις στο ζήτημα...Αυτές θα δείξουν το φίλο, τον εχθρό και το δοσίλογο.
από [jimakos-thetruthoflife.blogspot.com]

Είναι γεγογός ότι η Αρχαία Αθήνα πάντοτε θεωρείτο κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα ως η τελειότερη μορφή πόλης-κράτους, ως μία κοινωνική οντότητα που είχε εξασφαλίσει για τους κοινωνούς του συνόλου ό,τι πραγματικά επιθυμούσαν, ό,τι ήταν απαραίτητο όχι μόνο για το "ζην" αλλά κυρίως για το "ευ ζην". Αυτή η πολη έχει αλλάξει σήμερα σε μεγάλο βαθμό-οι πολίτες της άλλαξαν και αυτοί και το ιστορικό κέντρο της πόλης του Περικλή δεν θυμίζει σε τίποτα το "κοινόν παιδευτήριον πάσης Ελλάδος"...
Την Παρασκευή με αφορμή την σχολική εκδρομή μας στο Θησείο, έκανα μερικές σκέψεις για το πόσο έχουν μεταβληθεί τα πράγματα στην Αθήνα μας. Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι ρατσιστής, ούτε μισάνθρωπος, ούτε ποτέ ήμουν ενάντια στον Άνθρωπο-όποιου χρώματος και έθνους, όποιας γλώσσας και θρησκεύματος-ομολογώ, όμως, ότι η εικόνα που αντικρύσαμε μέσα στο ταξί μετά την αναγκαστική αποβίβασή μας στον Άγιο Νικόλαο από τον ηλεκτρικό-ο οποίος μετά βίας έκανε τα δρομολόγιά του-ήταν αποκαρδιωτική. Δεν μιλώ για την ελλιπή αισθητική των κτιρίων ή το καυσαέριο ή τη μιζέρια του σκηνικού...Δεν αναφέρομαι στην κυριολεκτική έλλειψη του ήλιου στη περιοχή εξαιτίας της πυκνοδόμησης των κτιρίων...Με εξόργισε όμως μια φράση του οδηγού ταξί, η οποία αντικατόπτριζε την πραγματικότητα όπως αντιληφθήκαμε, όταν περάσαμε τον Άγιο Παντελεήμονα πίσω από την αγορά :"Παιδιά κατεβάστε τις τσάντες σας να μην φαίνονται και για να μην μας τη πέσουν". Η εικόνα στα στενά του κέντρου από το παράθυρο του αυτοκινήτου? Άνθρωποι εξαρτημένοι καθιστοί και παραδομένοι στο κόσμο τους, αγοραίες γυναίκες στο πεζοδρόμιο, μικρά παιδιά-μικροπωλητές, ανήσυχα πρόσωπα στο κάθε αυτοκίνητο, κανένας Έλληνας στη στάση του λεωφορείου-κανείς ούτε για δείγμα.
Λίγα μέτρα παρακάτω, στην Αθηνάς η κατάσταση θύμιζε συγκρίσει με την προηγούμενη συνοικία παράδεισο. Παρά την κίνηση και το καυσαέριο, τα μάρμαρα του Δημαρχείου ήταν κάτασπρα, στη μπροστινή πλατεία με το συντριβάνι ο χρόνος κυλούσε αργά με κόσμο να κάθεται στα παγκάκια, στην πλακόστρωτη αγορά περπατούσαν άνθρωποι περιποιημένοι ανάμεσα σε δένδρα πεζοδρομίου. Στο πεζόδρομο του Θησείου πάλι, κατάλαβα γιατί στο " κλείνον άστυ" συρρέουν ακόμα τόσοι τουρίστες μανιωδώς...Μικροπωλητές παλιών αντικειμένων και κοσμημάτων, χώροι πρασίνου, καφετέριες μέσα στα δένδρα και το κυριότερο-φόντο ο Παρθενώνας ψηλά να σε κάνει να ατενίζεις τον ουρανό. Παιδιά και μαθητές αριστερά και δεξιά από Ελλάδα ή το εξωτερικό μιλούσαν και γελούσαν φωνακτά, πλανόδιοι-διακριτικά-με κάθε είδους αναπτήρα, γυαλιά τύπου Ray-ban περνούσαν και πάσχιζαν να βρουν αγοραστή, τουρίστες εδώ και εκεί φωτογραφίζονταν σε κάθε πόζα υπό σκιά ή όχι.
Δύο εικόνες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους που όμως ανήκουν στην ίδια πόλη, την ίδια εποχή, τους ίδιους ανθρώπους και τον ίδιο Δήμο. Γιατί όμως η μία να είναι παράδεισος και η άλλη "γκέτο" ? Γιατί σε κάθε περίπτωση ο πολίτης δεν μπορεί στην ουσία να κυκλοφορεί ελεύθερα και στις δύο περιοχές και να γυρίσει αρτιμελής? Οι γονείς μιας φίλης είχαν κατέβει-τι παράξενο- για βόλτα στο κέντρο και στο γυρισμό τους χύμηξε συμμορία αλλοδαπών στο αμάξι...Ποιόν να κατηγορήσουν? Τι να κάνουν για να αλλάξει κάτι?
Και έλεγχος μπορεί να υπάρξει και σίγουρα αν υπήρχε κρατική πρωτοβουλία η κατάσταση θα άλλαζε άρδην. Μια κοινωνία όμως εν τέλει τη συμφέρει να έχει απαγορευμένα μέρη και συνοικίες για να εκτονώνει τη δική της βρώμα- για να αγοράζει την ουσία της, τη πόρνη της, το όπλο της σε ένα χάος παρανομίας και να επιστρέφει εν συνεχεία στο νόμιμο κράτος ως νομοταγής πολίτης. Τη συμφέρει όμως, αφενώς διότι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει όλους. αφετέρου γιατί όποιον και αν φέρνει στη χώρα και τον καλοδέχεται, τον υποβιβάζει σε ένα σύστημα ζωής αμετάβλητο, τον ισοπεδώνει και τον κρατά δέσμιο, εξαρτημένο και υποδουλωμένο και άρα δεν μπορεί να την ανατρέψει εύκολα. Μια φορά είπε κάποια του αρχαιότερου επαγγέλματος ίσως πολύ σωστά "Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω". Αν αλλάξει η νοοτροπία, κανένα κέντρο δεν θα αλλάξει...Όλα γίνονται στο μυαλό! Παρακάτω ακολουθεί ένα 10λέπτο ρεπορτάζ για το πόσο άλλαξε η Ομόνοια-τι ειρωνικό όνομα.
από [jimakos-thetruthoflife.blogspot.com]
Δείτε στο συνημμένο την απόφαση με την οποία παραγράφεται χρέος (πρόστιμο) της χρηματιστηριακής εταιρείας 'ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Χρηματιστηριακή'.
Έτσι εννοούν οι μπλε (ΝΔ), πράσινοι (ΠΑΣΟΚ) και μαύροι (ΛΑΟΣ) κλητήρες των Βρυξελλών την ομοψυχία του έθνους μπροστά στην κρίση. Οι εργαζόμενοι να ματώνουν και οι κεφαλαιούχοι να μην πληρώνουν μία.
Στο μονόδρομο των μέτρων τους, ο μονόδρομος της αντίστασής μας.

H γερμανική κυβέρνηση εξέδωσε προειδοποίηση ότι οι χρήστες του Firefox κινδυνεύουν από πλευράς ασφάλειας. Το αρμόδιο κρατικό Ομοσπονδιακό Γραφείο Ασφάλειας Πληροφοριών, που είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους που διέτρεχαν οι χρήστες του προγράμματος πλοήγησης της Microsoft τον Ιανουάριο, έκανε το ίδιο τώρα και για το πρόγραμμα της Mozilla.
Το αδύναμο σημείο, που επιβεβαιώθηκε και από τους δημιουργούς του Firefox, επιτρέπει στους χάκερ να εισβάλλουν στους υπολογιστές των ανυποψίαστων χρηστών και να τοποθετούν επικίνδυνα προγράμματα λογισμικού. Μια ενημέρωση ασφάλειας, που θα κυκλοφορήσει στο τέλος του Μαρτίου, θα λύσει το πρόβλημα στον Firefox 3.6. Μια δοκιμαστική (beta) έκδοση της ενημέρωσης, η Firefox 3.6.2, είναι ήδη διαθέσιμη, αλλά δεν ακόμα έχει δοκιμαστεί πλήρως. Η γερμανική υπηρεσία, σύμφωνα με το BBC, συστήνει στους χρήστες να σταματήσουν την χρήση του Firefox, μέχρι να εγκαταστήσουν την ενημέρωση ασφάλειας. Οι χρήστες δεν συνίσταται να χρησιμοποιούν ούτε κάποια έκδοση παλαιότερη από την 3.6 του Firefox.
Πηγη:imerisia.gr

Η Google έκλεισε το βασικό κινεζικό της portal, ανακατευθύνοντας τις αναζητήσεις στο διαδικτυακό της τόπο που έχει βάση στη Xoνγκ Κονγκ όπου δεν λογοκρίνονται τα αποτελέσματα, προκαλώντας την οργή του Πεκίνου...
Η δημοφιλής μηχανή αναζήτησης είχε ανακοινώσει τον Ιανουάριο ότι ενδέχεται να αποχωρήσει από την Κίνα μετά από επίθεση χάκερ που η ίδια υποστήριζε ότι ενδέχεται να προήλθε από τη χώρα.
«Τελείως λανθασμένη» χαρακτήρισε την απόφαση η κινεζική κυβέρνηση, δηλώνοντας την αντίθεσή της στην «πολιτικοποίηση εμπορικών ζητημάτων».
πηγή:τροκτικο
1. Ασιατική κρίση (1997-1998: ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ) Την ώρα που το ντόμινο της ασιατικής κρίσης απειλεί να φτάσει μέχρι την Ιαπωνία, το ΔΝΤ δίνει δάνεια 55 δισ. δολαρίων στην Κορέα, 17 δισ. στην Ταϊλάνδη και 23 δισ. στην Ινδονησία. Είναι η μεγαλύτερη μέχρι στιγμής διάσωση του ΔΝΤ και συνοδεύεται από το πρόγραμμα που έμεινε γνωστό ως SAP (structural adjustment policies), μέσω του οποίου επιβάλλονται μέτρα λιτότητας όπως η περικοπή των κρατικών δαπανών, η αύξηση των επιτοκίων, η αναδιάρθρωση του χρηματοοικονομικού συστήματος, η ανάκληση αποφάσεων για την προστασία του εμπορίου και η ρευστοποίηση αφερέγγυων επιχειρήσεων. Τα προγράμματα προκαλούν σημαντική υποτίμηση των νομισμάτων, κύμα χρεοκοπιών, δραματική απώλεια θέσεων εργασίας και αύξηση των τιμών στα είδη καθημερινής κρίσης, πυροδοτώντας κοινωνική αναταραχή και βίαιες εκδηλώσεις.
2. Αργεντινή (1999-2001: ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ) Στα τέλη του 2000 και υπό την απειλή χρεοκοπίας, εξασφαλίζει δάνειο 40 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ. Η διαχείριση της κρίσης εκ μέρους του οργανισμού θεωρείται αποτυχημένη, κυρίως γιατί επέβαλε τους ίδιους όρους λιτότητας που είχαν χρησιμοποιηθεί και κατά την ασιατική κρίση του '97. Το 2001 η χώρα δεν αποφεύγει τη χρεοκοπία και το τραπεζικό της σύστημα καταρρέει. Ακολουθούν τρία χρόνια επώδυνης οικονομικής συρρίκνωσης και πολιτικής κρίσης. Με την αποπληρωμή μεγάλου μέρους των δανείων, το 2006, η Αργεντινή κάνει το πρώτο βήμα για την ανάκτηση της οικονομικής της ανεξαρτησίας
3. Τουρκία (κατ΄ επανάληψη) Αποτελεί τακτικό «πελάτη» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθώς έχει λάβει κατ' επανάληψη δάνεια. Μερικά παραδείγματα αποτελούν τα 4 δισ. δολάρια του 1999, τα 7,5 δισ. δολάρια του 2000 και το 3ετές πρόγραμμα των 10 δισ. δολαρίων που συμφωνήθηκε το 2004. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι η εμπλοκή του στην οικονομία της Τουρκίας έχει στεφθεί από επιτυχία, όμως, εξαιτίας των αυστηρών όρων που θέτει, αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους Τούρκους, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του οργανισμού να αποτελούν συχνό φαινόμενο. Έτσι, ο Erdogan απέφευγε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης να προσφύγει στο ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις του οργανισμού για μειώσεις κρατικών δαπανών και αναδιάρθρωση προϋπολογισμού θα στοίχιζαν πολιτικά και μάλιστα σε μία εποχή που η χώρα διένυε προεκλογική περίοδο
4.Ισλανδία (2008: ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ) Ήταν η πρώτη βιομηχανική χώρα που χρειάστηκε τη διάσωση του ΔΝΤ από τη συμφωνία της Βρετανίας το 1976. Υπό την απειλή χρεοκοπίας, η Ισλανδία πήρε δάνειο 2,4 δισ. δολαρίων. Ο οργανισμός, όμως, καθυστερεί την εκταμίευση των δόσεων σε μια εκβιαστική κίνηση που στοχεύει να πιέσει τη χώρα να αποζημιώσει τη Βρετανία και την Ολλανδία για τα χρήματα που έχασαν οι πολίτες τους στις ισλανδικές τράπεζες. Παράλληλα, επιβάλλει σκληρούς όρους, όπως μείωση κατά 10% των δαπανών όλων των υπουργείων και αύξηση των επιτοκίων
5.Ουκρανία (2008: ΚΡΙΣΗ) Εν μέσω προβλημάτων ρευστότητας λόγω της κρίσης του 2008, πήρε δάνειο 16,5 δισ. δολαρίων. Όμως, οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για περικοπές δαπανών, πωλήσεις τραπεζών και ενίσχυση του χρηματοοικονομικού συστήματος ενέτειναν την πολιτική κρίση της χώρας. Βλέποντας ότι οι όροι του δεν ακολουθούνται, το ΔΝΤ πάγωσε τη συνεργασία του.
Ουγγαρία (2008) Η αύξηση των επιτοκίων, η κατάργηση του 13ου μισθού στο δημόσιο, η μείωση της 13ης σύνταξης και η περικοπή των δαπανών των υπουργείων ήταν μερικοί από τους όρους που έθεσε το ΔΝΤ για το δάνειο των 25 δισ. δολαρίων.
6.Λευκορωσία (2008: ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ) Για το ασυνήθιστα μεγάλο (για τα δεδομένα της χώρας) δάνειο των 2,5 δισ. δολαρίων, συμφώνησε να προχωρήσει στην υποτίμηση του νομίσματος κατά 20% και να παγώσει τους μισθούς.
7.Λετονία (2008: ΑΔΙΕΞΟΔΟ) ΔΝΤ και ΕΕ αποφάσισαν να στηρίξουν από κοινού τη χώρα κατά την κρίση του 2008, με ένα δάνειο 1,7 δισ. δολαρίων. Ενώ οι κινήσεις περικοπής δαπανών ικανοποίησαν τους Ευρωπαίους, το ΔΝΤ θεώρησε ότι η Λετονία δεν επιδεικνύει επαρκή πολιτική βούληση, με αποτέλεσμα να επιβάλει αυστηρότερους όρους. Το ρήγμα ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ προκάλεσε καθυστερήσεις στην εκταμίευση των δόσεων.
8.Πακιστάν (2008: ΑΔΙΕΞΟΔΟ) Εξασφάλισε δάνειο 7,6 δισ. δολαρίων. Ως αντάλλαγμα αναγκάστηκε να αναστείλει τις επιδοτήσεις σε ενέργεια, πετρέλαιο και λιπάσματα, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους και τα επιτόκια
9.Σερβία (2009: ΑΝΕΡΓΙΑ) Χρειάστηκε δάνειο 3 δισ. ευρώ για να ξεπεράσει την κρίση του 2008. Για να το εξασφαλίσει συμφώνησε σε σκληρούς όρους, όπως η απώλεια του 1/5 των 70.000 θέσεων εργασίας του δημοσίου τομέα και το πάγωμα των μισθών.
10.Ρουμανία (2009: ΚΡΙΣΗ) Οι όροι λιτότητας που επέβαλε το ΔΝΤ για το δάνειο των 20 δισ. ευρώ, το 2009, έριξαν την κυβέρνηση της Ρουμανίας, προκαλώντας την αναστολή της εκταμίευσης των δόσεων. Η ροή της χρηματοδότησης φαίνεται να αποκαθίσταται, καθώς η νέα κυβέρνηση ενέκρινε μέτρα όπως η σύνδεση των συντάξεων με τον πληθωρισμό, έναντι του μέσου όρου των μισθών.
11.Σρι Λάνκα (2009: ΑΝΕΡΓΙΑ) Αν και οι διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών είχαν πολλά σκαμπανεβάσματα, το ΔΝΤ συμφώνησε να δώσει δάνειο 2,5 δισ. δολαρίων στη Σρι Λάνκα για να αντιμετωπίσει την τελευταία οικονομική κρίση και να ανοικοδομήσει τη χώρα μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.
12.Μεξικό (1995: ΦΤΩΧΕΙΑ 50%) Το ΔΝΤ συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για το δάνειο των 30 δισ. δολαρίων που έδωσε το 1995. Ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων που επέβαλε, ο αριθμός των Μεξικανών που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ξεπέρασε το 50% και ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 20%.
13.Ρωσία (κατ΄ επανάληψη) Το ιστορικό του ΔΝΤ στη Ρωσία δεν είναι το καλύτερο. Η χώρα έλαβε δάνεια τουλάχιστον 20 δισ. δολαρίων από το 1992 έως το 1996 και άλλα 41,5 δισ. δολάρια το 2008, όμως, δεν προχώρησε ποτέ στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Λανθασμένες οικονομικές πολιτικές και κακοδιαχείριση (αφού αρκετά δισ. από τα δάνεια εκλάπησαν), οδήγησαν στη χρεοκοπία.
14.Βραζιλία (1998, 2002: ΑΝΕΡΓΙΑ) Έλαβε 41,5 δισ. δολάρια το 1998 και άλλα 30 δισ. δολάρια το 2002. Το ΔΝΤ ζήτησε από τη Βραζιλία να εμφανίσει πλεονασματικό προϋπολογισμό, κάτι που σήμαινε χρόνια περικοπών στις δαπάνες και τις θέσεις εργασίας του δημοσίου.
15.Βρετανία (1976) Η κατάρρευση της στερλίνας έναντι του δολαρίου το 1976 έριξε τη Βρετανία σε μία οικονομική και πολιτική κίνηση. Η κυβέρνηση των Εργατικών προχώρησε στην ταπεινωτική κίνηση της προσφυγής στο ΔΝΤ (που μέχρι τότε βοηθούσε οικονομικά μόνο χώρες του τρίτου κόσμου) και ζήτησε δάνειο 2,3 δισ. στερλινών. Το τίμημα ήταν βαρύ, καθώς το ΔΝΤ απαίτησε από το Λονδίνο επώδυνες περικοπές κρατικών δαπανών.
ΠΗΓΗ: isotimia.gr

Ένα νέο ντοκυμαντέρ είδε το φως της δημοσιότητας με πολλές αντιδράσεις και επικρίσεις από τον πολιτικό και επιχειρηματικό χώρο. Το ντοκυμαντέρ αυτό δεν πραγματεύεται τίποτα άλλο παρά μια μελλοντική προοπτική διάρθρωσης της παγκόσμιας κοινότητας, η οποία θα κυβερνάται από νόμους των ισχυρών-και τους κατονομάζει-Μπίντελμπεργκ. Πολλά ηχηρά ονόματα της διεθνούς πολιτικής σκηνής περιλαμβάνονται με αποδείξεις και ιστορικά ντοκουμέντα-από την εποχή του μέσα σε αυτή τη λέσχη που φαίνεται να ορίζει κάθε πτυχή των σύγχρονων εξελίξεων-όπως o Μπους,ο Κλίντον, ο Μπαρόζο,η Μέρκελ-, ενώ γίνεται λόγος και για την περίφημη οικονομική κρίση-αφετηρία μιας σειράς διαδοχικών αλλαγών στη κοινωνία μας με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα...Αξίζει πραγματικά να το δει κανείς αφιερώνοντας 2 ώρες από τη μέρα του, έστω για να υποψιαστεί τι "παίζει" κάτω από τα φινιρισμένα έδρανα των "ισχυρών", αλλά και τί μέλλει γενέσθαι. Από [jimakos-thetruthoflife.blogspot.com]
Οι καιροί αλλάζουν, καθώς τα χρόνια περνούν, καθώς η συνείδηση μεταβάλλεται, καθώς εν γένει ο κόσμος εξελίσσεται.
Αν λόγου χάρη πριν από 10 χρόνια γινόταν απλά λόγος στη τηλεόραση για πορνό σε μια δημοσιογραφική εκπομπή, τότε η κοινωνική κατακραυγή μεριμνούσε και τακτοποιούσε το ζήτημα ως αυτή εβούλετο -με τις γνωστές αντιδράσεις των πουριτανών..Μπορεί ο συντηρητισμός να ήταν γεγονός, μπορεί γενικά τα ήθη της τότε εποχής να διέφεραν κατά πολύ από τα σημερινά, αλλά ο άνθρωπος ήταν Άνθρωπος... Δεν ήταν τηλεοπτικό ον, δεν ήταν μηχανισμός απόκτησης φήμης και χρήματος, δεν δεχόταν την προσβολή της τιμής του. Κάθε έννοια ερχόταν δεύτερη από αυτή του Ανθρώπου, εφόσον σε κάθε τομέα υπήρχε κάποια υποτυπώδης δεοντολογία. Τότε οι "άτιμοι" μπορεί και πάλι να υπήρχαν, δεν πλασάρονταν, ωστόσο, στη συνείδηση του κόσμου ούτε ως άξιες προσωπικότητες ούτε ως πρότυπα. Μπορεί σήμερα να είμαστε φιλελεύθεροι σε κάποιο βαθμό, να δεχόμαστε τον συνάνθρωπο-όποιος και αν είναι- έστω και φαινομενικά, να προάγουμε την ελευθερία του λόγου και την κοινωνική κινητικότητα ως ύψιστες κοινωνικές κατακτήσεις-αν και δεν ισχύουν πάντα και παντού, να μην "σχολιάζουμε" φανερά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν λαμβάνουμε πρότυπα ορθά.
