Περισσότερα... »
skip to content
Xanthi Blogs » Aa - Zz | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Ξάνθης με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
26286 άρθρα από 69 πηγές
Aa - Zz
(1434)
Αα - Ωω
(24852)
Aa - Zz (100)
Το οικονομικό αδιέξοδο όσο και αν μεγενθύνεται μπροστά από τις κάμερες και όσο και αν πουλάει, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υφίσταται στη πραγματικότητα. Η ύφεση αυτή απηχεί στη καθημερινότητα του κάθε Έλληνα, καθώς ο ίδιος έχει περιορίσει τις καταναλωτικές του συνήθειες σε μεγάλο βαθμό, έχει αρχίσει να αποταμιεύει 'όμοι γέννητω" αλλά κυρίως έχει μεταβάλλει την άποψη του για τα πράγματα. Ο Έλληνας πιά δεν απολαμβάνει τη καθημερινότητά ως απόρροια όλων των παραπάνω, δεν ζει αλλά επιβιώνει και πώς να ζήσει όταν μοχθεί, όταν όλη μέρα εργάζεται-αν έχει εξασφαλίσει θέση εργασίας-, όταν δεν μπορεί να ψυχαγωγηθεί και να κάνει ό,τι γουστάρει-να το πούμε απλά- χωρίς συνέπειες για λίγο. Όλη αυτή η ψυχολογική φόρτιση δεν οδηγεί τον ίδιο στην κατάρρευση, όπως πολλοί υποστηρίζουν, αλλά τον αλλοτριώνει σε τέτοιο βαθμό που η αναλγησία γίνεται συνήθεια, γίνεται μόνιμο στοιχείο. Δεν μιλάμε απόλυτα παρά παρουσιάζουμε τη κατάσταση ως έχει...Απλά σκεφτείτε πόσες φορές ο άνθρωπος σήμερα συγκινείται, πόσες πονά πραγματικά για το διπλανό του, πόσες αδιαφορεί για το χρήμα και το κέρδος για να είναι Άνθρωπος για το συνάνθρωπό του-όποιος και αν είναι αυτός,όποιας φυλής και χρώματος. Αναμφίβολα ελάχιστες...Αυτή η αναλγησία ή ας την πούμε με το όνομά της- αναισθησία εν καιρώ απηχεί στη κοινωνική συνοχή και τη διαταράσει. Σίγουρα η κρίση δεν είναι η αιτία, αλλά μόνο και μόνο όταν ο άνθρωπος καθημερινά πιέζεται από την έκταση που η ίδια η κρίση λαμβάνει στα Μέσα, στον έξω κόσμο, στη γειτονιά του τότε αντιδρά σπασμωδικά. Μπροστά στο πανικό υιοθετεί λύσεις άμεσες και άκριτες συχνά όπως η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, η βία για εκτόνωση προς τον άλλο-τον ξένο, η εγκληματικότητα που πηγάζει από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Στη Σπάρτη μαθητές επεχείρησαν να κάψουν ζωντανούς μετανάστες, ενώ κοιμόνταν στο σπίτι τους, στα Χανιά άλλοι νεαροί σημάδευσαν το δέρμα καθηγήτριας που παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε μετανάστες με αγκυλωτούς σταυρούς, στον Άγιο Παντελεήμονα αλλοδαποί γίνοναι καθημερινά θύματα μισο-ανθρώπων και ρατσιστών. Πάντα υπήρχαν οι ομάδες αυτές και πάντα είχαμε μετανάστες...Η Δημοκρατία όμως δεν δίνει πια το λόγο στο πολίτη δεν γίνεται δημόσιος διάλογος με αυτόν-είτε ρατσιστής είτε όχι και εκείνος δεν εκφράζεται, δεν αισθάνεται συμμέτοχος στη κοινωνία. Αποξενώνεται και επιδιώκει να ανατρέψει την ομαλότητά της με κάθε τρόπο χωρίς δισταγμό. Και η Παιδεία μας τι κάνει? Τίποτα. Κλείνει τα αυτιά της και συνεχίζει τη πορεία της προς τις εξετάσεις για να βγάλει άλλη μια γενιά επιτυχημένων ή όχι υποψηφίων, και όχι μια γενιά νέων ολοκληρωμένων ανθρώπων...Αν δείτε όσα δεν τα λεεί κανείς τα γράφει στα blogs όπως εδώ.. Ε και αυτό σύντομα θα γίνει παράνομο γιατί αντίκειται εν μέρει σε όλα τα παραπάνω- της σύγχρονης "εξέλιξης" των πραγμάτων. Σύντομα εγώ θα τα λέω μόνος μου.
ΥΓ: Η απαγόρευση έχει ξεκινήσει από την ποινικοποίηση της ελεύθερης διακίνησης αρχείων, βλέπε διαχειριστές του gamato.info , οι οποίοι χτες συνελήφθησαν. Τη κοινωνία δεν τη φιμώνεις αλλά τη χτίζεις...
Το βίντεο που ακολουθεί περιλαμβάνει μια 8λεπτη αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία του 21αιώνα με αποδείξεις, η οποία για την Ελλάδα έμμελε εκ των προτέρων να οδηγήσει στην εθνική ύφεση ανεξάρτητα από χρώματα και εξαγγελίες, ανεξάρτητα από τους ισχυρούς κατα εμάς παράγοντες μεταβολής της εθνικής οικονομίας όπως τα κόμματα...
[www.youtube.com]
«Ο λαός της Ελλάδας θα έχει πάντα ένα σταθερό σύμμαχο και αυτός είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα χθες το βραδυ και η Ελλάδα πανηγυρίζει επιτέλους μία θετική απόκριση-μία διπλωματική νίκη(?) για τα ερχόμενες προκλήσεις. Η ειλικρίνεια είναι προσόν και αφού το έχουμε, λέμε ότι η στάση της Μαμάς ήταν πέρα για πέρα αναμενόμενη και προβλέψιμη. Βέβαια, σε δύο σημεία δόθηκε το βάρος των συζητήσεων και των ρεπορτάζ από τα Μέσα, σαφώς στη δήλωση του Πλανητάρχη στα Ελληνικά-"Ζήτω η Ελλάς"- και βεβαίως στη νέα εθνική μας κατάκτηση-η Αμερική είναι ανοικτή για τους Έλληνες και πλέον όλοι μπορούμε μετά από τις σκληρές διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν να ταξιδεύουμε και να διαμένουμε στη γείτονα-πια χώρα U.S -μετά από 35 άλλους λαούς που το έχουν ήδη επιτύχει-χωρίς την έκδοση βίζας. Η ίδια η Αμερικανική Κυβέρνηση ανακοίνωσε εν τάχει χθες βράδυ μέσα από την ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ελεύθερης μετακίνησης στις ΗΠΑ(U.S VISA WAIVER PROGRAM). Άλλα σημεία της συνομιλίας Ομπάμα-Παπανδρέου ήταν η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία εισέπραξε θετικά σχόλια, η απειλή των κερδοσκόπων για την ελληνική οικονομία, την οποία ο Αμερικανός Πρόερδος θα θέσει επί τάπητος στη συνδιάσκεψη των G20, το Κυπριακό ζήτημα και το Ελληνοσκοπιανό, το οποίο θα αποτελέσει θέμα της Ατζέντας 2014, η διαχείριση της ενέργειας και των φυσικών πόρων, καθώς και η ελληνική παρουσία στο Αυγανιστάν, η οποία όπως τονίστηκε δεν τέθηκε ζήτημα να ενισχυθεί εκ νέου. Αν όλα αυτά έγιναν τότε πρέπει να ανησυχούμε λίγο προφανώς. Η Αμερική γιατί κόπτεται για την επίλυση όλων αυτών των ζητημάτων τόσο άμεσα? Ενδιαφέρον θα έχουν οι επόμενες κινήσεις και των δύο κυβερνήσεων προκειμένου να δούμε εν τέλει αν η κηδεμονία θα είναι "αμερικανική" ή "ευρωπαϊκή", διότι αναμφίβολα σε κάθε περίπτωση κηδεμονία θα υπάρξει. Η Υπερδύναμη δεν στηρίζει τυχαία και ουδέν ποιεί μάτην. Ζητούμενο της Ελλάδας είναι να ζυγίσει, να υπολογίσει και να υιοθετήσει μια πολιτική γραμμή, η οποία θα την ενισχύσει και οικονομικά και ανταγωνιστικά απέναντι στους ετέρους τους και επιτέλους θα της προσδώσει μία θέση κάπως ισχυρότερη, έστω και σε μικρό βαθμό. Τα ανταλλάγματα, όμως, είναι αυτά που θέλει ο λαός να γνωρίζει. Ελπίδα του είναι η κυβέρνηση με κάθε διεθνή αμυντική, πολιτική, διπλωματική ή οικονομική συμφωνία να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν πιο ευνοϊκές συνθήκες για το εθνικό μέλλον, έστω και αν αυτό αποτελεί κομμάτι του διεθνούς μέλλοντος. Όπως σε κάθε δάνειο, για να μιλήσουμε με τους πλέον κατανοητούς οικονομικούς όρους, γίνεται λόγος για τα ψηλά γράμματα των συμβολαίων έτσι και διεθνώς η κάθε σύμβαση θα πρέπει προκειμένου να υπογραφεί και να εφαρμοστεί να εξεταστεί πολυπρισματικά. Δεν ζητάμε τίποτε άλλο παρά πολιτικό αισθητήριο!
apo [jimakos-thetruthoflife.blogspot.com]
Πατρίς - θρησκεία - τοκογλυφία!
Ξέρετε ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι κερδοσκόποι,
οι μεγαλύτεροι τοκογλύφοι,
οι μεγαλύτεροι πιστωτές - γδάρτες του ελληνικού κράτους,
τους οποίους ομού μετά του Ομπάμα (!), όπως μας ανακοίνωσε χτες ο κ. Παπανδρέου θα πατάξει όπου Γης;
Ξέρετε σε ποιους «χρωστάει» η Ελλάδα, ποιοι βρίσκονται - στην πρώτη θέση - μεταξύ εκείνων που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού, ποιοι κατέχουν με τη μορφή κρατικών ομολόγων τεράστιο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους,
ποιοι, τελικά, κραδαίνουν τη θηλιά του δημοσίου χρέους, εξασφαλίζοντας αμύθητα πλούτη από το στραγγαλισμό εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου;
Πίσω από όλη αυτήν την καταστροφολογία περί «χρεοκοπίας»,
εκ των βασικών σκηνοθετών της εικόνας «Τιτανικού» με την οποία βομβαρδίζουν τον ελληνικό λαό, επικεφαλής του κοπαδιού με τις ύαινες που τζογάρουν και κερδίζουν αστρονομικά ποσά πάνω στη φτώχεια των Ελλήνων εργαζομένων είναι μια χούφτα Ελλήνων «πατριωτών», τραπεζίτες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, κεφαλαιούχοι, με μια κουβέντα όλο το «ανφάν γκατέ» της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου!
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους:
Α. Στο τελευταίο ομολογιακό δάνειο ύψους 5 δισ., όπου το επιτόκιο εκτινάχτηκε στο 6,3%, πράγμα που σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός για να το ξεχρεώσει θα πληρώσει τόκους 3,15 δισ. (!),
τρίτοι τη τάξει δανειστές μας ήταν οι Γερμανοί που απέσπασαν το 14% του κοινοπρακτικού ομολόγου, δεύτεροι ήταν οι Βρετανοί με 20%,
αλλά την πρώτη θέση μεταξύ των δανειστών, σε ποσοστό 23%, την έχουν οι Ελληνες... «επενδυτές»!
Αυτοί είναι οι... «πατριώτες» (!) πλουτοκράτες, που μαζί με Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και Πορτογάλους της ιδίας συνομοταξίας, έβαλαν το χεράκι τους για να εκτιναχθεί το επιτόκιο στα επίπεδα που εκτινάχθηκε, αυτοί είναι που θα εισπράξουν τη μερίδα του λέοντος από την τοκογλυφία.
Αυτοί είναι που σέρνουν το χορό των «κακών» και «βδελυρών» κερδοσκόπων, που βυσσοδομούν κατά του λαού από την Αθήνα, αλλά ο κ. Παπανδρέου τους «αντιμάχεται» από την Ουάσιγκτον, από τα Παρίσια και από τα Βερολίνα...
Β. Οπως καταγράφονται στα στοιχεία της BIS, της Citigroup, αλλά και στην έκθεση της Goldman Sachs,
ανάμεσα σε εκείνους που ελέγχουν και «παίζουν» με το ελληνικό δημόσιο χρέος, στους κατεξοχήν τοκογλύφους, που για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους το ελληνικό κράτος προσφεύγει στις διεθνείς χρηματαγορές, για να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια, ώστε να πληρώνει τα χρέη του απέναντί τους, ανήκουν 4 ελληνικές τράπεζες!
Συγκεκριμένα, η «Εθνική», η «Αλφα», η «Πειραιώς» και η «Eurobank», σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2009,
αφενός, διαθέτουν κρατικά ομόλογα άνω των 36 δισ., τα οποία χρησιμοποιούν ως βάση ασφαλείας και αφετέρου, από κει και πέρα, διαθέτουν περί τα 45 δισ. κρατικά ομόλογα με τα οποία υπό μορφή εγγυήσεων προσφεύγουν στην ΕΚΤ, δανείζονται με επιτόκιο 1% και κατόπιν με τα ίδια αυτά χρήματα δανείζουν το ελληνικό κράτος με εξαπλάσιο» (!) επιτόκιο και τους Ελληνες καταναλωτές με εικοσαπλάσιο!
Με άλλα λόγια,
όταν θα ακούτε τον κ. Παπανδρέου να απευθύνεται στο «φιλότιμο» των μισθωτών, όταν θα ακούτε τον κ. Παπακωνσταντίνου να απευθύνεται στον «πατριωτισμό» των Ελλήνων, όταν θα ακούτε τον Πάγκαλο να ζητά να βάλουμε πλάτη «όλοι μαζί» για να διέλθουμε από την κρίση, να θυμάστε:
Εκτός από τους τραπεζίτες της Γαλλίας, που κατέχουν περί τα 75 δισ. του ελληνικού δημόσιου χρέους (εξού και η «αγάπη» του Σαρκοζί), της Ελβετίας που κατέχουν περί τα 64 δισ., της Γερμανίας που κατέχουν 43 δισ. (εξού η «συμπάθεια» της Μέρκελ), των ΗΠΑ που κατέχουν περί τα 13 δισ. (εξού η «φροντίδα» των Ομπάμα - Κλίντον),
υπάρχουν και 4 ελληνικές τράπεζες,
στο μετοχολόγιο των οποίων δεσπόζουν τα ονόματα επιφανών Ελλήνων πετρελαιάδων, βιομηχάνων, εργολάβων και λοιπών «πατριωτών - νταβατζήδων», που ελέγχουν το 20% - 30% του ελληνικού δημόσιου χρέους,
και που για το δικό τους, τελικά, «εξευμενισμό», οι εργαζόμενοι χάνουν τον 14ο, τον 13ο και τον 12ο μισθό τους!
άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου απο τον Ριζοσπάστη.
6 Μαρτίου 1953. Λίγες ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου του Στάλιν, ο παγκοσμίου φήμης συνθέτης Πιοτρ Ραμπίνοβιτς αυτοκτονεί, αφήνοντας ως κύκνειο άσμα του το Δεκαέξι: μια συμφωνία που θεωρείται ύποπτη για το –δίχως προηγούμενο– κύμα αποσκιρτήσεων που μεταδίδεται απ’ άκρη σ’ άκρη του ανατολικού μπλοκ, έπειτα από συναυλίες, παράνομες ηχογραφήσεις και αναμεταδόσεις.
Φοβούμενοι ότι η διαβρωτική, αντιδραστική επίδραση του Δεκαέξι μπορεί να αποβεί μοιραία για την ασθμαίνουσα Σοβιετική Ένωση, η Κα Γκε Μπε και το Πολίτμπιρο αναθέτουν στον Αλεξέι Σαμοϊλένκο –στενό συνεργάτη και προστατευόμενο του Ραμπίνοβιτς– την εξακρίβωση του μουσικού αυτού μυστηρίου, που φαίνεται ν’ απειλεί την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Έτσι ο Αλεξέι θα αποδυθεί σ’ ένα φρενιασμένο ταξίδι ανά την Ευρώπη, για να φωτίσει το σκοτεινό παρελθόν του μέντορά του και τα ανομολόγητα, τυραννικά του πάθη. Η οδύσσεια όμως αυτή δε θα του επιφυλάξει μόνο αναπάντεχους σταθμούς και απρόσμενες συναντήσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα – θα τον οδηγήσει και σ’ έναν τελικό προορισμό πέρα από κάθε φαντασία.
Ένα μουσικό θρίλερ για διαβολικούς δημιουργούς και δαιμόνιους αγγέλους, για τη θυσία και την αυτοθυσία, μα πάνω απ’ όλα για το ανήμερο θηρίο που λέγεται αγάπη.
Αναμένοντας τις εξελίξεις γύρω από τη συνάντηση του Πλανητάρχη με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, διότι,ως γνωστόν, θα μεταβληθούν πάρα πολλά για τον ελληνικό λαό και την καθημερινότητά του από αυτή τη συνάντηση γιγάντων, υπέπεσε στην αντίληψή μας μία επιστολή που ο ίδιος ο κ.Παπανδρέου είχε αποστείλει στον κ.Μπαράκ Ομπάμα με αφορμή την εκλογή του από τον Αμερικανικό λαό στις 06/06/08. Μεταξύ άλλων ανέφερε "Επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι δεν απευθύνεστε μόνο προς τον Αμερικανικό λαό, αλλά στους ανθρώπους σε κάθε γωνιά της παγκόσμιας κοινότητας (όπως και σε εμάς εδώ τους Έλληνες). Σε έναν κόσμο, ο οποίος αλλάζει συνεχώς, οι ελπίδες και τα όνειρα ενός λαού είναι στενά συνδεδεμένα με εκείνα των ανθρώπων σε άλλες χώρες (όλοι πια έχουμε ένα όνειρο μετά την εκλογή Σας, όλοι είμαστε ένα, δεν υπάρχουν έθνη-κράτη, παρά η Παγκόσμια Κοινότητα). Είμαστε αντιμέτωποι με παγκόσμιες προκλήσεις, και οι παγκόσμιες προκλήσεις απαιτούν παγκόσμιες λύσεις και απαντήσεις (η Διεθνής Κρίση έρχεται και στην Ελλάδα, για αυτό και να ετοιμάζεστε για χρηματοδότηση και οικονομική στήριξη για εμάς). Αυτές είναι κάποιες αξίες, με τις οποίες, πιστεύω, ενέπνευσε η Ελλάδα τους πατέρες του Αμερικανικού έθνους και τις οποίες ακόμα μοιραζόμαστε (κλασσικά η Ελλάδα η χώρα του φωτός και η αρχή του παντός έγινε η αιτία για την ανάπτυξή σας-μόνο η ίδια τις ξέχασε αλλά με την επικυριαρχία Σας εδώ θα τις επαναφέρουμε όλες). Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα, αυτό που χρειάζεται ο κόσμος σήμερα, είναι μία νέα πολιτική βούληση για προοδευτικές και καινοτόμες λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας (για αυτό και σε ένα χρόνο ο Καραμανλής φεύγει και μαζί με εμένα Μπαράκ θα κάνουμε το Αμερικανικό Όνειρο πραγματικότητα ξανά, για την Ελλάδα μας ρε γαμώτο-ωραία τα είπα πάλι). Αν η συζήτηση και σήμερα κυμανθεί σε αυτά τα επίπεδα και σε αυτό το μήκος κύματος είναι φανερό ότι πιθανώς δεν θα αλλάξουν και πολλά. Αν όμως πέσουν αποφάσεις και λόγοι στο οβάλ τραπέζι-που λογικά αυτό θα γίνει ενόψει της οικονομικής κατάστασης της χώρας- η Ελλάδα με την δεδομένη στήριξη της Αμερικής ίσως αρχίσει πλέον να αντιμετωπίζει το μέλλον με λίγη περισσότερη αισιοδοξία-έστω και αν από αύριο την αποκαλλεί optimism. «Προσπαθούμε να επικεντρωθούμε στα άμεσα προβλήματα της κρίσης, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να δούμε το μέλλον, για το πώς θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τις συνέπειες μιας απορρυθμισμένης παγκόσμιας οικονομίας και αγοράς» τόνισε η κυρία Χίλαρι Κλίντον μετά τη συνάντησή της με τον κ. Παπανδρέου. Η επικεφαλής του Στέητ Ντηπάρτμεντ υποστήριξε ότι «η Ελλάδα περιμένει από τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο των G-20, να κάνει κάποιες αλλαγές στο ρυθμιστικό πλαίσιο που διέπει αυτά τα οικονομικά εργαλεία, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί εις βάρος πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ».Σημειωτέον ότι απόψε η συνάντηση των δύο ανδρών θα είναι διπλή-μία στις 21.00 ώρα Ελλάδος και μία στις 23.οο σε ειδική εκδήλωση , καθώς σήμερα η Αμερική γιορτάζει την επέτειο της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.Πολύ τυχαίο? Η αλήθεια είναι ότι σε μία τέτοια κρίσιμη στιγμή το μόνο δυνατό όπλο μας είναι η Αμερική, η οποία σαφέστατα κυριαρχεί ακόμα ως μεγάλη δύναμη. Ο κ.Πρωθυπουργός, ας μην ξεχνάμε, ότι έχει άριστες σχέσεις με τις ΗΠΑ και αυτό θα αποτελέσει αντίδοτο για την ανθελληνική εκστρατεία των προηγούμενων ημερών από τα Μέσα των Ευρωπαίων ετέρων μας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο κ.Παπανδρέου ταξιδεύει στην Αμερική έπειτα από 6 μήνες μόνο της διακυβέρνησής του, ενώ ο κ.Καραμανλής συναντήθηκε με τον Αμερικανό Πρόεδρο στις 04/04/09, λίγους μήνες πριν από την ήττα-παραίτησή του στις εκλογές. Μπορεί κατά καιρούς όλοι να είμαστε αντίθετοι με την Αμερικανική πολιτική εκ πεποιθήσεως, αλλά ίσως αυτή μας αντιμετωπίσει καλύτερα από τα γειτονικά μας "πλαίσια στήριξης"-πλέον. Η Ιστορία θα δείξει και θα μας επιβραβεύσει ή θα μας αφήσει στα ίδια-αφού η κατάσταση δεν μπορεί να εκτραχυνθεί πολύ περισσότερο...
«Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διαβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας.
Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της... κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα.
Μερικές φορές τα παιδικά βιβλία μας ανοίγουν ένα άλλο κόσμο.
Ένα κόσμο που όσο περνάνε τα χρόνια τον αφήνουμε πίσω μας. Στην αρχή γυρνάμε και του ρίχνουμε πότε πότε γρήγορες ματιές, αργότερα κοιτάμε κλεφτά από φόβο μήπως μας αντιληφθούν και μας πάρουν στο "ψηλό", ώσπου στο τέλος δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν αυτό που βλέπουμε είναι ένα καπέλο ή ένας βόας που έχει καταπιεί ένα ελέφαντα.
Στο περίφημο βιβλίο του "Ο μικρός Πρίγκιπας" ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ εύχεται: "Αν έρθει τότε ένα παιδί προς το μέρος σας, αν γελάει, αν τα μαλλιά του είναι χρυσαφένια, θα μαντέψετε ακριβώς ποιος θα ναι. Ε, τότε, κάντε μου τη χάρη και γράψτε μου."
Μισόν αιώνα αργότερα, ο Ζαν-Πιέρ Νταβίντς εκπληρώνει την ευχή αυτή.
Ο μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Οι νέες περιπέτειες του αγαπημένου ήρωα της παγκόσμιας λογοτεχνίας έχουν μαγέψει ήδη πολλούς αναγνώστες, γιατί ο Ντάβιντς τις αφηγείται τόσο ζωηρά, συναρπαστικά και περίεργα, που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανείς. Είναι ένας φόρος τιμής στον Αντουάν ντε Σαιντ- Εξυπερύ και μια εκδήλωση αγάπης στον μικρό Πρίγκιπα.
Ένας ναυαγός ξεβράζεται σ΄ ένα μικρό νησί και συναντάει έναν ξανθομάλλη πιτσιρικά, που τον ρωτάει: «Είσαι κυνηγός τίγρεων;» Στον πλανήτη του ζει μία τίγρη, που δεν ήθελε να παραμείνει πια στο τσίρκο, κι επειδή την εκνεύρισε ένα τριαντάφυλλο, του έσπασε ήδη ένα αγκάθι. Ο μικρός Πρίγκιπας φοβάται, ότι η τίγρη θα κατασπαράξει το πρόβατο του. Γι’ αυτό το έβαλε σ’ ένα χαρτόκουτο και ξεκίνησε, ν’ αναζητήσει έναν κυνηγό τίγρεων…
Στο ταξίδι του συναντάει πολλούς περίεργους και αλλόκοτους ανθρώπους, αλλά και ένα αξιαγάπητο κοριτσάκι, που πρέπει να το αποχωριστεί, γιατί δε θέλει ν’ αφήσει μονάχο του το τριαντάφυλλο του. Μόνο κυνηγό τίγρεων δεν έχει βρει ακόμα…
Αγώνες επί σειρά ετών με διακηρύξεις και διαδηλώσεις μετά την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους για την εδραίωση ενός πολιτεύματος υπέρ των πολιτών, για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας μέσα στην σύγχρονη κοινωνία μας. Το "αρτιότατο πολίτευμα" , όπως έχει χαρακτηριστεί η ίδια κατά καιρούς, αν και ισχύει θεσμικά στις μέρες μας, παρατηρείται το φαινόμενο να υπολειτουργεί.Το θέμα είναι ότι υπολειτουργεί είτε λόγω των ανεξάντλητων ελευθεριών -που φτάνουν την ασυδοσία κάποιες φορές- είτε εξαιτίας του ελέγχου του από την Κεντρική εξουσία, την κάθε κυβέρνηση σε διεθνές επίπεδο που επιβάλλει νόμιμα ρυθμίσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Στην πρώτη περίπτωση, η κάθε ομάδα κατά την κοινή λογική αποσκοπεί μέσω της κατάχρησης της ελευθερίας στην ανατροπή του status quo-του κάθε οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού status quo- και αναπότρεπτα οδηγεί στην διάσπαση της κοινωνικής συνοχής. Στη δεύτερη η κάθε μορφή εξουσίας με την επίφαση της Δημοκρατίας και της τήρησης όλων των νομικών πλαισίων-όχι την ανατροπή τους- αν και υποθετικά επιτελεί την ικανοποίηση των αιτημάτων του λαού, καπηλεύεται κατ' ουσίαν την αποδοχή του και αυθαιρετεί, αγνοεί τις πρωθύστερες εξαγγελίες της, ενώ στα πλαίσια της διεθνούς-παγκοσμιοποιημένης συνεργασίας παραγκωνίζει το εθνικό συμφέρον και ενδιαφέρεται μονάχα για τους εταίρους της. Σε κάθε περίπτωση από τις 2 προαναφερθείσες ο λαός ζημιώνεται...Στην δεύτερη, ωστόσο, πλήττεται από τον ίδιο το θεσμό που καλλείται να του παρέχει προστασία και όχι από τον κάθε τυχόντα. Στην δεύτερη περίπτωση ο ίδιος επιλέγει την τροπή αυτή των γεγονότων με την ψήφο του και με την βούλησή του...Μα αν έχει βούληση τότε γιατί δεν αλλάζει τακτική και εμμένει στις επιλογές του παρελθόντος? Διότι όλο το κοινωνικό-παρουσιασμένο , κομμένο και ραμμένο από τα ΜΜΕ περιβάλλον του δεν αλλάζει ουσιαστικά, αφού το σύστημα που κυριαρχεί είναι οι ενώσεις, οι κλίκες, και πάνω από όλα αυτά το χρήμα- το οποίο έχουν οι ισχυρές κυβερνήσεις μόνο και που διοχετεύοντάς το-λέμε τώρα ρε παιδί μου- στα μέσα ελέγχου των πολιτών κατορθώνουν να ανανεώνονται ανά 2-3 τετραετίες και να "αλλάζουν πρόσωπο". Στην ουσία αν μελετήσει κανείς την Παγκόσμια Ιστορία, θα διαπιστώσει ότι η πολιτική δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα μετά την Κρίση του 1929, εκείνη τη "Μαύρη Δευτέρα", όταν η διεθνής οικονομία κατέρρευσε. Η Ελλάδα πάλι ήταν σε δεινή θέση-με Δημοκρατία. Πάλι έγινε δημοκρατικά φερέφωνο των άλλων, των Μεγάλων με την συγκατάθεση των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Πάντα η Δημοκρατία θα αποφασίζει, λοιπόν. Όχι, όμως, η Δημοκρατία του "δήμου", αλλά η Δημοκρατία των γραφείων και των επιτροπών, των Βρυξελλών και των Λευκών Οίκων. Αύριο ενόψει της επίσκεψης του κ.Πρωθυπουργού στον Αμερικανό Πρόεδρο εύχομαι πάλι δημοκρατικά να επιληφθεί ο πρώτος το νέο εθνικό μας ζήτημα- το εθνικό Ελληνικό ζήτημα του 21ου αιώνα-το έλλειμμά μας. Ω Περικλή, τί υμών εποίησας?
Αγώνες επί σειρά ετών με διακηρύξεις και διαδηλώσεις μετά την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους για την εδραίωση ενός πολιτεύματος υπέρ των πολιτών, για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας μέσα στην σύγχρονη κοινωνία μας. Το "αρτιότατο πολίτευμα" , όπως έχει χαρακτηριστεί η ίδια κατά καιρούς, αν και ισχύει θεσμικά στις μέρες μας, παρατηρείται το φαινόμενο να υπολειτουργεί.Το θέμα είναι ότι υπολειτουργεί είτε λόγω των ανεξάντλητων ελευθεριών -που φτάνουν την ασυδοσία κάποιες φορές- είτε εξαιτίας του ελέγχου του από την Κεντρική εξουσία, την κάθε κυβέρνηση σε διεθνές επίπεδο που επιβάλλει νόμιμα ρυθμίσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Στην πρώτη περίπτωση, η κάθε ομάδα κατά την κοινή λογική αποσκοπεί μέσω της κατάχρησης της ελευθερίας στην ανατροπή του status quo-του κάθε οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού status quo- και αναπότρεπτα οδηγεί στην διάσπαση της κοινωνικής συνοχής. Στη δεύτερη η κάθε μορφή εξουσίας με την επίφαση της Δημοκρατίας και της τήρησης όλων των νομικών πλαισίων-όχι την ανατροπή τους- αν και υποθετικά επιτελεί την ικανοποίηση των αιτημάτων του λαού, καπηλεύεται κατ' ουσίαν την αποδοχή του και αυθαιρετεί, αγνοεί τις πρωθύστερες εξαγγελίες της, ενώ στα πλαίσια της διεθνούς-παγκοσμιοποιημένης συνεργασίας παραγκωνίζει το εθνικό συμφέρον και ενδιαφέρεται μονάχα για τους εταίρους της. Σε κάθε περίπτωση από τις 2 προαναφερθείσες ο λαός ζημιώνεται...Στην δεύτερη, ωστόσο, πλήττεται από τον ίδιο το θεσμό που καλλείται να του παρέχει προστασία και όχι από τον κάθε τυχόντα. Στην δεύτερη περίπτωση ο ίδιος επιλέγει την τροπή αυτή των γεγονότων με την ψήφο του και με την βούλησή του...Μα αν έχει βούληση τότε γιατί δεν αλλάζει τακτική και εμμένει στις επιλογές του παρελθόντος? Διότι όλο το κοινωνικό-παρουσιασμένο , κομμένο και ραμμένο από τα ΜΜΕ περιβάλλον του δεν αλλάζει ουσιαστικά, αφού το σύστημα που κυριαρχεί είναι οι ενώσεις, οι κλίκες, και πάνω από όλα αυτά το χρήμα- το οποίο έχουν οι ισχυρές κυβερνήσεις μόνο και που διοχετεύοντάς το-λέμε τώρα ρε παιδί μου- στα μέσα ελέγχου των πολιτών κατορθώνουν να ανανεώνονται ανά 2-3 τετραετίες και να "αλλάζουν πρόσωπο". Στην ουσία αν μελετήσει κανείς την Παγκόσμια Ιστορία, θα διαπιστώσει ότι η πολιτική δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα μετά την Κρίση του 1929, εκείνη τη "Μαύρη Δευτέρα", όταν η διεθνής οικονομία κατέρρευσε. Η Ελλάδα πάλι ήταν σε δεινή θέση-με Δημοκρατία. Πάλι έγινε δημοκρατικά φερέφωνο των άλλων, των Μεγάλων με την συγκατάθεση των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Πάντα η Δημοκρατία θα αποφασίζει, λοιπόν. Όχι, όμως, η Δημοκρατία του "δήμου", αλλά η Δημοκρατία των γραφείων και των επιτροπών, των Βρυξελλών και των Λευκών Οίκων. Αύριο ενόψει της επίσκεψης του κ.Πρωθυπουργού στον Αμερικανό Πρόεδρο εύχομαι πάλι δημοκρατικά να επιληφθεί ο πρώτος το νέο εθνικό μας ζήτημα- το εθνικό Ελληνικό ζήτημα του 21ου αιώνα-το έλλειμμά μας. Ω Περικλή, τί υμών εποίησας?
Δύο-τρεις κινήσεις που πρέπει να γίνουν για να έχουμε ελληνικά στο Joomla.
--------------
Το ταμείον είναι μείον και απόρροια του γεγονότος αυτού είναι η σορεία των οικονομικών μέτρων που επιβάλλονται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά εν γένει στο κόσμο για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης. Διεθνώς όλη η ανθρώπινη κοινότητα έρχεται αντιμέτωπη με τις νέες ρυθμίσεις και πληροφορείται διαρκώς, αφουγκράζεται κάθε νέα εξέλιξη, αλλά και αντιδρά για αυτή. Ο σύγχρονος πολίτης του Κόσμου άφησε το όραμα της Καπιταλιστικής Παγκοσμιοποίησης και αναγνωρίζει πλέον τις οδυνηρές συνέπειές της κάθε μέρα, σε κάθε συζήτηση και διάλογο που κάνει. Για πόσο ακόμα όμως θα δύναται να δέχεται όλη αυτή την μίζερη υπερπληροφόρηση? Στο Χονγκ Κονγκ έρευνες έδειξαν ότι πάνω από το 12% του πληθυσμού πάσχει από κατάθλιψη, έστω και ήπιας μορφής. Εν παραλλήλω, παρατηρήθηκε ότι η κατάθλιψη χτυπά περισσοτερο τους άνδρες, οι οποίοι έχοντας συνδυάσει την επαγγελματικη επιτυχία με την προσωπική ευτυχία βάλλονται περισσότερο από αυτή. Ο κοινωνιολόγος Dr.Brendan Burchell τόνισε σε δήλωσή του ότι "Σε κάποιο βαθμό υπάρχει η αντίληψη ότι ο άντρας είναι αυτός που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι. Οι άντρες, αντίθετα από τις γυναίκες έχουν λίγους θετικούς τρόπους να καθορίσουν τον εαυτό τους εκτός εργασιακού χώρου, μεταξύ της αποφοίτησης από το σχολείο και της συνταξιοδότησης. " Η καταρρακωμένη αυτή ψυχολογία απηχεί σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας του σύγχρονου άνδρα και ,ως φαίνεται από τα στοχεία, και στην σεξουαλική του ζωή. Ένας στους δέκα Έλληνες δηλώνει ότι έχει επαφή με τη σύντροφό του 2 φορές την εβδομάδα, ενώ οι περισσότεροι προτιμούν τον ύπνο ως αντίδοτο για την κοπιαστική ημέρα. "Οι άνθρωποι, ειδικά σήμερα κάτω απο την πίεση των ασφυκτικών οικονομικών προβλημάτων, της έλλειψης χρόνου, της ανασφάλειας για το μέλλον κυρίως των παιδιών τους, ξεχνούν τη χαρά της ζωής και τις ηδονές του έρωτα", υπογραμμίζει ο πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) κ. Κώστας Κωνσταντινίδης. Η κρίση αναμφίβολα όσο προχωρά τόσο θα εντείνεται η ψυχική ανισσοροπία των ανθρώπων που παρασύρονται από αυτή. Προκειμένου να μετριαστούν οι συνέπεις αυτές οι γιατροί προτείνουν
-ΥΠΝΟ 8 ωρών
-ΥΓΙΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ με ελάχιστο καφέ, περιορισμό των λιπαρών τροφών και μεγάλες ποσότητες φρούτων και λαχανικών
-ΑΣΚΗΣΗ με περπάτημα ή τρέξιμο 3ο λεπτών τη μέρα
-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ για περιορισμό του άγχους
-ΔΙΑΛΛΕΙΜΑΤΑ ψυχαγωγίας, συζήτησης και χαλάρωσης με μουσική, ένα βιβλίο, μια μπάλα στη πιλοτή και το κοντινό γήπεδο, ένα καφέ με την παρέα
Οικονομικές κρίσεις πάντοτε θα υπάρχουν στο κόσμο...Σημασία έχει πώς θα τις αντιμετωπίσουμε όχι μόνο μέσω των ρυθμίσεων και των μέτρων αλλά και της διασφάλισης της υγείας, αφού χωρίς αυτή δεν υφίσταται ούτε χρήμα, ούτε εργασία!
Αυτά δηλώνει η Γερμανική λαϊκίστικη εφημερίδα Bild και η Ελλάδα ασχολείται με την εθνική αισθησιακή μας ταινία ή για να είμαστε πιο ακριβείς μας υποβάλλουν σε αυτή την ενασχόληση του ενός χεριού. Ο εκπρόσωπος της επιτροπής Οικονομικών της Γερμανικής κυβέρνησης Σέφλερ μας προτείνει από την καλή του τη καρδιά να εκποιήσουμε ό,τι διαθέτουμε ως κρατική περιουσία όπως νησιά, ενώ προσθέτει ότι ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε και την πώληση του Παρθενώνα ως χώρα για να αντιμετωπίσουμε την ύφεση. Για κάποιον που στερείται πολιτισμού, όπως και ο κ. Σέφλερ, οι δηλώσεις αυτές είναι θεμιτές και λογικές στα πλαίσια της ανάκαμψης μια χώρας με αντάλλαγμα την εμπορευματοποίηση της εθνικής κληρονομιάς της, την πώληση σε μεγάλους ομίλους και επιχειρηματίες που θα αυξήσουν την εισροή του χρήματος. Ένας πολιτισμός για τα επιχειρηματικά μυαλά ακόμα και 2.500 ετών σαν τον ελληνικό δεν είναι με τα σύγχρονα οικονομικά κριτήρια παρά μια πηγή κέρδους. Αφού λοιπόν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για την οικονομία μας γιατί δεν ασκούν πιέσεις να επιστρέψουν τα Παρθενώνεια Μάρμαρα στην Αθήνα και το Μουσείο της Ακρόπολης για να εκτίθενται από την Ελλάδα προς όλο το κόσμο και να γίνουν η αφορμή για την επάνοδο του ελληνικού τουρισμού? Ο κ.Σέφλερ, πάντως, δεν στερείται ιστορίας, διότι αλλιώς δεν θα πρότεινε τα "παράλογα" κατά εμάς αυτά μέτρα. Η Ελλάδα εδώ και χρόνια , εκτός από το έλλειμμα και την δεινή οικονομική της κατάσταση, φημίζεται για το σουβλάκι, τον ήλιο και τα Αρχαία της(βλέπε Αφροδίτη της Μήλου που ακόμα προκαλλεί θαυμασμό στους Γερμανούς), ούτως ειπείν. Αν ξεπουλήσει τον Τουρισμό και τα Μνημεία της τότε η "χώρα του φωτός" θα επωφεληθεί οικονομικά αναμφίβολα -διότι πολλοί για στρατηγικούς,λέμε τώρα με τον κοινό νου,λόγους θα ήθελαν ένα νησί της, αλλά και κομμάτι από την αρχαία αίγλη της - θα χάσει όμως το δεύτερο συστατικό της- το φως της- και ομοίως η Ιστορία θα σκοτεινιάσει. Τοιουτοτρόπως, κάθε ισχυρισμός για πνευματική μας ανωτερότητα σε σχέση με άλλα έθνη δεν θα ισχύει πλέον γιατί απλά κάθε απόδειξη θα έχει χαθεί, αλλά και κάθε βιβλίο Ιστορίας θα έχει μυστηριωδώς αναθεωρηθεί κ.Σόρος έτσι? Πάντα επίκαιρη βέβαια είναι και η δήλωση του κ.Κίσινγκερ, η οποία, ίσως, πρέπει να μας μείνει στο μυαλό και μετά τον αντίκτυπο των οικονομικών μέτρων, μετά την αλλαγή φρουράς τα επόμενα χρόνια, μετά τα όσα ειπωθούν και διαδραματιστούν τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια "Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ.
