Χαρακτηριστικά σιωπηλή όλη τη μέρα, επέστρεφα σπίτι από έναν ακόμα καφε. Μπόλικη βαβούρα, ενοχλητική συγκέντρωση κάπνας, δίωρος συνεχής πονοκέφαλος....."τράβα σπίτι σου", ψιθύριζε από τακτ η εσωτερική φωνούλα.
Μια μίρλα με χτυπούσε με την ομπρέλα της ανελέητα μέχρι να μπω στο δεύτερο λεωφορείο, διάολε!...κι ενώ περίμενα πως η μέρα θα τελείωνε όσο βουβά ειχε ξεκινήσει, συνέβη το αναπάντεχο και την έχρισε αυτόματα ως μια Κυριακή διαφορετική από όλες τις άλλες, περασμένες και μη.
Πλησιάζοντας στον Βαρδάρη, οι πόρτες ανοίγουν σαν αυλαία και στη σκηνή του λεωφορείου- κινητού γαβ γαβ κέντρου, αναλαμβάνουμε γάμους και δεξιώσεις- βγαίνει το πρώτο όνομα τρεκλίζοντας ελαφρώς. Ντυμένος και στυλιζάρισμενος, από την κορφή ως τα νύχια σύμφωνα με την τελευταία λέξη της μόδας (του δρόμου), ευχαριστεί τον κόσμο για την προσέλευση και ζητά μια θέση (στις καρδιές μας) από την πρώτη παρέα νεαρών που ανταποκρίνεται αγόγγυστα.
Θρονιάζέται σαν βασιλιάς (της νύχτας), αφήνει το σκήπτρο, την κορώνα και τις ρετσίνες του κάπου στα παρασκήνια και δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει το γλέντι. "Πάμε μανέστρο!",αναφωνεί και με το πάτημα ενός κουμπιού το λεωφορείο-20 και 1 νύχτες προς τον εύοσμο, κατακλύζεται από τους ήχους βραχνιασμένης, ηχογραφημένης προ δεκαετιών, ποντιακής λύρας!!
Η παρέα του πρώτου καθίσματος πίστας, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσπαθεί να λικνιστεί στο ρυθμό του παραδοσιακού μπιτ αλλά.......αυτά δεν τα μαθαίνεις στο facebook....Οι θαμώνες που βρίσκονται δίπλα του, τον κοιτάζουν μουδιασμένοι ενώ αυτός επιβεβαιώνει τακτικά τον μανέστρο ανάμεσα σε άλλες ευχές διατυπωμένες σε μεθυσμένα ποντιακά. Στο βάθος του μαγαζιού ο κόσμος εκφράζεται πιο ελεύθερα. Άλλοι κουνούν αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους, μάλλον θεωρούσαν πως με 0.50e εισητηρίο θα απολάμβαναν τουλάχιστον Πλούταρχο, ποιός ξέρει; Ορισμένοι χαζογελάνε, ίσως μπερδέυτηκαν , σκόπευαν να ανέβουν στον όχημα ΙΚΕΑ 2-απόψε ο τελικός ανάδειξης του καλύτερου κωμικού της περιφερείας!!, ανταυτού κατέληξαν εδώ κι ακόμα δεν το έχουν πάρει χαμπάρι πως πάνε δυτικά.
Τι να πει κανείς αυτή τη βουβή, μοναδική Κυριακή!...Όσο για μένα...σκέφτηκα χαμογελώντας πως το αστέρι της βραδιάς τα έχει κάπως χαμένα. "Δεν θα είχε και κάποιον να τον βοηθήσει να τα βρει", σιγοντάρισε η φωνούλα προτού αποχωρήσω αθόρυβα.