Η Τ.Α είναι ένα αστέρι που ζητά το εύκολο χρήμα για κάτι που κάνουμε όλοι και η ίδια ιδιαιτέρως εύκολα-όπως δηλώνει χαρακτηριστικά, η Τ.Σ είναι μια άριστη επαγγελματίας, ο Α.Κ άξιος συνεχιστής του Λυσία, ο Μ.Χ σπουδαίος στη διευθέτηση δημοσίου χρήματος και όλοι εμείς ιδανικοί επικροτητές των παραπάνω, συνεχιστές τους και αποδέκτες τους στον υπέρτατο βαθμό. Όλοι επιθυμούν το εύκολο χρήμα, όλοι διαχωρίζουν δημοσιογραφική και ανθρώπινη ιδιότητα, όλοι οι νομικοί υπηρετούν τον πελάτη τους, όλοι θέλουν να κατασπαράξουν το δημόσιο χρήμα-που μετά γίνεται δημόσιο χρέος, απόρροια των γερμανικών offshore. Κάθε κρίση επιφέρει την αλλοτρίωση του Ανθρώπου πέρα από την φθορά της τσέπης...Καθώς αυτή αδειάζει όλα γίνονται φθηνά, όλα αποκτούν μια τιμή προσφοράς. Και τι να κάνει κανείς? Να μην επιβιώσει, να μην ελιχθεί και να αντιμετωπίσει τη κατάσταση? Σαφέστατα πρέπει...Αλλά τουλάχιστον ας υπάρχει ένα "γνώθι σαυτόν" και μία βασική κριτική ικανότητα. Να γνωρίζουμε ότι επιβιώνουμε και όχι ότι προάγουμε το πολιτισμό, όχι ότι μεταρσιωνόμαστε πνευματικά με τα πρότυπα που έχουμε...
Άσε το κορίτσι με το ροζ φόρεμα που χειροκροτάς και βλέπεις, άσε την συμπεθέστατη σοβαρή κυρία με το ταγιέρ, άσε το ψευτονομικά δίκαιο, απόβαλλε την εμμονή να μιμηθείς τον κλέψαντα και συ. Μην γίνεις έτσι και εσύ...
Δείτε τι λένε οι δύο Έλληνες "αναλυτές" και τι απαντάει ο Max Keiser για την κρίση στην Ελλάδα.
Ντροπή είναι πολύ μικρή λέξη για αυτούς τους δύο άθλιους τύπους.
Φτώχεια και ύφεση θα φέρουν τα μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ
Πρωτοφανή στα μεταπολεμικά χρονικά ληστεία σε βάρος όλων των εργαζομένων υλοποιεί η κυβέρνηση, κατόπιν και των εντολών της Ε.Ε.: Μείωση κατά 12% των επιδομάτων και κατά 30% των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας.
Τα μέτρα έρχονται για να μείνουν μόνιμα, γυρίζοντας δεκαετίες πίσω το δείκτη των εργατικών κατακτήσεων. Οι περικοπές αυτές θα ενσωματωθούν στο νέο «ενιαίο» μισθολόγιο για το Δημόσιο, και θα παγιωθούν για όλο τον εργασιακό μας βίο.
Τα αντιλαϊκά αυτά μέτρα συνοδεύονται από ιδεολογική επίθεση. Από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, χρησιμοποιούνται ιδεολογήματα, προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να πείσουν, να τρομοκρατήσουν ή να αδρανοποιήσουν τους εργαζόμενους, προκειμένου να δεχτούν «θυσίες», «για να σωθεί η Ελλάδα». Η πραγματικότητα όμως, είναι τελείως διαφορετική.
1.Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα;
Όχι, είναι η απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.
Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη - την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.
Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 - 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!
Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.
Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.
Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!
2.Ναι, αλλά η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος.
Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.
Επίσης, σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος) είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ίσως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι... 175%! Ίδιο δηλαδή με της Ελλάδας.
Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα.
Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.
Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας). Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.
Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ. Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».
Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα.
3. Όμως η Ελλάδα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των αγορών.
Ακόμα και οι πιο πιστοί θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού αναγκάζονται να παραδεχθούν την πλήρη αποτυχία και αναξιοπιστία των «δυνάμεων της αγοράς» μπροστά στο βάθος και το εύρος της νέας οικονομικής κρίσης που κρατάει από το καλοκαίρι του 2007. «Οι δυνάμεις της αγοράς» αποκάλυψαν την αναξιοπιστία τους με το σκάσιμο της φούσκα των ακινήτων και των πιστώσεων που την τροφοδοτούσαν οι τραπεζίτες (με τις πλάτες των κυβερνήσεων), ώστε να κινούνται οι οικονομίες με δανεικά για να μην βουλιάξουν τα ποσοστά κέρδους των μεγάλων επιχειρήσεων.
Η αγορά μέσα στην κρίση είναι ανεξέλεγκτη.
Ποιος καθορίζει το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας;
Μα…τα νέα προϊόντα που εφευρίσκουν οι κερδοσκοπικές χρηματοπιστωτικές εταιρείες για να κερδίζουν οι ίδιες και οι πελάτες τους. Τα swaps και τα cdo's, που πρωταγωνιστούν τον τελευταίο καιρό στην αρθρογραφία, δεν είναι τίποτε άλλο από στοιχήματα. Στοιχηματίζει σ' αυτό το σύστημα ένα κεφάλαιο, ένα fund, αν τα ομόλογα μιας χώρας θα αγοραστούν ή όχι! Αν θα αποπληρωθούν ή όχι! Και στοιχηματίζουν σε έναν στημένο τζόγο, όπου ο διοργανωτής-χρηματοπιστωτικό ίδρυμα έχει καθορίσει, σε συνεργασία με τους πέντε (δικούς του) αξιολογητές την πορεία και το μέλλον της τιμής του επιτοκίου!
Η αγορά είναι χαοτική. Όταν το Πεκίνο αποφάσισε να περιορίσει κάπως τη χορήγηση δανείων από τις κινεζικές τράπεζες υπό το φόβο της «υπερθέρμανσης» (της δημιουργίας μιας επικίνδυνης φούσκας δηλαδή), τότε τα ρίγη διαπέρασαν όλες οι διεθνείς αγορές που «κοκκίνισαν» εκτοξεύοντας το spread στα ύψη. Αυτό είναι το μέγεθος της αστάθειας που προκαλεί το χάος της κρίσης.
Από αυτή την αβεβαιότητα εξαρτώνται τα επιτόκια και όχι από πόσες θυσίες θα κάνουμε οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και παντού. Η εικόνα λοιπόν είναι ανάποδη. Όσα και να δεχτούν να θυσιάσουν οι εργαζόμενοι τίποτε δεν εξασφαλίζει ότι θα πέσουν τα επιτόκια δανεισμού του δημοσίου. Διότι αυτό που καθορίζει την πορεία τους είναι η κρίση της παγκόσμιας οικονομίας, η κρίση του καπιταλισμού και όχι τα ιδεολογήματα ότι οι εργαζόμενοι και ο δημόσιος τομέας (το κράτος πρόνοιας) «υπερκαταναλώνουν» και είναι «αντιπαραγωγικοί».
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να προσπαθήσουμε να «ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών», αλλά να τους επιβάλουμε τα ριζικά μέτρα που απαιτούνται. Αναξιόπιστοι δεν είμαστε εμείς, αποτυχημένοι και αφερέγγυοι είναι αυτοί και το σύστημά τους.
4. Η κυβέρνηση χειρίζεται σωστά το ζήτημα;
Η κυβέρνηση νομοθετεί, προσπαθώντας να εξευμενίσει τα χρηματοοικονομικά ιερατεία τα οποία ευθύνονται για την κρίση και τώρα ζητούν να πληρώσουν το λογαριασμό οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που εκλέχτηκε με υποσχέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη κάνει στροφή 180 μοιρών. Βέβαια, ο Γ. Παπανδρέου και οι υπουργοί του θυμούνται πολύ καλά τι έπαθε η ΝΔ με τις μετωπικές συγκρούσεις. Γι’ αυτό ταυτόχρονα με την άγρια κλιμάκωση των επιθέσεων προσπαθούν να βρουν συναινέσεις και να τις ντύσουν με το μανδύα της «δίκαιης κατανομής», ώστε να κατακερματίσουν τις αντιδράσεις και να αποφύγουν τη γενικευμένη σύγκρουση.
Τα λόγια για «συντονισμένοι μάχη κατά των κερδοσκόπων» όμως, δεν είναι αφηρημένες εκκλήσεις. Οι κερδοσκόποι έχουν έδρες, στα σύνορα της Ευρώπης, στα σύνορα τα Ελλάδας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αν θα ήθελε θα μπορούσε να ξεκινήσει από τις τράπεζες στην Ελλάδα που κερδοσκοπούν με τα ομόλογα του δημοσίου. Τα οικονομικά ρεπορτάζ γράφουν ότι το 50%-60% του όγκου των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, τις δύο προηγούμενες εβδομάδες, απορροφήθηκαν από τους μεγάλους ελληνικούς τραπεζικούς ομίλους με «ανοικτές εντολές» (open interest) και τα υπόλοιπα από μεγάλους ξένους τραπεζικούς ομίλους και hedge funds. Τα κέρδη τους ήταν 20% σε δυο εβδομάδες! Ταυτόχρονα, οι θυσίες κινδυνεύουν να διευρύνουν το φαύλο κύκλο της ύφεσης.
Το παράδειγμα της Ιρλανδίας είναι διδακτικό: η κυβέρνηση της Ιρλανδίας, μιας χώρας που υποτίθεται ότι ήταν η «Κέλτικη Τίγρη», ένα οικονομικό θαύμα», προχώρησε πριν από ενάμιση περίπου χρόνο σε ένα πρόγραμμα άγριων περικοπών που είχε σαν στόχο να εξοικονομήσει 8 δισεκατομμύρια ευρώ από τον προϋπολογισμό και να επαναφέρει τα ελλείμματα -που όπως και τα ελληνικά έχουν «ξεφύγει»- στα όρια που έχει θέσει το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν κατά 7%, οι συντάξεις πετσοκόπηκαν, οι κοινωνικές δαπάνες σχεδόν μηδενίστηκαν, χωρίς αποτέλεσμα. Το μόνο, όμως, που κατάφερε η Ιρλανδική κυβέρνηση ήταν να βυθίσει ακόμα πιο βαθιά στην ύφεση την οικονομία: το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 10,5% από τον Γενάρη του 2007 μέχρι σήμερα. Πριν μερικές εβδομάδες ο υπουργός Οικονομικών ζήτησε ένα ακόμα γύρο θυσιών από τους εργαζόμενους -για να εξοικονομήσει άλλα 4 δισεκατομμύρια μέσα στους επόμενους μήνες.
5. Από πού προέρχεται το δημοσιονομικό πρόβλημα;
Μια ματιά να ρίξει κανείς στους παράγοντες που καθόρισαν το έλλειμμα, όπως παρουσιάζονται στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, στην πρώτη θέση, είναι τα έσοδα – κι όχι οι δαπάνεςπου συνήθως χαρακτηρίζονται υπαίτιες. Η υστέρηση των εσόδων οδήγησε στην εκτίναξη του ελλείμματος, και αυτή ήταν με έμμεσο και άμεσο τρόπο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης.
Η πρώτη διαπίστωση λοιπόν είναι πως κατά βάση, το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν είναι πρόβλημα δαπανών, δεν είναι πρόβλημα δηλαδή του «σπάταλου κράτους» ή των «γενναίων παροχών» που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι, αλλά ανεπαρκών εσόδων.
Η δεύτερη διαπίστωση περιγράφεται πάλι στο Πρόγραμμα Σταθερότητας κι αφορά τις αιτίες για την μείωση του ΑΕΠ κατά 1,2% το 2009: «Η μείωση του προϊόντος οφείλεται ως επί το πλείστον στηαρνητική συμβολή κατά 6,1 μονάδες της ως πρόσφατα δυναμικής εγχώριας ζήτησης».
Τα δύο τελευταία μαζί μας δίνουν το εξής αντίδοτο στην κρίση: Αυξάνεται η εγχώρια ζήτηση για να αυξηθεί το προϊόν, αυτό να αυξήσει τα δημόσια έσοδα κι αυτά με τη σειρά τους να μειώσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, που θα πάψει πλέον να πυροδοτεί την αύξηση του δημόσιου χρέους και τη λύσσα των Βρυξελλών.
Αντί αυτής της «προφανούς» λύσης, το ΠΑΣΟΚ με τη σύμφωνη γνώμη της ΕΕ και των βιομηχάνων τι κάνει; Προχωρά σε κάθετη μείωση μισθών – ημερομισθίων και εγχώριας ζήτησης, που πλέον δεν θα μπορεί να τροφοδοτηθεί ούτε με δανεικά όπως συνέβαινε την προηγούμενη δεκαπενταετία με την φρενήρη πιστωτική επέκταση! Μα αυτό θα την «κάψει» την οικονομία! Θα φέρει μαζί με φτώχεια, ανεργία και χιλιάδες άστεγους, χρόνια και παρατεταμένη ύφεση, «λουκέτα» και «κανόνια»! Η μείωση μισθών και συντάξεων θα περιορίσει με έμμεσο τρόπο ακόμη περισσότερο τα κρατικά έσοδα, διευρύνοντας έτσι το έλλειμμα!
Αυτό προφανώς το συνειδητοποιεί κι η κυβέρνηση, η οποία είναι ηλίου φαεινότερο ότι στην πράξη ασπάζεται το λεγόμενο «φετιχισμό του ελλείμματος» που αποδοκίμαζε ο Νομπελίστας οικονομολόγος Στίγκλιτς στο συνέδριο του Εκόνομιστ και επιλέγει μια γραμμή βίαιης αναδιάρθρωσης, ανάλογης του γραμμής του Μητσοτάκη την περίοδο ’90-’93, με δύο ζητούμενα:
Υπό την επίκληση της δημοσιονομικής κρίσης και των έξωθεν πιέσεων για εξορθολογισμό των δημόσιων οικονομικών μια αναδιάταξη του επιχειρηματικού χάρτη, προς όφελος του μεγάλου εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου κι επίσης μια άνευ προηγουμένου μείωση του καθαρού εισοδήματος των εργαζομένων και συντριβή κατοχυρωμένων δικαιωμάτων τους, όπως τα ασφαλιστικά και τα φορολογικά.
Η κυβέρνηση επομένως δεν θέλει να μειώσει το έλλειμμα και το χρέος. Εκ του πονηρού τα επικαλείται σείοντάς τα εκφοβιστικά για να νομιμοποιήσει και να συγκαλύψει την αντιλαϊκή της επίθεση, παρουσιάζοντάς την ως εθνική ανάγκη. Εξετάζοντας άλλωστε τις αιτίες που προκάλεσαν την έκρηξη του δημόσιου χρέους το αποτύπωμα της αστικής τάξης είναι ανεξίτηλο από την πρώτη στιγμή που το χρέος στην Ελλάδα πήρε απειλητικές διαστάσεις μέχρι σήμερα. Το δημοσιονομικό πρόβλημα δηλαδή το δημιούργησε το κεφάλαιο κι όχι η εργασία.
7. Ποιοι είναι αυτοί που κλέβουν το ψωμί απ΄ το τραπέζι ενώ κηρύσσουν τη λιτότητα;
H διεθνής κερδοσκοπία, με το ένα χέρι θησαυρίζει από τα δάνεια που έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει σε κάθε αστικό κράτος, και το άλλο χέρι το χρησιμοποιεί για να διδάσκει την δημοσιονομική πειθαρχία και να απειλεί θεούς και δαίμονες. Αρκεί η παράθεση ορισμένων μεγεθών από τον κρατικό προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους για να φανεί πόσο επωφελής είναι η «βιομηχανία του χρέους»:
Το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώσει, για τους τόκους σχεδόν 13 δισεκατομμύρια ευρώ(σχεδόν το 22,5% του συνόλου των εσόδων) μέσα στο 2010.
Άλλα 19,5 δισεκατομμύρια θα «επιστραφούν» στους τραπεζίτες ως χρεολύσια.
Με άλλα λόγια από τα 55 δισ. που θέλει να μαζέψει η κυβέρνηση, τα 32,5 δισ. θα πάνε κατευθείαν πίσω στις τσέπες του Λάτση, του Βγενόπουλου, του Κωστόπουλου και των άλλων τραπεζιτών εντός κι εκτός συνόρων.
Οι τράπεζες που δανείζονταν από την ΕΚΤ με επιτόκιο λιγότερο από 1%, αγόραζαν ελληνικά ομόλογα με προσδοκίες να κερδίσουν σημαντικά ποσά από τη διαφορά των επιτοκίων, με την απόδοση τώρα των δεκαετών ομολόγων να έχει εκτοξευτεί σε ύψη ρεκόρ, φτάνοντας στα τέλη Ιανουαρίου το 7,24%!
Στο εξωτερικό, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου κρατάνε στα χέρια τους τραπεζίτες σε ποσοστό23% στη Βρετανία και Ιρλανδία, ακολουθούν σε Γαλλία με 11% και σε Ιταλία με 6%, ενώ ένα 9% (ή 27 δισ. ευρώ) των 300 δισ. ευρώ χρέους «κρατούν» τράπεζες σε Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, ενώ 6% κρατούν σε Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο.
Οι διεθνείς τραπεζικοί όμιλοι κατέχουν ελληνικά ομόλογα που αντιστοιχούν στο 88% του ΑΕΠ, σχεδόν στο 73% του δημοσίου χρέους. Πουλάνε Ελλάδα (μετοχές ομόλογα), αλλά δεν αντέχουν και μια χρεοκοπία α λα Lehman. "Αν έχαναν πολλά από τα δανεικά τους, θα έτριζε όλο το οικοδόμημα της ευρωζώνης και των Βαλκανίων που είναι στενά συνδεδεμένα".
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS), το συνολικό άνοιγμα των ευρωπαϊκών τραπεζών σε Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία φθάνει στα 2,4 τρισ. δολάρια.Πρώτες όλων οι γερμανικές τράπεζες, η έκθεση των οποίων στις τρεις προαναφερθείσες χώρες έφθανε στο τέλος του περασμένου Σεπτεμβρίου στα 330,8 δισ. δολάρια. Ακολουθούν οι γαλλικές και οι βρετανικές με 306,8 δισ. δολ. και 156,3 δισ. δολ. αντίστοιχα. Γι' αυτό, ό,τι και να λένε περί χρεοκοπίας ή μη, στο δια ταύτα αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην χάσουν τα λεφτά τους και να αποκτήσουν παραπάνω κερδοσκοπώντας με τα spread.
Αν αποφάσιζε η σύγχρονη Ελλάδα να τιμήσει τον αρχαίο νομοθέτη Σόλωνα επαναφέροντας τη Σεισάχθεια, κι αρνούταν να πληρώσει τόκους και χρεολύσια, το έλλειμμα θα εξαφανιζόταν μονομιάς και στη θέση του θα είχαμε ένα πλεόνασμα ύψους 10 δισ. ευρώ, ικανό να χρηματοδοτήσει την πιο γενναιόδωρη και φιλολαϊκή πολιτική παροχών!
Ακούγεται εξωπραγματικό και ανεφάρμοστο; Μήπως όμως είναι μονόδρομος αν σκεφτούμε τι θυσίες απαιτούνται προκειμένου να περιοριστούν χρέη και ελλείμματα δηλαδή να θησαυρίσει μια χούφτα τοκογλύφων;
Πηγή:Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις
Αγωνιστική Παρέμβαση Νοσοκομείου Πρέβεζας
Το οικονομικό αδιέξοδο όσο και αν μεγενθύνεται μπροστά από τις κάμερες και όσο και αν πουλάει, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υφίσταται στη πραγματικότητα. Η ύφεση αυτή απηχεί στη καθημερινότητα του κάθε Έλληνα, καθώς ο ίδιος έχει περιορίσει τις καταναλωτικές του συνήθειες σε μεγάλο βαθμό, έχει αρχίσει να αποταμιεύει 'όμοι γέννητω" αλλά κυρίως έχει μεταβάλλει την άποψη του για τα πράγματα. Ο Έλληνας πιά δεν απολαμβάνει τη καθημερινότητά ως απόρροια όλων των παραπάνω, δεν ζει αλλά επιβιώνει και πώς να ζήσει όταν μοχθεί, όταν όλη μέρα εργάζεται-αν έχει εξασφαλίσει θέση εργασίας-, όταν δεν μπορεί να ψυχαγωγηθεί και να κάνει ό,τι γουστάρει-να το πούμε απλά- χωρίς συνέπειες για λίγο. Όλη αυτή η ψυχολογική φόρτιση δεν οδηγεί τον ίδιο στην κατάρρευση, όπως πολλοί υποστηρίζουν, αλλά τον αλλοτριώνει σε τέτοιο βαθμό που η αναλγησία γίνεται συνήθεια, γίνεται μόνιμο στοιχείο. Δεν μιλάμε απόλυτα παρά παρουσιάζουμε τη κατάσταση ως έχει...Απλά σκεφτείτε πόσες φορές ο άνθρωπος σήμερα συγκινείται, πόσες πονά πραγματικά για το διπλανό του, πόσες αδιαφορεί για το χρήμα και το κέρδος για να είναι Άνθρωπος για το συνάνθρωπό του-όποιος και αν είναι αυτός,όποιας φυλής και χρώματος. Αναμφίβολα ελάχιστες...Αυτή η αναλγησία ή ας την πούμε με το όνομά της- αναισθησία εν καιρώ απηχεί στη κοινωνική συνοχή και τη διαταράσει. Σίγουρα η κρίση δεν είναι η αιτία, αλλά μόνο και μόνο όταν ο άνθρωπος καθημερινά πιέζεται από την έκταση που η ίδια η κρίση λαμβάνει στα Μέσα, στον έξω κόσμο, στη γειτονιά του τότε αντιδρά σπασμωδικά. Μπροστά στο πανικό υιοθετεί λύσεις άμεσες και άκριτες συχνά όπως η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, η βία για εκτόνωση προς τον άλλο-τον ξένο, η εγκληματικότητα που πηγάζει από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Στη Σπάρτη μαθητές επεχείρησαν να κάψουν ζωντανούς μετανάστες, ενώ κοιμόνταν στο σπίτι τους, στα Χανιά άλλοι νεαροί σημάδευσαν το δέρμα καθηγήτριας που παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε μετανάστες με αγκυλωτούς σταυρούς, στον Άγιο Παντελεήμονα αλλοδαποί γίνοναι καθημερινά θύματα μισο-ανθρώπων και ρατσιστών. Πάντα υπήρχαν οι ομάδες αυτές και πάντα είχαμε μετανάστες...Η Δημοκρατία όμως δεν δίνει πια το λόγο στο πολίτη δεν γίνεται δημόσιος διάλογος με αυτόν-είτε ρατσιστής είτε όχι και εκείνος δεν εκφράζεται, δεν αισθάνεται συμμέτοχος στη κοινωνία. Αποξενώνεται και επιδιώκει να ανατρέψει την ομαλότητά της με κάθε τρόπο χωρίς δισταγμό. Και η Παιδεία μας τι κάνει? Τίποτα. Κλείνει τα αυτιά της και συνεχίζει τη πορεία της προς τις εξετάσεις για να βγάλει άλλη μια γενιά επιτυχημένων ή όχι υποψηφίων, και όχι μια γενιά νέων ολοκληρωμένων ανθρώπων...Αν δείτε όσα δεν τα λεεί κανείς τα γράφει στα blogs όπως εδώ.. Ε και αυτό σύντομα θα γίνει παράνομο γιατί αντίκειται εν μέρει σε όλα τα παραπάνω- της σύγχρονης "εξέλιξης" των πραγμάτων. Σύντομα εγώ θα τα λέω μόνος μου.