Συνέχισε την ιστορία όπως νομίζεις...
Βρισκόμαστε στο έτος 2010 μ.Χ. Οι τράπεζες, τα μεγάλα κανάλια, οι πολυεθνικές εταιρείες και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί κυβερνούν τον κόσμο. Στη μικρή Ελλάδα που βρίσκεται στη ‘μεγάλη’ Ευρώπη, υπάλληλοι πολυεθνικών εταιρειών έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλα μοιάζουν χαμένα για τον λαό που για μια ακόμα φορά στην τελευταία 100ετία του ζητούν να σκύψει το κεφάλι. Οι κεφαλαιούχοι τρίβουν τα χέρια τους, η Μέρκελ ρουθουνίζει χαρωπά, οι διεθνείς οίκοι ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνά τους και ο Πρετεντέρης υπομειδιά κάτω από τα κουνελόδοντά του. Όλοι πλην των παραπάνω μοιάζουν απογοητευμένοι.
Όλοι; Όχι! Υπάρχει μια μικρή ομάδα αδούλωτων εργαζόμενων, ανέργων, νέων και κάθε λογής Ανθρώπων της δουλειάς που αντιστέκονται ακόμα. Θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια, χωρίς να μετράνε και το τελευταίο σεντ. Θέλουν να μην πληρώνουν για παιδεία, υγεία, μεταφορές, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο πέρα από όσα χρειάζονται και τα οποία παίρνει έτσι και αλλιώς το κράτος με τη μορφή φόρων. Θέλουν να ζουν σε μια ασφαλή κοινωνία χωρίς εγκληματικότητα που τη γεννά η φτώχεια, χωρίς αναίτια καταστολή που την υποστηρίζει η ολιγαρχία των κεφαλαιούχων. Θέλουν να μπορούν αυτοί και τα παιδιά τους να απολαμβάνουν τα αγαθά της φύσης χωρίς να παρεμβαίνουν άχρηστοι αεριτζήδες μεσάζοντες που τους πίνουν το αίμα για να τους πουλήσουν μεταλλαγμένα, τεχνητά, πανάκριβα προϊόντα. Θέλουν πολλά, μα είναι λίγοι. Ακόμα.
Λέγεται ότι αντλούν τη δύναμή τους από τις ιδέες τους που τις μοιράζονται και με τους υπόλοιπους που έχουν προσωρινά σκυμμένο το κεφάλι. Λέγεται ακόμα ότι παρά τα ψέματα, την τρομοκρατία, τη λυσσαλέα προπαγάνδα των κεφαλαιούχων οι ιδέες όλο και διαδίδονται, όλο και περισσότεροι πείθονται για το δικαίωμα στην αξιοπρεπή, αδούλωτη ζωή. Οι κεφαλαιούχοι έχουν τα μέσα, την εξουσία, το χρήμα, την οργάνωση. Όμως όλοι οι υπόλοιποι έχουν κάτι που δεν μπορούν να το χάσουν με τίποτα και που αν το αξιοποιήσουν μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω: είναι πολύ, πολύ περισσότεροι. Οι κεφαλαιούχοι προσπαθούν να τους κρατήσουν διασπασμένους. Συκοφαντούν συγκεκριμένες ομάδες, προσπαθούν μέσω των εντεταλμένων υπαλλήλων τους σε εφημερίδες, κανάλια και συνδικαλιστικούς φορείς να σπείρουν τη διχόνοια και την απάθεια. Όμως οι ‘τρελοί’ του μεγάλου χωριού που λέγεται κοινωνία δεν το βάζουν κάτω. Εξηγούν στον κόσμο ότι τα συμφέροντα είναι κοινά και ότι αν σήμερα θίγονται πιο πολύ κάποιες εργασιακές ή κοινωνικές ομάδες αύριο θα θιχτούν και οι υπόλοιπες. Ότι αν κάποιοι δεν έχουν να ζήσουν θα πάνε να βρουν από αυτούς που έχουν λίγο περισσότερα. Ότι ο μόνος και αδίστακτος εχθρός είναι οι κεφαλαιούχοι, οι τράπεζες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και τα τσιράκια τους που είναι στην εξουσία ή περιμένουν να διαδεχτούν αυτούς που είναι τώρα. Εξηγούν ότι δεν είναι δίκαιο οι περισσότεροι να παλεύουν για την επιβίωση και οι λίγοι να ζουν στα παλάτια.
Πως θα καταλήξει η ιστορία μας; Θα νικήσουν οι πολλοί ή θα γίνουν οριστικά δούλοι και με τη βούλα των λίγων; Χμμ…Στο χέρι σου είναι.
ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Ένα video για το πως γεννιέται και αναπαράγεται το χρήμα. Μην το καταπιείτε αμάσητο, αλλά έχει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες
Money as Debt (Greek Subtitles) from Pat on Vimeo.
Προς όλο τον κόσμο της Αριστεράς, τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς
Προς όλους τους αγωνιστές των κοινωνικών κινημάτων και την ανήσυχη νεολαία
Προς όλους τους συνδικαλιστές που νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον της τάξης τους
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ
Έχουμε ήδη μπει σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Σήμερα αποδεικνύεται περίτρανα η σκοπιμότητα της συμφωνημένης κυβερνητικής εναλλαγής του Οκτώβρη. Μόνο η παράδοση της εξουσίας από τη «φθαρμένη» Νέα Δημοκρατία στο «υποσχόμενο» ΠΑΣΟΚ μπορούσε να εξασφαλίσει κάποιους στοιχειώδεις όρους επιβολής της επόμενης φάσης του κοινού νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Για 100 μέρες η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε τα πρώτα δείγματα γραφής και ταυτόχρονα εξαντλήθηκε σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι για να πείσει ότι είναι διαφορετική. Έχουμε πλέον μπει στη φάση της ανοιχτής επίθεσης στον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα, των σκληρών οικονομικών μέτρων. Βρισκόμαστε στην αρχή ενός τεράστιου κύματος επίθεσης σε όλα τα δικαιώματα που έχουν με θυσίες κατακτηθεί. Οι πάντες καλούνται να τοποθετηθούν, να διαλέξουν στρατόπεδο, να ανταποκριθούν στα σημερινά σοβαρά καθήκοντα.
Η εποχή που ζούμε είναι ιστορική για τη χώρα. Οι αναλογίες με άλλες εποχές μπορούν να βρεθούν στην υποθήκευση του νεοελληνικού κράτους από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του (μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε στους όρους «γαλλικό κόμμα», «αγγλικό» ή μάλλον σήμερα «γερμανικό κόμμα» κλπ;), στις ιστορικές στιγμές της κηδεμονίας από τα μπλοκ των μεγάλων δυνάμεων, στις εποχές της πρακτόρευσης κάθε είδους ξένων συμφερόντων από θρόνους και αυλικούς, στην εποχή της απόλυτης αμερικανοκρατίας του εμφυλιακού και μετεμφυλιακού κράτους. Μόνο με το ύφος των αμερικάνων αξιωματούχων απέναντι στην κυβέρνηση του εμφυλιακού προτεκτοράτου μπορεί να συγκριθεί η αλαζονεία, οι προσβολές, η ειρωνεία, η επιθετικότητα των ευρωπαίων αξιωματούχων όταν μιλάνε για την κατάσταση και την τύχη της Ελλάδας.
Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου και ο υπουργός οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου προσφέρουν θλιβερό θέαμα περιφερόμενοι στα ευρωπαϊκά σαλόνια και προσπαθώντας να πείσουν για την υποτακτικότητά τους και τη διάθεσή τους να κηρύξουν πόλεμο στην ελληνική κοινωνία, προκειμένου να εξασφαλίσουν την «ψυχολογική και πολιτική» στήριξη των Βρυξελλών. Η πορεία προς την κρίση και την «απώλεια της κυριαρχίας» για την οποία κάνει σήμερα λόγο ο πρωθυπουργός είναι μια πορεία προδιαγεγραμμένη από την πολιτική των δύο μεγάλων κομμάτων στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Ποιος θυμάται πλέον τα συνθήματα περί ισχυρής Ελλάδας και ισχυρής οικονομίας; Από τους πανηγυρισμούς για την ένταξη στην ΟΝΕ και το μονόδρομο που έπρεπε να ακολουθήσουμε κάνοντας τις απαραίτητες θυσίες, περάσαμε σήμερα στις ακόμα μεγαλύτερες θυσίες πάλι χρησιμοποιώντας τον καταναγκασμό της ΟΝΕ, μέχρι την τελική εξόντωση των εργαζομένων. Η διακυβέρνηση της χώρας έχει σήμερα παραχωρηθεί στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αυτοί που επέβαλλαν όλα τα τελευταία χρόνια τις πολιτικές της κρίσης και της ανατίναξης θα αποφασίζουν πλέον και επίσημα για τα πάντα. Από κοντά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που δεν έχει αφήσει οικονομική κατάρρευση και υποδούλωση χώρας στην οποία να μην έχει βάλει το χέρι του, έτοιμο να παρέχει τη φονική τεχνογνωσία του. Η ελληνική κυβέρνηση μετατρέπεται ηθελημένα σε πρακτορείο των Βρυξελλών. Στις εκλογές κέρδισε το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου αλλά από την κάλπη βγήκαν οι Μπαρόζο, Τρισέ, Γιούνκερ, Αλμούνια και Στρος – Καν. Ο ελληνικός λαός φάνηκε να εγκρίνει τις διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ αλλά τελικά επικράτησε το πιο ακραίο σενάριο όσων προεκλογικά έλεγε ο Καραμανλής.
Η Ελλάδα σήμερα είναι το πειραματόζωο της Κομισιόν και του πολυεθνικού κεφαλαίου. Πειραματίζονται με τις δικές μας αντοχές. Περιμένουν, υπολογίζουν και μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου, της νεολαίας, του λαού. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την πρόκληση αναπάντητη. Πρέπει να σηκώσουμε το γάντι που πετάνε. Από μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η πορεία των πραγμάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στοχοποιούν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία. Ετοιμάζονται για το μεγάλο πείραμα ώστε να χειροτερεύσουν τη θέση της εργατικής τάξης και των λαών σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτό είναι το μεγάλο τους σχέδιο: Η μετατροπή της δικής τους βαθιάς κρίσης σε διαρκή κρίση επιβίωσης των εργαζομένων. Η μετατροπή της δικής τους χρεωκοπίας σε μόνιμη χρεωκοπία της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η κατεδάφιση όλων των δικαιωμάτων που για αυτούς ανήκουν σε μια περίοδο διαφορετικού συσχετισμού ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Να σηκώσουμε λοιπόν το γάντι, δυναμιτίζοντας το σχέδιό τους, αλλάζοντας και πάλι τους συσχετισμούς.
Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν είναι θύμα αλλά εξάρτημα των αγορών και του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Σε εξέλιξη σήμερα είναι μια ιστορική ταξική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τα μικρά και μεσαία στρώματα. Το ΠΑΣΟΚ, χέρι – χέρι με τον Καρατζαφέρη και το Σαμαρά, των οποίων απολαμβάνει τη συναίνεση, επιδιώκει, πατώντας πάνω στο σύμφωνο σταθερότητας, μια ιστορική τομή που απειλεί να γυρίσει τη θέση των εργαζόμενων και του λαού στην εποχή πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Επιδιώκουν να φτάσουν την εργατική τάξη σε οριακό σημείο επιβίωσης και να διαλύσουν κάθε οικονομική δυνατότητα των ενδιάμεσων στρωμάτων προς όφελος του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου και των ντόπιων μεγαλοεπιχειρηματιών και μεγαλοεργολάβων, να χτυπήσουν το 90% της κοινωνίας – τους εργαζόμενους, τους μικρούς επαγγελματίες, τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες - προς όφελος του μικρόκοσμου του κεφαλαίου. Νέα κύματα επίθεσης θα έρχονται όσο τα προηγούμενα δεν αποκρούονται από όσους πλήττονται. Τα «Σχέδια Β, Γ, Δ κλπ» θα ανακοινώνονται από τα δελτία ειδήσεων (αφού η Κομισιόν είναι που μας μιλάει από τις τηλεοπτικές οθόνες) όσο δεν δυναμώνει το δικό μας, το μόνο πραγματικό «Σχέδιο Β» που δεν είναι άλλο από την ήττα της αδιέξοδης και καταστροφικής πολιτικής. Ο αγώνας που έχουμε μπροστά μας είναι μακροχρόνιος. Μπορούμε να νικήσουμε. Αντιστρέφοντας τα «επιχειρήματα» του αντιπάλου. Δίνοντας μάχες ενάντια στην παραλυσία που θέλουν να επιβάλλουν. Κερδίζοντας καθημερινά δυνάμεις από αυτές που προσπαθούν να επηρεάσουν, αποσπώντας κόσμο που σήμερα μοιάζει να είναι εγκλωβισμένος στο αντίπαλο στρατόπεδο όχι γιατί έχει πειστεί από αυτό αλλά γιατί είναι σαστισμένος από την κολοσσιαία επίδειξη προπαγάνδας και δύναμης. Την πραγματική όμως δύναμη την έχει ο κόσμος της δουλειάς και αυτό μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα νέο συσχετισμό δυνάμεων για τον οποίο πρέπει να δουλέψουμε και να ματώσουμε.
Εδώ και τώρα, από σήμερα. Να παλέψουμε για την επιτυχία των των απεργιακών κινητοποιήσεων που έρχονται. Πάνω μας είναι στραμμένο το βλέμμα όχι μόνο των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και της έδρας του ΔΝΤ, της Ουάσιγκτον αλλά και όλου του προοδευτικού και εργαζόμενου κόσμου της Ευρώπης. Μας έστειλε μήνυμα η Πορτογαλία με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων και την αποτυχία υπερψήφισης του προγράμματος σταθερότητας από τη Βουλή της Λισσαβόνας. Να στείλουμε το δικό μας βροντερό μήνυμα. Να παραλύσει όλη η χώρα, να δείξουμε ποιος έχει τη δύναμη στα χέρια του. Να οργανώσουμε τις απεργίες με επιτροπές, εξορμήσεις, δράσεις ενημέρωσης και οργάνωσης. Η 24/2 ήταν μόνο η αρχή. Η αρχή ενός μόνιμου μεγάλου κινήματος ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας. Για την οικοδόμηση ενός τέτοιου κινήματος απαιτείται η συγκέντρωση δυνάμεων. Ενωτικές επιτροπές και κινητοποιήσεις, συντονισμός ανάμεσα σε δυνάμεις που θα δρουν σε μια σειρά περιοχές, πεδία και μέτωπα ταυτόχρονα, ενότητα των πιο διαφορετικών δυνάμεων που όμως θα συγκεντρώνονται στο αίτημα της απόσυρσης των κυβερνητικών και ευρωπαϊκών μέτρων, στην ήττα της καταστροφικής πολιτικής. Προτείνουμε άμεσα: 1. Τον συντονισμό όλων των αγωνιστικών δυνάμεων, 2. Την κατοχύρωση μόνιμης ημέρας δράσης κάθε βδομάδα κατά του προγράμματος σταθερότητας, 3. Τον ορισμό νέας πανεργατικής κινητοποίησης από ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ στις αρχές Μάρτη.
Μπορεί να ανοίξει μια άλλη προοπτική. Δεν είναι μονόδρομος η κυριαρχία των τραπεζών και των χρηματιστηρίων, όσο κι αν τα παπαγαλάκια του συστήματος επαναλαμβάνουν μονότονα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την κοινωνία. Δεν είναι σήμερα η ώρα των «εναλλακτικών προτάσεων», της περίσκεψης για μια άλλη βιώσιμη λύση στα πλαίσια του συστήματος. Είναι η ώρα της οργάνωσης και του ξεσηκωμού για να ηττηθεί το στρατόπεδο του κέρδους. Όλος ο κόσμος της Αριστεράς να κινητοποιηθεί αποφασιστικά, να δώσει το παράδειγμα ενότητας και αγώνα ενάντια στην επιτήρηση και την εξαθλίωση. Καλούμε τις πολιτικές δυνάμεις εκείνες που υπερθεματίζουν στην καταγγελία της Ε.Ε. να κάνουν τις διακηρύξεις τους πράξη, δείχνοντας ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για τη συσπείρωση δυνάμεων ενάντια στις πολιτικές του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου: Τώρα που η απόκρουση της πολιτικής του συμφώνου σταθερότητας μπορεί να γίνει υπόθεση του λαού. Ο αναθεματισμός του Μάαστριχτ μπορεί να γίνει χρήσιμος αν μεταφραστεί σε πραγματικό μέτωπο ενάντια σε αυτή την πολιτική και όχι επιχείρημα για ψήφους. Καλούμε και δυνάμεις που πιθανά επιμένουν ακόμα και σήμερα σε μια θετική οπτική για την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, να ανανεώσουν το πολιτικό τους οπλοστάσιο μπροστά στην ολομέτωπη και πρωτοφανή επίθεση της γερασμένης γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Καλούμε τις δυνάμεις του εργατικού συνδικαλισμού, ανεξάρτητα από κομματική και παραταξιακή ένταξη, να ξεπεράσουν χτεσινές συνήθειες που δεν βοηθούν πουθενά ειδικά σήμερα και μαζί με αυτές να ξεπεράσουν όσες ανώτερες συνδικαλιστικές ηγεσίες διακηρυγμένα προσφέρουν υπηρεσίες στην κυβέρνηση, προκειμένου να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της τάξης τους, των σημερινών, των νέων και των αυριανών εργαζόμενων. Να ανταποκριθούμε όλοι στις σημερινές απαιτήσεις, για ένα πλατύ μέτωπο ανατροπής. Όλοι στους δρόμους.
Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Κ.Ο.Ε.)
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ:
[athens.indymedia.org]
το άρθρο του ιταλικού περιοδικού "Τeoria & Prassi" (θεωρητικού οργάνου της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας) αναδεικνύει τη μαρξιστική επιχειρηματολογία ότι κρίσεις γνωρίζει μόνο ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής, και αυτές δεν οφείλονται στην υποκατανάλωση των εργαζομένων (τέτοια υπήρχε και σε προγενέστερα συστήματα), αλλά στον ίδιο τον τρόπο παραγωγής.