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Τι είναι τα καρναβάλια αλήθεια;Η πρώτη μου επαφή ήταν οι σχολικοί αποκριάτικοι χοροί. Πριγκιποπούλες, σερίφηδες, παλιάτσοι και κανένας εμπνευσμένος λαχανόκηπος διαγωνίζονταν για το καλύτερο μασκάρεμα. Τα λάτιν και τα ποπ κομμάτια είχαν την τιμητική τους. Η πρώτη φορά που ψιλιάστηκα πως υπάρχει νόημα πίσω από τον θεσμό αυτό, ήταν όταν άκουσα τα παραδοσιακά αθυρόστομα, φαλλοτράγουδα. Ας είναι καλά η αεικίνητη Δόμνα Σαμίου που όργωσε την Ελλάδα και μας τα παρουσίασε όσο πιο αυθεντικά γινόταν.Το πρώτο τρελό ξεφάντωμα ήρθε όταν πέρασα στην Ξάνθη. Δεν περιγράφεται το ξεσάλωμα, η μαλακία, ο χορός. Πρώτο έτος κιόλας, δεν θέλεις και πολλά για να περάσεις καλά. Τώρα που ο ενθουσιασμός του πρωτοετούς έχει ξεφτύσει-τα έχει φτύσει εντελώς το βλέπω λίγο αλλιώς. Με ενοχλεί η βαβούρα και η έξαλλη αγέλη που φτάνει στην κάθε Ξάνθη για να "διασκεδάσει" όπως δεν έχει τα κότσια να κάνει στην πόλη του. Βλέπω και την υποκρισία των αρχών που οργανώνουν ντεμεκ πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά στην ουσία κάνουν τις πλάτες στους καταστηματάρχες και μου ανάβουν τα λαμπάκια. Σωστό χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνομαι! Φοβάμαι και την απληστία τους που φουσκώνει σαν σπυρί στο μέτωπο, όλο και περισσότερο καθώς τρίβουν τα χέρια τους. Φουσκώνει αδιάκοπα μέχρι να σκάσει την ώρα που θα τα σκάσουμε κι εμείς στο μπαρ, στο ξενοδοχείο, στην ταβέρνα, στα εποχιακά κτλ κτλ. Τιμές τρελές με καπέλα απίστευτα σαν κι αυτά που φοράμε κι εμέις οι μασκαράδες. Μεταξύ μας ότι κι αν πιστεύουμε, ντυθήκαμε πορτοφόλια. Ότι και να λες γλυκέ μου παλιάτσε, πορτοφόλι είσαι. Κι εσύ μικρή μου ινδιάνα, πορτοφολάκι είσαι ντυμένη κι ας μην το ξέρεις. Ή μπορεί να το ξέρεις γιατί το συντηρείς. Το γουστάρεις να διασκεδάζεις πληρώνοντας. Να σου βάζουν χέρι και να πετάς το σκαλπ σου από την χαρά!Σιχάθηκα ακόμα και το κέφι μου να γίνεται προϊόν, μα τω Δία! Φέτος λέω να μην αφήσω να τριτώσει το κακό. Θα ακούω στο τέρμα μουσική στο Mp3 για να αποφύγω τα λατιν και δε θα επιτρέψω σε κανένα να μου προσφέρει την ίδια κονσέρβα διασκέδαση. Παίρνω το μενίρ μου και πάω να τα σπάσω σε άλλο οχυρό. 