ΥΓ: Η απαγόρευση έχει ξεκινήσει από την ποινικοποίηση της ελεύθερης διακίνησης αρχείων, βλέπε διαχειριστές του gamato.info , οι οποίοι χτες συνελήφθησαν. Τη κοινωνία δεν τη φιμώνεις αλλά τη χτίζεις...
Το βίντεο που ακολουθεί περιλαμβάνει μια 8λεπτη αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία του 21αιώνα με αποδείξεις, η οποία για την Ελλάδα έμμελε εκ των προτέρων να οδηγήσει στην εθνική ύφεση ανεξάρτητα από χρώματα και εξαγγελίες, ανεξάρτητα από τους ισχυρούς κατα εμάς παράγοντες μεταβολής της εθνικής οικονομίας όπως τα κόμματα...
[www.youtube.com]
«Ο λαός της Ελλάδας θα έχει πάντα ένα σταθερό σύμμαχο και αυτός είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα χθες το βραδυ και η Ελλάδα πανηγυρίζει επιτέλους μία θετική απόκριση-μία διπλωματική νίκη(?) για τα ερχόμενες προκλήσεις. Η ειλικρίνεια είναι προσόν και αφού το έχουμε, λέμε ότι η στάση της Μαμάς ήταν πέρα για πέρα αναμενόμενη και προβλέψιμη. Βέβαια, σε δύο σημεία δόθηκε το βάρος των συζητήσεων και των ρεπορτάζ από τα Μέσα, σαφώς στη δήλωση του Πλανητάρχη στα Ελληνικά-"Ζήτω η Ελλάς"- και βεβαίως στη νέα εθνική μας κατάκτηση-η Αμερική είναι ανοικτή για τους Έλληνες και πλέον όλοι μπορούμε μετά από τις σκληρές διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν να ταξιδεύουμε και να διαμένουμε στη γείτονα-πια χώρα U.S -μετά από 35 άλλους λαούς που το έχουν ήδη επιτύχει-χωρίς την έκδοση βίζας. Η ίδια η Αμερικανική Κυβέρνηση ανακοίνωσε εν τάχει χθες βράδυ μέσα από την ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ελεύθερης μετακίνησης στις ΗΠΑ(U.S VISA WAIVER PROGRAM). Άλλα σημεία της συνομιλίας Ομπάμα-Παπανδρέου ήταν η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία εισέπραξε θετικά σχόλια, η απειλή των κερδοσκόπων για την ελληνική οικονομία, την οποία ο Αμερικανός Πρόερδος θα θέσει επί τάπητος στη συνδιάσκεψη των G20, το Κυπριακό ζήτημα και το Ελληνοσκοπιανό, το οποίο θα αποτελέσει θέμα της Ατζέντας 2014, η διαχείριση της ενέργειας και των φυσικών πόρων, καθώς και η ελληνική παρουσία στο Αυγανιστάν, η οποία όπως τονίστηκε δεν τέθηκε ζήτημα να ενισχυθεί εκ νέου. Αν όλα αυτά έγιναν τότε πρέπει να ανησυχούμε λίγο προφανώς. Η Αμερική γιατί κόπτεται για την επίλυση όλων αυτών των ζητημάτων τόσο άμεσα? Ενδιαφέρον θα έχουν οι επόμενες κινήσεις και των δύο κυβερνήσεων προκειμένου να δούμε εν τέλει αν η κηδεμονία θα είναι "αμερικανική" ή "ευρωπαϊκή", διότι αναμφίβολα σε κάθε περίπτωση κηδεμονία θα υπάρξει. Η Υπερδύναμη δεν στηρίζει τυχαία και ουδέν ποιεί μάτην. Ζητούμενο της Ελλάδας είναι να ζυγίσει, να υπολογίσει και να υιοθετήσει μια πολιτική γραμμή, η οποία θα την ενισχύσει και οικονομικά και ανταγωνιστικά απέναντι στους ετέρους τους και επιτέλους θα της προσδώσει μία θέση κάπως ισχυρότερη, έστω και σε μικρό βαθμό. Τα ανταλλάγματα, όμως, είναι αυτά που θέλει ο λαός να γνωρίζει. Ελπίδα του είναι η κυβέρνηση με κάθε διεθνή αμυντική, πολιτική, διπλωματική ή οικονομική συμφωνία να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν πιο ευνοϊκές συνθήκες για το εθνικό μέλλον, έστω και αν αυτό αποτελεί κομμάτι του διεθνούς μέλλοντος. Όπως σε κάθε δάνειο, για να μιλήσουμε με τους πλέον κατανοητούς οικονομικούς όρους, γίνεται λόγος για τα ψηλά γράμματα των συμβολαίων έτσι και διεθνώς η κάθε σύμβαση θα πρέπει προκειμένου να υπογραφεί και να εφαρμοστεί να εξεταστεί πολυπρισματικά. Δεν ζητάμε τίποτε άλλο παρά πολιτικό αισθητήριο!
apo [jimakos-thetruthoflife.blogspot.com]
Πατρίς - θρησκεία - τοκογλυφία!
Ξέρετε ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι κερδοσκόποι,
οι μεγαλύτεροι τοκογλύφοι,
οι μεγαλύτεροι πιστωτές - γδάρτες του ελληνικού κράτους,
τους οποίους ομού μετά του Ομπάμα (!), όπως μας ανακοίνωσε χτες ο κ. Παπανδρέου θα πατάξει όπου Γης;
Ξέρετε σε ποιους «χρωστάει» η Ελλάδα, ποιοι βρίσκονται - στην πρώτη θέση - μεταξύ εκείνων που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού, ποιοι κατέχουν με τη μορφή κρατικών ομολόγων τεράστιο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους,
ποιοι, τελικά, κραδαίνουν τη θηλιά του δημοσίου χρέους, εξασφαλίζοντας αμύθητα πλούτη από το στραγγαλισμό εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου;
Πίσω από όλη αυτήν την καταστροφολογία περί «χρεοκοπίας»,
εκ των βασικών σκηνοθετών της εικόνας «Τιτανικού» με την οποία βομβαρδίζουν τον ελληνικό λαό, επικεφαλής του κοπαδιού με τις ύαινες που τζογάρουν και κερδίζουν αστρονομικά ποσά πάνω στη φτώχεια των Ελλήνων εργαζομένων είναι μια χούφτα Ελλήνων «πατριωτών», τραπεζίτες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, κεφαλαιούχοι, με μια κουβέντα όλο το «ανφάν γκατέ» της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου!
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους:
Α. Στο τελευταίο ομολογιακό δάνειο ύψους 5 δισ., όπου το επιτόκιο εκτινάχτηκε στο 6,3%, πράγμα που σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός για να το ξεχρεώσει θα πληρώσει τόκους 3,15 δισ. (!),
τρίτοι τη τάξει δανειστές μας ήταν οι Γερμανοί που απέσπασαν το 14% του κοινοπρακτικού ομολόγου, δεύτεροι ήταν οι Βρετανοί με 20%,
αλλά την πρώτη θέση μεταξύ των δανειστών, σε ποσοστό 23%, την έχουν οι Ελληνες... «επενδυτές»!
Αυτοί είναι οι... «πατριώτες» (!) πλουτοκράτες, που μαζί με Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και Πορτογάλους της ιδίας συνομοταξίας, έβαλαν το χεράκι τους για να εκτιναχθεί το επιτόκιο στα επίπεδα που εκτινάχθηκε, αυτοί είναι που θα εισπράξουν τη μερίδα του λέοντος από την τοκογλυφία.
Αυτοί είναι που σέρνουν το χορό των «κακών» και «βδελυρών» κερδοσκόπων, που βυσσοδομούν κατά του λαού από την Αθήνα, αλλά ο κ. Παπανδρέου τους «αντιμάχεται» από την Ουάσιγκτον, από τα Παρίσια και από τα Βερολίνα...
Β. Οπως καταγράφονται στα στοιχεία της BIS, της Citigroup, αλλά και στην έκθεση της Goldman Sachs,
ανάμεσα σε εκείνους που ελέγχουν και «παίζουν» με το ελληνικό δημόσιο χρέος, στους κατεξοχήν τοκογλύφους, που για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους το ελληνικό κράτος προσφεύγει στις διεθνείς χρηματαγορές, για να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια, ώστε να πληρώνει τα χρέη του απέναντί τους, ανήκουν 4 ελληνικές τράπεζες!
Συγκεκριμένα, η «Εθνική», η «Αλφα», η «Πειραιώς» και η «Eurobank», σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2009,
αφενός, διαθέτουν κρατικά ομόλογα άνω των 36 δισ., τα οποία χρησιμοποιούν ως βάση ασφαλείας και αφετέρου, από κει και πέρα, διαθέτουν περί τα 45 δισ. κρατικά ομόλογα με τα οποία υπό μορφή εγγυήσεων προσφεύγουν στην ΕΚΤ, δανείζονται με επιτόκιο 1% και κατόπιν με τα ίδια αυτά χρήματα δανείζουν το ελληνικό κράτος με εξαπλάσιο» (!) επιτόκιο και τους Ελληνες καταναλωτές με εικοσαπλάσιο!
Με άλλα λόγια,
όταν θα ακούτε τον κ. Παπανδρέου να απευθύνεται στο «φιλότιμο» των μισθωτών, όταν θα ακούτε τον κ. Παπακωνσταντίνου να απευθύνεται στον «πατριωτισμό» των Ελλήνων, όταν θα ακούτε τον Πάγκαλο να ζητά να βάλουμε πλάτη «όλοι μαζί» για να διέλθουμε από την κρίση, να θυμάστε:
Εκτός από τους τραπεζίτες της Γαλλίας, που κατέχουν περί τα 75 δισ. του ελληνικού δημόσιου χρέους (εξού και η «αγάπη» του Σαρκοζί), της Ελβετίας που κατέχουν περί τα 64 δισ., της Γερμανίας που κατέχουν 43 δισ. (εξού η «συμπάθεια» της Μέρκελ), των ΗΠΑ που κατέχουν περί τα 13 δισ. (εξού η «φροντίδα» των Ομπάμα - Κλίντον),
υπάρχουν και 4 ελληνικές τράπεζες,
στο μετοχολόγιο των οποίων δεσπόζουν τα ονόματα επιφανών Ελλήνων πετρελαιάδων, βιομηχάνων, εργολάβων και λοιπών «πατριωτών - νταβατζήδων», που ελέγχουν το 20% - 30% του ελληνικού δημόσιου χρέους,
και που για το δικό τους, τελικά, «εξευμενισμό», οι εργαζόμενοι χάνουν τον 14ο, τον 13ο και τον 12ο μισθό τους!
άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου απο τον Ριζοσπάστη.
6 Μαρτίου 1953. Λίγες ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου του Στάλιν, ο παγκοσμίου φήμης συνθέτης Πιοτρ Ραμπίνοβιτς αυτοκτονεί, αφήνοντας ως κύκνειο άσμα του το Δεκαέξι: μια συμφωνία που θεωρείται ύποπτη για το –δίχως προηγούμενο– κύμα αποσκιρτήσεων που μεταδίδεται απ’ άκρη σ’ άκρη του ανατολικού μπλοκ, έπειτα από συναυλίες, παράνομες ηχογραφήσεις και αναμεταδόσεις.
Φοβούμενοι ότι η διαβρωτική, αντιδραστική επίδραση του Δεκαέξι μπορεί να αποβεί μοιραία για την ασθμαίνουσα Σοβιετική Ένωση, η Κα Γκε Μπε και το Πολίτμπιρο αναθέτουν στον Αλεξέι Σαμοϊλένκο –στενό συνεργάτη και προστατευόμενο του Ραμπίνοβιτς– την εξακρίβωση του μουσικού αυτού μυστηρίου, που φαίνεται ν’ απειλεί την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Έτσι ο Αλεξέι θα αποδυθεί σ’ ένα φρενιασμένο ταξίδι ανά την Ευρώπη, για να φωτίσει το σκοτεινό παρελθόν του μέντορά του και τα ανομολόγητα, τυραννικά του πάθη. Η οδύσσεια όμως αυτή δε θα του επιφυλάξει μόνο αναπάντεχους σταθμούς και απρόσμενες συναντήσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα – θα τον οδηγήσει και σ’ έναν τελικό προορισμό πέρα από κάθε φαντασία.
Ένα μουσικό θρίλερ για διαβολικούς δημιουργούς και δαιμόνιους αγγέλους, για τη θυσία και την αυτοθυσία, μα πάνω απ’ όλα για το ανήμερο θηρίο που λέγεται αγάπη.
Αναμένοντας τις εξελίξεις γύρω από τη συνάντηση του Πλανητάρχη με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, διότι,ως γνωστόν, θα μεταβληθούν πάρα πολλά για τον ελληνικό λαό και την καθημερινότητά του από αυτή τη συνάντηση γιγάντων, υπέπεσε στην αντίληψή μας μία επιστολή που ο ίδιος ο κ.Παπανδρέου είχε αποστείλει στον κ.Μπαράκ Ομπάμα με αφορμή την εκλογή του από τον Αμερικανικό λαό στις 06/06/08. Μεταξύ άλλων ανέφερε "Επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι δεν απευθύνεστε μόνο προς τον Αμερικανικό λαό, αλλά στους ανθρώπους σε κάθε γωνιά της παγκόσμιας κοινότητας (όπως και σε εμάς εδώ τους Έλληνες). Σε έναν κόσμο, ο οποίος αλλάζει συνεχώς, οι ελπίδες και τα όνειρα ενός λαού είναι στενά συνδεδεμένα με εκείνα των ανθρώπων σε άλλες χώρες (όλοι πια έχουμε ένα όνειρο μετά την εκλογή Σας, όλοι είμαστε ένα, δεν υπάρχουν έθνη-κράτη, παρά η Παγκόσμια Κοινότητα). Είμαστε αντιμέτωποι με παγκόσμιες προκλήσεις, και οι παγκόσμιες προκλήσεις απαιτούν παγκόσμιες λύσεις και απαντήσεις (η Διεθνής Κρίση έρχεται και στην Ελλάδα, για αυτό και να ετοιμάζεστε για χρηματοδότηση και οικονομική στήριξη για εμάς). Αυτές είναι κάποιες αξίες, με τις οποίες, πιστεύω, ενέπνευσε η Ελλάδα τους πατέρες του Αμερικανικού έθνους και τις οποίες ακόμα μοιραζόμαστε (κλασσικά η Ελλάδα η χώρα του φωτός και η αρχή του παντός έγινε η αιτία για την ανάπτυξή σας-μόνο η ίδια τις ξέχασε αλλά με την επικυριαρχία Σας εδώ θα τις επαναφέρουμε όλες). Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα, αυτό που χρειάζεται ο κόσμος σήμερα, είναι μία νέα πολιτική βούληση για προοδευτικές και καινοτόμες λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας (για αυτό και σε ένα χρόνο ο Καραμανλής φεύγει και μαζί με εμένα Μπαράκ θα κάνουμε το Αμερικανικό Όνειρο πραγματικότητα ξανά, για την Ελλάδα μας ρε γαμώτο-ωραία τα είπα πάλι). Αν η συζήτηση και σήμερα κυμανθεί σε αυτά τα επίπεδα και σε αυτό το μήκος κύματος είναι φανερό ότι πιθανώς δεν θα αλλάξουν και πολλά. Αν όμως πέσουν αποφάσεις και λόγοι στο οβάλ τραπέζι-που λογικά αυτό θα γίνει ενόψει της οικονομικής κατάστασης της χώρας- η Ελλάδα με την δεδομένη στήριξη της Αμερικής ίσως αρχίσει πλέον να αντιμετωπίζει το μέλλον με λίγη περισσότερη αισιοδοξία-έστω και αν από αύριο την αποκαλλεί optimism. «Προσπαθούμε να επικεντρωθούμε στα άμεσα προβλήματα της κρίσης, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να δούμε το μέλλον, για το πώς θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τις συνέπειες μιας απορρυθμισμένης παγκόσμιας οικονομίας και αγοράς» τόνισε η κυρία Χίλαρι Κλίντον μετά τη συνάντησή της με τον κ. Παπανδρέου. Η επικεφαλής του Στέητ Ντηπάρτμεντ υποστήριξε ότι «η Ελλάδα περιμένει από τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο των G-20, να κάνει κάποιες αλλαγές στο ρυθμιστικό πλαίσιο που διέπει αυτά τα οικονομικά εργαλεία, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί εις βάρος πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ».Σημειωτέον ότι απόψε η συνάντηση των δύο ανδρών θα είναι διπλή-μία στις 21.00 ώρα Ελλάδος και μία στις 23.οο σε ειδική εκδήλωση , καθώς σήμερα η Αμερική γιορτάζει την επέτειο της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.Πολύ τυχαίο? Η αλήθεια είναι ότι σε μία τέτοια κρίσιμη στιγμή το μόνο δυνατό όπλο μας είναι η Αμερική, η οποία σαφέστατα κυριαρχεί ακόμα ως μεγάλη δύναμη. Ο κ.Πρωθυπουργός, ας μην ξεχνάμε, ότι έχει άριστες σχέσεις με τις ΗΠΑ και αυτό θα αποτελέσει αντίδοτο για την ανθελληνική εκστρατεία των προηγούμενων ημερών από τα Μέσα των Ευρωπαίων ετέρων μας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο κ.Παπανδρέου ταξιδεύει στην Αμερική έπειτα από 6 μήνες μόνο της διακυβέρνησής του, ενώ ο κ.Καραμανλής συναντήθηκε με τον Αμερικανό Πρόεδρο στις 04/04/09, λίγους μήνες πριν από την ήττα-παραίτησή του στις εκλογές. Μπορεί κατά καιρούς όλοι να είμαστε αντίθετοι με την Αμερικανική πολιτική εκ πεποιθήσεως, αλλά ίσως αυτή μας αντιμετωπίσει καλύτερα από τα γειτονικά μας "πλαίσια στήριξης"-πλέον. Η Ιστορία θα δείξει και θα μας επιβραβεύσει ή θα μας αφήσει στα ίδια-αφού η κατάσταση δεν μπορεί να εκτραχυνθεί πολύ περισσότερο...
«Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διαβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας.
Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της... κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα.
Μερικές φορές τα παιδικά βιβλία μας ανοίγουν ένα άλλο κόσμο.
Ένα κόσμο που όσο περνάνε τα χρόνια τον αφήνουμε πίσω μας. Στην αρχή γυρνάμε και του ρίχνουμε πότε πότε γρήγορες ματιές, αργότερα κοιτάμε κλεφτά από φόβο μήπως μας αντιληφθούν και μας πάρουν στο "ψηλό", ώσπου στο τέλος δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν αυτό που βλέπουμε είναι ένα καπέλο ή ένας βόας που έχει καταπιεί ένα ελέφαντα.
Στο περίφημο βιβλίο του "Ο μικρός Πρίγκιπας" ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ εύχεται: "Αν έρθει τότε ένα παιδί προς το μέρος σας, αν γελάει, αν τα μαλλιά του είναι χρυσαφένια, θα μαντέψετε ακριβώς ποιος θα ναι. Ε, τότε, κάντε μου τη χάρη και γράψτε μου."
Μισόν αιώνα αργότερα, ο Ζαν-Πιέρ Νταβίντς εκπληρώνει την ευχή αυτή.
Ο μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Οι νέες περιπέτειες του αγαπημένου ήρωα της παγκόσμιας λογοτεχνίας έχουν μαγέψει ήδη πολλούς αναγνώστες, γιατί ο Ντάβιντς τις αφηγείται τόσο ζωηρά, συναρπαστικά και περίεργα, που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανείς. Είναι ένας φόρος τιμής στον Αντουάν ντε Σαιντ- Εξυπερύ και μια εκδήλωση αγάπης στον μικρό Πρίγκιπα.