Η Μαρξιστική Θεωρία των Οικονομικών Κρίσεων
Στο παρόν άρθρο, έχουμε την πρόθεση να αναδείξουμε, από θεωρητικής κυρίως πλευράς, το βασικό πυρήνα της ανάλυσης του Μαρξ στο «Κεφάλαιο», για τη φύση των οικονομικών κρίσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, παράλληλα με μια κριτική κάποιων εσφαλμένων θεωριών επί του θέματος, οι οποίες έχουν διατυπωθεί κατά το πρόσφατο ή και το απώτερο παρελθόν.
Όπως είναι γνωστό, ο Μαρξ δεν μας άφησε μια πλήρη θεωρία των οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού, αλλά αυτή μπορεί να συγκροτηθεί μέσω της μελέτης των τμημάτων εκείνων του «Κεφαλαίου», των Θεωριών για την Υπεραξία και των Βάσεων Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας (Grundisse) που πραγματεύονται την ανάλυση του προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Πέρα από τις μεμονωμένες αναφορές, η εσωτερική δομή της επιχειρηματολογίας του Μαρξ για τις κρίσεις αφορά την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, η οποία προκύπτει, με τη σειρά της, από τις αντιθέσεις της αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η βασική και καθοριστική αντίθεση δεν έγκειται στην αναπόφευκτη ανισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, μεταξύ παραγωγικής ικανότητας και αγοραστικής δυνατότητας, μεταξύ αξίας χρήσης και ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, στη σχέση μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Η βασική αντίθεση έγκειται στο ίδιο το κεφάλαιο και στη σχέση του με την εργατική δύναμη στη σφαίρα της παραγωγής.
«Η αντίθεση, εκφρασμένη στην πιο γενική της μορφή, συνίσταται στο εξής: η καπιταλιστική παραγωγή περικλείει μια τάση προς την απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από την αξία και την υπεραξία που περιλαμβάνεται σε αυτή, ανεξάρτητα ακόμα και από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες αυτή λαμβάνει χώρα: μα ταυτόχρονα μια τέτοια παραγωγή έχει ως σκοπό τη διατήρηση της υπάρχουσας κεφαλαιακής αξίας και την αξιοποίησή της στο μέγιστο βαθμό.[ ] Η περιοδική υποτίμηση του υπάρχοντος κεφαλαίου, η οποία είναι ένα μόνιμο μέσο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής για να ανακόπτει τη μείωση του ποσοστού κέρδους και να επιταχύνει τη συσσώρευση της κεφαλαιακής αξίας διαμέσου του σχηματισμού νέου κεφαλαίου, διαταράσσει τις δεδομένες συνθήκες στις οποίες λαμβάνει χώρα το προτσές της κυκλοφορίας και της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, και προκαλεί κατά συνέπεια ξαφνικές στασιμότητες και κρίσεις του προτσές της παραγωγής» (Μαρξ, Το Κεφάλαιο, 3ος Τόμος, Κεφ.15, παρ.2, Einaudi, 1975, σ. 350).
«Το πραγματικό όριο του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο»:είναι μια πλούσια σε σημασίες και δίκαια γνωστή φράση του Μαρξ, την οποία αναλύει και διαρθρώνει ως ακολούθως:
«Το όριο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής εκδηλώνεται με τα ακόλουθα γεγονότα:
1. Η ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, καθορίζοντας την πτώση του ποσοστού κέρδους, δημιουργεί έναν νόμο ο οποίος, σε μια ορισμένη στιγμή, αντιτίθεται ασυμφιλίωτα στην περαιτέρω ανάπτυξή της και που, επομένως, πρέπει συνεχώς να ξεπερνιέται διαμέσου μιας κρίσης.
2. Η επέκταση ή η μείωση της παραγωγής δεν αποφασίζεται βάσει της σχέσης μεταξύ παραγωγής και κοινωνικών αναγκών, των αναγκών μιας κοινωνικά αναπτυγμένης ανθρωπότητας, μα βάσει τη ιδιοποίησης απλήρωτης εργασίας και της σχέσης μεταξύ αυτής της απλήρωτης εργασίας και της υλοποιημένης εργασίας γενικά, ή, για να εκφραστούμε με τη γλώσσα των κεφαλαιοκρατών, βάσει του κέρδους και της σχέσης αυτού του κέρδους και του χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου, δηλαδή βάσει του ποσοστού κέρδους» (Μαρξ, Το Κεφάλαιο, ό.π., σ. 362).
Είναι αυτή η ρίζα της κρίσης της σχετικής υπερπαραγωγής που κατά καιρούς πλήττει τον καπιταλισμό, και ο Μαρξ σχολιάζει ως ακολούθως:
«Όταν λένε πως η υπερπαραγωγή είναι μόνο σχετική, αυτό είναι πέρα για πέρα σωστό, αλλά όλος ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής είναι ακριβώς μόνον ένας σχετικός τρόπος παραγωγής. [ ] Η αντίφαση όμως που υπάρχει στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής συνίσταται ακριβώς στην τάση του προς την απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που έρχεται διαρκώς σε σύγκρουση με τους ειδικούς όρους παραγωγής εντός των οποίων το κεφάλαιο κινείται και κάτω από τους οποίους μόνο μπορεί να κινείται.
Δεν παράγονται υπερβολικά πολλά μέσα συντήρησης σε σχέση με τον υπάρχοντα πληθυσμό. Αντίθετα. Παράγονται πολύ λίγα, τόσα που δεν φτάνουν για να μπορεί να ζει η μάζα του πληθυσμού όπως πρέπει και ανθρώπινα.
Δεν παράγονται πάρα πολλά μέσα παραγωγής, τόσα, όσα χρειάζονται για να απασχολείται το ικανό για εργασία μέρος του πληθυσμού. Αντίθετα. [ ] δεν παράγονται αρκετά μέσα παραγωγής, έτσι που να εργάζεται, κάτω από τους πιο παραγωγικούς όρους, όλος ο ικανός για εργασία πληθυσμός [ ] Περιοδικώς, όμως, παράγονται πάρα πολλά μέσα εργασίας και συντήρησης, τόσα που δεν μπορούν να τα βάλουν να λειτουργήσουν σαν μέσα εκμετάλλευσης των εργατών με ένα ορισμένο ποσοστό κέρδους. Παράγονται πάρα πολλά εμπορεύματα, τόσα που στις δεδομένες από την κεφαλαιοκρατική παραγωγή συνθήκες διανομής και κατανάλωσης δεν μπορούν να πουληθούν και να ξαναμετατραπούν σε νέο κεφάλαιο η περιεχόμενη σ αυτά αξία και η περιεχόμενη σ αυτήν υπεραξία, έτσι που να μπορεί να πραγματοποιηθεί το προτσές της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής χωρίς διαρκώς επαναλαμβανόμενες εκρήξεις.
Δεν παράγεται πάρα πολύς πλούτος. Παράγεται όμως περιοδικώς πάρα πολύς πλούτος με τις κεφαλαιοκρατικές μορφές, οι οποίες έχουν έναν αντιφατικό χαρακτήρα» (ό.π., σ.σ. 360-362).
Δύο είναι οι κύριες θεωρίες για τη συσσώρευση εναλλακτικές προς εκείνη του Μαρξ. Η πρώτη είναι η θεωρία της υποκατανάλωσης, ενώ η δεύτερη διατυπώθηκε το 1913 από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στο βιβλίο της Η συσσώρευση του Κεφαλαίου (Εκδ. Einaudi, 1960).
Η θεωρία της υποκατανάλωσης υποστηρίχτηκε κυρίως, πριν από το Μαρξ, από τον Σισμόντι και από το Μάλθους, και στα χρόνια του Μαρξ- από άλλους οικονομολόγους, ακόμα και από μερικούς θετικά διακείμενους προς το σοσιαλισμό, όπως ο Rodbertus και ο Ντύρινγκ. Σε αυτόν ακριβώς τον τελευταίο αντιπαρατέθηκε επιτυχώς ο Φρ. Ένγκελς κατά τη δεκαετία του 1870, αναγνωρίζοντας πως η υποκατανάλωση είναι ένας προκαταρκτικός όρος των καπιταλιστικών κρίσεων αλλά όχι η εξήγησή τους.
«Η υποκατανάλωση των μαζών, ο περιορισμός της κατανάλωσης των μαζών σε ό,τι είναι απαραίτητο για τη συντήρηση και την αναπαραγωγή, δεν είναι καθόλου ένα νέο φαινόμενο. Αυτή υπάρχει από τότε που υπάρχουν εκμεταλλεύτριες και εκμεταλλευόμενες τάξεις. Υπήρχε υποκατανάλωση των μαζών ακόμα και σε ιστορικές περιόδους καρά τις οποίες, όπως, π.χ, στον 15ο αιώνα στην Αγγλία, η κατάσταση των μαζών ήταν ιδιαίτερα θετική. Αυτές ήταν απείχαν παρασάγγας από το να είναι σε θέση να μπορούν να καταναλώσουν όλο το ετήσιο προϊόν που παρήγαγαν. Επομένως, αν η υποκατανάλωση είναι ένα ιστορικό φαινόμενο μόνιμο εδώ και χιλιετίες, ενώ το γενικό φράξιμο των διεξόδων που ξεσπά στις κρίσεις κατόπιν υπερπαραγωγής μπορεί να ειδωθεί μόνο εδώ και 50 χρόνια, χρειάζεται όλη η κοινοτοπία της χυδαίας οικονομίας του κ. Ντύρινγκ για να εξηγείται η νέα σύγκρουση όχι ακόμα με το νέο φαινόμενο της υπερπαραγωγής, αλλά με την υποκατανάλωση που έχει ηλικία χιλιετίες. [ ] Η υποκατανάλωση των μαζών είναι μια αναγκαία συνθήκη όλων των κοινωνικών μορφών που βασίζονται στην εκμετάλλευση και επομένως και της καπιταλιστικής κοινωνικής μορφής: όμως, μόνο η καπιταλιστική μορφή της παραγωγής οδηγεί σε κρίσεις. Η υποκατανάλωση των μαζών είναι επομένως και αυτή ένας προκαταρκτικός όρος των κρίσεων και σε αυτές αντιπροσωπεύει ένα γεγονός γνωστό εδώ και καιρό: μα όσα λίγα αυτή μας λέει για τις αιτίες της σύγχρονης ύπαρξης των κρίσεων, τόσα λίγα μας λέει για τις αιτίες της απουσίας τους κατά το παρελθόν. (Φ. Ένγκελς, Αντι-Ντύρινγκ, Εditori Riuniti, Ρώμη, 1971, σ. 306).
Το 1897, ο Λένιν, στο πολύ σημαντικό νεανικό του έργο «Χαρακτηριστικά του Οικονομικού Ρομαντισμού» (Κεφ.1, παρ. 7, Η Κρίση), αποσαφήνιζε με τρόπο υποδειγματικό το ζήτημα από μαρξιστική σκοπιά:
«Από την αντίληψη του Σισμόντι ότι η συσσώρευση (η αύξηση της παραγωγής γενικά) καθορίζεται από την κατανάλωση, και από την εσφαλμένη εξήγηση του συνολικού κοινωνικού προϊόντος (το οποίο περιορίζει στις αναλογίες του εισοδήματος που ανήκει σε εργάτες και καπιταλιστές αντίστοιχα) εκπορεύεται με τρόπο φυσικό και αναπόφευκτο η θέση ότι οι κρίσεις εξηγούνται μόνο με μια ανισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Ακόμα κι ο Rodbertus την υιοθετεί, δίνοντάς της ωστόσο μια διατύπωση ελαφρώς διαφορετική. Σύμφωνα με τον Rodbertus, οι κρίσεις οφείλονται στο γεγονός ότι με την αύξηση της παραγωγής ελαττώνεται το τμήμα εκείνο της παραγωγής που ανήκει στους εργάτες, κάτι που σημαίνει ότι και ο Rodbertus διαιρεί το συνολικό κοινωνικό προϊόν σε μισθό και «πρόσοδο» (σύμφωνα με την ορολογία του, η πρόσοδος είναι η υπεραξία, δηλαδή το σύνολο του κέρδους και της γαιοπροσόδου), υποπίπτοντας στο ίδιο λάθος που υπέπεσε και ο Α. Σμιθ. Η [μαρξιστική] επιστημονική ανάλυση της συσσώρευσης στην καπιταλιστική κοινωνία και η κεφαλαιοποίηση του έχει καταστρέψει τα θεμέλια αυτής της θεωρίας, αποδεικνύοντας ότι ακριβώς στις εποχές που προηγούνται των κρίσεων η κατανάλωση των εργατών αυξάνεται, ότι η ανεπαρκής κατανάλωση (που έπρεπε να εξηγεί τις κρίσεις) υπήρξε στα πλέον διαφορετικά οικονομικά καθεστώτα, ενώ οι κρίσεις είναι ένα χαρακτηριστικό μόνο ενός καθεστώτος: του καπιταλιστικού. Αυτή η θεωρία εξηγεί τις κρίσεις με μια άλλη αντίθεση, και ακριβώς με την αντίθεση μεταξύ του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής (που κατέστη κοινωνικός από τον καπιταλισμό ) και τον ατομικό, ιδιωτικό τρόπο ιδιοποίησης [ ]. Οι δύο θεωρίες για τις οποίες μιλήσαμε εξηγούν τις κρίσεις εντελώς διαφορετικά.
Η πρώτη τις εξηγεί με την αντίθεση μεταξύ της παραγωγής και της κατανάλωσης της εργατικής τάξης, η δεύτερη με την αντίθεση μεταξύ του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής και του ιδιωτικού χαρακτήρα της ιδιοποίησης. Η πρώτη βλέπει, επομένως, τη ρίζα του φαινομένου έξω από την παραγωγή (εξού, για παράδειγμα, και οι επιθέσεις του Σισμόντι στους κλασικούς, τους οποίους επιπλήττει για άγνοια της κατανάλωσης, και για αποκλειστική ενασχόλησή τους με την παραγωγή): η δεύτερη βλέπει τη ρίζα του φαινομένου στις συνθήκες της παραγωγής. Με δυο λόγια: η πρώτη εξηγεί τις κρίσεις με την υποκατανάλωση (unterkonsumption), η δεύτερη με την αναρχία της παραγωγής. Εξάλλου, οι δύο θεωρίες, αν και εξηγούν τις κρίσεις με μια αντίθεση της ίδιας της δομής της οικονομίας, διαφέρουν ριζικά στον εντοπισμό αυτής της αντίθεσης. Μα, αναρωτιέται κανείς, η δεύτερη θεωρία αρνείται την ύπαρξη μιας αντίθεσης μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης; Φυσικά όχι. Αυτή αναγνωρίζει πλήρως ότι η υποκατανάλωση υπάρχει, μα την ανάγει στη δευτερεύουσα θέση που της ανήκει, αναφέροντάς την ως ένα γεγονός που έχει σχέση μόνο με έναν τομέα όλης της καπιταλιστικής παραγωγής (Λένιν, ’παντα, 2ος τόμος, Edizioni Rinascita, σ.σ. 155-56).
Η αποσαφήνιση αυτή του Λένιν είναι ακόμα πιο σημαντική επειδή επιτρέπει να βάλουμε στην πραγματική του σημασία το πολλάκις αναφερόμενο απόσπασμα του 3ου τόμου του Κεφαλαίου (τόσο παρερμηνευμένο, γιατί πάντοτε αναφέρεται ξεχωριστά από όλη την οικονομική ανάλυση του Μαρξ): «Τελική αιτία όλων των πραγματικών κρίσεων είναι πάντοτε η φτώχια και η περιορισμένη κατανάλωση των μαζών που βρίσκεται σε αντίθεση με την τάση της καπιταλιστικής παραγωγής να αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις ωσάν το όριό της να αποτελείται μόνο από την απόλυτη ικανότητα κατανάλωσης της κοινωνίας.»(Μαρξ, Το Κεφάλαιο, 3ος τόμος, μ.2, Einaudi, 1975, σ. 667).
Σύμφωνα με την ανάλυση της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η συσσώρευση του κεφαλαίου θα ήταν αδύνατη σε ένα κλειστό καπιταλιστικό σύστημα, αποτελούμενο- σύμφωνα με την επιστημονική αφαίρεση του Μαρξ- μόνο από καπιταλιστές και μισθωτούς εργαζομένους. Η αξία της συνολικής κοινωνικής παραγωγής αποτελείται από το σταθερό κεφάλαιο, από το μεταβλητό κεφάλαιο και από την υπεραξία. Η αξία του σταθερού κεφαλαίου καθίσταται εμπράγματο, στην αγορά, μέσω των εξόδων αναπλήρωσης στα οποία προβαίνουν οι καπιταλιστές, και η αξία του μεταβλητού κεφαλαίου μέσω των εξόδων στα οποία προβαίνουν οι εργαζόμενοι με τους μισθούς τους: όσον αφορά την υπεραξία, οι καπιταλιστές καθιστούν εμπράγματο ένα μέρος της μέσω των καταναλωτικών τους δαπανών και θα επιθυμούσαν να συσσωρεύσουν ένα άλλο. Όμως, σύμφωνα με τη Λούξεμποργκ- δεν υπάρχει «Ζήτηση» για το τμήμα της υπεραξίας αυτής, ούτε εκ μέρους των μισθωτών, ούτε εκ μέρους των ίδιων των καπιταλιστών. Η μόνη εναλλακτική λύση είναι να υπάρχουν αγοραστές έξω από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που να εκπροσωπούν το τμήμα εκείνο της Ζήτησης εντός αυτού. Αυτά τα «τρίτα πρόσωπα» βρίσκονται σε περιοχές του κόσμου που δεν έχουν ακόμα υποταχτεί στον καπιταλισμό. Μα, σύμφωνα πάντα με τη Λούξεμπουργκ, αφού σιγά- σιγά ο ιμπεριαλισμός επεκτείνει με αυξανόμενο τρόπο τον έλεγχό του σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές, η εξάλέιψη της μη καπιταλιστικής αγοράς θα επέφερε αναπόφευκτα μια ανεπίλυτη κρίση συσσώρευσης και θα οδηγούσε στην κατάρρευση του καπιταλισμού.
Αυτός ο ισχυρισμός ακυρώνεται από το γεγονός ότι η Λούξεμπουργκ, σε αντίθεση με το Μαρξ, εννοεί τη συσσώρευση μόνο με όρους χρηματικούς, ενώ συσσώρευση σημαίνει διεύρυνση των εγκαταστάσεων παραγωγής και αύξηση της παραγωγικής ικανότητας μέσω επιπρόσθετων εργαλείων και μέσων παραγωγής, και αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο υπό τη μορφή εμπορευματικής αξίας και όχι χρηματικής αξίας.
Όμως το κύριο λάθος της λουξεμπουργκιανής θεωρίας έγκειται στο γεγονός ότι, πραγματευόμενη τη διευρυμένη αναπαραγωγή, διατηρεί άρρητα την υπόθεση της απλής αναπαραγωγής. Κατά την άποψή της, η κατανάλωση των εργαζομένων δεν μπορεί να πραγματώσει, στην αγορά, κανένα τμήμα της υπεραξίας: το συνολικό ποσό του μεταβλητού κεφαλαίου, και επομένως η κατανάλωση των εργαζομένων, οφείλει να παραμένει πάντοτε σταθερό και αμετάβλητο, όπως συμβαίνει στην απλή αναπαραγωγή. Είναι, αντίθετα, χαρακτηριστικό της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλαδή της συσσώρευσης, οι αυξήσεις στο μεταβλητό κεφάλαιο: και όταν αυτό το επιπρόσθετο μεταβλητό κεφάλαιο δαπανάται, σε μορφή μισθού, από τους εργαζόμενους, το γεγονός αυτό δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καθιστά εμπράγματο, στην αγορά, το τμήμα εκείνο της υπεραξίας που έχει την υλική μορφή των καταναλωτικών αγαθών.