]]>
Εδώ και μια βδομάδα συνειδητά φορούσα μια μασκά. Μακάρι να ήταν σουπερ ενυδατική μάσκα ομορφιάς αλλά που...Άλλη ήταν και καθόλου ενυδατική, διάολε!Την φόρεσα συνειδητά, ήταν επιλογή μου για να τα βγάλω πέρα χωρίς κόντρες και σαματά. Έγινα αμίλητη, ακούνητη, στρατιωτάκι ένα, δύο, τρία ΣΤΟΠ! Πασαλείφθηκα με φούμο, σκάλωσα μερικά κλαδάκια πάνω μου και κρύφτηκα στον εαυτό μου, γιατί όταν οι ορμόνες μου επιτίθενται, έχω καταλάβει πως καλό είναι να περνάω στην άμυνα. Με αυτήν την τακτική, περιορίζω τις παράπλευρες απώλειες και δεν διαπράττω εγκλήματα για τα οποία μετά θα μετανιώσω πικρά. Αν είσαι γένους θηλυκού, ξέρεις πολύ καλά γιατί πράγμα μιλάω. Αν είσαι αρσενικό, και μάλιστα από αυτά που θεωρούν την ευαισθησία, αδυναμία που τους ρουφάει τον ανδρισμό και μειώνει το μήκος του ανδρόμετρου τους, να ξέρεις πως δεν θα αναφερθώ σε ιστορίες από τον στρατό.Για μια τακτική φάση της ζωής μου, θα μιλήσω. Για μερικές μέρες πριν από τις δύσκολες του κάθε μήνα, που αυτή τη φορά αποδείχτηκαν πιο δύσκολες από άλλοτε. Μεταξύ μας, τα μέλη της γυναικείας φυλής, αποδίδουμε αυτή τη συναισθηματική διαταραχή και τις κυκλοθυμικές μεταπτώσεις, την μινι κατάθλιψη, στο λεγόμενο προεμμηνοριακό σύνδρομο. Δεν ξέρω αν υπάρχει επιστημονική αλήθεια σε αυτό, μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο δεν απέδωσε όσο περίμενα, αλλά τουλάχιστον είναι μια βάση για να συνεννοηθούμε.Πως ξέρω ότι έρχεται; Ξυπνάω απόλυτα γκρινιάρα, απαισιόδοξη, μελαγχολική, κλαψιάρα, ερριστική...με λίγα λόγια κομμάτια χωρίς προφανή λόγο. Ο καλύτερος τρόπος που έχω βρει για να το διαχειριστώ είναι1. να μιλήσω σε άτομα που το έχουν ζήσει. Μόνο αυτά μπορούν να το καταλάβουν.2. να μπλοκάρω το μυαλό κάνοντας πράγματα που δεν απαιτούν την πλήρη, συνεχή λειτουργία του. Ύπνος, τρέξιμο, διάβασμα ευχάριστου βιβλίου, ας πούμε.3. να φορέσω τη μάσκα μου, αν τα πράγματα φτάσουν σε οριακό σημείο.Όταν μασκαρεύομαι, γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος. Μια σιωπηλή, εσωστρεφής προσωπικότητα που δεν διαδρά με το περιβάλλον, γιατί αν το κάνει είναι ικανή για τον Γ παγκόσμιο. Μπορώ να δημιουργήσω ένα απέραντο ναρκοπέδιο σε όποιον προσπαθεί να με πλησιάσει, παρ΄ όλο που αυτό το άτομο δε θα φέρεται διαφορετικά απ' ότι συνήθως. Κι επειδή το πρόβλημα είναι δικό μου, γκρινιάζω μέσα μου και το μόνο που μπορώ να κάνω για τους γύρω μου, είναι να τους επιβεβαιώσω πως δεν έχω κάτι μαζί τους, δεν φταίνε σε τίποτα και πως είναι πράγματι καλύτερο για όλους να μη μου μιλάνε και πολύ σε αυτή τη φάση...Είμαι καλύτερα τώρα (αφού χθες πλάνταξα στο κλάμα για κανένα τρίωρο, χωρίς λόγο και δυστυχώς μπροστά στον φίλο μου, που για πρώτη φορά με έβλεπε έτσι. Σου ζητάω συγνώμη, ελπίζω να με καταλάβεις λίγο). Για να μην γκρινιάζω μόνο στον εαυτό μου και να βγάλω ότι έχω μέσα μου, κάνω αυτό το post, που μοιάζει σαν την καλαμιά, στην ιστορία του βασιλιά με τα γαϊδουρινά αυτιά.
]]>