Ένας ναυαγός ξεβράζεται σ΄ ένα μικρό νησί και συναντάει έναν ξανθομάλλη πιτσιρικά, που τον ρωτάει: «Είσαι κυνηγός τίγρεων;» Στον πλανήτη του ζει μία τίγρη, που δεν ήθελε να παραμείνει πια στο τσίρκο, κι επειδή την εκνεύρισε ένα τριαντάφυλλο, του έσπασε ήδη ένα αγκάθι. Ο μικρός Πρίγκιπας φοβάται, ότι η τίγρη θα κατασπαράξει το πρόβατο του. Γι’ αυτό το έβαλε σ’ ένα χαρτόκουτο και ξεκίνησε, ν’ αναζητήσει έναν κυνηγό τίγρεων…
Στο ταξίδι του συναντάει πολλούς περίεργους και αλλόκοτους ανθρώπους, αλλά και ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι, που πρέπει να το αποχωριστεί, γιατί δε θέλει ν’ αφήσει μονάχο του το τριαντάφυλλο του. Μόνο κυνηγό τίγρεων δεν έχει βρει ακόμα…
Αγώνες επί σειρά ετών με διακηρύξεις και διαδηλώσεις μετά την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους για την εδραίωση ενός πολιτεύματος υπέρ των πολιτών, για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας μέσα στην σύγχρονη κοινωνία μας. Το "αρτιότατο πολίτευμα" , όπως έχει χαρακτηριστεί η ίδια κατά καιρούς, αν και ισχύει θεσμικά στις μέρες μας, παρατηρείται το φαινόμενο να υπολειτουργεί.Το θέμα είναι ότι υπολειτουργεί είτε λόγω των ανεξάντλητων ελευθεριών -που φτάνουν την ασυδοσία κάποιες φορές- είτε εξαιτίας του ελέγχου του από την Κεντρική εξουσία, την κάθε κυβέρνηση σε διεθνές επίπεδο που επιβάλλει νόμιμα ρυθμίσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Στην πρώτη περίπτωση, η κάθε ομάδα κατά την κοινή λογική αποσκοπεί μέσω της κατάχρησης της ελευθερίας στην ανατροπή του status quo-του κάθε οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού status quo- και αναπότρεπτα οδηγεί στην διάσπαση της κοινωνικής συνοχής. Στη δεύτερη η κάθε μορφή εξουσίας με την επίφαση της Δημοκρατίας και της τήρησης όλων των νομικών πλαισίων-όχι την ανατροπή τους- αν και υποθετικά επιτελεί την ικανοποίηση των αιτημάτων του λαού, καπηλεύεται κατ' ουσίαν την αποδοχή του και αυθαιρετεί, αγνοεί τις πρωθύστερες εξαγγελίες της, ενώ στα πλαίσια της διεθνούς-παγκοσμιοποιημένης συνεργασίας παραγκωνίζει το εθνικό συμφέρον και ενδιαφέρεται μονάχα για τους εταίρους της. Σε κάθε περίπτωση από τις 2 προαναφερθείσες ο λαός ζημιώνεται...Στην δεύτερη, ωστόσο, πλήττεται από τον ίδιο το θεσμό που καλλείται να του παρέχει προστασία και όχι από τον κάθε τυχόντα. Στην δεύτερη περίπτωση ο ίδιος επιλέγει την τροπή αυτή των γεγονότων με την ψήφο του και με την βούλησή του...Μα αν έχει βούληση τότε γιατί δεν αλλάζει τακτική και εμμένει στις επιλογές του παρελθόντος? Διότι όλο το κοινωνικό-παρουσιασμένο , κομμένο και ραμμένο από τα ΜΜΕ περιβάλλον του δεν αλλάζει ουσιαστικά, αφού το σύστημα που κυριαρχεί είναι οι ενώσεις, οι κλίκες, και πάνω από όλα αυτά το χρήμα- το οποίο έχουν οι ισχυρές κυβερνήσεις μόνο και που διοχετεύοντάς το-λέμε τώρα ρε παιδί μου- στα μέσα ελέγχου των πολιτών κατορθώνουν να ανανεώνονται ανά 2-3 τετραετίες και να "αλλάζουν πρόσωπο". Στην ουσία αν μελετήσει κανείς την Παγκόσμια Ιστορία, θα διαπιστώσει ότι η πολιτική δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα μετά την Κρίση του 1929, εκείνη τη "Μαύρη Δευτέρα", όταν η διεθνής οικονομία κατέρρευσε. Η Ελλάδα πάλι ήταν σε δεινή θέση-με Δημοκρατία. Πάλι έγινε δημοκρατικά φερέφωνο των άλλων, των Μεγάλων με την συγκατάθεση των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Πάντα η Δημοκρατία θα αποφασίζει, λοιπόν. Όχι, όμως, η Δημοκρατία του "δήμου", αλλά η Δημοκρατία των γραφείων και των επιτροπών, των Βρυξελλών και των Λευκών Οίκων. Αύριο ενόψει της επίσκεψης του κ.Πρωθυπουργού στον Αμερικανό Πρόεδρο εύχομαι πάλι δημοκρατικά να επιληφθεί ο πρώτος το νέο εθνικό μας ζήτημα- το εθνικό Ελληνικό ζήτημα του 21ου αιώνα-το έλλειμμά μας. Ω Περικλή, τί υμών εποίησας?
Αγώνες επί σειρά ετών με διακηρύξεις και διαδηλώσεις μετά την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους για την εδραίωση ενός πολιτεύματος υπέρ των πολιτών, για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας μέσα στην σύγχρονη κοινωνία μας. Το "αρτιότατο πολίτευμα" , όπως έχει χαρακτηριστεί η ίδια κατά καιρούς, αν και ισχύει θεσμικά στις μέρες μας, παρατηρείται το φαινόμενο να υπολειτουργεί.Το θέμα είναι ότι υπολειτουργεί είτε λόγω των ανεξάντλητων ελευθεριών -που φτάνουν την ασυδοσία κάποιες φορές- είτε εξαιτίας του ελέγχου του από την Κεντρική εξουσία, την κάθε κυβέρνηση σε διεθνές επίπεδο που επιβάλλει νόμιμα ρυθμίσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Στην πρώτη περίπτωση, η κάθε ομάδα κατά την κοινή λογική αποσκοπεί μέσω της κατάχρησης της ελευθερίας στην ανατροπή του status quo-του κάθε οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού status quo- και αναπότρεπτα οδηγεί στην διάσπαση της κοινωνικής συνοχής. Στη δεύτερη η κάθε μορφή εξουσίας με την επίφαση της Δημοκρατίας και της τήρησης όλων των νομικών πλαισίων-όχι την ανατροπή τους- αν και υποθετικά επιτελεί την ικανοποίηση των αιτημάτων του λαού, καπηλεύεται κατ' ουσίαν την αποδοχή του και αυθαιρετεί, αγνοεί τις πρωθύστερες εξαγγελίες της, ενώ στα πλαίσια της διεθνούς-παγκοσμιοποιημένης συνεργασίας παραγκωνίζει το εθνικό συμφέρον και ενδιαφέρεται μονάχα για τους εταίρους της. Σε κάθε περίπτωση από τις 2 προαναφερθείσες ο λαός ζημιώνεται...Στην δεύτερη, ωστόσο, πλήττεται από τον ίδιο το θεσμό που καλλείται να του παρέχει προστασία και όχι από τον κάθε τυχόντα. Στην δεύτερη περίπτωση ο ίδιος επιλέγει την τροπή αυτή των γεγονότων με την ψήφο του και με την βούλησή του...Μα αν έχει βούληση τότε γιατί δεν αλλάζει τακτική και εμμένει στις επιλογές του παρελθόντος? Διότι όλο το κοινωνικό-παρουσιασμένο , κομμένο και ραμμένο από τα ΜΜΕ περιβάλλον του δεν αλλάζει ουσιαστικά, αφού το σύστημα που κυριαρχεί είναι οι ενώσεις, οι κλίκες, και πάνω από όλα αυτά το χρήμα- το οποίο έχουν οι ισχυρές κυβερνήσεις μόνο και που διοχετεύοντάς το-λέμε τώρα ρε παιδί μου- στα μέσα ελέγχου των πολιτών κατορθώνουν να ανανεώνονται ανά 2-3 τετραετίες και να "αλλάζουν πρόσωπο". Στην ουσία αν μελετήσει κανείς την Παγκόσμια Ιστορία, θα διαπιστώσει ότι η πολιτική δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα μετά την Κρίση του 1929, εκείνη τη "Μαύρη Δευτέρα", όταν η διεθνής οικονομία κατέρρευσε. Η Ελλάδα πάλι ήταν σε δεινή θέση-με Δημοκρατία. Πάλι έγινε δημοκρατικά φερέφωνο των άλλων, των Μεγάλων με την συγκατάθεση των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Πάντα η Δημοκρατία θα αποφασίζει, λοιπόν. Όχι, όμως, η Δημοκρατία του "δήμου", αλλά η Δημοκρατία των γραφείων και των επιτροπών, των Βρυξελλών και των Λευκών Οίκων. Αύριο ενόψει της επίσκεψης του κ.Πρωθυπουργού στον Αμερικανό Πρόεδρο εύχομαι πάλι δημοκρατικά να επιληφθεί ο πρώτος το νέο εθνικό μας ζήτημα- το εθνικό Ελληνικό ζήτημα του 21ου αιώνα-το έλλειμμά μας. Ω Περικλή, τί υμών εποίησας?
Το ταμείον είναι μείον και απόρροια του γεγονότος αυτού είναι η σορεία των οικονομικών μέτρων που επιβάλλονται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά εν γένει στο κόσμο για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης. Διεθνώς όλη η ανθρώπινη κοινότητα έρχεται αντιμέτωπη με τις νέες ρυθμίσεις και πληροφορείται διαρκώς, αφουγκράζεται κάθε νέα εξέλιξη, αλλά και αντιδρά για αυτή. Ο σύγχρονος πολίτης του Κόσμου άφησε το όραμα της Καπιταλιστικής Παγκοσμιοποίησης και αναγνωρίζει πλέον τις οδυνηρές συνέπειές της κάθε μέρα, σε κάθε συζήτηση και διάλογο που κάνει. Για πόσο ακόμα όμως θα δύναται να δέχεται όλη αυτή την μίζερη υπερπληροφόρηση? Στο Χονγκ Κονγκ έρευνες έδειξαν ότι πάνω από το 12% του πληθυσμού πάσχει από κατάθλιψη, έστω και ήπιας μορφής. Εν παραλλήλω, παρατηρήθηκε ότι η κατάθλιψη χτυπά περισσοτερο τους άνδρες, οι οποίοι έχοντας συνδυάσει την επαγγελματικη επιτυχία με την προσωπική ευτυχία βάλλονται περισσότερο από αυτή. Ο κοινωνιολόγος Dr.Brendan Burchell τόνισε σε δήλωσή του ότι "Σε κάποιο βαθμό υπάρχει η αντίληψη ότι ο άντρας είναι αυτός που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι. Οι άντρες, αντίθετα από τις γυναίκες έχουν λίγους θετικούς τρόπους να καθορίσουν τον εαυτό τους εκτός εργασιακού χώρου, μεταξύ της αποφοίτησης από το σχολείο και της συνταξιοδότησης. " Η καταρρακωμένη αυτή ψυχολογία απηχεί σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας του σύγχρονου άνδρα και ,ως φαίνεται από τα στοχεία, και στην σεξουαλική του ζωή. Ένας στους δέκα Έλληνες δηλώνει ότι έχει επαφή με τη σύντροφό του 2 φορές την εβδομάδα, ενώ οι περισσότεροι προτιμούν τον ύπνο ως αντίδοτο για την κοπιαστική ημέρα. "Οι άνθρωποι, ειδικά σήμερα κάτω απο την πίεση των ασφυκτικών οικονομικών προβλημάτων, της έλλειψης χρόνου, της ανασφάλειας για το μέλλον κυρίως των παιδιών τους, ξεχνούν τη χαρά της ζωής και τις ηδονές του έρωτα", υπογραμμίζει ο πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) κ. Κώστας Κωνσταντινίδης. Η κρίση αναμφίβολα όσο προχωρά τόσο θα εντείνεται η ψυχική ανισσοροπία των ανθρώπων που παρασύρονται από αυτή. Προκειμένου να μετριαστούν οι συνέπεις αυτές οι γιατροί προτείνουν
-ΥΠΝΟ 8 ωρών
-ΥΓΙΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ με ελάχιστο καφέ, περιορισμό των λιπαρών τροφών και μεγάλες ποσότητες φρούτων και λαχανικών
-ΑΣΚΗΣΗ με περπάτημα ή τρέξιμο 3ο λεπτών τη μέρα
-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ για περιορισμό του άγχους
-ΔΙΑΛΛΕΙΜΑΤΑ ψυχαγωγίας, συζήτησης και χαλάρωσης με μουσική, ένα βιβλίο, μια μπάλα στη πιλοτή και το κοντινό γήπεδο, ένα καφέ με την παρέα
Οικονομικές κρίσεις πάντοτε θα υπάρχουν στο κόσμο...Σημασία έχει πώς θα τις αντιμετωπίσουμε όχι μόνο μέσω των ρυθμίσεων και των μέτρων αλλά και της διασφάλισης της υγείας, αφού χωρίς αυτή δεν υφίσταται ούτε χρήμα, ούτε εργασία!
Αυτά δηλώνει η Γερμανική λαϊκίστικη εφημερίδα Bild και η Ελλάδα ασχολείται με την εθνική αισθησιακή μας ταινία ή για να είμαστε πιο ακριβείς μας υποβάλλουν σε αυτή την ενασχόληση του ενός χεριού. Ο εκπρόσωπος της επιτροπής Οικονομικών της Γερμανικής κυβέρνησης Σέφλερ μας προτείνει από την καλή του τη καρδιά να εκποιήσουμε ό,τι διαθέτουμε ως κρατική περιουσία όπως νησιά, ενώ προσθέτει ότι ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε και την πώληση του Παρθενώνα ως χώρα για να αντιμετωπίσουμε την ύφεση. Για κάποιον που στερείται πολιτισμού, όπως και ο κ. Σέφλερ, οι δηλώσεις αυτές είναι θεμιτές και λογικές στα πλαίσια της ανάκαμψης μια χώρας με αντάλλαγμα την εμπορευματοποίηση της εθνικής κληρονομιάς της, την πώληση σε μεγάλους ομίλους και επιχειρηματίες που θα αυξήσουν την εισροή του χρήματος. Ένας πολιτισμός για τα επιχειρηματικά μυαλά ακόμα και 2.500 ετών σαν τον ελληνικό δεν είναι με τα σύγχρονα οικονομικά κριτήρια παρά μια πηγή κέρδους. Αφού λοιπόν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για την οικονομία μας γιατί δεν ασκούν πιέσεις να επιστρέψουν τα Παρθενώνεια Μάρμαρα στην Αθήνα και το Μουσείο της Ακρόπολης για να εκτίθενται από την Ελλάδα προς όλο το κόσμο και να γίνουν η αφορμή για την επάνοδο του ελληνικού τουρισμού? Ο κ.Σέφλερ, πάντως, δεν στερείται ιστορίας, διότι αλλιώς δεν θα πρότεινε τα "παράλογα" κατά εμάς αυτά μέτρα. Η Ελλάδα εδώ και χρόνια , εκτός από το έλλειμμα και την δεινή οικονομική της κατάσταση, φημίζεται για το σουβλάκι, τον ήλιο και τα Αρχαία της(βλέπε Αφροδίτη της Μήλου που ακόμα προκαλλεί θαυμασμό στους Γερμανούς), ούτως ειπείν. Αν ξεπουλήσει τον Τουρισμό και τα Μνημεία της τότε η "χώρα του φωτός" θα επωφεληθεί οικονομικά αναμφίβολα -διότι πολλοί για στρατηγικούς,λέμε τώρα με τον κοινό νου,λόγους θα ήθελαν ένα νησί της, αλλά και κομμάτι από την αρχαία αίγλη της - θα χάσει όμως το δεύτερο συστατικό της- το φως της- και ομοίως η Ιστορία θα σκοτεινιάσει. Τοιουτοτρόπως, κάθε ισχυρισμός για πνευματική μας ανωτερότητα σε σχέση με άλλα έθνη δεν θα ισχύει πλέον γιατί απλά κάθε απόδειξη θα έχει χαθεί, αλλά και κάθε βιβλίο Ιστορίας θα έχει μυστηριωδώς αναθεωρηθεί κ.Σόρος έτσι? Πάντα επίκαιρη βέβαια είναι και η δήλωση του κ.Κίσινγκερ, η οποία, ίσως, πρέπει να μας μείνει στο μυαλό και μετά τον αντίκτυπο των οικονομικών μέτρων, μετά την αλλαγή φρουράς τα επόμενα χρόνια, μετά τα όσα ειπωθούν και διαδραματιστούν τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια "Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ.
Συνέχισε την ιστορία όπως νομίζεις...
Βρισκόμαστε στο έτος 2010 μ.Χ. Οι τράπεζες, τα μεγάλα κανάλια, οι πολυεθνικές εταιρείες και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί κυβερνούν τον κόσμο. Στη μικρή Ελλάδα που βρίσκεται στη ‘μεγάλη’ Ευρώπη, υπάλληλοι πολυεθνικών εταιρειών έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλα μοιάζουν χαμένα για τον λαό που για μια ακόμα φορά στην τελευταία 100ετία του ζητούν να σκύψει το κεφάλι. Οι κεφαλαιούχοι τρίβουν τα χέρια τους, η Μέρκελ ρουθουνίζει χαρωπά, οι διεθνείς οίκοι ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνά τους και ο Πρετεντέρης υπομειδιά κάτω από τα κουνελόδοντά του. Όλοι πλην των παραπάνω μοιάζουν απογοητευμένοι.
Όλοι; Όχι! Υπάρχει μια μικρή ομάδα αδούλωτων εργαζόμενων, ανέργων, νέων και κάθε λογής Ανθρώπων της δουλειάς που αντιστέκονται ακόμα. Θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια, χωρίς να μετράνε και το τελευταίο σεντ. Θέλουν να μην πληρώνουν για παιδεία, υγεία, μεταφορές, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο πέρα από όσα χρειάζονται και τα οποία παίρνει έτσι και αλλιώς το κράτος με τη μορφή φόρων. Θέλουν να ζουν σε μια ασφαλή κοινωνία χωρίς εγκληματικότητα που τη γεννά η φτώχεια, χωρίς αναίτια καταστολή που την υποστηρίζει η ολιγαρχία των κεφαλαιούχων. Θέλουν να μπορούν αυτοί και τα παιδιά τους να απολαμβάνουν τα αγαθά της φύσης χωρίς να παρεμβαίνουν άχρηστοι αεριτζήδες μεσάζοντες που τους πίνουν το αίμα για να τους πουλήσουν μεταλλαγμένα, τεχνητά, πανάκριβα προϊόντα. Θέλουν πολλά, μα είναι λίγοι. Ακόμα.
Λέγεται ότι αντλούν τη δύναμή τους από τις ιδέες τους που τις μοιράζονται και με τους υπόλοιπους που έχουν προσωρινά σκυμμένο το κεφάλι. Λέγεται ακόμα ότι παρά τα ψέματα, την τρομοκρατία, τη λυσσαλέα προπαγάνδα των κεφαλαιούχων οι ιδέες όλο και διαδίδονται, όλο και περισσότεροι πείθονται για το δικαίωμα στην αξιοπρεπή, αδούλωτη ζωή. Οι κεφαλαιούχοι έχουν τα μέσα, την εξουσία, το χρήμα, την οργάνωση. Όμως όλοι οι υπόλοιποι έχουν κάτι που δεν μπορούν να το χάσουν με τίποτα και που αν το αξιοποιήσουν μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω: είναι πολύ, πολύ περισσότεροι. Οι κεφαλαιούχοι προσπαθούν να τους κρατήσουν διασπασμένους. Συκοφαντούν συγκεκριμένες ομάδες, προσπαθούν μέσω των εντεταλμένων υπαλλήλων τους σε εφημερίδες, κανάλια και συνδικαλιστικούς φορείς να σπείρουν τη διχόνοια και την απάθεια. Όμως οι ‘τρελοί’ του μεγάλου χωριού που λέγεται κοινωνία δεν το βάζουν κάτω. Εξηγούν στον κόσμο ότι τα συμφέροντα είναι κοινά και ότι αν σήμερα θίγονται πιο πολύ κάποιες εργασιακές ή κοινωνικές ομάδες αύριο θα θιχτούν και οι υπόλοιπες. Ότι αν κάποιοι δεν έχουν να ζήσουν θα πάνε να βρουν από αυτούς που έχουν λίγο περισσότερα. Ότι ο μόνος και αδίστακτος εχθρός είναι οι κεφαλαιούχοι, οι τράπεζες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και τα τσιράκια τους που είναι στην εξουσία ή περιμένουν να διαδεχτούν αυτούς που είναι τώρα. Εξηγούν ότι δεν είναι δίκαιο οι περισσότεροι να παλεύουν για την επιβίωση και οι λίγοι να ζουν στα παλάτια.
Πως θα καταλήξει η ιστορία μας; Θα νικήσουν οι πολλοί ή θα γίνουν οριστικά δούλοι και με τη βούλα των λίγων; Χμμ…Στο χέρι σου είναι.
ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Ένα video για το πως γεννιέται και αναπαράγεται το χρήμα. Μην το καταπιείτε αμάσητο, αλλά έχει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες
Money as Debt (Greek Subtitles) from Pat on Vimeo.