Όπως παρατηρούσε ο Μπουχάριν, στην πολεμική του το 1925 εναντίον της Λούξεμπουργκ στο «Ο Ιμπεριαλισμός και η Συσσώρευση του Κεφαλαίου»(Laterza, 1972, σ.22) «από τη στιγμή που αποκλείεται η διευρυμένη αναπαραγωγή απ την αρχή της λογικής απόδειξης κάποιου πράγματος, καθίσταται φυσικά εύκολο να εξαφανίζεται και στο τελικό τμήμα της: πρόκειται μονάχα για απλή αναπαραγωγή ενός απλού σφάλματος λογικής».
Γενικά, όλες οι θεωρίες που αναγιγνώσκουν τις κρίσεις του καπιταλισμού ως συνέπεια μιας ανισορροπίας μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, μεταξύ Προσφοράς και Ζήτησης, ισχυρίζονται ότι μπορούν να εξαλείψουν τις κρίσεις δρώντας επί των επιπτώσεών τους και μη λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά αίτια. Κλασικό παράδειγμα είναι ο κεϋνσιανισμός που θεωρητικοποιεί τη δυνατότητα ξεπεράσματος των κρίσεων (που οφείλονται, κατά τον Κεϋνς, στην έλλειψη πραγματικής ζήτησης) μέσω της κρατικής παρέμβασης στην αγορά ως στοιχείου συμπληρωματικού για την αποκατάσταση, με τη συναθροιστική ζήτηση, της ισορροπίας μεταξύ προσφοράς και ζήτησης.
Μια διαφορετική, αλλά όχι λιγότερο εσφαλμένη, θεωρία των κρίσεων κυκλοφορεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην Ιταλία, αυτή της «γενικής κρίσης απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου», που διατυπώθηκε αρχικά σε διάφορα τεύχη του περιοδικού Rapporti Sociali και υιοθετήθηκε ακολούθως από τις CARC (Comitati di Appoggio alla Resistenza per il Comunismo- Επιτροπές Στήριξης της Αντίστασης-για τον Κομμουνισμό) και από το (n) PCI((nuovo) Partito Comunista Italiano- (νέο) Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα).
Σύμφωνα με τη διαίρεση σε περιόδους που προτείνεται από τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει περάσει- κατά την περίοδο του ιμπεριαλισμού- δύο «γενικές κρίσεις απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου». Η πρώτη από το 1910 ως το 1945, με μια διάρκεια 35 ετών (σύμφωνα με τη ρητή παραδοχή των θεωρητικών του Rapporti Sociali , ο Λένιν δεν έκανε αναφορά σε αυτή και δεν τη μελέτησε, επειδή δεν την είχε αντιληφθεί!). Αυτήν, ακολούθησε μια 30ετία επέκτασης και ανάπτυξης του καπιταλισμού, από το 1945 ως το 1975. Η δεύτερη «γενική κρίση απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου» ξεκίνησε μετά το 1975 και διαρκεί ακόμα, έχοντας ήδη μια ηλικία 34 ετών.
Στο τεύχος 9/2003 του Teoria & Prassi είχαμε ήδη προβεί σε μια ενδελεχή έρευνα των παρερμηνειών και των σφαλμάτων τα οποία ακυρώνουν όλο το τεχνητά κατασκευασμένο θεωρητικό οικοδόμημα, επί του αντικειμένου, από το (n)PCI και τις CARC, και σε αυτό παραπέμπουμε τους αναγνώστες μας.
Εν συντομία, εδώ επαναλαμβάνουμε ότι πρόκειται για ένα σκέτο μύθο, βασισμένο στην πλήρη παρερμηνεία της ανάλυσης του Μαρξ στον 3ο τόμο, κεφ. 15, παρ. 2, του «Κεφαλαίου» (ό.π., σ.σ.352-363), εκεί όπου κάνει λόγο ακριβώς για «απόλυτη υπερπαραγωγή κεφαλαίου».
Όπως ρητά διακηρύττει ο ίδιος ο Μαρξ, αυτή είναι μια «υπόθεση τραβηγμένη στα άκρα» που γίνεται για τους σκοπούς της ανάλυσης («για να γίνει αντιληπτό τι πράγμα είναι αυτή η υπερπαραγωγή», ο Μαρξ γράφει, «αρκεί να την υποθέσουμε απόλυτη»), και υποδεικνύει ποιες θα ήταν οι συνέπειες αυτής της υποτιθέμενης και φανταστικής «απολυτότητας». Μα, συνεχίζοντας την ανάλυσή του, ξεκαθαρίζει πως, «στην πραγματικότητα» ( in der Wirklichkeit ), η πραγματική κίνηση του κεφαλαίου θα οδηγεί σε διαφορετικά αποτελέσματα.
Σύμφωνα με τη θεωρία στην οποία εμείς ασκούμε κριτική, το κεφάλαιο, με το πέρασμα από τον ένα στον άλλο κύκλο του προτσές αξιοποίησης, τείνει σε μια προοδευτική μείωση του αριθμού των εργατών που αυτό απασχολεί, και επομένως, ισχυρίζονται, σε μια προοδευτική μείωση της υπεραξίας που αυτό μπορεί να αποσπά. Ο καπιταλισμός θα τελειώσει, μακροπρόθεσμα, ισχυρίζονται, εξαιτίας της εξάλειψης της ίδιας της μάζας της υπεραξίας από την οποία αυτός συντηρείται. «Στ αλήθεια δεν υπήρχε επιπρόσθετο κεφάλαιο για επένδυση κατά τα τελευταία 30 χρόνια;», αναρωτιόμασταν με εριστικό τόνο το 2003. «Στ αλήθεια η μάζα της υπεραξίας συνολικά που αποσπάται από τους καπιταλιστές από μια εργατική τάξη αυξανόμενη αριθμητικά σε πλανητικό επίπεδο έχει μειωθεί ή παραμένει ίση σε κάθε κύκλο;».
Στις προαναφερθείσες σελίδες του Κεφαλαίου, ο Μαρξ δεν αναφέρεται στο προτσές της αξιοποίησης του συνόλου των μεμονωμένων κεφαλαίων (επί του οποίου βασίζονται τα αριθμητικά παραδείγματα, οι πίνακες και οι μαθηματικοί υπολογισμοί των CARC), αλλά στο προτσές της αξιοποίησης του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου. Κατά τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεμονωμένων καπιταλιστών, μερικοί εξ αυτών (εκείνοι που πρώτοι αξιοποιούν την τεχνολογική πρόοδο, τροποποιώντας την οργανική σύνθεση των κεφαλαίων τους), μπορούν επίσης να φτάσουν σε μια μείωση του απασχολούμενου από αυτούς αριθμού εργατών, με τη συνεπαγόμενη μείωση της υπεραξίας, που αναπληρώνεται από την εξασφάλιση, από αυτούς, ποσοτήτων υπερκερδών σε βάρος των άλλων καπιταλιστών. Μα σε επίπεδο συνολικού κοινωνικού προϊόντος δεν μπορεί να επέλθει μια απόλυτη μείωση του αριθμού των εργατών, που, στην πραγματικότητα καταρρίπτεται από τη συνεχή ποσοτική αύξηση της παγκόσμιας εργατικής τάξης.
Αυτά και άλλα σφάλματα λογικής και μεθοδολογίας από τους οπαδούς της «απόλυτης κρίσης», οδηγούν αναπόφευκτα σε μια αντίληψη περί «κατάρρευσης», διαφορετική, αλλά εξίσου μηχανιστική με εκείνη της Λούξεμπουργκ. Τα παράλογα πολιτικά συμπεράσματα αυτής της μυθολογίας περί «κρίσης εξαιτίας απόλυτης υπερπαραγωγής κεφαλαίου» που ποτέ δεν υπήρξε τα έχουμε εξετάσει και καταγγείλει εδώ και καιρό.
Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, οι κυκλικές οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού αποτελούν συστατικό στοιχείο της γενικής κρίσης του.
Όπως γράφαμε στο τ. 8/2003 του Teoria & Prassi , «Η γενική κρίση του καπιταλισμού αποτελεί ένα φαινόμενο αρκετά πιο ευρύ από την οικονομική κρίση, αφού πλήττει την ολότητα του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος και αγκαλιάζει όλες τις πτυχές του ισχύοντος τρόπου παραγωγής: την οικονομία του, την ιδεολογία του, την κουλτούρα του, την ηθική του, τις στρατιωτικές του πτυχές, τη σχέση του με το περιβάλλον, κλπ. Με δυο λόγια είναι η κρίση της δομής και του εποικοδομήματος της αστικής τάξης πραγμάτων ως παγκόσμιου συστήματος.».
Αρχίζοντας κατά τη διάρκεια του 1ου ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου (1914-18), το πρώτο της στάδιο αναπτύχθηκε σε έκταση και βάθος με τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης (1917), τη θέσπιση της δικτατορίας του προλεταριάτου και την έναρξη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Ρωσία. Το δεύτερο στάδιο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού άρχισε με τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1945) και την απόσπαση νέων χωρών από την καπιταλιστική αγορά και το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Το τρίτο στάδιο, το οποίο ζούμε ως τώρα και το οποίο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, περιέλαβε- από τη μια πλευρά- τη σοβαρή ήττα που υπέστη το διεθνές προλεταριάτο συνεπεία της ανόδου στην εξουσία του ρεβιζιονισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, με τη συνακόλουθη κατάρρευση στα τέλη της δεκαετίας του 80, μα- από την άλλη πλευρά- είχε και την όλο και πιο σοβαρή επιδείνωση των αντιθέσεων του ιμπεριαλισμού: όξυνση της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής αστάθειας σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, παγκόσμια ύφεση, μόνιμοι επιθετικοί και ληστρικοί πόλεμοι, καταστροφή του περιβάλλοντος.
Η γενική κρίση του καπιταλισμού θα επιλυθεί, όταν θα ωριμάσουν, στον τρέχοντα αιώνα, οι υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες για νέες προλεταριακές επαναστάσεις. Επαναλαμβάνουμε ότι «θα ξεπεραστεί οριστικά με το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, σε παγκόσμια κλίμακα, με την τελική νίκη του προλεταριάτου και των λαών επί του ιμπεριαλισμού, που θα καταρρεύσει ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης της προλεταριακής επανάστασης και των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων των λαών».
Teoria & Prassi, τ.20, Οκτώβρης 2009
Η αλήθεια είναι ότι με αφορμή τις οικονομικές εξελίξεις και την παρολίγο κατάρρευση της "χώρας του φωτός", η πλειοψηφία του κόσμου έχει αρχίσει να ενημερώνεται μανιωδώς για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, για κάθε νέο νομοσχέδιο και πρόγραμμα που βρίσκεται στα σκαριά από αυτήν. Σαφώς και δικαίως ο κόσμος αγωνιά, καθώς εκείνος είναι αυτός που επηρρεάζεται τόσο άμεσα από τις αλλαγές αυτές και βέβαια αυτός θα τις εφαρμόσει. Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, το θέμα έχει λάβει τεράστια έκταση, σε βαθμό που ο Έλληνας αδιαφορεί για κάθετι άλλο από το οικονομικό ρεπορτάζ και θίγεται προσωπικά πλέον κάθε φορά που η χώρα του βάλλεται από λαΐκίστικα, οικονομικά-πολιτικά άρθρα κατώτερου επιπέδου και αντιδεοντολογικά δημοσιογραφικά του ξένου Τύπου. Πριν μία εβδομάδα το γερμανικό περιοδικό FOCUS ξεσπάθωσε και κατηγόρησε ανοικτά την Ελλάδα ότι επιβαρύνει την οικονομική κατάσταση της Ευρωπαΐκής Ένωσης με το επί σειρά ετών ακάλυπτο έλλειμά της και ακόμα και σήμερα το θέμα αυτό πουλά με τις αντιδράσεις που προκάλεσε και την έκταση που έλαβε. Μάλιστα και η γερμανική τηλεόραση δεν δίστασε μέσω trash καθαρά εκπομπών να γελιοποιήσει την Ελλάδα χαρακτηρίζοντάς την ως επηρμένη για τις μεγάλες κατακτήσεις της όπως ο πρωκτικός έρωτας, η νίκη του EURO, η ένταξη στη ζώνη του ευρώ, το Δημόσιο, η νίκη στη Σαλαμίνα και όλα αυτά σε ένα κλίμα αστεϊσμού ιδιαίτερα αμήχανου. Οι ίδιοι πάντως στον εμπορικό τομέα, όσο ξεπεσμένη και αν είναι η Ελλάδα μας, δεν δίστασαν παρά τις εθνικές οικονομικές δυσκολίες να επενδύσουν σε εμάς όπως στην περίπτωση του OTE-Deutsche Telekom, στα LIDL-ALDI, στον αερολιμένα μας Ελ.Βενιζέλο, στην υπόθεση της Siemens, στον Αlpha-RTL. Και τώρα σαν να μην ήταν αρκετή η εμπορική κυριαρχία των Γερμανών στη χώρα, εδώ και έρχονται και κεφάλαια από το Άμπου Ντάμπι και επικροτούμε την εθνική μας αυτή κατάκτηση. Είναι αλήθεια ότι στα πλαίσια του Νεοκαπιταλισμού και ιδίως μετά την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, η διεθνής οικονομική συνεργασία όχι απλά προβλέπεται αλλά είναι απαραίτητη, ειδικά για μια χώρα όπως η Ελλάδα. Η οικονομική αυτή εξάρτηση, όμως, εκτός από την άνοδο επιφέρει και την υποταγή και την οπισθοχώρηση σε ζητήματα που θίγουν τα συμφέροντα των χορηγών μας. Αυτό δεν είναι μια μορφή Νεοναζισμού και επεκτατισμού των ισχυρών?Στα πλαίσια της επίτευξης αυτού-άρα και της χρηματοδότησής μας- δεν λαμβάνονται όλα αυτά τα σκληρά μέτρα? Θα μου πεις "ουδεν κακόν αμιγές καλού" ή το αντίστροφο? Όπως και να είναι, σημασία έχει η ευσυνειδησία και η επίγνωση των καταστάσεων. Είτε μπαίνεις στο χορό και σε χορεύουν, είτε μένεις απέξω και χορεύεις μόνος σου με την Αφροδίτη της Μήλου στη πλάτη...
Αναδημοσιεύω τα άρθρα και ερωτώ στο τέλος....
Ξέχασαν 40 τόνους πλάσματος
Στα... αζήτητα μένουν 40 τόνοι πλάσματος που προσφέρθηκε από Eλληνες αιμοδότες! Οι 25 τόνοι έχουν σταλεί από το 2004 σε ολλανδική εταιρεία για παραγωγή λευκωματίνης και οι 15 παραμένουν αποθηκευμένοι σε χώρο του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας.
Από τις ποσότητες αυτές δεν μπορεί να παραχθεί λευκωματίνη, η οποία χορηγείται σε εγκαυματίες και βαριά πάσχοντες, καθώς οι ελληνικές υπηρεσίες δεν προχώρησαν σε ελέγχους του πλάσματος για ιούς, όπως προβλέπει η διεθνής πρακτική.
Ξέχασαν 40 τόνους πλάσματος
Ολο το διάστημα η χώρα μας προμηθεύεται λευκωματίνη από το εξωτερικό, πληρώνοντας 20 έως 30 φορές περισσότερα χρήματα απ’ όσα θα διέθετε εάν η παραγωγή λευκωματίνης γινόταν στην Ελλάδα.
Το σκανδαλώδες της υπόθεσης είναι ότι -όσο το πλάσμα παραμένει σε αχρηστία στις ολλανδικές αποθήκες- το ελληνικό κράτος πληρώνει μηνιαία αποζημίωση αποθήκευσης και φυσικά έχει ήδη πληρώσει τα μεταφορικά!
Την υπόθεση έφεραν χθες στο φως η υπουργός Υγείας κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και η υφυπουργός κ. Φώφη Γεννηματά. Η πολιτική ηγεσία κάνει λόγο για σκανδαλώδη αδιαφορία και έδωσε εντολή στους επιθεωρητές της Υγείας για συνολική και διαχρονική έρευνα του θέματος. Στο «μικροσκόπιο» νομικών μπαίνει η σύμβαση μεταξύ της ελληνικής πλευράς και της ολλανδικής εταιρείας, ενώ την υπόθεση θα διερευνήσει τριμελής επιστημονική επιτροπή.
Επιπτώσεις
Η κ. Γεννηματά τονίζει ότι οι επιπτώσεις είναι οικονομικές και κοινωνικές: Τον Δεκέμβριο -εξηγεί- πληροφορηθήκαμε από το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας ότι στις αποθήκες του φορέα CLB - SANGUIN Ολλανδίας, με τον οποίο η χώρα μας έχει από το έτος 2001 συμβόλαιο για την κλασματοποίηση του πλάσματος, παραμένουν χωρίς να έχουν επεξεργαστεί πάνω από 25 τόνοι πλάσματος, που έχει αποσταλεί από το 2004 έως το 2008.
Για το πλάσμα αυτό, που δεν μπορεί να κλασματοποιηθεί σε καμία χώρα της Ευρώπης, καθώς δεν έχει ελεγχθεί για τους ιούς που απαιτούνται από τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Φαρμακοποιίας (πέντε έναντι τριών που ελέγχονται εδώ), πληρώθηκαν μεταφορικά αλλά και μηνιαία αποζημίωση αποθήκευσης. Πληροφορηθήκαμε, επίσης, ότι πάνω από 15 τόνοι πλάσματος παραμένουν αποθηκευμένοι στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και σε λίγο δεν θα μπορούμε να παραλαμβάνουμε το πλάσμα που συλλέγεται στις αιμοδοσίες!
Η ηγεσία του υπουργείου διερευνά τον λόγο για τον οποίο -ενώ υπάρχει σύμβαση με την ολλανδική εταιρεία από το 2001 και στέλνουμε πλάσμα- παραλάβαμε λευκωματίνη τρεις φορές (2003, 2005, 2008) και όχι για όλη την ποσότητα πλάσματος που αποστείλαμε.
Στις 11 Αυγούστου του 2006, η ολλανδική εταιρεία ειδοποιεί εγγράφως το Εθνικό Κέντρο Παραγώγων Αίματος ότι δεν θα συνεχίσει την κλασματοποίηση του πλάσματος, χωρίς τη συνθήκη του ελέγχου και για τους πέντε ιούς. Από τότε, όχι μόνο δεν διερευνήθηκε νομικά το θέμα, αλλά συνεχίσαμε να στέλνουμε πλάσμα έως και το 2008, μολονότι γνωστοποιήθηκε ότι δεν θα το κλασματοποιούσαν.
Σκανδαλώδη αδιαφορία για την υπόθεση πλάσματος αίματος καταγγέλλει το υπουργείο Υγείας
Σκανδαλώδη αδιαφορία επί τέσσερα χρόνια στην υπόθεση του πλάσματος αίματος, καταγγέλλουν η υπουργός Υγείας, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και η υφυπουργός, Φώφη Γεννηματά.
«Πρόκειται για μια υπόθεση όπου οι επιπτώσεις είναι οικονομικές και κοινωνικές, καθώς η χώρα μας αποστέλλει στην Ολλανδία πλάσμα για κλασματοποίηση, χωρίς όμως να παράγει την πολύτιμη λευκωματίνη, την οποία τελικά εισάγει πληρώνοντας ακριβά, ενώ επιπλέον ξοδεύει σημαντικά ποσά για την αποθήκευση του πλάσματος στην ολλανδική εταιρεία», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Υγείας.
«Το πλάσμα το οποίο προέρχεται από χιλιάδες αιμοδότες μένει αναξιοποίητο, αναδεικνύοντας επιπροσθέτως ένα μεγάλο ηθικό ζήτημα απέναντι τους», προστίθεται στην ανακοίνωση.