Προς όλο τον κόσμο της Αριστεράς, τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς
Προς όλους τους αγωνιστές των κοινωνικών κινημάτων και την ανήσυχη νεολαία
Προς όλους τους συνδικαλιστές που νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον της τάξης τους
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ
Έχουμε ήδη μπει σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Σήμερα αποδεικνύεται περίτρανα η σκοπιμότητα της συμφωνημένης κυβερνητικής εναλλαγής του Οκτώβρη. Μόνο η παράδοση της εξουσίας από τη «φθαρμένη» Νέα Δημοκρατία στο «υποσχόμενο» ΠΑΣΟΚ μπορούσε να εξασφαλίσει κάποιους στοιχειώδεις όρους επιβολής της επόμενης φάσης του κοινού νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Για 100 μέρες η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε τα πρώτα δείγματα γραφής και ταυτόχρονα εξαντλήθηκε σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι για να πείσει ότι είναι διαφορετική. Έχουμε πλέον μπει στη φάση της ανοιχτής επίθεσης στον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα, των σκληρών οικονομικών μέτρων. Βρισκόμαστε στην αρχή ενός τεράστιου κύματος επίθεσης σε όλα τα δικαιώματα που έχουν με θυσίες κατακτηθεί. Οι πάντες καλούνται να τοποθετηθούν, να διαλέξουν στρατόπεδο, να ανταποκριθούν στα σημερινά σοβαρά καθήκοντα.
Η εποχή που ζούμε είναι ιστορική για τη χώρα. Οι αναλογίες με άλλες εποχές μπορούν να βρεθούν στην υποθήκευση του νεοελληνικού κράτους από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του (μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε στους όρους «γαλλικό κόμμα», «αγγλικό» ή μάλλον σήμερα «γερμανικό κόμμα» κλπ;), στις ιστορικές στιγμές της κηδεμονίας από τα μπλοκ των μεγάλων δυνάμεων, στις εποχές της πρακτόρευσης κάθε είδους ξένων συμφερόντων από θρόνους και αυλικούς, στην εποχή της απόλυτης αμερικανοκρατίας του εμφυλιακού και μετεμφυλιακού κράτους. Μόνο με το ύφος των αμερικάνων αξιωματούχων απέναντι στην κυβέρνηση του εμφυλιακού προτεκτοράτου μπορεί να συγκριθεί η αλαζονεία, οι προσβολές, η ειρωνεία, η επιθετικότητα των ευρωπαίων αξιωματούχων όταν μιλάνε για την κατάσταση και την τύχη της Ελλάδας.
Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου και ο υπουργός οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου προσφέρουν θλιβερό θέαμα περιφερόμενοι στα ευρωπαϊκά σαλόνια και προσπαθώντας να πείσουν για την υποτακτικότητά τους και τη διάθεσή τους να κηρύξουν πόλεμο στην ελληνική κοινωνία, προκειμένου να εξασφαλίσουν την «ψυχολογική και πολιτική» στήριξη των Βρυξελλών. Η πορεία προς την κρίση και την «απώλεια της κυριαρχίας» για την οποία κάνει σήμερα λόγο ο πρωθυπουργός είναι μια πορεία προδιαγεγραμμένη από την πολιτική των δύο μεγάλων κομμάτων στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Ποιος θυμάται πλέον τα συνθήματα περί ισχυρής Ελλάδας και ισχυρής οικονομίας; Από τους πανηγυρισμούς για την ένταξη στην ΟΝΕ και το μονόδρομο που έπρεπε να ακολουθήσουμε κάνοντας τις απαραίτητες θυσίες, περάσαμε σήμερα στις ακόμα μεγαλύτερες θυσίες πάλι χρησιμοποιώντας τον καταναγκασμό της ΟΝΕ, μέχρι την τελική εξόντωση των εργαζομένων. Η διακυβέρνηση της χώρας έχει σήμερα παραχωρηθεί στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αυτοί που επέβαλλαν όλα τα τελευταία χρόνια τις πολιτικές της κρίσης και της ανατίναξης θα αποφασίζουν πλέον και επίσημα για τα πάντα. Από κοντά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που δεν έχει αφήσει οικονομική κατάρρευση και υποδούλωση χώρας στην οποία να μην έχει βάλει το χέρι του, έτοιμο να παρέχει τη φονική τεχνογνωσία του. Η ελληνική κυβέρνηση μετατρέπεται ηθελημένα σε πρακτορείο των Βρυξελλών. Στις εκλογές κέρδισε το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου αλλά από την κάλπη βγήκαν οι Μπαρόζο, Τρισέ, Γιούνκερ, Αλμούνια και Στρος – Καν. Ο ελληνικός λαός φάνηκε να εγκρίνει τις διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ αλλά τελικά επικράτησε το πιο ακραίο σενάριο όσων προεκλογικά έλεγε ο Καραμανλής.
Η Ελλάδα σήμερα είναι το πειραματόζωο της Κομισιόν και του πολυεθνικού κεφαλαίου. Πειραματίζονται με τις δικές μας αντοχές. Περιμένουν, υπολογίζουν και μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου, της νεολαίας, του λαού. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την πρόκληση αναπάντητη. Πρέπει να σηκώσουμε το γάντι που πετάνε. Από μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η πορεία των πραγμάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στοχοποιούν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία. Ετοιμάζονται για το μεγάλο πείραμα ώστε να χειροτερεύσουν τη θέση της εργατικής τάξης και των λαών σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτό είναι το μεγάλο τους σχέδιο: Η μετατροπή της δικής τους βαθιάς κρίσης σε διαρκή κρίση επιβίωσης των εργαζομένων. Η μετατροπή της δικής τους χρεωκοπίας σε μόνιμη χρεωκοπία της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η κατεδάφιση όλων των δικαιωμάτων που για αυτούς ανήκουν σε μια περίοδο διαφορετικού συσχετισμού ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Να σηκώσουμε λοιπόν το γάντι, δυναμιτίζοντας το σχέδιό τους, αλλάζοντας και πάλι τους συσχετισμούς.
Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν είναι θύμα αλλά εξάρτημα των αγορών και του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Σε εξέλιξη σήμερα είναι μια ιστορική ταξική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τα μικρά και μεσαία στρώματα. Το ΠΑΣΟΚ, χέρι – χέρι με τον Καρατζαφέρη και το Σαμαρά, των οποίων απολαμβάνει τη συναίνεση, επιδιώκει, πατώντας πάνω στο σύμφωνο σταθερότητας, μια ιστορική τομή που απειλεί να γυρίσει τη θέση των εργαζόμενων και του λαού στην εποχή πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Επιδιώκουν να φτάσουν την εργατική τάξη σε οριακό σημείο επιβίωσης και να διαλύσουν κάθε οικονομική δυνατότητα των ενδιάμεσων στρωμάτων προς όφελος του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου και των ντόπιων μεγαλοεπιχειρηματιών και μεγαλοεργολάβων, να χτυπήσουν το 90% της κοινωνίας – τους εργαζόμενους, τους μικρούς επαγγελματίες, τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες - προς όφελος του μικρόκοσμου του κεφαλαίου. Νέα κύματα επίθεσης θα έρχονται όσο τα προηγούμενα δεν αποκρούονται από όσους πλήττονται. Τα «Σχέδια Β, Γ, Δ κλπ» θα ανακοινώνονται από τα δελτία ειδήσεων (αφού η Κομισιόν είναι που μας μιλάει από τις τηλεοπτικές οθόνες) όσο δεν δυναμώνει το δικό μας, το μόνο πραγματικό «Σχέδιο Β» που δεν είναι άλλο από την ήττα της αδιέξοδης και καταστροφικής πολιτικής. Ο αγώνας που έχουμε μπροστά μας είναι μακροχρόνιος. Μπορούμε να νικήσουμε. Αντιστρέφοντας τα «επιχειρήματα» του αντιπάλου. Δίνοντας μάχες ενάντια στην παραλυσία που θέλουν να επιβάλλουν. Κερδίζοντας καθημερινά δυνάμεις από αυτές που προσπαθούν να επηρεάσουν, αποσπώντας κόσμο που σήμερα μοιάζει να είναι εγκλωβισμένος στο αντίπαλο στρατόπεδο όχι γιατί έχει πειστεί από αυτό αλλά γιατί είναι σαστισμένος από την κολοσσιαία επίδειξη προπαγάνδας και δύναμης. Την πραγματική όμως δύναμη την έχει ο κόσμος της δουλειάς και αυτό μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα νέο συσχετισμό δυνάμεων για τον οποίο πρέπει να δουλέψουμε και να ματώσουμε.
Εδώ και τώρα, από σήμερα. Να παλέψουμε για την επιτυχία των των απεργιακών κινητοποιήσεων που έρχονται. Πάνω μας είναι στραμμένο το βλέμμα όχι μόνο των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και της έδρας του ΔΝΤ, της Ουάσιγκτον αλλά και όλου του προοδευτικού και εργαζόμενου κόσμου της Ευρώπης. Μας έστειλε μήνυμα η Πορτογαλία με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων και την αποτυχία υπερψήφισης του προγράμματος σταθερότητας από τη Βουλή της Λισσαβόνας. Να στείλουμε το δικό μας βροντερό μήνυμα. Να παραλύσει όλη η χώρα, να δείξουμε ποιος έχει τη δύναμη στα χέρια του. Να οργανώσουμε τις απεργίες με επιτροπές, εξορμήσεις, δράσεις ενημέρωσης και οργάνωσης. Η 24/2 ήταν μόνο η αρχή. Η αρχή ενός μόνιμου μεγάλου κινήματος ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας. Για την οικοδόμηση ενός τέτοιου κινήματος απαιτείται η συγκέντρωση δυνάμεων. Ενωτικές επιτροπές και κινητοποιήσεις, συντονισμός ανάμεσα σε δυνάμεις που θα δρουν σε μια σειρά περιοχές, πεδία και μέτωπα ταυτόχρονα, ενότητα των πιο διαφορετικών δυνάμεων που όμως θα συγκεντρώνονται στο αίτημα της απόσυρσης των κυβερνητικών και ευρωπαϊκών μέτρων, στην ήττα της καταστροφικής πολιτικής. Προτείνουμε άμεσα: 1. Τον συντονισμό όλων των αγωνιστικών δυνάμεων, 2. Την κατοχύρωση μόνιμης ημέρας δράσης κάθε βδομάδα κατά του προγράμματος σταθερότητας, 3. Τον ορισμό νέας πανεργατικής κινητοποίησης από ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ στις αρχές Μάρτη.
Μπορεί να ανοίξει μια άλλη προοπτική. Δεν είναι μονόδρομος η κυριαρχία των τραπεζών και των χρηματιστηρίων, όσο κι αν τα παπαγαλάκια του συστήματος επαναλαμβάνουν μονότονα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την κοινωνία. Δεν είναι σήμερα η ώρα των «εναλλακτικών προτάσεων», της περίσκεψης για μια άλλη βιώσιμη λύση στα πλαίσια του συστήματος. Είναι η ώρα της οργάνωσης και του ξεσηκωμού για να ηττηθεί το στρατόπεδο του κέρδους. Όλος ο κόσμος της Αριστεράς να κινητοποιηθεί αποφασιστικά, να δώσει το παράδειγμα ενότητας και αγώνα ενάντια στην επιτήρηση και την εξαθλίωση. Καλούμε τις πολιτικές δυνάμεις εκείνες που υπερθεματίζουν στην καταγγελία της Ε.Ε. να κάνουν τις διακηρύξεις τους πράξη, δείχνοντας ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για τη συσπείρωση δυνάμεων ενάντια στις πολιτικές του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου: Τώρα που η απόκρουση της πολιτικής του συμφώνου σταθερότητας μπορεί να γίνει υπόθεση του λαού. Ο αναθεματισμός του Μάαστριχτ μπορεί να γίνει χρήσιμος αν μεταφραστεί σε πραγματικό μέτωπο ενάντια σε αυτή την πολιτική και όχι επιχείρημα για ψήφους. Καλούμε και δυνάμεις που πιθανά επιμένουν ακόμα και σήμερα σε μια θετική οπτική για την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, να ανανεώσουν το πολιτικό τους οπλοστάσιο μπροστά στην ολομέτωπη και πρωτοφανή επίθεση της γερασμένης γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Καλούμε τις δυνάμεις του εργατικού συνδικαλισμού, ανεξάρτητα από κομματική και παραταξιακή ένταξη, να ξεπεράσουν χτεσινές συνήθειες που δεν βοηθούν πουθενά ειδικά σήμερα και μαζί με αυτές να ξεπεράσουν όσες ανώτερες συνδικαλιστικές ηγεσίες διακηρυγμένα προσφέρουν υπηρεσίες στην κυβέρνηση, προκειμένου να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της τάξης τους, των σημερινών, των νέων και των αυριανών εργαζόμενων. Να ανταποκριθούμε όλοι στις σημερινές απαιτήσεις, για ένα πλατύ μέτωπο ανατροπής. Όλοι στους δρόμους.
Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Κ.Ο.Ε.)
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ:
[athens.indymedia.org]
το άρθρο του ιταλικού περιοδικού "Τeoria & Prassi" (θεωρητικού οργάνου της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας) αναδεικνύει τη μαρξιστική επιχειρηματολογία ότι κρίσεις γνωρίζει μόνο ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής, και αυτές δεν οφείλονται στην υποκατανάλωση των εργαζομένων (τέτοια υπήρχε και σε προγενέστερα συστήματα), αλλά στον ίδιο τον τρόπο παραγωγής.
Η Μαρξιστική Θεωρία των Οικονομικών Κρίσεων
Στο παρόν άρθρο, έχουμε την πρόθεση να αναδείξουμε, από θεωρητικής κυρίως πλευράς, το βασικό πυρήνα της ανάλυσης του Μαρξ στο «Κεφάλαιο», για τη φύση των οικονομικών κρίσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, παράλληλα με μια κριτική κάποιων εσφαλμένων θεωριών επί του θέματος, οι οποίες έχουν διατυπωθεί κατά το πρόσφατο ή και το απώτερο παρελθόν.
Όπως είναι γνωστό, ο Μαρξ δεν μας άφησε μια πλήρη θεωρία των οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού, αλλά αυτή μπορεί να συγκροτηθεί μέσω της μελέτης των τμημάτων εκείνων του «Κεφαλαίου», των Θεωριών για την Υπεραξία και των Βάσεων Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας (Grundisse) που πραγματεύονται την ανάλυση του προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Πέρα από τις μεμονωμένες αναφορές, η εσωτερική δομή της επιχειρηματολογίας του Μαρξ για τις κρίσεις αφορά την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, η οποία προκύπτει, με τη σειρά της, από τις αντιθέσεις της αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η βασική και καθοριστική αντίθεση δεν έγκειται στην αναπόφευκτη ανισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, μεταξύ παραγωγικής ικανότητας και αγοραστικής δυνατότητας, μεταξύ αξίας χρήσης και ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, στη σχέση μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Η βασική αντίθεση έγκειται στο ίδιο το κεφάλαιο και στη σχέση του με την εργατική δύναμη στη σφαίρα της παραγωγής.
«Η αντίθεση, εκφρασμένη στην πιο γενική της μορφή, συνίσταται στο εξής: η καπιταλιστική παραγωγή περικλείει μια τάση προς την απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από την αξία και την υπεραξία που περιλαμβάνεται σε αυτή, ανεξάρτητα ακόμα και από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες αυτή λαμβάνει χώρα: μα ταυτόχρονα μια τέτοια παραγωγή έχει ως σκοπό τη διατήρηση της υπάρχουσας κεφαλαιακής αξίας και την αξιοποίησή της στο μέγιστο βαθμό.[ ] Η περιοδική υποτίμηση του υπάρχοντος κεφαλαίου, η οποία είναι ένα μόνιμο μέσο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής για να ανακόπτει τη μείωση του ποσοστού κέρδους και να επιταχύνει τη συσσώρευση της κεφαλαιακής αξίας διαμέσου του σχηματισμού νέου κεφαλαίου, διαταράσσει τις δεδομένες συνθήκες στις οποίες λαμβάνει χώρα το προτσές της κυκλοφορίας και της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, και προκαλεί κατά συνέπεια ξαφνικές στασιμότητες και κρίσεις του προτσές της παραγωγής» (Μαρξ, Το Κεφάλαιο, 3ος Τόμος, Κεφ.15, παρ.2, Einaudi, 1975, σ. 350).
«Το πραγματικό όριο του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο»:είναι μια πλούσια σε σημασίες και δίκαια γνωστή φράση του Μαρξ, την οποία αναλύει και διαρθρώνει ως ακολούθως:
«Το όριο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής εκδηλώνεται με τα ακόλουθα γεγονότα:
1. Η ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, καθορίζοντας την πτώση του ποσοστού κέρδους, δημιουργεί έναν νόμο ο οποίος, σε μια ορισμένη στιγμή, αντιτίθεται ασυμφιλίωτα στην περαιτέρω ανάπτυξή της και που, επομένως, πρέπει συνεχώς να ξεπερνιέται διαμέσου μιας κρίσης.
2. Η επέκταση ή η μείωση της παραγωγής δεν αποφασίζεται βάσει της σχέσης μεταξύ παραγωγής και κοινωνικών αναγκών, των αναγκών μιας κοινωνικά αναπτυγμένης ανθρωπότητας, μα βάσει τη ιδιοποίησης απλήρωτης εργασίας και της σχέσης μεταξύ αυτής της απλήρωτης εργασίας και της υλοποιημένης εργασίας γενικά, ή, για να εκφραστούμε με τη γλώσσα των κεφαλαιοκρατών, βάσει του κέρδους και της σχέσης αυτού του κέρδους και του χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου, δηλαδή βάσει του ποσοστού κέρδους» (Μαρξ, Το Κεφάλαιο, ό.π., σ. 362).
Είναι αυτή η ρίζα της κρίσης της σχετικής υπερπαραγωγής που κατά καιρούς πλήττει τον καπιταλισμό, και ο Μαρξ σχολιάζει ως ακολούθως:
«Όταν λένε πως η υπερπαραγωγή είναι μόνο σχετική, αυτό είναι πέρα για πέρα σωστό, αλλά όλος ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής είναι ακριβώς μόνον ένας σχετικός τρόπος παραγωγής. [ ] Η αντίφαση όμως που υπάρχει στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής συνίσταται ακριβώς στην τάση του προς την απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που έρχεται διαρκώς σε σύγκρουση με τους ειδικούς όρους παραγωγής εντός των οποίων το κεφάλαιο κινείται και κάτω από τους οποίους μόνο μπορεί να κινείται.
Δεν παράγονται υπερβολικά πολλά μέσα συντήρησης σε σχέση με τον υπάρχοντα πληθυσμό. Αντίθετα. Παράγονται πολύ λίγα, τόσα που δεν φτάνουν για να μπορεί να ζει η μάζα του πληθυσμού όπως πρέπει και ανθρώπινα.
Δεν παράγονται πάρα πολλά μέσα παραγωγής, τόσα, όσα χρειάζονται για να απασχολείται το ικανό για εργασία μέρος του πληθυσμού. Αντίθετα. [ ] δεν παράγονται αρκετά μέσα παραγωγής, έτσι που να εργάζεται, κάτω από τους πιο παραγωγικούς όρους, όλος ο ικανός για εργασία πληθυσμός [ ] Περιοδικώς, όμως, παράγονται πάρα πολλά μέσα εργασίας και συντήρησης, τόσα που δεν μπορούν να τα βάλουν να λειτουργήσουν σαν μέσα εκμετάλλευσης των εργατών με ένα ορισμένο ποσοστό κέρδους. Παράγονται πάρα πολλά εμπορεύματα, τόσα που στις δεδομένες από την κεφαλαιοκρατική παραγωγή συνθήκες διανομής και κατανάλωσης δεν μπορούν να πουληθούν και να ξαναμετατραπούν σε νέο κεφάλαιο η περιεχόμενη σ αυτά αξία και η περιεχόμενη σ αυτήν υπεραξία, έτσι που να μπορεί να πραγματοποιηθεί το προτσές της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής χωρίς διαρκώς επαναλαμβανόμενες εκρήξεις.
Δεν παράγεται πάρα πολύς πλούτος. Παράγεται όμως περιοδικώς πάρα πολύς πλούτος με τις κεφαλαιοκρατικές μορφές, οι οποίες έχουν έναν αντιφατικό χαρακτήρα» (ό.π., σ.σ. 360-362).
Δύο είναι οι κύριες θεωρίες για τη συσσώρευση εναλλακτικές προς εκείνη του Μαρξ. Η πρώτη είναι η θεωρία της υποκατανάλωσης, ενώ η δεύτερη διατυπώθηκε το 1913 από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στο βιβλίο της Η συσσώρευση του Κεφαλαίου (Εκδ. Einaudi, 1960).
Η θεωρία της υποκατανάλωσης υποστηρίχτηκε κυρίως, πριν από το Μαρξ, από τον Σισμόντι και από το Μάλθους, και στα χρόνια του Μαρξ- από άλλους οικονομολόγους, ακόμα και από μερικούς θετικά διακείμενους προς το σοσιαλισμό, όπως ο Rodbertus και ο Ντύρινγκ. Σε αυτόν ακριβώς τον τελευταίο αντιπαρατέθηκε επιτυχώς ο Φρ. Ένγκελς κατά τη δεκαετία του 1870, αναγνωρίζοντας πως η υποκατανάλωση είναι ένας προκαταρκτικός όρος των καπιταλιστικών κρίσεων αλλά όχι η εξήγησή τους.