Όπως αναφέρει η κ. Γεννηματά «πληροφορηθήκαμε επίσης ότι πάνω από 15 τόνοι πλάσματος παραμένουν αποθηκευμένοι στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ) και σε λίγο δεν θα μπορούμε να παραλαμβάνουμε το πλάσμα που συλλέγεται στις αιμοδοσίες!! Ακριβώς λόγω της έλλειψης ελέγχου, ούτε αυτό το πλάσμα μπορεί να αποσταλεί για κλασματοποίηση και παραγωγή λευκωματίνης.Ταυτόχρονα εισάγουμε μεγάλες ποσότητες λευκωματίνης για την κάλυψη των αναγκών μας».
-------------------------------------------------------------
Ρωτάω εγώ τώρα με το μικρό αφελές μυαλό μου....
Το υπουργείο υγείας καταγγέλλει σε ποιους;;;;
Τι είναι το υπουργείο υγείας; Εκπομπή του ALTER με αποκαλύψεις;
Ή καταγγέλλεις στην δικαιοσύνη οπότε ας γίνουν οι αντίστοιχες μηνύσεις, έρευνες και να πληρώσουν τα χρήματα που χάθηκαν όσοι φταίνε και ας πάνε και μια φυλάκα, ή καταγγέλλουν σε εμάς οπότε ζητάνε απο τον κόσμο να πάρει την δικαιοσύνη στα χέρια του. Εάν δεν ισχύσει το πρώτο μήπως τελικά να ισχύσει το δεύτερο;
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε λίγο χρηματιστήριο, ασφαλιστικά, SIEMENS, μίζες, εξοπλισμούς κτλ κτλ κτλ εμείς και να στήνουμε εμείς αγχόνες σε πλατείες; Δεν κάνω πλάκα. Ας μας ξεκαθαρίσουν σε ποιούς καταγγέλλουν όλοι αυτοί που καταγγέλλουν και ποιοι θα αρχίσουν να αποδίδουν δικαιοσύνη σε αυτήν την χώρα για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα κατά του λαού τα τελευταία χρόνια.
Ρωτάω γιατί το παντεσπάνι τελειώνει όπου νάνε..
| Remember Me | |||||
|
Μια συγκινητική ιστορία αγάπης από τον σκηνοθέτη πολλών επεισοδίων των δημοφιλών σειρών "The Sopranos" και "Sex & The City", με πρωταγωνιστή τον διάσημο πλέον από το "Twilight",Ρόμπερτ Πάτινσον. To cast περιλαμβάνει επίσης τους Έμιλι Ντε Ραβέν ("The Hills Have Eyes"), Πιρς Μπρόσναν ("The Thomas Crown Affair"), Κρις Κούπερ ("Breach") και Λίνα Όλιν("Chocolat"). Η ιστορία αφορά δύο νέους, τον Τάιλερ και την Άλλι, οι οποίοι περνάνε από πολλά εμπόδια και έρχονται αντιμέτωποι ακόμη και με τις οικογένειές τους, προκειμένου να σώσουν τον έρωτά τους.Σκηνοθεσία : | Άλεν Κούλτερ | |
| Ηθοποιοί : | Ρόμπερτ Πάτινσον, Έμιλι ντε Ραβέν, Πιρς Μπρόσναν, Κρις Κούπερ, Λίνα Όλιν | |

Πως αντέδρασε το Δεντράκι όταν γνώρισε και κατάλαβε την αλήθεια και το ψέμα; Τι ένιωσε όταν ξεπέρασε τα όρια των δυνατοτήτων του, οτταν ξεπέρασε τον εαυτό του;
Παράξενη και παράτολμη η πορεία της ζωής του! Μα ποιό παράξενο ήτανε το σούρουπο της κάθε μέρας του!

Το μυθιστόρημα αφηγείται τον πόλεμο του έρωτα ή μάλλον τον έρωτα ως πόλεμο, σε μια διάσταση όμως καθόλου τραγική: δύο άντρες, ο Δημήτρης Ισαυρίδης και ο Δαμοκλής Δήμου, συγκάτοικοι στην πολυκατοικία της οδού Αβέρωφ 18, διατηρούν σχέσεις με την ίδια γυναίκα, τη Νανά, η οποία κατά τα λεγόμενά της είναι παντρεμένη. Μέσα από διαβολικές, μαγειρικής προελεύσεως, συμπτώσεις και σε κλίμα κωμωδίας παρεξηγήσεων, όπου μαϊντανοί χορεύουν στο ταψί, τσόκαρα με μαύρη φουντίτσα καταφέρουν μοιραία πλήγματα και ιριδίζοντα νύχια αποβαίνουν θανατηφόρα, ο ένας από τους αντίζηλους αντιλαμβάνεται ότι είναι εξίσου απατημένος κερατάς, για την ακρίβεια με τον υποτιθέμενο σύζυγο της ερωμένης του.
Οι Επικίνδυνες μαγειρικές παραπέμπουν επιδεικτικά στο επιστολικό μυθιστόρημα Επικίνδυνες σχέσεις του Choderlos de Laclos, το οποίο ο Α. Στάικος έχει μεταφέρει στα ελληνικά. Η παιγνιώδης αλλαγή στον τίτλο, όπου οι μαγειρικές αντικαθιστούν τις σχέσεις του Laclos, δεν αποτελεί καθόλου τυχαία επιλογή: η μαγειρική ως τέχνη, εντασσόμενη στον κύκλο των γήινων ηδονών αφενός, και η μαγειρική ως ίντριγκα, στη γλώσσα της μεταφοράς αφετέρου, συμπυκνώνουν τη φιλοσοφία του κειμένου και ορίζουν την τονικότητά του. Η μαγειρική λειτουργεί λοιπόν ως λυδία λίθος για την ερωτική αφοσίωση και ως μέτρο για την ερωτική επιθυμία και το μυθιστόρημα διαβάζεται εξίσου ως ανάλαφρη, ερωτική ιστορία αλλά και ως δείγμα σύγχρονης ελευθέριας γραφής

ο συγγραφέας σημειώνει με νόημα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Επειδή όλοι υποτιμάμε τον αριθμό των ηλιθίων ανάμεσά μας και κάθε τόσο μας αιφνιδιάζουν πρόσωπα “υπεράνω υποψίας” μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε…»
Διάβασα το μικρό βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου: “Εγχειρίδιο Βλακείας”. Αν και το περίμενα κάπως διαφορετικό είναι αρκετά ενδιαφέρον και περιέχει μερικές αξιοσημείωτες παρατηρήσεις. Είχα ελπίσει να καταλάβω, διαβάζοντάς το, αν είμαι βλάκας αλλά δεν το κατάφερα. ‘Ισως επειδή μάλλον είμαι…
Σταχυολογώ:
...οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: στους έξυπνους και στους βλάκες. Αν και η μεταξύ τους διάκριση δεν είναι δύσκολη, όσοι ανήκουν στην πρώτη δεν το λένε και όσοι ανήκουν στη δέυτερη δεν το ξέρουν.
...Στην δεκαετία του 1970, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όργωνε τις Ευρωπαϊκές χώρες για να πετύχει την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, του πρότειναν να πάρει μαζί του κι έναν υψηλόβαθμο διπλωμάτη και πολιτικό επιστήμονα επειδή, συν τοις άλλοις, μιλούσε εφτά γλώσσες. Ο έμπειρος πολιτικός, που γνώριζε τον προτεινόμενο, αγρίεψε (δεν ήθελε πολύ): “Τι να τον κάνω αυτόν; Και στις εφτά βλακείες θα λέει”
...Η βλακεία είναι απρόβλεπτη. ‘Εχει τόση ποικιλία εκδηλώσεων, όσοι και οι βλάκες που ο καθένας ξεχωριστά είναι μια αστείρευτη πηγή εμπνεύσεων.
...Ο πολιτισμός ευνοεί τον βλάκα. Στην πρωτόγονη κατάσταση τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκαθαρισμένα. Αυτόν που αργούσε να καταλάβει γιατί τρέχουν οι άλλοι τον είχε αρπάξει η αρκούδα. Στην εποχή μας ο κάθε καθυστερημένος μπορεί να είναι κυβερνητικό στέλεχος ή αυτός που σε έχει ναρκωμένο στο χειρουργικό κρεβάτι…
...Ο νεοδιορισμένος δημόσιος υπάλληλος πιθανόν να είναι έξυπνος και με διάθεση προσφοράς, όμως αφομοιώνεται τάχιστα από το ηλίθιο γραφειοκρατικό περιβάλλον και μετά το πρώτο διάστημα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι παλιές καραβάνες…

Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραμένει αινιγματικός ως το τέλος, αν και η αρχική περιέργεια υποχωρεί σταδιακά, καθώς από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει υπαινιγμούς ή στοιχεία για την ερμηνεία του.
Ο συγγραφέας μας μεταφέρει σ ένα μικρό χωριό της Μακεδονίας το 1936. Οι ήρωες είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που το μόνο που θέλουν είναι να έχουν το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια. Στιγμές οικογενειακής ευτυχίας ξετυλίγονται μπροστά μας καθώς η φτώχεια περνάει σε δεύτερη μοίρα. Όμως αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, αφού τα πρώτα ανησυχητικά μηνύματα ολοένα πληθαίνουν. Η εξουσία και το παρακράτος αξιώνουν υποταγή και ταπείνωση η μόνη ελπίδα, το μόνο φως είναι η αντίσταση και η ταξική αλληλεγγύη. Ο αγώνας όμως είναι άνισος· από τη μια τα σώματα με τη φλογισμένη από ελπίδα αλλά και ανθρώπινη ψυχή κι από την άλλη ο πάνοπλος φασισμός με τους μηχανισμούς του και τους σπιούνους. Έτσι κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη και μετατρέπεται σε μίτο που οδηγεί στο θάνατο.. Ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να αποσιωπήσει τη βία και τη βαρβαρότητα .Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με ωμή γλώσσα ξεδιπλώνει μπροστά μας όλο το μέγεθος της ανθρώπινης κτηνωδίας που πέρα από την οδύνη που επιφέρει, μας γεννά ταυτόχρονα μια ανεπαίσθητη ντροπή αλλά και ενοχές, γιατί απλά και μόνο υπήρξαμε συνάνθρωποι με ανθρωπόμορφα κτήνη. Οι λίγες εικόνες ανθρωπιάς αποτελούν μια πραγματική όαση μέσα στα μαύρα πέτρινα χρόνια του φασισμού, της κατοχής και του εμφυλίου Η πλοκή, καθώς το ζητούμενο παραμένει η λύτρωση και η κάθαρση, μας μεταφέρει σε καταστάσεις σύγχρονες με την αυλαία να πέφτει κάπου στο τέλος του περασμένου αιώνα. Η σκυτάλη της δράσης παραδίδεται στους επιγόνους κι ο αναγνώστης φορτίζεται με ποικίλα και αντιφατικά ίσως συναισθήματα.
Το στοιχείο του υγιούς έρωτα επανέρχεται στην πεζογραφία του Μαυρόπουλου, στη σωστή του και πάλι δοσολογία, ως στοιχείο διαχρονικό που διέπει τα ανθρώπινα και εξημερώνει τα πάθη, χρωματίζοντας με πινελιές ευαισθησίας μια θλιβερή όσο και αδικαιολόγητη αθλιότητα.
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που μας θυμίζει όλα εκείνα που είτε ξεχάσαμε είτε δεν γνωρίσαμε και που δεν είναι τόσο μακρινά ή ξένα ώστε να μη μας αφορούν και να τα προσπερνούμε.
Άρθρα και επιφυλλίδες, οικονομικοί οίκοι και οίκοι "ενοχής"...Η χώρα αποκαλλείται "απατεώνισσα" από ονόματα διεθνούς φήμης στα Οικονομικά και υποβιβάζεται όσον αφορά 4 από τις μεγαλύτερες τράπεζές της-την Alpha Bank, την EFG Eurobank, την Πειραιώς και την Εθνική-από τον οίκο Fitch(ή B*tch καλύτερα) γεγονός που επιτείνει την δεινή οικονομική θέση της Ελλάδας στις αγορές χρήματος. Πριν την εκτίμηση αυτή, η χώρα δανείστηκε τον Ιανουάριο μέσω της έκδοσης ομολόγου 5 διςE με επιτόκιο 3,5% πάνω από τη Γερμανία -πράγμα που τότε η χώρα πριν τα "ματωμένα" φορολογικά μέτρα θεωρούσε κατάκτηση!Τώρα που οι τράπεζες αυτές υποβαθμίστηκαν η δυνατότητα παροχής δανείου θα υπάρχει κάλλιστα -με το αντίστοιχο επιτόκιο σαφώς- αφού πάντα οι "συν-ευρωπατριώτες" μας θα απλώνουν το χέρι βοηθείας για να γεμίσει εν καιρώ με χρήμα, αλλά και για να εισπράξει ανταλλάγματα ...Ανταλλάγματα εδαφικά?Ανταλλάγματα ιδεολογικά?Υποχωρήσεις σε φλέγοντα ζητήματα -που εξαιτίας της Κρίσης δεν απασχολούν πια τον καταχρεωμένο Έλληνα?Τον Έλληνα "που εξαπατά, κερδίζει το Euro χωρίς γκολ,κοροϊδεύει την Ευρωπαϊκή Ένωση με δήθεν οικονομική πολιτική,διαφθείρεται διαρκώς" σύμφωνα με ανθελληνικό άρθρο του γερμανικού περιοδικού FOCUS, όπως και σωρεία άλλων εκδόσεων του διεθνούς Τύπου. Η Ελλάδα όσο βάλλεται τόσο θα κατεβάζει το "κεφάλι" και θα δουλεύει "υπερωρίες"-χωρίς μισθούς και επιδόματα- για να επανακτήσει το όνομά της στις Διεθνείς αγορές και να μην κυκλοφορήσει την "ευρωδραχμή".Η διπλωματία είναι όπλο...Όταν όμως πολεμάς κύκλους,πηγαδάκια και "golden" ομάδες και ενώσεις, οι διαπραγματεύσεις δεν υφίστανται. Η Ελλάδα σταματά να προωθεί τον τουρισμό της, να εκμεταλλεύεται τις φυσικές πηγές πλούτου όπως την ηλιακή ενέργεια που διαθέτει, να είναι ατίθαση, να παρουσιάζει κοινωνική συνοχή και αρχίζει να γίνεται "πειθήνιο" όργανο των ισχυρών. Αυτοί τα ορίζουν όλα...Με αυτούς κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες, εξαιτίας αυτών "αγωνιζόμαστε" σήμερα σε εθνικό επίπεδο, αυτοί θα ανορθώσουν την Οικονομία, αυτοί θα καπηλευτούν ό,τι επιθυμούν και εν τέλει σε αυτούς θα πούμε "Σας Ευχαριστούμε" για άλλη μία φορά!
χτες το βραδυ που κοιμόμανε
στριφογυρνουσα και σκεφτόμανε
μήπως θα 'ταν πιο καλά
να 'χαμε το Σαμαρά
γιατί απ του Αντώνη το χεράκι
γλυτώσαμε το Μητσοτάκη
δις μας έσωσε απ τη μπόρα
μια παλιά και μια απ τη Ντόρα
ενώ του Γιώργου το μεγάλο το κατόρθωμα
ήταν να πει "μπαμπά, θέλω το κόμμα"
Χθες ο mr Mig, μέσα στα πολλά που είπε, είπε και κάτι που δεν το πρόσεξε πολυ κόσμος. Να προσέχουμε είπε γιατί εάν τα πράγματα πάνε ακόμα χειρότερα, ο κόσμος θα ξεσηκωθεί με τραγικές συνέπειες. Εν τέλει μήπως μάλλον αυτό φοβούνται πιο πολύ από όλα;
Τι πρέπει να γίνει αναρωτιέμαι δηλαδή για να ξεσηκωθεί ο κόσμος;
Στο Κόσοβο, 150.000 άτομα ζούνε με 50 λεπτά την μέρα, αλλά ακόμα οι αρχές μόνο φοβούνται μήπως υπάρξουν αντιδράσεις. (άρθρο) Λέτε να φτάσουμε μέχρι εκεί;
Αύριο έχει απεργία. Αυτοί όλοι που δεν θα απεργήσουν, μεθαύριο θα γκρινιάζουν και θα παραπονιούνται για την οικονομική τους κατάσταση; Τους συναδέλφους τους που απέργησαν θα τους κοιτάνε στα μάτια; θα κοιμηθούν το βράδυ; Μάλλον ναι φοβάμαι....
To 2010 το εθνικό χρέος της Αγγλίας έφτασε τα 848.5 δισ. λίρες.(πηγή Office National Statistics)
Το 2008 το εθνικό χρέος της Ολλανδίας ήτανε ήδη 283δις ευρώ.
ερώτηση πρώτη: Γιατί ασχολούνται όλοι με εμάς;
ερώτηση δεύτερη: Αφού ΟΛΑ τα κράτη χρωστάνε, σκεφτήκατε ποτέ σε ποιους χρωστάνε;
Νομίζατε ότι η τηλεμεταφορά είναι προϊόν επιστημονικής φαντασίας; Ε λοιπόν μην το πείτε στην κοπέλα,αρραβωνιαστικιά, γυναίκα σας αλλά πλέον δεν είναι.
Παρακολουθήστε με δέος πως η τεχνολογία και το συγκεκριμένο προϊόν, αποτέλεσμα σκέψης λαμπρών επιστημόνων έλυσε ένα πρόβλημα που βασάνιζε χιλιάδες αντρών.... Cern και αηδίες...
O ιδανικός τρόπος να διασκεδάσεις με το χιόνι.
Θα χρειαστείτε:
3-4 μέτρα χίονι
Μια πολυκατοικία
Ένα μπουκάλι βότκα ο καθένας.
Ιδού το αποτέλεσμα:

| 98 Έγχρωμη ( Βρετανία, Καναδάς - 2009 ) | |
| Μουσική, Κοινωνική | |
| Κυκλοφορία: 25/02/2010 |
Η Σαμ Τέιλορ Γουντ (υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα με την μικρού μήκους ταινία του "Love You More" το 2008) συγκέντρωσε μια ομάδα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Βρετανίας και μας παρουσιάζει την ιστορία του νεαρού Τζον Λένον, του ανθρώπου που δημιούργησε το θρυλικό συγκρότημα των Beatles. Ο νεαρός Τζον, μοναχικός και οξυδερκής, μεγαλώνει στην πόλη του Λίβερπουλ. Δύο ιδιαίτερες γυναίκες συγκρούονται για την αγάπη του: η Μίμι, η θεία του που τον μεγάλωσε, και η Τζούλια, η μητέρα του που τον έδωσε για υιοθεσία. Νοσταλγώντας μια φυσιολογική οικογένεια, ο Τζον στρέφει την προσοχή του στη μουσική και γνωρίζει τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ. Καθώς όμως η νέα ζωή του Τζον ξεκινά, η αλήθεια για το παρελθόν του οδηγεί σε μια αναπόφευκτη τραγωδία.
| Σκηνοθεσία : | Σαμ Τέιλορ Γουντ | |
| Σενάριο : | Ματ Γκρίνχαλγκ | |
| Παραγωγή : | Ρόμπερτ Μπερνστάιν, Κέβιν Λόουντερ, Ντάγκλας Ρέι | |
| Ηθοποιοί : | Άαρον Τζόνσον, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Τόμας Σάνγκστερ, Αν Μαρί Νταφ, Ντέιβιντ Μορισέι | |
| Μοντάζ : | Λίζα Γκάνινγκ | |
| Διεύθυνση Φωτογραφίας : | Σίμους ΜακΓκάρβεϊ | |
| Καλλιτεχνική Διεϋθυνση : | Άλις Νόρμινγκτον | |
| Μουσική : | Άλισον Γκόλντφραπ, Γουίλ Γκρέγκορι |

|
Ο Κρις Κολόμπους ("Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος", "Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά") παρουσιάζει την αρχή μιας σειράς από κινηματογραφικές περιπέτειες, που αναμένεται να συναρπάσει το κοινό παγκοσμίως. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρικ Ράιορνταν, το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο τηςbest seller σειράς "Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι", ενώ κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πάπυρος. Οι ιστορίες του Πέρσι Τζάκσον είναι εμπνευσμένες από την ελληνική μυθολογία, τοποθετώντας τους 12 Θεούς του Ολύμπου στην σύγχρονη εποχή.