«Η υποκατανάλωση των μαζών, ο περιορισμός της κατανάλωσης των μαζών σε ό,τι είναι απαραίτητο για τη συντήρηση και την αναπαραγωγή, δεν είναι καθόλου ένα νέο φαινόμενο. Αυτή υπάρχει από τότε που υπάρχουν εκμεταλλεύτριες και εκμεταλλευόμενες τάξεις. Υπήρχε υποκατανάλωση των μαζών ακόμα και σε ιστορικές περιόδους καρά τις οποίες, όπως, π.χ, στον 15ο αιώνα στην Αγγλία, η κατάσταση των μαζών ήταν ιδιαίτερα θετική. Αυτές ήταν απείχαν παρασάγγας από το να είναι σε θέση να μπορούν να καταναλώσουν όλο το ετήσιο προϊόν που παρήγαγαν. Επομένως, αν η υποκατανάλωση είναι ένα ιστορικό φαινόμενο μόνιμο εδώ και χιλιετίες, ενώ το γενικό φράξιμο των διεξόδων που ξεσπά στις κρίσεις κατόπιν υπερπαραγωγής μπορεί να ειδωθεί μόνο εδώ και 50 χρόνια, χρειάζεται όλη η κοινοτοπία της χυδαίας οικονομίας του κ. Ντύρινγκ για να εξηγείται η νέα σύγκρουση όχι ακόμα με το νέο φαινόμενο της υπερπαραγωγής, αλλά με την υποκατανάλωση που έχει ηλικία χιλιετίες. [ ] Η υποκατανάλωση των μαζών είναι μια αναγκαία συνθήκη όλων των κοινωνικών μορφών που βασίζονται στην εκμετάλλευση και επομένως και της καπιταλιστικής κοινωνικής μορφής: όμως, μόνο η καπιταλιστική μορφή της παραγωγής οδηγεί σε κρίσεις. Η υποκατανάλωση των μαζών είναι επομένως και αυτή ένας προκαταρκτικός όρος των κρίσεων και σε αυτές αντιπροσωπεύει ένα γεγονός γνωστό εδώ και καιρό: μα όσα λίγα αυτή μας λέει για τις αιτίες της σύγχρονης ύπαρξης των κρίσεων, τόσα λίγα μας λέει για τις αιτίες της απουσίας τους κατά το παρελθόν. (Φ. Ένγκελς, Αντι-Ντύρινγκ, Εditori Riuniti, Ρώμη, 1971, σ. 306).
Το 1897, ο Λένιν, στο πολύ σημαντικό νεανικό του έργο «Χαρακτηριστικά του Οικονομικού Ρομαντισμού» (Κεφ.1, παρ. 7, Η Κρίση), αποσαφήνιζε με τρόπο υποδειγματικό το ζήτημα από μαρξιστική σκοπιά:
«Από την αντίληψη του Σισμόντι ότι η συσσώρευση (η αύξηση της παραγωγής γενικά) καθορίζεται από την κατανάλωση, και από την εσφαλμένη εξήγηση του συνολικού κοινωνικού προϊόντος (το οποίο περιορίζει στις αναλογίες του εισοδήματος που ανήκει σε εργάτες και καπιταλιστές αντίστοιχα) εκπορεύεται με τρόπο φυσικό και αναπόφευκτο η θέση ότι οι κρίσεις εξηγούνται μόνο με μια ανισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Ακόμα κι ο Rodbertus την υιοθετεί, δίνοντάς της ωστόσο μια διατύπωση ελαφρώς διαφορετική. Σύμφωνα με τον Rodbertus, οι κρίσεις οφείλονται στο γεγονός ότι με την αύξηση της παραγωγής ελαττώνεται το τμήμα εκείνο της παραγωγής που ανήκει στους εργάτες, κάτι που σημαίνει ότι και ο Rodbertus διαιρεί το συνολικό κοινωνικό προϊόν σε μισθό και «πρόσοδο» (σύμφωνα με την ορολογία του, η πρόσοδος είναι η υπεραξία, δηλαδή το σύνολο του κέρδους και της γαιοπροσόδου), υποπίπτοντας στο ίδιο λάθος που υπέπεσε και ο Α. Σμιθ. Η [μαρξιστική] επιστημονική ανάλυση της συσσώρευσης στην καπιταλιστική κοινωνία και η κεφαλαιοποίηση του έχει καταστρέψει τα θεμέλια αυτής της θεωρίας, αποδεικνύοντας ότι ακριβώς στις εποχές που προηγούνται των κρίσεων η κατανάλωση των εργατών αυξάνεται, ότι η ανεπαρκής κατανάλωση (που έπρεπε να εξηγεί τις κρίσεις) υπήρξε στα πλέον διαφορετικά οικονομικά καθεστώτα, ενώ οι κρίσεις είναι ένα χαρακτηριστικό μόνο ενός καθεστώτος: του καπιταλιστικού. Αυτή η θεωρία εξηγεί τις κρίσεις με μια άλλη αντίθεση, και ακριβώς με την αντίθεση μεταξύ του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής (που κατέστη κοινωνικός από τον καπιταλισμό ) και τον ατομικό, ιδιωτικό τρόπο ιδιοποίησης [ ]. Οι δύο θεωρίες για τις οποίες μιλήσαμε εξηγούν τις κρίσεις εντελώς διαφορετικά.
Η πρώτη τις εξηγεί με την αντίθεση μεταξύ της παραγωγής και της κατανάλωσης της εργατικής τάξης, η δεύτερη με την αντίθεση μεταξύ του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής και του ιδιωτικού χαρακτήρα της ιδιοποίησης. Η πρώτη βλέπει, επομένως, τη ρίζα του φαινομένου έξω από την παραγωγή (εξού, για παράδειγμα, και οι επιθέσεις του Σισμόντι στους κλασικούς, τους οποίους επιπλήττει για άγνοια της κατανάλωσης, και για αποκλειστική ενασχόλησή τους με την παραγωγή): η δεύτερη βλέπει τη ρίζα του φαινομένου στις συνθήκες της παραγωγής. Με δυο λόγια: η πρώτη εξηγεί τις κρίσεις με την υποκατανάλωση (unterkonsumption), η δεύτερη με την αναρχία της παραγωγής. Εξάλλου, οι δύο θεωρίες, αν και εξηγούν τις κρίσεις με μια αντίθεση της ίδιας της δομής της οικονομίας, διαφέρουν ριζικά στον εντοπισμό αυτής της αντίθεσης. Μα, αναρωτιέται κανείς, η δεύτερη θεωρία αρνείται την ύπαρξη μιας αντίθεσης μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης; Φυσικά όχι. Αυτή αναγνωρίζει πλήρως ότι η υποκατανάλωση υπάρχει, μα την ανάγει στη δευτερεύουσα θέση που της ανήκει, αναφέροντάς την ως ένα γεγονός που έχει σχέση μόνο με έναν τομέα όλης της καπιταλιστικής παραγωγής (Λένιν, ’παντα, 2ος τόμος, Edizioni Rinascita, σ.σ. 155-56).
Η αποσαφήνιση αυτή του Λένιν είναι ακόμα πιο σημαντική επειδή επιτρέπει να βάλουμε στην πραγματική του σημασία το πολλάκις αναφερόμενο απόσπασμα του 3ου τόμου του Κεφαλαίου (τόσο παρερμηνευμένο, γιατί πάντοτε αναφέρεται ξεχωριστά από όλη την οικονομική ανάλυση του Μαρξ): «Τελική αιτία όλων των πραγματικών κρίσεων είναι πάντοτε η φτώχια και η περιορισμένη κατανάλωση των μαζών που βρίσκεται σε αντίθεση με την τάση της καπιταλιστικής παραγωγής να αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις ωσάν το όριό της να αποτελείται μόνο από την απόλυτη ικανότητα κατανάλωσης της κοινωνίας.»(Μαρξ, Το Κεφάλαιο, 3ος τόμος, μ.2, Einaudi, 1975, σ. 667).
Σύμφωνα με την ανάλυση της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η συσσώρευση του κεφαλαίου θα ήταν αδύνατη σε ένα κλειστό καπιταλιστικό σύστημα, αποτελούμενο- σύμφωνα με την επιστημονική αφαίρεση του Μαρξ- μόνο από καπιταλιστές και μισθωτούς εργαζομένους. Η αξία της συνολικής κοινωνικής παραγωγής αποτελείται από το σταθερό κεφάλαιο, από το μεταβλητό κεφάλαιο και από την υπεραξία. Η αξία του σταθερού κεφαλαίου καθίσταται εμπράγματο, στην αγορά, μέσω των εξόδων αναπλήρωσης στα οποία προβαίνουν οι καπιταλιστές, και η αξία του μεταβλητού κεφαλαίου μέσω των εξόδων στα οποία προβαίνουν οι εργαζόμενοι με τους μισθούς τους: όσον αφορά την υπεραξία, οι καπιταλιστές καθιστούν εμπράγματο ένα μέρος της μέσω των καταναλωτικών τους δαπανών και θα επιθυμούσαν να συσσωρεύσουν ένα άλλο. Όμως, σύμφωνα με τη Λούξεμποργκ- δεν υπάρχει «Ζήτηση» για το τμήμα της υπεραξίας αυτής, ούτε εκ μέρους των μισθωτών, ούτε εκ μέρους των ίδιων των καπιταλιστών. Η μόνη εναλλακτική λύση είναι να υπάρχουν αγοραστές έξω από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που να εκπροσωπούν το τμήμα εκείνο της Ζήτησης εντός αυτού. Αυτά τα «τρίτα πρόσωπα» βρίσκονται σε περιοχές του κόσμου που δεν έχουν ακόμα υποταχτεί στον καπιταλισμό. Μα, σύμφωνα πάντα με τη Λούξεμπουργκ, αφού σιγά- σιγά ο ιμπεριαλισμός επεκτείνει με αυξανόμενο τρόπο τον έλεγχό του σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές, η εξάλέιψη της μη καπιταλιστικής αγοράς θα επέφερε αναπόφευκτα μια ανεπίλυτη κρίση συσσώρευσης και θα οδηγούσε στην κατάρρευση του καπιταλισμού.
Αυτός ο ισχυρισμός ακυρώνεται από το γεγονός ότι η Λούξεμπουργκ, σε αντίθεση με το Μαρξ, εννοεί τη συσσώρευση μόνο με όρους χρηματικούς, ενώ συσσώρευση σημαίνει διεύρυνση των εγκαταστάσεων παραγωγής και αύξηση της παραγωγικής ικανότητας μέσω επιπρόσθετων εργαλείων και μέσων παραγωγής, και αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο υπό τη μορφή εμπορευματικής αξίας και όχι χρηματικής αξίας.
Όμως το κύριο λάθος της λουξεμπουργκιανής θεωρίας έγκειται στο γεγονός ότι, πραγματευόμενη τη διευρυμένη αναπαραγωγή, διατηρεί άρρητα την υπόθεση της απλής αναπαραγωγής. Κατά την άποψή της, η κατανάλωση των εργαζομένων δεν μπορεί να πραγματώσει, στην αγορά, κανένα τμήμα της υπεραξίας: το συνολικό ποσό του μεταβλητού κεφαλαίου, και επομένως η κατανάλωση των εργαζομένων, οφείλει να παραμένει πάντοτε σταθερό και αμετάβλητο, όπως συμβαίνει στην απλή αναπαραγωγή. Είναι, αντίθετα, χαρακτηριστικό της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλαδή της συσσώρευσης, οι αυξήσεις στο μεταβλητό κεφάλαιο: και όταν αυτό το επιπρόσθετο μεταβλητό κεφάλαιο δαπανάται, σε μορφή μισθού, από τους εργαζόμενους, το γεγονός αυτό δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καθιστά εμπράγματο, στην αγορά, το τμήμα εκείνο της υπεραξίας που έχει την υλική μορφή των καταναλωτικών αγαθών.
Όπως παρατηρούσε ο Μπουχάριν, στην πολεμική του το 1925 εναντίον της Λούξεμπουργκ στο «Ο Ιμπεριαλισμός και η Συσσώρευση του Κεφαλαίου»(Laterza, 1972, σ.22) «από τη στιγμή που αποκλείεται η διευρυμένη αναπαραγωγή απ την αρχή της λογικής απόδειξης κάποιου πράγματος, καθίσταται φυσικά εύκολο να εξαφανίζεται και στο τελικό τμήμα της: πρόκειται μονάχα για απλή αναπαραγωγή ενός απλού σφάλματος λογικής».
Γενικά, όλες οι θεωρίες που αναγιγνώσκουν τις κρίσεις του καπιταλισμού ως συνέπεια μιας ανισορροπίας μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, μεταξύ Προσφοράς και Ζήτησης, ισχυρίζονται ότι μπορούν να εξαλείψουν τις κρίσεις δρώντας επί των επιπτώσεών τους και μη λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά αίτια. Κλασικό παράδειγμα είναι ο κεϋνσιανισμός που θεωρητικοποιεί τη δυνατότητα ξεπεράσματος των κρίσεων (που οφείλονται, κατά τον Κεϋνς, στην έλλειψη πραγματικής ζήτησης) μέσω της κρατικής παρέμβασης στην αγορά ως στοιχείου συμπληρωματικού για την αποκατάσταση, με τη συναθροιστική ζήτηση, της ισορροπίας μεταξύ προσφοράς και ζήτησης.
Μια διαφορετική, αλλά όχι λιγότερο εσφαλμένη, θεωρία των κρίσεων κυκλοφορεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην Ιταλία, αυτή της «γενικής κρίσης απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου», που διατυπώθηκε αρχικά σε διάφορα τεύχη του περιοδικού Rapporti Sociali και υιοθετήθηκε ακολούθως από τις CARC (Comitati di Appoggio alla Resistenza per il Comunismo- Επιτροπές Στήριξης της Αντίστασης-για τον Κομμουνισμό) και από το (n) PCI((nuovo) Partito Comunista Italiano- (νέο) Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα).
Σύμφωνα με τη διαίρεση σε περιόδους που προτείνεται από τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει περάσει- κατά την περίοδο του ιμπεριαλισμού- δύο «γενικές κρίσεις απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου». Η πρώτη από το 1910 ως το 1945, με μια διάρκεια 35 ετών (σύμφωνα με τη ρητή παραδοχή των θεωρητικών του Rapporti Sociali , ο Λένιν δεν έκανε αναφορά σε αυτή και δεν τη μελέτησε, επειδή δεν την είχε αντιληφθεί!). Αυτήν, ακολούθησε μια 30ετία επέκτασης και ανάπτυξης του καπιταλισμού, από το 1945 ως το 1975. Η δεύτερη «γενική κρίση απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου» ξεκίνησε μετά το 1975 και διαρκεί ακόμα, έχοντας ήδη μια ηλικία 34 ετών.
Στο τεύχος 9/2003 του Teoria & Prassi είχαμε ήδη προβεί σε μια ενδελεχή έρευνα των παρερμηνειών και των σφαλμάτων τα οποία ακυρώνουν όλο το τεχνητά κατασκευασμένο θεωρητικό οικοδόμημα, επί του αντικειμένου, από το (n)PCI και τις CARC, και σε αυτό παραπέμπουμε τους αναγνώστες μας.
Εν συντομία, εδώ επαναλαμβάνουμε ότι πρόκειται για ένα σκέτο μύθο, βασισμένο στην πλήρη παρερμηνεία της ανάλυσης του Μαρξ στον 3ο τόμο, κεφ. 15, παρ. 2, του «Κεφαλαίου» (ό.π., σ.σ.352-363), εκεί όπου κάνει λόγο ακριβώς για «απόλυτη υπερπαραγωγή κεφαλαίου».
Όπως ρητά διακηρύττει ο ίδιος ο Μαρξ, αυτή είναι μια «υπόθεση τραβηγμένη στα άκρα» που γίνεται για τους σκοπούς της ανάλυσης («για να γίνει αντιληπτό τι πράγμα είναι αυτή η υπερπαραγωγή», ο Μαρξ γράφει, «αρκεί να την υποθέσουμε απόλυτη»), και υποδεικνύει ποιες θα ήταν οι συνέπειες αυτής της υποτιθέμενης και φανταστικής «απολυτότητας». Μα, συνεχίζοντας την ανάλυσή του, ξεκαθαρίζει πως, «στην πραγματικότητα» ( in der Wirklichkeit ), η πραγματική κίνηση του κεφαλαίου θα οδηγεί σε διαφορετικά αποτελέσματα.
Σύμφωνα με τη θεωρία στην οποία εμείς ασκούμε κριτική, το κεφάλαιο, με το πέρασμα από τον ένα στον άλλο κύκλο του προτσές αξιοποίησης, τείνει σε μια προοδευτική μείωση του αριθμού των εργατών που αυτό απασχολεί, και επομένως, ισχυρίζονται, σε μια προοδευτική μείωση της υπεραξίας που αυτό μπορεί να αποσπά. Ο καπιταλισμός θα τελειώσει, μακροπρόθεσμα, ισχυρίζονται, εξαιτίας της εξάλειψης της ίδιας της μάζας της υπεραξίας από την οποία αυτός συντηρείται. «Στ αλήθεια δεν υπήρχε επιπρόσθετο κεφάλαιο για επένδυση κατά τα τελευταία 30 χρόνια;», αναρωτιόμασταν με εριστικό τόνο το 2003. «Στ αλήθεια η μάζα της υπεραξίας συνολικά που αποσπάται από τους καπιταλιστές από μια εργατική τάξη αυξανόμενη αριθμητικά σε πλανητικό επίπεδο έχει μειωθεί ή παραμένει ίση σε κάθε κύκλο;».
Στις προαναφερθείσες σελίδες του Κεφαλαίου, ο Μαρξ δεν αναφέρεται στο προτσές της αξιοποίησης του συνόλου των μεμονωμένων κεφαλαίων (επί του οποίου βασίζονται τα αριθμητικά παραδείγματα, οι πίνακες και οι μαθηματικοί υπολογισμοί των CARC), αλλά στο προτσές της αξιοποίησης του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου. Κατά τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεμονωμένων καπιταλιστών, μερικοί εξ αυτών (εκείνοι που πρώτοι αξιοποιούν την τεχνολογική πρόοδο, τροποποιώντας την οργανική σύνθεση των κεφαλαίων τους), μπορούν επίσης να φτάσουν σε μια μείωση του απασχολούμενου από αυτούς αριθμού εργατών, με τη συνεπαγόμενη μείωση της υπεραξίας, που αναπληρώνεται από την εξασφάλιση, από αυτούς, ποσοτήτων υπερκερδών σε βάρος των άλλων καπιταλιστών. Μα σε επίπεδο συνολικού κοινωνικού προϊόντος δεν μπορεί να επέλθει μια απόλυτη μείωση του αριθμού των εργατών, που, στην πραγματικότητα καταρρίπτεται από τη συνεχή ποσοτική αύξηση της παγκόσμιας εργατικής τάξης.
Αυτά και άλλα σφάλματα λογικής και μεθοδολογίας από τους οπαδούς της «απόλυτης κρίσης», οδηγούν αναπόφευκτα σε μια αντίληψη περί «κατάρρευσης», διαφορετική, αλλά εξίσου μηχανιστική με εκείνη της Λούξεμπουργκ. Τα παράλογα πολιτικά συμπεράσματα αυτής της μυθολογίας περί «κρίσης εξαιτίας απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου» που ποτέ δεν υπήρξε τα έχουμε εξετάσει και καταγγείλει εδώ και καιρό.
Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, οι κυκλικές οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού αποτελούν συστατικό στοιχείο της γενικής κρίσης του.
Όπως γράφαμε στο τ. 8/2003 του Teoria & Prassi , «Η γενική κρίση του καπιταλισμού αποτελεί ένα φαινόμενο αρκετά πιο ευρύ από την οικονομική κρίση, αφού πλήττει την ολότητα του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος και αγκαλιάζει όλες τις πτυχές του ισχύοντος τρόπου παραγωγής: την οικονομία του, την ιδεολογία του, την κουλτούρα του, την ηθική του, τις στρατιωτικές του πτυχές, τη σχέση του με το περιβάλλον, κλπ. Με δυο λόγια είναι η κρίση της δομής και του εποικοδομήματος της αστικής τάξης πραγμάτων ως παγκόσμιου συστήματος.».
Αρχίζοντας κατά τη διάρκεια του 1ου ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου (1914-18), το πρώτο της στάδιο αναπτύχθηκε σε έκταση και βάθος με τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης (1917), τη θέσπιση της δικτατορίας του προλεταριάτου και την έναρξη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Ρωσία. Το δεύτερο στάδιο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού άρχισε με τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1945) και την απόσπαση νέων χωρών από την καπιταλιστική αγορά και το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Το τρίτο στάδιο, το οποίο ζούμε ως τώρα και το οποίο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, περιέλαβε- από τη μια πλευρά- τη σοβαρή ήττα που υπέστη το διεθνές προλεταριάτο συνεπεία της ανόδου στην εξουσία του ρεβιζιονισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, με τη συνακόλουθη κατάρρευση στα τέλη της δεκαετίας του 80, μα- από την άλλη πλευρά- είχε και την όλο και πιο σοβαρή επιδείνωση των αντιθέσεων του ιμπεριαλισμού: όξυνση της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής αστάθειας σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, παγκόσμια ύφεση, μόνιμοι επιθετικοί και ληστρικοί πόλεμοι, καταστροφή του περιβάλλοντος.
Η γενική κρίση του καπιταλισμού θα επιλυθεί, όταν θα ωριμάσουν, στον τρέχοντα αιώνα, οι υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες για νέες προλεταριακές επαναστάσεις. Επαναλαμβάνουμε ότι «θα ξεπεραστεί οριστικά με το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, σε παγκόσμια κλίμακα, με την τελική νίκη του προλεταριάτου και των λαών επί του ιμπεριαλισμού, που θα καταρρεύσει ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης της προλεταριακής επανάστασης και των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων των λαών».