Ο επιρρεπής σε μπελάδες Πέρσι Τζάκσον αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολείο, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που θα έπρεπε να τον απασχολεί. Αν και βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, οι Θεοί του Ολύμπου μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τα βιβλία μυθολογίας του Πέρσι στην πραγματική ζωή. Ο Πέρσι μαθαίνει πως ο πραγματικός του πατέρας είναι ο Ποσειδώνας, Θεός της θάλασσας, πράγμα που σημαίνει πως ο Πέρσι είναι ημίθεος. Παράλληλα, ο Δίας κατηγορεί τον Πέρσι για την κλοπή της αστραπής του, η οποία αποτελεί όπλο μαζικής καταστροφής. Μια συγκλονιστική περιπέτεια, που κρύβει αμέτρητους κινδύνους, ξεκινά για τον Πέρσι?
| Σκηνοθεσία : | Κρις Κολόμπους | |
| Σενάριο : | Κρεγκ Τίτλεϊ | |
| Βασισμένο : | Ρικ Ράιορνταν | |
| Παραγωγή : | Μάικλ Μπάρναθαν, Μαρκ Μόργκαν, Γκάι Οσίρι, Μαρκ Ράντκλιφ, Κάρεν Ρόζενφελτ | |
| Ηθοποιοί : | Λόγκαν Λέρμαν, Ούμα Θέρμαν, Ροζάριο Ντόσον, Πιρς Μπρόσναν, Σον Μπιν, Κέβιν ΜακΚιντ, Κάθριν Κίνερ, Στιβ Κούγκαν, Αλεξάντρα Νταντάριο, Τζο Παντολιάνο, Μελίνα Κανακαρίδη, Μπράντον Τ. Τζάκσον, Τζέικ Έιμπελ | |
| Μοντάζ : | Πίτερ Χόνες | |
| Διεύθυνση Φωτογραφίας : | Στίβεν Γκόλντμπλατ | |
| Καλλιτεχνική Διεϋθυνση : | Χάουαρντ Κάμινγκς | |
| Μουσική : | Κριστόφ Μπεκ |
Ο σεισμός που χτύπησε την Αϊτή αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην σύγχρονη παγκόσμια ιστορία. Μέχρι σήμερα πάνω από 200.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ ο αριθμός των αστέγων ανέρχεται στους 300.000. Η καταστροφή που επέφερε ο σεισμός είναι τεράστια. Τα σωστικά συνεργία ακόμα προσπαθούν να απεγκλωβίσουν ανθρώπους μέσα από τα ερείπια, αλλά οι ελπίδες εξανεμίζονται μέρα με την μέρα.
Η βραβευμένη με Όσκαρ Ρέιτσελ Βάις ("Ο Επίμονος Κηπουρός") συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον διακεκριμένο σκηνοθέτη Αλεχάντρο Αμενάμπαρ ("Η Θάλασσα Μέσα Μου", "Οι Άλλοι") σε ένα σπαρακτικό έπος, όπου τα ιδανικά και η ανθρωπιά δοκιμάζονται κάτω από την σκιά του πολέμου.
Η ιστορία μας ταξιδεύει στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο, τον 4ο αιώνα μ.Χ., όπου η αστρολόγος-φιλόσοφος Υπάτια της Αλεξάνδρειας μάχεται για να σώσει την συγκεντρωμένη σοφία του αρχαίου κόσμου. Η μειοψηφία του Χριστιανικού πλυθησμού υποκινεί τη βία στους δρόμους της Αλεξάνδρειας, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα ενός εμφυλίου πολέμου τεραστίων διαστάσεων. Ο σκλάβος της Υπάτιας, Ντάβους, είναι διχασμένος ανάμεσα στην αγάπη για την αφέντρα του και στην πιθανότητα να αποκτήσει την ελευθερία του, με την έλευση του Χριστιανισμού.
| Σκηνοθεσία : | Αλεχάντρο Αμενάμπαρ | |
| Σενάριο : | Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, Ματέο Χιλ | |
| Παραγωγή : | Άλβαρο Αουγκουστίν, Φερνάντο Μποβάιρα | |
| Ηθοποιοί : | Ρέιτσελ Βάις, Μαξ Μινγκέλα, Όσκαρ Άιζακ, Ρούπερτ Έβανς | |
| Μοντάζ : | Νάτσο Ρουίθ Καπίγιας | |
| Διεύθυνση Φωτογραφίας : | Χαβί Χιμένες | |
| Καλλιτεχνική Διεϋθυνση : | Γκάι Ντιάς | |
| Μουσική : | Ντάριο Μαριανέλι |
Όλοι γνωρίζουν το κλασικό παραμύθι της πριγκίπισσας που ανακαλύπτει τον αληθινό έρωτα φιλώντας ένα βάτραχο. Στην περίπτωσή μας βέβαια τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά... Γιατί μπορεί το όμορφο κορίτσι από τη Νέα Ορλεάνη να φιλάει το βάτραχο, αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή για μια ξεκαρδιστική περιπέτεια στους βαλτότοπους της Λουϊζιάνα. Αμέτρητες εκπλήξεις συναντούν το χιούμορ, τη συγκίνηση, τη μελωδία και το συναίσθημα και τελικά ο έρωτας βρίσκει το δρόμο του ανάμεσα σε μια πριγκίπισσα κι ένα πριγκιπόπουλο, ανάμεσα σε δύο βατράχια, ακόμα και ανάμεσα σε μια πυγολαμπίδα και το αντικείμενο του πόθου της. Με τις φωνές των: Κατερίνας Τσάβαλου, Γιάννη Ζουγανέλη, Χρυσούλας Διαβάτη, Σταμάτη Κραουνάκη
| |||
Πολιτική και αθλητισμός συναντιούνται στη νέα ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Κλιντ Ίστγουντ. Η ταινία εστιάζει στη ζωή του Νέλσον Μαντέλα, την περίοδο μετά την πτώση του απαρτχάιντ και την προσπάθεια του ιδίου να φιλοξενήσει η χώρα του το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ράγκμπι. Γνωρίζοντας ότι η Νότια Αφρική διχάζεται από φυλετικές και οικονομικές διαφορές, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος βάζει σκοπό να ξαναενώσει το έθνος υπό την παγκόσμια γλώσσα του αθλητισμού. Συμμαχεί, επί τούτου, με τον αρχηγό της εθνικής ομάδας ράγκμπι σε μια μάλλον απίθανη προσπάθεια να κερδίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1995| Σκηνοθεσία : | Κλιντ Ίστγουντ | |
| Ηθοποιοί : | Μόργκαν Φρίμαν, Ματ Ντέιμον, Τόνι Γκόροτζ |
Άρθρο του του Κώστα Δουζίνα (καθηγητή δικαίου στην Νομική Σχολή, Birkbeck College του Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian στις 4/2/2010.
Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ’ την ασθένεια — και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά
Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές [3/2] από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”.
Όλα αυτά θα εφαρμοστούν στην πιο φτωχή χώρα της παλιάς Ευρώπης που έχει ποσοστό ανεργίας των νέων της τάξης του 25%, οικονομική στασιμότητα και ενώ οι παραδοσιακοί κλάδοι της ναυτιλίας, του τουρισμού και της οικοδομής δέχονται τεράστιες πιέσεις. Αυτά τα μέτρα θα ολοκληρώσουν ένα φαύλο οικονομικό κύκλο αυξανόμενης ανεργίας, συρρικνούμενων φορολογικών εσόδων και κερδοσκοπικής αγοραίας αποτίμησης της οικονομικής πολιτικής. Θα βυθίσουν τη χώρα από την τρέχουσα κατάσταση βαθιάς κρίσης σε μια διαρκή ύφεση χωρίς ορατή διέξοδο.
“Η Ελλάδα είναι στο μάτι του κερδοσκοπικού κυκλώνα”, είπε ο Παπανδρέου στο διάγγελμά του. Αναφερόταν στη μείωση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας εκ μέρους τριών ανεύθυνων ιδιωτικών εταιρειών και την επακόλουθη αγοραία κερδοσκοπία στα ελληνικά ομόλογα για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος, που οδήγησαν τα επιτόκια κρατικού δανεισμού σε μια αύξηση άνω του 4% από την τιμή αναφοράς. Πρόκειται για μια επανάληψη, σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση, της επίθεσης του Σόρος στο νόμισμα της Βρετανίας, το 1992, που το οδήγησε σε μια ταπεινωτική έξοδο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και της κερδοσκοπικής επίθεσης στο βρετανικό τραπεζικό σύστημα το 2008. Σηματοδοτεί μια ζοφερή κατάσταση πραγμάτων που γίνεται αποδεκτή από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις: ελάχιστα κερδοσκοπικά hegde funds έχοντας ισοπεδώσει μεγάλες τράπεζες στοιχηματίζουν τώρα στη χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας, ελπίζοντας να το καταφέρουν μέσω των τοποθετήσεών τους στην υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι οικογένειες Παπανδρέου και Καραμανλή, οι άρχουσες δυναστείες της μεταπολεμικής Ελλάδας, έχουν αξιοποιήσει το σύστημα ευνοιοκρατίας και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, αυξάνοντας σε τεράστιο βαθμό τον δημόσιο τομέα και το χρέος του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις έχουν συμβάλει ουσιαστικά στα σημερινά δεινά. Αλλά η θεραπεία είναι πολύ χειρότερη από την ασθένεια και θα γίνει εις βάρος των συνήθων θυμάτων: των μισθωτών, των στρωμάτων που έχουν χαμηλά εισοδήματα, των αγροτών που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης και των ανέργων.
Γενικότερα, η Ελλάδα γίνεται το πειραματόζωο σε μια νέα φάση νεοφιλελεύθερου σωφρονισμού στον απόηχο της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης. Τα μέτρα δημοσιονομικής και φορολογικής “σταθερότητας” αποτελούν έκφραση του άκρως θαυμαζόμενου οικονομικού δόγματος που οδήγησε στην καταστροφή του 2008, αλλά ακόμη κυριαρχεί στη σκέψη των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών. Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση και η μαύρη μαγεία της μετατροπής των πάντων σε παράγωγα χρηματιστικά εργαλεία θεωρητικά έχουν απορριφθεί από τους παλιούς πιστούς, αλλά ακόμη είναι κυρίαρχες στα περιβάλλοντα των ελιτίστικων σχολών διοίκησης επιχειρήσεων και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Ομπάμα εφάρμοσε το περασμένο έτος μια δημοσιονομική πολιτική τόνωσης της οικονομίας 787 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία περιλαμβάνει φορολογικές μειώσεις, επέκταση των επιδομάτων ανεργίας και αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση, την υγεία, την υποδομή και την ενέργεια. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα καταδικάζεται στη δημοσιονομική λιμοκτονία. Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ανέρχεται στο 225% του ΑΕΠ και χρηματοδοτείται μέσω εσωτερικού δανεισμού, μόλις το 6% βρίσκεται σε ξένα χέρια. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να δανείζεται από τις ξένες αγορές, πληρώνοντας τόκο που μόνο τοκογλυφικός θα μπορούσε να αποκληθεί. Ο επίτροπος οικονομικών Χοακίν Αλμούνια μίλησε με κυνική σαφήνεια για το στόχο του προγράμματος “σταθερότητας”, λέγοντας ότι η Ελλάδα χρειάζεται κι άλλες “μεταρρυθμίσεις του συστήματος των συντάξεων, της υγείας, των εργασιακών σχέσεων”. Πρόκειται για μια αναίσχυντη προσπάθεια να χρησιμοποιήσει ένα σχετικά μικρό πρόβλημα χρέους για να αλλάξει δραστικά την ταξική ισορροπία και την ισορροπία κράτους-κοινωνίας σε μια χώρα που είναι γνωστή για τη ριζοσπαστική πολιτική και τα μαχητικά συνδικάτα της.
Η νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης βασίζεται στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και την αλληλεγγύης. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς θύμισε, μέσα απ’ αυτές τις σελίδες, στους Ευρωπαίους τις παραδόσεις τους , προτείνοντας την έκδοση ενός ευρωομολόγου για να βοηθηθεί η Ελλάδα και άλλες χρεωμένες οικονομίες. Ένα τέτοιο άμεσο καταπραϋντικό μέτρο θα λειτουργούσε ως από μηχανής θεός, αλλά το νεοφιλελεύθερο φάντασμα έχει εκτοπίσει το θεό από τη μηχανή.
Υπάρχει άλλη μία, ακόμη πιο ανησυχητική πτυχή σ’ αυτές τις καταστροφικές εξελίξεις. Ο Παπανδρέου εξελέγη τέσσερις μήνες πριν βάσει ενός προγράμματος ανακατανομής [του πλούτου] και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σήμερα δέχεται να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή είναι μια μεγάλη επίθεση στην πολιτική και η πιο σαφής έκφραση του νεοφιλελεύθερου μίσους για τη δημοκρατία. Ο επίτροπος Αλμούνια συμβούλευσε τους Έλληνες πολιτικούς και το κοινό να στηρίξουν τα μέτρα, προσθέτοντας μια ελάχιστα κρυμμένη απειλή η οποία αποκάλυψε την λατρεία των αγορών και την υποκρισία ως προς τη ρυθμιστική ανικανότητα. Οι αγορές μπορούν να κερδοσκοπούν ανενόχλητες εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, οδηγώντας το κόστος του δανεισμού σε δυσβάσταχτα επίπεδα, μόνο και μόνο επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως ανώτατο όριο στο δημόσιο έλλειμμα το μη ρεαλιστικό 3%. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα πιέζεται από τη μια μεριά από την ΕΕ και από την άλλη από τις αγορές. Αυτή είναι μια θύελλα που την προκαλούν οι ίδιοι. Οι πολιτικοί και οι ευρωκράτες έχουν αποδεχθεί το ρόλο των ασήμαντων παικτών σε μια οικονομία-καζίνο που έχει τοποθετηθεί πάνω από την πολιτική.
Η βίαιη εκπτώχευση πολύ μεγάλου αριθμού ανθρώπων, η εντατική ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας μέσω της δραστικής μείωσης του δημόσιου τομέα και η ένταση της εξάρτησης από τις ξένες αγορές για την εξυπηρέτηση του χρέους ισοδυναμούν με απώλεια κυριαρχίας που είναι παρόμοια μ’ αυτή ενός κράτους υπό κατοχή, ισοδυναμούν με μια εκτεταμένη αναδιάταξη των εθνικών περιουσιακών στοιχείων προς όφελος του κεφαλαίου και με μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ.
Οι Έλληνες είναι υπερήφανος λαός. Βομβαρδίζονται συνεχώς και αδιαλείπτως από τα ΜΜΕ , την κυβέρνηση και ευεπηρέαστους ακαδημαϊκούς που αποσκοπούν να τους κάνουν να πιστέψουν πως είναι υπεύθυνοι για τις αποτυχίες ενός συστήματος υπέρ του οποίου ουδείς ψήφισε ποτέ. Εδώ στη Βρετανία χρησιμοποιούμε επίσης τη φράση “δεν υπάρχει άλλη λύση”. Όμως πάντα υπάρχει άλλη λύση. Η σημερινή δύσκολη κατάστασή τους θέτει τους Έλληνες στην πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης επίθεσης βασισμένης στις ευρωπαϊκές αρχές της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, που πάντα είχαν μια δόση ρητορείας αλλά τώρα παραβιάζονται σε όλο το εύρος τους. Το ιδανικό θα ήταν η κυβέρνηση να ξεχάσει την ψεύτικη ορθοδοξία που καθιστά την Ελλάδα τόσο κυρίαρχη όσο είναι το Ιράκ και να καλέσει στη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου αντίστασης στη βάρβαρη επίθεση. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να διεγείρει την εθνική υπερηφάνεια και μια αίσθηση αδικίας. Θα μπορούσε να εκτρέψει τον ελληνικό εθνικισμό από την πρόσφατη ακραία, δεξιά, ξενοφοβική παθολογία του προς κάτι πλησιέστερο προς την ελληνική παράδοση: την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η Ισλανδία κάλεσε σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει την αποπληρωμή του χρέους της. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Ελλάδα.
Αυτό είναι απίθανο να συμβεί ωστόσο, επειδή το κυβερνών κόμμα είναι κι αυτό δέσμιο των παλιών πελατειακών σχέσεων και του νεοφιλελευθερισμού. Η απουσία μιας κυβερνητικής αντίδρασης δίνει πιο μεγάλη διάσταση στο ρόλο της Αριστεράς, μιας από τις πιο ισχυρές στην Ευρώπη. Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να κινητοποιήσει το κοινό των Ελλήνων ενάντια σ’ αυτό το τσουνάμι της αντιδημοκρατικής ηλιθιότητας και αδικίας. Οι Έλληνες έχουν δείξει πως ξέρουν να αντιστέκονται, από την κλασική Αντιγόνη μέχρι τον αθηναϊκό Δεκέμβρη του 2008. Ήδη οι αγρότες έχουν μπλοκάρει τους δρόμους που οδηγούν στο βορρά και στη Βουλγαρία, κάνοντας τον Μπαρόζο να απειλεί με νομικά μέτρα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν και έχει προκηρυχθεί γενική απεργία προς το τέλος του τρέχοντος μήνα.
Επίσης, η Αριστερά οφείλει να κινητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Εάν η επίθεση στους Βρετανούς ανθρακωρύχους και στα συνδικάτα τους ήταν το εμβληματικό γεγονός του πρώιμου νεοφιλελευθερισμού, η επίθεση στην Ελλάδα είναι η αρχή της δεύτερης φάσης του. Εάν πέσει η Ελλάδα, οι αγορές, αναμφίβολα, θα επιτεθούν στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και μετά στη Βρετανία, με την ευρωπαϊκή Επιτροπή, σαν άλλο Πόντιο Πιλάτο, να νίπτει τας χείρας της, παίζοντας το ρόλο ενός τραγικού χορού. Το μέλλον της δημοκρατίας και της κοινωνικής Ευρώπης βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση – οι Έλληνες πρέπει να αγωνιστούν για λογαριασμό όλων μας.
(Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου)
Τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα λογαριασμό στο hotmail.gr και μέσα σε αυτόν να συμπεριλάβουν όσους λογαριασμούς e-mail επιθυμούν έχουν πλέον οι Έλληνες χρήστες του διαδικτύου, όπως ανακοίνωσε η Microsoft
Όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση, χάρη στα καινούργια χαρακτηριστικά του hotmail.gr, η διαδικασία μεταφοράς των περιεχομένων από έναν ήδη ενεργό λογαριασμό e-mail, σε ένα μόνο αποθηκευτικό χώρο στο Hotmail είναι ιδιαίτερα γρήγορη και απλή, διευκολύνοντας τη συγκέντρωση και διαχείριση των διαφορετικών λογαριασμών ηλεκτρονικής αλληλογραφίας μέσω ενός τόπου και ενός και μόνο προσωπικού κωδικού.
Μια παροιμία λέει:
"Μην πιστεύεις όσα ακούς και όσα βλέπεις τα μισά"
Διαβάζουμε τα εξής:
ΑΠΟΦΑΣΗ
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΘΕΜΑ: «Τροποποίηση προϋπολογισμού- αποθεματικό 10%»
Έχοντας υπόψη:
1.
Το ν. 2362/95 «περί δημοσίου λογιστικού κλπ».
2.