Teoria & Prassi, τ.20, Οκτώβρης 2009
Η αλήθεια είναι ότι με αφορμή τις οικονομικές εξελίξεις και την παρολίγο κατάρρευση της "χώρας του φωτός", η πλειοψηφία του κόσμου έχει αρχίσει να ενημερώνεται μανιωδώς για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, για κάθε νέο νομοσχέδιο και πρόγραμμα που βρίσκεται στα σκαριά από αυτήν. Σαφώς και δικαίως ο κόσμος αγωνιά, καθώς εκείνος είναι αυτός που επηρρεάζεται τόσο άμεσα από τις αλλαγές αυτές και βέβαια αυτός θα τις εφαρμόσει. Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, το θέμα έχει λάβει τεράστια έκταση, σε βαθμό που ο Έλληνας αδιαφορεί για κάθετι άλλο από το οικονομικό ρεπορτάζ και θίγεται προσωπικά πλέον κάθε φορά που η χώρα του βάλλεται από λαΐκίστικα, οικονομικά-πολιτικά άρθρα κατώτερου επιπέδου και αντιδεοντολογικά δημοσιογραφικά του ξένου Τύπου. Πριν μία εβδομάδα το γερμανικό περιοδικό FOCUS ξεσπάθωσε και κατηγόρησε ανοικτά την Ελλάδα ότι επιβαρύνει την οικονομική κατάσταση της Ευρωπαΐκής Ένωσης με το επί σειρά ετών ακάλυπτο έλλειμά της και ακόμα και σήμερα το θέμα αυτό πουλά με τις αντιδράσεις που προκάλεσε και την έκταση που έλαβε. Μάλιστα και η γερμανική τηλεόραση δεν δίστασε μέσω trash καθαρά εκπομπών να γελιοποιήσει την Ελλάδα χαρακτηρίζοντάς την ως επηρμένη για τις μεγάλες κατακτήσεις της όπως ο πρωκτικός έρωτας, η νίκη του EURO, η ένταξη στη ζώνη του ευρώ, το Δημόσιο, η νίκη στη Σαλαμίνα και όλα αυτά σε ένα κλίμα αστεϊσμού ιδιαίτερα αμήχανου. Οι ίδιοι πάντως στον εμπορικό τομέα, όσο ξεπεσμένη και αν είναι η Ελλάδα μας, δεν δίστασαν παρά τις εθνικές οικονομικές δυσκολίες να επενδύσουν σε εμάς όπως στην περίπτωση του OTE-Deutsche Telekom, στα LIDL-ALDI, στον αερολιμένα μας Ελ.Βενιζέλο, στην υπόθεση της Siemens, στον Αlpha-RTL. Και τώρα σαν να μην ήταν αρκετή η εμπορική κυριαρχία των Γερμανών στη χώρα, εδώ και έρχονται και κεφάλαια από το Άμπου Ντάμπι και επικροτούμε την εθνική μας αυτή κατάκτηση. Είναι αλήθεια ότι στα πλαίσια του Νεοκαπιταλισμού και ιδίως μετά την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, η διεθνής οικονομική συνεργασία όχι απλά προβλέπεται αλλά είναι απαραίτητη, ειδικά για μια χώρα όπως η Ελλάδα. Η οικονομική αυτή εξάρτηση, όμως, εκτός από την άνοδο επιφέρει και την υποταγή και την οπισθοχώρηση σε ζητήματα που θίγουν τα συμφέροντα των χορηγών μας. Αυτό δεν είναι μια μορφή Νεοναζισμού και επεκτατισμού των ισχυρών?Στα πλαίσια της επίτευξης αυτού-άρα και της χρηματοδότησής μας- δεν λαμβάνονται όλα αυτά τα σκληρά μέτρα? Θα μου πεις "ουδεν κακόν αμιγές καλού" ή το αντίστροφο? Όπως και να είναι, σημασία έχει η ευσυνειδησία και η επίγνωση των καταστάσεων. Είτε μπαίνεις στο χορό και σε χορεύουν, είτε μένεις απέξω και χορεύεις μόνος σου με την Αφροδίτη της Μήλου στη πλάτη...
Αναδημοσιεύω τα άρθρα και ερωτώ στο τέλος....
Ξέχασαν 40 τόνους πλάσματος
Στα... αζήτητα μένουν 40 τόνοι πλάσματος που προσφέρθηκε από Eλληνες αιμοδότες! Οι 25 τόνοι έχουν σταλεί από το 2004 σε ολλανδική εταιρεία για παραγωγή λευκωματίνης και οι 15 παραμένουν αποθηκευμένοι σε χώρο του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας.
Από τις ποσότητες αυτές δεν μπορεί να παραχθεί λευκωματίνη, η οποία χορηγείται σε εγκαυματίες και βαριά πάσχοντες, καθώς οι ελληνικές υπηρεσίες δεν προχώρησαν σε ελέγχους του πλάσματος για ιούς, όπως προβλέπει η διεθνής πρακτική.
Ξέχασαν 40 τόνους πλάσματος
Ολο το διάστημα η χώρα μας προμηθεύεται λευκωματίνη από το εξωτερικό, πληρώνοντας 20 έως 30 φορές περισσότερα χρήματα απ’ όσα θα διέθετε εάν η παραγωγή λευκωματίνης γινόταν στην Ελλάδα.
Το σκανδαλώδες της υπόθεσης είναι ότι -όσο το πλάσμα παραμένει σε αχρηστία στις ολλανδικές αποθήκες- το ελληνικό κράτος πληρώνει μηνιαία αποζημίωση αποθήκευσης και φυσικά έχει ήδη πληρώσει τα μεταφορικά!
Την υπόθεση έφεραν χθες στο φως η υπουργός Υγείας κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και η υφυπουργός κ. Φώφη Γεννηματά. Η πολιτική ηγεσία κάνει λόγο για σκανδαλώδη αδιαφορία και έδωσε εντολή στους επιθεωρητές της Υγείας για συνολική και διαχρονική έρευνα του θέματος. Στο «μικροσκόπιο» νομικών μπαίνει η σύμβαση μεταξύ της ελληνικής πλευράς και της ολλανδικής εταιρείας, ενώ την υπόθεση θα διερευνήσει τριμελής επιστημονική επιτροπή.
Επιπτώσεις
Η κ. Γεννηματά τονίζει ότι οι επιπτώσεις είναι οικονομικές και κοινωνικές: Τον Δεκέμβριο -εξηγεί- πληροφορηθήκαμε από το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας ότι στις αποθήκες του φορέα CLB - SANGUIN Ολλανδίας, με τον οποίο η χώρα μας έχει από το έτος 2001 συμβόλαιο για την κλασματοποίηση του πλάσματος, παραμένουν χωρίς να έχουν επεξεργαστεί πάνω από 25 τόνοι πλάσματος, που έχει αποσταλεί από το 2004 έως το 2008.
Για το πλάσμα αυτό, που δεν μπορεί να κλασματοποιηθεί σε καμία χώρα της Ευρώπης, καθώς δεν έχει ελεγχθεί για τους ιούς που απαιτούνται από τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Φαρμακοποιίας (πέντε έναντι τριών που ελέγχονται εδώ), πληρώθηκαν μεταφορικά αλλά και μηνιαία αποζημίωση αποθήκευσης. Πληροφορηθήκαμε, επίσης, ότι πάνω από 15 τόνοι πλάσματος παραμένουν αποθηκευμένοι στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και σε λίγο δεν θα μπορούμε να παραλαμβάνουμε το πλάσμα που συλλέγεται στις αιμοδοσίες!
Η ηγεσία του υπουργείου διερευνά τον λόγο για τον οποίο -ενώ υπάρχει σύμβαση με την ολλανδική εταιρεία από το 2001 και στέλνουμε πλάσμα- παραλάβαμε λευκωματίνη τρεις φορές (2003, 2005, 2008) και όχι για όλη την ποσότητα πλάσματος που αποστείλαμε.
Στις 11 Αυγούστου του 2006, η ολλανδική εταιρεία ειδοποιεί εγγράφως το Εθνικό Κέντρο Παραγώγων Αίματος ότι δεν θα συνεχίσει την κλασματοποίηση του πλάσματος, χωρίς τη συνθήκη του ελέγχου και για τους πέντε ιούς. Από τότε, όχι μόνο δεν διερευνήθηκε νομικά το θέμα, αλλά συνεχίσαμε να στέλνουμε πλάσμα έως και το 2008, μολονότι γνωστοποιήθηκε ότι δεν θα το κλασματοποιούσαν.
Σκανδαλώδη αδιαφορία για την υπόθεση πλάσματος αίματος καταγγέλλει το υπουργείο Υγείας
Σκανδαλώδη αδιαφορία επί τέσσερα χρόνια στην υπόθεση του πλάσματος αίματος, καταγγέλλουν η υπουργός Υγείας, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και η υφυπουργός, Φώφη Γεννηματά.
«Πρόκειται για μια υπόθεση όπου οι επιπτώσεις είναι οικονομικές και κοινωνικές, καθώς η χώρα μας αποστέλλει στην Ολλανδία πλάσμα για κλασματοποίηση, χωρίς όμως να παράγει την πολύτιμη λευκωματίνη, την οποία τελικά εισάγει πληρώνοντας ακριβά, ενώ επιπλέον ξοδεύει σημαντικά ποσά για την αποθήκευση του πλάσματος στην ολλανδική εταιρεία», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Υγείας.
«Το πλάσμα το οποίο προέρχεται από χιλιάδες αιμοδότες μένει αναξιοποίητο, αναδεικνύοντας επιπροσθέτως ένα μεγάλο ηθικό ζήτημα απέναντι τους», προστίθεται στην ανακοίνωση.
Όπως αναφέρει η κ. Γεννηματά «πληροφορηθήκαμε επίσης ότι πάνω από 15 τόνοι πλάσματος παραμένουν αποθηκευμένοι στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ) και σε λίγο δεν θα μπορούμε να παραλαμβάνουμε το πλάσμα που συλλέγεται στις αιμοδοσίες!! Ακριβώς λόγω της έλλειψης ελέγχου, ούτε αυτό το πλάσμα μπορεί να αποσταλεί για κλασματοποίηση και παραγωγή λευκωματίνης.Ταυτόχρονα εισάγουμε μεγάλες ποσότητες λευκωματίνης για την κάλυψη των αναγκών μας».
-------------------------------------------------------------
Ρωτάω εγώ τώρα με το μικρό αφελές μυαλό μου....
Το υπουργείο υγείας καταγγέλλει σε ποιους;;;;
Τι είναι το υπουργείο υγείας; Εκπομπή του ALTER με αποκαλύψεις;
Ή καταγγέλλεις στην δικαιοσύνη οπότε ας γίνουν οι αντίστοιχες μηνύσεις, έρευνες και να πληρώσουν τα χρήματα που χάθηκαν όσοι φταίνε και ας πάνε και μια φυλάκα, ή καταγγέλλουν σε εμάς οπότε ζητάνε απο τον κόσμο να πάρει την δικαιοσύνη στα χέρια του. Εάν δεν ισχύσει το πρώτο μήπως τελικά να ισχύσει το δεύτερο;
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε λίγο χρηματιστήριο, ασφαλιστικά, SIEMENS, μίζες, εξοπλισμούς κτλ κτλ κτλ εμείς και να στήνουμε εμείς αγχόνες σε πλατείες; Δεν κάνω πλάκα. Ας μας ξεκαθαρίσουν σε ποιούς καταγγέλλουν όλοι αυτοί που καταγγέλλουν και ποιοι θα αρχίσουν να αποδίδουν δικαιοσύνη σε αυτήν την χώρα για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα κατά του λαού τα τελευταία χρόνια.
Ρωτάω γιατί το παντεσπάνι τελειώνει όπου νάνε..

Πως αντέδρασε το Δεντράκι όταν γνώρισε και κατάλαβε την αλήθεια και το ψέμα; Τι ένιωσε όταν ξεπέρασε τα όρια των δυνατοτήτων του, οτταν ξεπέρασε τον εαυτό του;
Παράξενη και παράτολμη η πορεία της ζωής του! Μα ποιό παράξενο ήτανε το σούρουπο της κάθε μέρας του!

Το μυθιστόρημα αφηγείται τον πόλεμο του έρωτα ή μάλλον τον έρωτα ως πόλεμο, σε μια διάσταση όμως καθόλου τραγική: δύο άντρες, ο Δημήτρης Ισαυρίδης και ο Δαμοκλής Δήμου, συγκάτοικοι στην πολυκατοικία της οδού Αβέρωφ 18, διατηρούν σχέσεις με την ίδια γυναίκα, τη Νανά, η οποία κατά τα λεγόμενά της είναι παντρεμένη. Μέσα από διαβολικές, μαγειρικής προελεύσεως, συμπτώσεις και σε κλίμα κωμωδίας παρεξηγήσεων, όπου μαϊντανοί χορεύουν στο ταψί, τσόκαρα με μαύρη φουντίτσα καταφέρουν μοιραία πλήγματα και ιριδίζοντα νύχια αποβαίνουν θανατηφόρα, ο ένας από τους αντίζηλους αντιλαμβάνεται ότι είναι εξίσου απατημένος κερατάς, για την ακρίβεια με τον υποτιθέμενο σύζυγο της ερωμένης του.
Οι Επικίνδυνες μαγειρικές παραπέμπουν επιδεικτικά στο επιστολικό μυθιστόρημα Επικίνδυνες σχέσεις του Choderlos de Laclos, το οποίο ο Α. Στάικος έχει μεταφέρει στα ελληνικά. Η παιγνιώδης αλλαγή στον τίτλο, όπου οι μαγειρικές αντικαθιστούν τις σχέσεις του Laclos, δεν αποτελεί καθόλου τυχαία επιλογή: η μαγειρική ως τέχνη, εντασσόμενη στον κύκλο των γήινων ηδονών αφενός, και η μαγειρική ως ίντριγκα, στη γλώσσα της μεταφοράς αφετέρου, συμπυκνώνουν τη φιλοσοφία του κειμένου και ορίζουν την τονικότητά του. Η μαγειρική λειτουργεί λοιπόν ως λυδία λίθος για την ερωτική αφοσίωση και ως μέτρο για την ερωτική επιθυμία και το μυθιστόρημα διαβάζεται εξίσου ως ανάλαφρη, ερωτική ιστορία αλλά και ως δείγμα σύγχρονης ελευθέριας γραφής

ο συγγραφέας σημειώνει με νόημα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Επειδή όλοι υποτιμάμε τον αριθμό των ηλιθίων ανάμεσά μας και κάθε τόσο μας αιφνιδιάζουν πρόσωπα “υπεράνω υποψίας” μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε…»
Διάβασα το μικρό βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου: “Εγχειρίδιο Βλακείας”. Αν και το περίμενα κάπως διαφορετικό είναι αρκετά ενδιαφέρον και περιέχει μερικές αξιοσημείωτες παρατηρήσεις. Είχα ελπίσει να καταλάβω, διαβάζοντάς το, αν είμαι βλάκας αλλά δεν το κατάφερα. ‘Ισως επειδή μάλλον είμαι…
Σταχυολογώ:
...οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: στους έξυπνους και στους βλάκες. Αν και η μεταξύ τους διάκριση δεν είναι δύσκολη, όσοι ανήκουν στην πρώτη δεν το λένε και όσοι ανήκουν στη δέυτερη δεν το ξέρουν.
...Στην δεκαετία του 1970, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όργωνε τις Ευρωπαϊκές χώρες για να πετύχει την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, του πρότειναν να πάρει μαζί του κι έναν υψηλόβαθμο διπλωμάτη και πολιτικό επιστήμονα επειδή, συν τοις άλλοις, μιλούσε εφτά γλώσσες. Ο έμπειρος πολιτικός, που γνώριζε τον προτεινόμενο, αγρίεψε (δεν ήθελε πολύ): “Τι να τον κάνω αυτόν; Και στις εφτά βλακείες θα λέει”
...Η βλακεία είναι απρόβλεπτη. ‘Εχει τόση ποικιλία εκδηλώσεων, όσοι και οι βλάκες που ο καθένας ξεχωριστά είναι μια αστείρευτη πηγή εμπνεύσεων.
...Ο πολιτισμός ευνοεί τον βλάκα. Στην πρωτόγονη κατάσταση τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκαθαρισμένα. Αυτόν που αργούσε να καταλάβει γιατί τρέχουν οι άλλοι τον είχε αρπάξει η αρκούδα. Στην εποχή μας ο κάθε καθυστερημένος μπορεί να είναι κυβερνητικό στέλεχος ή αυτός που σε έχει ναρκωμένο στο χειρουργικό κρεβάτι…
...Ο νεοδιορισμένος δημόσιος υπάλληλος πιθανόν να είναι έξυπνος και με διάθεση προσφοράς, όμως αφομοιώνεται τάχιστα από το ηλίθιο γραφειοκρατικό περιβάλλον και μετά το πρώτο διάστημα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι παλιές καραβάνες…

Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραμένει αινιγματικός ως το τέλος, αν και η αρχική περιέργεια υποχωρεί σταδιακά, καθώς από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει υπαινιγμούς ή στοιχεία για την ερμηνεία του.
Ο συγγραφέας μας μεταφέρει σ ένα μικρό χωριό της Μακεδονίας το 1936. Οι ήρωες είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που το μόνο που θέλουν είναι να έχουν το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια. Στιγμές οικογενειακής ευτυχίας ξετυλίγονται μπροστά μας καθώς η φτώχεια περνάει σε δεύτερη μοίρα. Όμως αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, αφού τα πρώτα ανησυχητικά μηνύματα ολοένα πληθαίνουν. Η εξουσία και το παρακράτος αξιώνουν υποταγή και ταπείνωση η μόνη ελπίδα, το μόνο φως είναι η αντίσταση και η ταξική αλληλεγγύη. Ο αγώνας όμως είναι άνισος· από τη μια τα σώματα με τη φλογισμένη από ελπίδα αλλά και ανθρώπινη ψυχή κι από την άλλη ο πάνοπλος φασισμός με τους μηχανισμούς του και τους σπιούνους. Έτσι κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη και μετατρέπεται σε μίτο που οδηγεί στο θάνατο.. Ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να αποσιωπήσει τη βία και τη βαρβαρότητα .Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με ωμή γλώσσα ξεδιπλώνει μπροστά μας όλο το μέγεθος της ανθρώπινης κτηνωδίας που πέρα από την οδύνη που επιφέρει, μας γεννά ταυτόχρονα μια ανεπαίσθητη ντροπή αλλά και ενοχές, γιατί απλά και μόνο υπήρξαμε συνάνθρωποι με ανθρωπόμορφα κτήνη. Οι λίγες εικόνες ανθρωπιάς αποτελούν μια πραγματική όαση μέσα στα μαύρα πέτρινα χρόνια του φασισμού, της κατοχής και του εμφυλίου Η πλοκή, καθώς το ζητούμενο παραμένει η λύτρωση και η κάθαρση, μας μεταφέρει σε καταστάσεις σύγχρονες με την αυλαία να πέφτει κάπου στο τέλος του περασμένου αιώνα. Η σκυτάλη της δράσης παραδίδεται στους επιγόνους κι ο αναγνώστης φορτίζεται με ποικίλα και αντιφατικά ίσως συναισθήματα.
Το στοιχείο του υγιούς έρωτα επανέρχεται στην πεζογραφία του Μαυρόπουλου, στη σωστή του και πάλι δοσολογία, ως στοιχείο διαχρονικό που διέπει τα ανθρώπινα και εξημερώνει τα πάθη, χρωματίζοντας με πινελιές ευαισθησίας μια θλιβερή όσο και αδικαιολόγητη αθλιότητα.
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που μας θυμίζει όλα εκείνα που είτε ξεχάσαμε είτε δεν γνωρίσαμε και που δεν είναι τόσο μακρινά ή ξένα ώστε να μη μας αφορούν και να τα προσπερνούμε.
Άρθρα και επιφυλλίδες, οικονομικοί οίκοι και οίκοι "ενοχής"...Η χώρα αποκαλλείται "απατεώνισσα" από ονόματα διεθνούς φήμης στα Οικονομικά και υποβιβάζεται όσον αφορά 4 από τις μεγαλύτερες τράπεζές της-την Alpha Bank, την EFG Eurobank, την Πειραιώς και την Εθνική-από τον οίκο Fitch(ή B*tch καλύτερα) γεγονός που επιτείνει την δεινή οικονομική θέση της Ελλάδας στις αγορές χρήματος. Πριν την εκτίμηση αυτή, η χώρα δανείστηκε τον Ιανουάριο μέσω της έκδοσης ομολόγου 5 διςE με επιτόκιο 3,5% πάνω από τη Γερμανία -πράγμα που τότε η χώρα πριν τα "ματωμένα" φορολογικά μέτρα θεωρούσε κατάκτηση!Τώρα που οι τράπεζες αυτές υποβαθμίστηκαν η δυνατότητα παροχής δανείου θα υπάρχει κάλλιστα -με το αντίστοιχο επιτόκιο σαφώς- αφού πάντα οι "συν-ευρωπατριώτες" μας θα απλώνουν το χέρι βοηθείας για να γεμίσει εν καιρώ με χρήμα, αλλά και για να εισπράξει ανταλλάγματα ...Ανταλλάγματα εδαφικά?Ανταλλάγματα ιδεολογικά?Υποχωρήσεις σε φλέγοντα ζητήματα -που εξαιτίας της Κρίσης δεν απασχολούν πια τον καταχρεωμένο Έλληνα?Τον Έλληνα "που εξαπατά, κερδίζει το Euro χωρίς γκολ,κοροϊδεύει την Ευρωπαϊκή Ένωση με δήθεν οικονομική πολιτική,διαφθείρεται διαρκώς" σύμφωνα με ανθελληνικό άρθρο του γερμανικού περιοδικού FOCUS, όπως και σωρεία άλλων εκδόσεων του διεθνούς Τύπου. Η Ελλάδα όσο βάλλεται τόσο θα κατεβάζει το "κεφάλι" και θα δουλεύει "υπερωρίες"-χωρίς μισθούς και επιδόματα- για να επανακτήσει το όνομά της στις Διεθνείς αγορές και να μην κυκλοφορήσει την "ευρωδραχμή".Η διπλωματία είναι όπλο...Όταν όμως πολεμάς κύκλους,πηγαδάκια και "golden" ομάδες και ενώσεις, οι διαπραγματεύσεις δεν υφίστανται. Η Ελλάδα σταματά να προωθεί τον τουρισμό της, να εκμεταλλεύεται τις φυσικές πηγές πλούτου όπως την ηλιακή ενέργεια που διαθέτει, να είναι ατίθαση, να παρουσιάζει κοινωνική συνοχή και αρχίζει να γίνεται "πειθήνιο" όργανο των ισχυρών. Αυτοί τα ορίζουν όλα...Με αυτούς κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες, εξαιτίας αυτών "αγωνιζόμαστε" σήμερα σε εθνικό επίπεδο, αυτοί θα ανορθώσουν την Οικονομία, αυτοί θα καπηλευτούν ό,τι επιθυμούν και εν τέλει σε αυτούς θα πούμε "Σας Ευχαριστούμε" για άλλη μία φορά!