Το ν. 3813/09 «κύρωση του γενικού προϋπολογισμού του κράτους και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών για το οικονομικό έτος 2010»
3.
Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) το οποίο κατέθεσε η Ελληνική Κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 15 Ιανουαρίου 2010.
Αποφασίζουμε
Μειώνουμε στον εκτελούμενο προϋπολογισμό τις πιστώσεις όλων των φορέων και ειδικών φορέων του τακτικού προϋπολογισμού κατά 10%, εκτός των πιστώσεων του Ε.Φ. 03-100 (Βουλή των Ελλήνων) και των πιστώσεων των υποκατηγοριών:
0100 «Προεδρική χορηγία, βουλευτικές αποζημιώσεις κλπ»,
0200 «Αμοιβές πολιτικών υπαλλήλων»,
0300 «Αμοιβές υπαλλήλων με σχέση εργασίας ΙΔΟΧ και ειδικών κατηγοριών»,
0400 «Αμοιβές στρατιωτικών γενικά, οργάνων ΕΛΑΣ, ΛΣ, ΠΣ και Αγροφυλακής»,
0600 «Συντάξεις δημοσίων λειτουργών»,
6100 «Τόκοι δημοσίου χρέους»,
6200 «Χρεολύσια δημοσίου χρέους»,
6300 «Δαπάνες δημοσίου χρέους»
Αυξάνουμε ισόποσα την πίστωση του ΚΑΕ 5111 «Τακτικό αποθεματικό» του Ε.Φ. 23-200 (Υπουργείο Οικονομικών- Γενικές κρατικές δαπάνες).
Ο Υπουργός Οικονομικών
Γ. Παπακωνσταντίνου
Δείτε το και εδώ: [www.mnec.gr]
Κατεβάστε το και παρακάτω
Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την ανάρτηση του γαλλικά υποτιτλισμένου τρέιλερ της νέας ταινίας του Πολάνσκι, κυκλοφόρησε ένα νέο πιο ολοκληρωμένο κι επιμελώς μονταρισμένο αυθεντικό δίλεπτο που δε μας άφησε περιθώρια: για το «Συγγραφέα-Φάντασμα», μια από τις ταινίες που δείχνει να έχει όλα τα φόντα για να αναδειχθεί ανάμεσα στις καλύτερες της σεζόν, αξίζει μια νέα καταχώρηση.Το να ζει κανείς online σήμερα ίσως να είναι ακόμα πιο εύκολο,φτηνό και ασφαλές από το να ζεί στον 3d κόσμο μας!Τα πάντα μπορούν από το χρήστη του διαδικτύου πλέον να γίνουν άμεσα και γρήγορα με το κλικ ενός ποντικιού.Γρήγορη ενημέρωση το πρωί από τα blogs,δουλειά απο το σπίτι μέχρι το μεσημέρι,μεσημεριανή ανάπαυλα με διαδικτυκά e-book ή τηλεόραση,απογευματινός "καφές" με τους φίλους στη webcam ή "προβληματισμός" στο facebook,βραδυνή "έξοδος" στο pc με μουσική και χορό ή εναλλακτικά ταινία από το utorrent και ύπνος άνετα στη δερμάτινη καρέκλα...Τι θα κάνεις αύριο?Μιά από τα ίδια...Δεν πλήττεις?Μα φυσικά και όχι η ποικιλία είναι μεγάλη...Και δεν σου λείπει ο πραγματικός κόσμος?Εντάξει,ως γνωστόν δεν γίνεται να τα έχει κανείς όλα!Δυστυχώς όλα αυτά τα "όλα" δεν είναι παρά ένα τίποτα στη ζωή μας εντέλει.Αναμφίβολα όλα αυτά μπορούν από έναν νοήμονα άνθρωπο να χρησιμοποιηθούν για να διεκολύνουν τη ζωή του και να μην την καταργήσουν πλήρως.Η επιλογή έγκειται στον κάθε άνθρωπο.Αλλά όλοι μας λίγο ή πολύ σπαταλάμε χρόνο αντί να είμαστε εκεί όπου πραγματικά θέλουμε.Και όχι μόνο αυτό αλλά παράλληλα είμαστε και "χαρούμενοι" για αυτό ενώ εσωτερικά σπαράζουμε..Ίσως όχι,ίσως να είμαι υπερβολικός και επιπόλαιος στα λεγόμενά μου,αλλά ένα γεγονός της εβδομάδας με συγκλόνισε..Δεν θα αναφέρω ονόματα και περιστατικά..Όταν όμως τοποθετείς έναν άνθρωπο στο περιθώριο και εν συνεχεία αφού εκείνος φτάσει στην υπέρτατη απόγνωση του κάνεις groupaki στο facebook για να δείξεις (τί?) τότε σίγουρα δεν είσαι άνθρωπος πραγματικός αλλά διαδικτυακός και ζεις "online"!Δεν φταίει ούτε το facebook ούτε το διαδίκτυο..Με το μαχαίρι κόβεις το ψωμί αλλά κόβεσαι κίολας...Εσύ διαλέγεις!
ΤΖΙΜΗΣ calling
Ένα blog για oλους...Γραψτε ελευθερα τις σκεψεις σας για τη ζωη,το κοσμο,την καθημερινότητα...τα παντα!
Σχολιάστε ελεύθερα, εκθέστε τις απόψεις σας και αν θέλετε να προσθέσετε δικά σας άρθρα, ανεβάστέ τα ως σχόλιο σε κάποιο κείμενο!
Επειδή κάποιοι τα λένε καλύτερα από μας...
«Όταν ήρθαν [οι Ναζί] να πάρουν τους Τσιγγάνους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Η σκηνοθέτιδα Μίρα Ναΐρ ("Ο Γάμος των Μουσώνων") μεταφέρει στον κινηματογράφο την ιστορία της Αμέλια Έρχαρτ, της Αμερικανίδας πιλότου που εξαφανίστηκε το 1937 καθώς πετούσε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, σε μια προσπάθεια να κάνει το γύρο του κόσμου με αεροπλάνο. Τη θρυλική ηρωίδα υποδύεται η βραβευμένη με δύο Όσκαρ Χίλαρι Σουάνκ. Την Σουάνκ πλαισιώνουν οιΓιούαν ΜακΓκρέγκορ ("MoulinRouge") και Ρίτσαρντ Γκιρ ("Chicago"). Το σενάριο υπογράφει ο Ρόναλντ Μπας, σεναριογράφος του "RainMan", ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει ως πηγές τις πιο γνωστές βιογραφίες της Έρχαρτ.Έμεινε στην ιστορία ως η πρώτη γυναίκα πιλότος που πέταξε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Έγινε η αγαπημένη γυναίκα της Αμερικής- η θρυλική "θεά του φωτός", γνωστή για το ατρόμητο χάρισμά της. Η πίστη της στο φλερτ με τον κίνδυνο δεν άλλαξε ποτέ. Αποτέλεσε έμπνευση για τους ανθρώπους παντού, από την Πρώτη Κυρία Ελέανορ Ρούσβελτ μέχρι τους άντρες που τη διεκδίκησαν: τον σύζυγό της, διαφημιστή Τζορτζ Πούτναμ και τον φίλο και εραστή της, πιλότο Τζιν Βιντάλ.

Οι "Επικίνδυνες Μαγειρικές" του Αντρέα Στάϊκου, από το 1998 που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ, έχουν κάνει με επιτυχία το γύρο του κόσμου, αφού έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες, ενώ έχουν διακριθεί και ως θεατρικό έργο στην Αθήνα, στο Παρίσι από την "Comedie Francaise", καθώς και στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Τώρα μεταφέρονται και στη μεγάλη οθόνη από τον Βασίλη Τσελεμέγκο, με λαμπρό καστ πρωταγωνιστών: Γιώργο Χωραφά, Κων/νο Μαρκουλάκη και Κάτια Ζυγούλη!
Ο Δαμοκλής (Γιώργος Χωραφάς) είναι διάσημος chef, με διεθνή σταδιοδρομία, ένας εστέτ της μαγειρικής και των λεπτών γεύσεων. Ιδιοκτήτης του πιο gourmet εστιατορίου της Αθήνας. Ο Δημήτρης ( Κων/νος Μαρκουλάκης) είναι ναυτικός και μάγειρας σε ποντοπόρα πλοία. Νέος και ορμητικός, η σχέση του με το φαγητό είναι περισσότερο καθημερινή και προσγειωμένη. Κοινό αντικείμενο του πόθου τους η πανέμορφη και απαιτητική Νανά (Κάτια Ζυγούλη), μοντέλο που ποζάρει στην Σχολή Καλών Τεχνών, μια γυναίκα-μυστήριο με πολλές παράλληλες "ζωές". Αγαπάει να δοκιμάζει σε μικρές δόσεις τις πιο αισθησιακές γεύσεις.
Ένα ερωτικό τρίγωνο, που εκφράζεται μέσα από την τέχνη της μαγειρικής. Η ερωτικήδιάθεση κορυφώνεται με συνταγές και υλικά που διεγείρουν πρώτα τον ουρανίσκο. Όμηροι του έρωτά τους για την Νανά, οι δύο άντρες ανταγωνίζονται σε δύο πεδία μάχης: του έρωτα και της μαγειρικής. Tο παιχνίδι όμως ορίζει η όμορφη γυναίκα, που "μοιράζει" την τράπουλα, την ανακατεύει, μέχρι που στο τέλος, με ένα τρικ αποφασίζει να την "εξαφανίσει".

The needs are enormous and the world needs the put all efforts on increasing rescue operations and to provide medical assistance as well as food and water. The world can and must do more.
Now focus must be on the short-term needs but also on the long-term. Haiti will need a lot of help to rebuild the country. Let’s not forget about the people of Haiti just because the news will move on…
It is sad to be aware of the fact that if Haiti wouldn’t have been one of the poorest countries with huge problems of corruption, lack of infrastructure, bad medical facilities, no capacity of rescue teams etcetera the situation wouldn’t be as horrible as it is today and more life’s could be saved. Help would have been faster and able to reached more people.
We can’t do anything about earthquakes but we can do a lot about poverty, infrastructure and rescue operations. The world’s capacity of human rescue operations is to small and should be developed and put under the UN. The UN is lacking capacity and resources to act fast and efficient. The latest years we have experienced several natural catastrophes, like the Tsunami’s, and unfortunate we will se more. The world needs to give the UN the role that is needed and the resources it deserves.
- IUSY calls for a development and coordination of international rescue operations within the UN.
- IUSY call all countries to pay their memberships fees and debts to the UN so the UN can fulfil its role.
- IUSY call all countries to fulfil their commitments to the UN Millennium Development Goals.
- IUSY call all countries and especially the SI member organisations that are in government to make it a political priority and reality to pay at least 0,7% of GDP to development aid.
The current tragedy in Haiti reminds us all of the continuously tragedy of poverty.
We encourage all to show their support to the people of Haiti. Give a direct support through SOLIDAR’s Solidarity fund for Haiti:
Solidarity with Haiti
In order to respond to this horrifying tragedy, the IUSY supports Solidar’s initiative of an Haiti emergency fund and calls all institutional partners and individuals to take part to this effort.
To help Haiti with a contribution in this moment of desperate need please make a Bank Transfer to:
SOLIDAR HAITI IBAN : BE53 7310 0861 1753 BIC : KREDBEBB Account Owner : SOLIDAR Bank KBC Arenberg Horta - Branch 3728
Ο καθένας με ένα iPhone (ή γενικά ένα smartphone), σε κάποια φαση, έρχεται αντιμέτωπος με το πρόβλημα του συγχρονισμού του ταχυδρομείου, των επαφών και του ημερολογίου του (όλα δηλαδή τα συστατικά στοιχεία του αυτοματισμού γραφείου). Υπάρχουν σήμερα διάφοροι τρόποι και πακέτα λογισμικού (είτε εμπορικά είτε ελεύθερα) που υπόσχονται το συγχρονισμό μεταξύ υπολογιστών ή υπολογιστών/smartphones. Κάθε επιλογή έχει τα υπέρ και τα κατά της, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, και μέχρι σήμερα, δεν έχω εντοπίσει ένα λογισμικό όλα-σε-ένα που να μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις συμβατότητας συγχρονισμού σε κάθε πλατφόρμα.
Μια δυνατότητα αντιμετώπισης του προβλήματος συγχρονισμού προσφέρεται μέσω του google.Εάν κάποιος έχει λογαριασμό google μπορεί να έχει email (gmail), ένα ημερολόγιο και επαφές (μεταξύ άλλων). Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της τεχνολογίας είναι ότι είναι online (δηλ. πάντα και παντού προσβάσιμη), εύχρηστη και χωρίς χρεώσεις! Αυτό σημαίνει ότιοτιδήποτε κάνει κανείς στο λογαριασμό του γίνεται online και όλα είναιπροσβάσιμα από οπουδήποτε στον κόσμο χωρίς τη χρήση ειδικευμένουλογισμικού ή λειτουργικού συστήματος, παρά μόνο ενός οποιουδήποτεweb browser.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Το Gmail είναι μια τυπική υπηρεσία webmail που προσφέρει σημαντικάεπιπρόσθετα χαρακτηριστικά. Αρχικά προσφέρει πρόσβαση τύπουPOP και IMAP, που σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να κατεβάσει τα μηνύματα στον υπολογιστή του μέσω τυπικού λογισμικού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Συμπληρωματικά, παρέχεται η επιλογή προώθησης των μηνυμάτων σε άλλο λογαριασμό. Αυτό που είναι επίσης πολύ σημαντικό είναι ότι μπορεί κανείς να συλλάβει μηνύματα από άλλεςυπηρεσίες ταχυδρομείου, όπως το yahoo, όπως περιγράφεται σε άλλη εγγραφή στο blog.
Ημερολόγιο
Ένα χρήσιμο εργαλείο που παρέχει το google είναι το ημερολόγιο. Παρέχεταιστην πραγματικότητα ένα σύνολο ημερολογίων για κάθε λογαριασμό, κάτιπου σημαίνει ότι μπορεί κανείς να δημιουργήσει πολλαπλά ανεξάρτηταθεματικά ημερολόγια τα οποία παρουσιάζονται ταυτόχρονα, γεγονόςπου κάνει πολύ ευκολότερη τη διαχείριση του χρόνου.Εκτός της δημιουργίας ημερολογίων μπορεί κανείς να ενσωματώσειστα δικά του, ημερολόγια που είναι ελεύθερα προσβάσιμα(όπως τα ημερολόγια της πρόβλεψης καιρού και των φάσεων της σελήνης). Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό είναι ότι το ημερολόγιο του googleμπορεί να ενσωματωθεί σε οποιαδήποτε προσωπική ιστοσελίδα.Ένα παράδειγμα χρήσης: Ας φανταστούμε την περίπτωση ενός καθηγητή ο οποίος διδάσκει διάφορα μαθήματα. Ο καθηγητήςέχει τη δυνατότητα δημιουργία ενός ημερολογίου για κάθεμάθημα και μπορεί να το παρουσιάσει στην ιστοσελίδα του αντίστοιχουμαθήματος παρέχοντας στους μαθητές/σπουδαστές/φοιτητές τουτο πρόγραμμα διδασκαλίας, συναντήσεων εργασίας, παρουσίασηςεργασιών, κοκ, και όλα αυτά με μια πολύ απλή διαδικασία. Τέλος πάντων, αυτό το χαρακτηριστικό είναι ιδιαίτερα σημαντικόαλλά δεν είναι στην πραγματικότητα σχετικό με την παρούσα εγγραφήοπότε και πρέπει να σταματήσω εδώ...
Επαφές
Οι επαφές που παρέχει το google συμπληρώνει το σύνολο των βασικών εργαλείων οργάνωσης γραφείου. Είναι ένα εύχρηστο εργαλείο με πολλέςδυνατότητες εισαγωγής και εξαγωγής από και σε διάφορους τύπους επαφών.
OK, τώρα που έχουμε τα εργαλεία ας δούμε πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμεγια την οργάνωση και συγχρονισμό στο iPhone.
Η διαδικασία είναι εύκολη και είναι η εξής:
Αυτό ήταν!
Εάν έχουμε ενεργή τη λειτουργία "push" τότε ο συγχρονισμός γίνεται αυτόματα,διαφορετικά γίνεται όταν συνδεόμαστε στο δίκτυο ή ανοίγουμε το αντίστοιχο πρόγραμμαή γίνεται συγχρονισμός κατά τακτά διαστήματα που ρυθμίζουμε (fetch).
Τι έχουμε τώρα; Έχουμε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο το οποίο είναι κοινό στο iPhone και σε οποιοδήποτε υπολογιστή έχουμε πρόσβαση. Πολλαπλά ημερολόγια αλλά και επαφές που μπορούμε να ενημερώνουμε από παντού. Με τον τρόπο αυτό δε χρειάζεται πλέον σύνδεση του iPhone στον υπολογιστή για συγχρονισμό αφού τα πάντα συγχρονίζονται από μόνα τους. Το γραφείο μας γίνεται το ίδιο το google!!!
Απολαύστε...

cd /System/Library/PrivateFrameworks/CoreTelephony.framework/Support
chown root:wheel CommCenter
chmod 755 CommCenter
(προσοχή: το σύστημα είναι ευαίσθητο σε κεφαλαία-πεζά)
Ο φάκελος που βρίσκεται το Carrier Bundle.bundle
Τα περιεχόμενα του Carrier Bundle.bundle
Τα περιεχόμενα του carrier.plist μετά την εισαγωγή της νέας εγγραφής
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας εξωγήινος. Όχι πράσινος όπως όλοι νομίζουν και δεν είχε ανθρωπόμορφη εικόνα όπως όλοι νομίζουν. Ήταν σαν τη σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. Μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης και κατέβηκε χαμηλά ... χαμηλά.
Άγγιξε τα πουλιά, άγγιξε τη γη, άγγιξε τη θάλασσα και τους ανθρώπους. Το χρώμα του άλλαζε κάθε φορά που άγγιζε κάτι. Ο εξωγήινος άγγιξε πολλά όντα έμψυχα και άψυχα, άγγιξε κτίρια, σπίτια, εργοστάσια. Άγγιξε το νερό, τον πάγο. Γύρισε όλο τον κόσμο, γνώρισε όλη τη Γη. Η ουρά του γέμισε από χρωματιστές αναμνήσεις. Γνώρισε τη χαρά και τη λύπη των ανθρώπων, την ελευθερία των πουλιών και την ασφυξία των δέντρων. Έκλαψε και χάρηκε ταυτόχρονα.
Σκέφτηκε να φύγει, να γυρίσει στην ελευθερία του ουρανού. Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχουν περιορισμοί. Εκεί που θα είναι ελεύθερος κι ανέμελος.
Ο εξωγήινος, όμως, έμεινε κοντά μας, γιατί βρήκε κάτι που δεν υπήρχε σε κανέναν πλανήτη, σε κανένα αστέρι, πουθενά στο διάστημα. Βρήκε την αγάπη και την ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων. Βρήκε το χρώμα που δεν θα μπορούσε να βρει σε κανένα μέρος ακόμη και πέρα από το άπειρο ...
The end
Δέκα χρόνια έκλεισε ο Ρεμύ στο να τσατίζει τους πάντες σε 5 λεπτά. Το παρακάτω video είναι ένα μοντάζ από σκηνές από διάφορες φάρσες του τα τελευταία δέκα χρόνια και το έφτιαξε ένας οπαδός του.
Για όσους δεν ξέρετε τον Rémi Gaillard, είναι ο πιο διάσημος φαρσέρ του κόσμου, με δεκάδες φάρσες σε ανυποψίαστους πολίτες που τις γυρνάει σε video και τις ανεβάζει στην σελίδα του. Κάποιες είναι απλά πανέξυπνες και πολύ αστείες (κάποιες όχι)
Περισσότερα στην σελίδα του nimportequi.com
![]() |
Copyright © 2008 Xanthi Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 12.03.2010 06:00:36 |