χτες το βραδυ που κοιμόμανε
στριφογυρνουσα και σκεφτόμανε
μήπως θα 'ταν πιο καλά
να 'χαμε το Σαμαρά
γιατί απ του Αντώνη το χεράκι
γλυτώσαμε το Μητσοτάκη
δις μας έσωσε απ τη μπόρα
μια παλιά και μια απ τη Ντόρα
ενώ του Γιώργου το μεγάλο το κατόρθωμα
ήταν να πει "μπαμπά, θέλω το κόμμα"
Χθες ο mr Mig, μέσα στα πολλά που είπε, είπε και κάτι που δεν το πρόσεξε πολυ κόσμος. Να προσέχουμε είπε γιατί εάν τα πράγματα πάνε ακόμα χειρότερα, ο κόσμος θα ξεσηκωθεί με τραγικές συνέπειες. Εν τέλει μήπως μάλλον αυτό φοβούνται πιο πολύ από όλα;
Τι πρέπει να γίνει αναρωτιέμαι δηλαδή για να ξεσηκωθεί ο κόσμος;
Στο Κόσοβο, 150.000 άτομα ζούνε με 50 λεπτά την μέρα, αλλά ακόμα οι αρχές μόνο φοβούνται μήπως υπάρξουν αντιδράσεις. (άρθρο) Λέτε να φτάσουμε μέχρι εκεί;
Αύριο έχει απεργία. Αυτοί όλοι που δεν θα απεργήσουν, μεθαύριο θα γκρινιάζουν και θα παραπονιούνται για την οικονομική τους κατάσταση; Τους συναδέλφους τους που απέργησαν θα τους κοιτάνε στα μάτια; θα κοιμηθούν το βράδυ; Μάλλον ναι φοβάμαι....
To 2010 το εθνικό χρέος της Αγγλίας έφτασε τα 848.5 δισ. λίρες.(πηγή Office National Statistics)
Το 2008 το εθνικό χρέος της Ολλανδίας ήτανε ήδη 283δις ευρώ.
ερώτηση πρώτη: Γιατί ασχολούνται όλοι με εμάς;
ερώτηση δεύτερη: Αφού ΟΛΑ τα κράτη χρωστάνε, σκεφτήκατε ποτέ σε ποιους χρωστάνε;
Νομίζατε ότι η τηλεμεταφορά είναι προϊόν επιστημονικής φαντασίας; Ε λοιπόν μην το πείτε στην κοπέλα,αρραβωνιαστικιά, γυναίκα σας αλλά πλέον δεν είναι.
Παρακολουθήστε με δέος πως η τεχνολογία και το συγκεκριμένο προϊόν, αποτέλεσμα σκέψης λαμπρών επιστημόνων έλυσε ένα πρόβλημα που βασάνιζε χιλιάδες αντρών.... Cern και αηδίες...
O ιδανικός τρόπος να διασκεδάσεις με το χιόνι.
Θα χρειαστείτε:
3-4 μέτρα χίονι
Μια πολυκατοικία
Ένα μπουκάλι βότκα ο καθένας.
Ιδού το αποτέλεσμα:
Άρθρο του του Κώστα Δουζίνα (καθηγητή δικαίου στην Νομική Σχολή, Birkbeck College του Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian στις 4/2/2010.
Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ’ την ασθένεια — και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά
Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές [3/2] από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”.
Όλα αυτά θα εφαρμοστούν στην πιο φτωχή χώρα της παλιάς Ευρώπης που έχει ποσοστό ανεργίας των νέων της τάξης του 25%, οικονομική στασιμότητα και ενώ οι παραδοσιακοί κλάδοι της ναυτιλίας, του τουρισμού και της οικοδομής δέχονται τεράστιες πιέσεις. Αυτά τα μέτρα θα ολοκληρώσουν ένα φαύλο οικονομικό κύκλο αυξανόμενης ανεργίας, συρρικνούμενων φορολογικών εσόδων και κερδοσκοπικής αγοραίας αποτίμησης της οικονομικής πολιτικής. Θα βυθίσουν τη χώρα από την τρέχουσα κατάσταση βαθιάς κρίσης σε μια διαρκή ύφεση χωρίς ορατή διέξοδο.
“Η Ελλάδα είναι στο μάτι του κερδοσκοπικού κυκλώνα”, είπε ο Παπανδρέου στο διάγγελμά του. Αναφερόταν στη μείωση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας εκ μέρους τριών ανεύθυνων ιδιωτικών εταιρειών και την επακόλουθη αγοραία κερδοσκοπία στα ελληνικά ομόλογα για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος, που οδήγησαν τα επιτόκια κρατικού δανεισμού σε μια αύξηση άνω του 4% από την τιμή αναφοράς. Πρόκειται για μια επανάληψη, σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση, της επίθεσης του Σόρος στο νόμισμα της Βρετανίας, το 1992, που το οδήγησε σε μια ταπεινωτική έξοδο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και της κερδοσκοπικής επίθεσης στο βρετανικό τραπεζικό σύστημα το 2008. Σηματοδοτεί μια ζοφερή κατάσταση πραγμάτων που γίνεται αποδεκτή από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις: ελάχιστα κερδοσκοπικά hegde funds έχοντας ισοπεδώσει μεγάλες τράπεζες στοιχηματίζουν τώρα στη χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας, ελπίζοντας να το καταφέρουν μέσω των τοποθετήσεών τους στην υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι οικογένειες Παπανδρέου και Καραμανλή, οι άρχουσες δυναστείες της μεταπολεμικής Ελλάδας, έχουν αξιοποιήσει το σύστημα ευνοιοκρατίας και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, αυξάνοντας σε τεράστιο βαθμό τον δημόσιο τομέα και το χρέος του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις έχουν συμβάλει ουσιαστικά στα σημερινά δεινά. Αλλά η θεραπεία είναι πολύ χειρότερη από την ασθένεια και θα γίνει εις βάρος των συνήθων θυμάτων: των μισθωτών, των στρωμάτων που έχουν χαμηλά εισοδήματα, των αγροτών που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης και των ανέργων.
Γενικότερα, η Ελλάδα γίνεται το πειραματόζωο σε μια νέα φάση νεοφιλελεύθερου σωφρονισμού στον απόηχο της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης. Τα μέτρα δημοσιονομικής και φορολογικής “σταθερότητας” αποτελούν έκφραση του άκρως θαυμαζόμενου οικονομικού δόγματος που οδήγησε στην καταστροφή του 2008, αλλά ακόμη κυριαρχεί στη σκέψη των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών. Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση και η μαύρη μαγεία της μετατροπής των πάντων σε παράγωγα χρηματιστικά εργαλεία θεωρητικά έχουν απορριφθεί από τους παλιούς πιστούς, αλλά ακόμη είναι κυρίαρχες στα περιβάλλοντα των ελιτίστικων σχολών διοίκησης επιχειρήσεων και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Ομπάμα εφάρμοσε το περασμένο έτος μια δημοσιονομική πολιτική τόνωσης της οικονομίας 787 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία περιλαμβάνει φορολογικές μειώσεις, επέκταση των επιδομάτων ανεργίας και αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση, την υγεία, την υποδομή και την ενέργεια. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα καταδικάζεται στη δημοσιονομική λιμοκτονία. Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ανέρχεται στο 225% του ΑΕΠ και χρηματοδοτείται μέσω εσωτερικού δανεισμού, μόλις το 6% βρίσκεται σε ξένα χέρια. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να δανείζεται από τις ξένες αγορές, πληρώνοντας τόκο που μόνο τοκογλυφικός θα μπορούσε να αποκληθεί. Ο επίτροπος οικονομικών Χοακίν Αλμούνια μίλησε με κυνική σαφήνεια για το στόχο του προγράμματος “σταθερότητας”, λέγοντας ότι η Ελλάδα χρειάζεται κι άλλες “μεταρρυθμίσεις του συστήματος των συντάξεων, της υγείας, των εργασιακών σχέσεων”. Πρόκειται για μια αναίσχυντη προσπάθεια να χρησιμοποιήσει ένα σχετικά μικρό πρόβλημα χρέους για να αλλάξει δραστικά την ταξική ισορροπία και την ισορροπία κράτους-κοινωνίας σε μια χώρα που είναι γνωστή για τη ριζοσπαστική πολιτική και τα μαχητικά συνδικάτα της.
Η νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης βασίζεται στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και την αλληλεγγύης. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς θύμισε, μέσα απ’ αυτές τις σελίδες, στους Ευρωπαίους τις παραδόσεις τους , προτείνοντας την έκδοση ενός ευρωομολόγου για να βοηθηθεί η Ελλάδα και άλλες χρεωμένες οικονομίες. Ένα τέτοιο άμεσο καταπραϋντικό μέτρο θα λειτουργούσε ως από μηχανής θεός, αλλά το νεοφιλελεύθερο φάντασμα έχει εκτοπίσει το θεό από τη μηχανή.
Υπάρχει άλλη μία, ακόμη πιο ανησυχητική πτυχή σ’ αυτές τις καταστροφικές εξελίξεις. Ο Παπανδρέου εξελέγη τέσσερις μήνες πριν βάσει ενός προγράμματος ανακατανομής [του πλούτου] και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σήμερα δέχεται να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή είναι μια μεγάλη επίθεση στην πολιτική και η πιο σαφής έκφραση του νεοφιλελεύθερου μίσους για τη δημοκρατία. Ο επίτροπος Αλμούνια συμβούλευσε τους Έλληνες πολιτικούς και το κοινό να στηρίξουν τα μέτρα, προσθέτοντας μια ελάχιστα κρυμμένη απειλή η οποία αποκάλυψε την λατρεία των αγορών και την υποκρισία ως προς τη ρυθμιστική ανικανότητα. Οι αγορές μπορούν να κερδοσκοπούν ανενόχλητες εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, οδηγώντας το κόστος του δανεισμού σε δυσβάσταχτα επίπεδα, μόνο και μόνο επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως ανώτατο όριο στο δημόσιο έλλειμμα το μη ρεαλιστικό 3%. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα πιέζεται από τη μια μεριά από την ΕΕ και από την άλλη από τις αγορές. Αυτή είναι μια θύελλα που την προκαλούν οι ίδιοι. Οι πολιτικοί και οι ευρωκράτες έχουν αποδεχθεί το ρόλο των ασήμαντων παικτών σε μια οικονομία-καζίνο που έχει τοποθετηθεί πάνω από την πολιτική.
Η βίαιη εκπτώχευση πολύ μεγάλου αριθμού ανθρώπων, η εντατική ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας μέσω της δραστικής μείωσης του δημόσιου τομέα και η ένταση της εξάρτησης από τις ξένες αγορές για την εξυπηρέτηση του χρέους ισοδυναμούν με απώλεια κυριαρχίας που είναι παρόμοια μ’ αυτή ενός κράτους υπό κατοχή, ισοδυναμούν με μια εκτεταμένη αναδιάταξη των εθνικών περιουσιακών στοιχείων προς όφελος του κεφαλαίου και με μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ.
Οι Έλληνες είναι υπερήφανος λαός. Βομβαρδίζονται συνεχώς και αδιαλείπτως από τα ΜΜΕ , την κυβέρνηση και ευεπηρέαστους ακαδημαϊκούς που αποσκοπούν να τους κάνουν να πιστέψουν πως είναι υπεύθυνοι για τις αποτυχίες ενός συστήματος υπέρ του οποίου ουδείς ψήφισε ποτέ. Εδώ στη Βρετανία χρησιμοποιούμε επίσης τη φράση “δεν υπάρχει άλλη λύση”. Όμως πάντα υπάρχει άλλη λύση. Η σημερινή δύσκολη κατάστασή τους θέτει τους Έλληνες στην πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης επίθεσης βασισμένης στις ευρωπαϊκές αρχές της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, που πάντα είχαν μια δόση ρητορείας αλλά τώρα παραβιάζονται σε όλο το εύρος τους. Το ιδανικό θα ήταν η κυβέρνηση να ξεχάσει την ψεύτικη ορθοδοξία που καθιστά την Ελλάδα τόσο κυρίαρχη όσο είναι το Ιράκ και να καλέσει στη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου αντίστασης στη βάρβαρη επίθεση. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να διεγείρει την εθνική υπερηφάνεια και μια αίσθηση αδικίας. Θα μπορούσε να εκτρέψει τον ελληνικό εθνικισμό από την πρόσφατη ακραία, δεξιά, ξενοφοβική παθολογία του προς κάτι πλησιέστερο προς την ελληνική παράδοση: την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η Ισλανδία κάλεσε σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει την αποπληρωμή του χρέους της. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Ελλάδα.
Αυτό είναι απίθανο να συμβεί ωστόσο, επειδή το κυβερνών κόμμα είναι κι αυτό δέσμιο των παλιών πελατειακών σχέσεων και του νεοφιλελευθερισμού. Η απουσία μιας κυβερνητικής αντίδρασης δίνει πιο μεγάλη διάσταση στο ρόλο της Αριστεράς, μιας από τις πιο ισχυρές στην Ευρώπη. Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να κινητοποιήσει το κοινό των Ελλήνων ενάντια σ’ αυτό το τσουνάμι της αντιδημοκρατικής ηλιθιότητας και αδικίας. Οι Έλληνες έχουν δείξει πως ξέρουν να αντιστέκονται, από την κλασική Αντιγόνη μέχρι τον αθηναϊκό Δεκέμβρη του 2008. Ήδη οι αγρότες έχουν μπλοκάρει τους δρόμους που οδηγούν στο βορρά και στη Βουλγαρία, κάνοντας τον Μπαρόζο να απειλεί με νομικά μέτρα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν και έχει προκηρυχθεί γενική απεργία προς το τέλος του τρέχοντος μήνα.
Επίσης, η Αριστερά οφείλει να κινητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Εάν η επίθεση στους Βρετανούς ανθρακωρύχους και στα συνδικάτα τους ήταν το εμβληματικό γεγονός του πρώιμου νεοφιλελευθερισμού, η επίθεση στην Ελλάδα είναι η αρχή της δεύτερης φάσης του. Εάν πέσει η Ελλάδα, οι αγορές, αναμφίβολα, θα επιτεθούν στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και μετά στη Βρετανία, με την ευρωπαϊκή Επιτροπή, σαν άλλο Πόντιο Πιλάτο, να νίπτει τας χείρας της, παίζοντας το ρόλο ενός τραγικού χορού. Το μέλλον της δημοκρατίας και της κοινωνικής Ευρώπης βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση – οι Έλληνες πρέπει να αγωνιστούν για λογαριασμό όλων μας.
(Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου)
Μια παροιμία λέει:
"Μην πιστεύεις όσα ακούς και όσα βλέπεις τα μισά"
Διαβάζουμε τα εξής:
ΑΠΟΦΑΣΗ
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΘΕΜΑ: «Τροποποίηση προϋπολογισμού- αποθεματικό 10%»
Έχοντας υπόψη:
1.
Το ν. 2362/95 «περί δημοσίου λογιστικού κλπ».
2.
Το ν. 3813/09 «κύρωση του γενικού προϋπολογισμού του κράτους και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών για το οικονομικό έτος 2010»
3.
Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) το οποίο κατέθεσε η Ελληνική Κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 15 Ιανουαρίου 2010.
Αποφασίζουμε
Μειώνουμε στον εκτελούμενο προϋπολογισμό τις πιστώσεις όλων των φορέων και ειδικών φορέων του τακτικού προϋπολογισμού κατά 10%, εκτός των πιστώσεων του Ε.Φ. 03-100 (Βουλή των Ελλήνων) και των πιστώσεων των υποκατηγοριών:
0100 «Προεδρική χορηγία, βουλευτικές αποζημιώσεις κλπ»,
0200 «Αμοιβές πολιτικών υπαλλήλων»,
0300 «Αμοιβές υπαλλήλων με σχέση εργασίας ΙΔΟΧ και ειδικών κατηγοριών»,
0400 «Αμοιβές στρατιωτικών γενικά, οργάνων ΕΛΑΣ, ΛΣ, ΠΣ και Αγροφυλακής»,
0600 «Συντάξεις δημοσίων λειτουργών»,
6100 «Τόκοι δημοσίου χρέους»,
6200 «Χρεολύσια δημοσίου χρέους»,
6300 «Δαπάνες δημοσίου χρέους»
Αυξάνουμε ισόποσα την πίστωση του ΚΑΕ 5111 «Τακτικό αποθεματικό» του Ε.Φ. 23-200 (Υπουργείο Οικονομικών- Γενικές κρατικές δαπάνες).
Ο Υπουργός Οικονομικών
Γ. Παπακωνσταντίνου
Δείτε το και εδώ: [www.mnec.gr]
Κατεβάστε το και παρακάτω
Το να ζει κανείς online σήμερα ίσως να είναι ακόμα πιο εύκολο,φτηνό και ασφαλές από το να ζεί στον 3d κόσμο μας!Τα πάντα μπορούν από το χρήστη του διαδικτύου πλέον να γίνουν άμεσα και γρήγορα με το κλικ ενός ποντικιού.Γρήγορη ενημέρωση το πρωί από τα blogs,δουλειά απο το σπίτι μέχρι το μεσημέρι,μεσημεριανή ανάπαυλα με διαδικτυκά e-book ή τηλεόραση,απογευματινός "καφές" με τους φίλους στη webcam ή "προβληματισμός" στο facebook,βραδυνή "έξοδος" στο pc με μουσική και χορό ή εναλλακτικά ταινία από το utorrent και ύπνος άνετα στη δερμάτινη καρέκλα...Τι θα κάνεις αύριο?Μιά από τα ίδια...Δεν πλήττεις?Μα φυσικά και όχι η ποικιλία είναι μεγάλη...Και δεν σου λείπει ο πραγματικός κόσμος?Εντάξει,ως γνωστόν δεν γίνεται να τα έχει κανείς όλα!Δυστυχώς όλα αυτά τα "όλα" δεν είναι παρά ένα τίποτα στη ζωή μας εντέλει.Αναμφίβολα όλα αυτά μπορούν από έναν νοήμονα άνθρωπο να χρησιμοποιηθούν για να διεκολύνουν τη ζωή του και να μην την καταργήσουν πλήρως.Η επιλογή έγκειται στον κάθε άνθρωπο.Αλλά όλοι μας λίγο ή πολύ σπαταλάμε χρόνο αντί να είμαστε εκεί όπου πραγματικά θέλουμε.Και όχι μόνο αυτό αλλά παράλληλα είμαστε και "χαρούμενοι" για αυτό ενώ εσωτερικά σπαράζουμε..Ίσως όχι,ίσως να είμαι υπερβολικός και επιπόλαιος στα λεγόμενά μου,αλλά ένα γεγονός της εβδομάδας με συγκλόνισε..Δεν θα αναφέρω ονόματα και περιστατικά..Όταν όμως τοποθετείς έναν άνθρωπο στο περιθώριο και εν συνεχεία αφού εκείνος φτάσει στην υπέρτατη απόγνωση του κάνεις groupaki στο facebook για να δείξεις (τί?) τότε σίγουρα δεν είσαι άνθρωπος πραγματικός αλλά διαδικτυακός και ζεις "online"!Δεν φταίει ούτε το facebook ούτε το διαδίκτυο..Με το μαχαίρι κόβεις το ψωμί αλλά κόβεσαι κίολας...Εσύ διαλέγεις!
ΤΖΙΜΗΣ calling
Ένα blog για oλους...Γραψτε ελευθερα τις σκεψεις σας για τη ζωη,το κοσμο,την καθημερινότητα...τα παντα!
Σχολιάστε ελεύθερα, εκθέστε τις απόψεις σας και αν θέλετε να προσθέσετε δικά σας άρθρα, ανεβάστέ τα ως σχόλιο σε κάποιο κείμενο!
Επειδή κάποιοι τα λένε καλύτερα από μας...
«Όταν ήρθαν [οι Ναζί] να πάρουν τους Τσιγγάνους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.»
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας εξωγήινος. Όχι πράσινος όπως όλοι νομίζουν και δεν είχε ανθρωπόμορφη εικόνα όπως όλοι νομίζουν. Ήταν σαν τη σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. Μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης και κατέβηκε χαμηλά ... χαμηλά.
Άγγιξε τα πουλιά, άγγιξε τη γη, άγγιξε τη θάλασσα και τους ανθρώπους. Το χρώμα του άλλαζε κάθε φορά που άγγιζε κάτι. Ο εξωγήινος άγγιξε πολλά όντα έμψυχα και άψυχα, άγγιξε κτίρια, σπίτια, εργοστάσια. Άγγιξε το νερό, τον πάγο. Γύρισε όλο τον κόσμο, γνώρισε όλη τη Γη. Η ουρά του γέμισε από χρωματιστές αναμνήσεις. Γνώρισε τη χαρά και τη λύπη των ανθρώπων, την ελευθερία των πουλιών και την ασφυξία των δέντρων. Έκλαψε και χάρηκε ταυτόχρονα.
Σκέφτηκε να φύγει, να γυρίσει στην ελευθερία του ουρανού. Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχουν περιορισμοί. Εκεί που θα είναι ελεύθερος κι ανέμελος.
Ο εξωγήινος, όμως, έμεινε κοντά μας, γιατί βρήκε κάτι που δεν υπήρχε σε κανέναν πλανήτη, σε κανένα αστέρι, πουθενά στο διάστημα. Βρήκε την αγάπη και την ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων. Βρήκε το χρώμα που δεν θα μπορούσε να βρει σε κανένα μέρος ακόμη και πέρα από το άπειρο ...
The end
![]() |
Copyright © 2008 Xanthi Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 04.09.2010 09:00:23 |
