Είναι ευκολότερο να ξαπλώσει κανείς αναπαυτικά στα γαλήνια συννεφάκια του ονείρου και να περιμένει το ελπιδοφόρο αύριο, από το να ανοίξει τα μάτια του και να αποδεχτεί ότι ζει σε μια χρεοκοπημένη οικονομικά και πολιτικά χώρα. Είναι προφανές ότι όσο περισσότεροι συνειδητοποιούμε ότι η χώρα χρεοκόπησε τόσο μεγαλύτερο κίνδυνο αντιμετωπίζει το σύστημα εξουσίας, το οποίο δίνει αγώνα για να μην ξυπνήσουμε.

Το να βυθιστεί κανείς στο λήθαργο μιας εικονικής πραγματικότητας που σπονσονάρει ο μηχανισμός εξουσίας (κυβέρνηση, media) είναι μια «λύση» η οποία κρατά ελάχιστα, όσο ένα όνειρο. Όμως, ακόμα και οι βαθειά κοιμισμένοι κάποια στιγμή ξυπνούν και έρχονται αντιμέτωποι με την αλήθεια. Η αλήθεια, σε αντίθεση με την εικονική πραγματικότητα, είναι σταθερή και επίμονη. Δεν μπορεί να την αλλάξει κανένας μηχανισμός χειραγώγησης, κανένα όνειρο, κανένα παραμύθι.

Το «όνειρο» στης ισχυρής Ελλάδας κατέρρευσε με τον οδυνηρό τρόπο που βιώνουμε όλοι μας. Με τις ενοχές (όλοι φταίμε) την ελπίδα (πάμε καλά) και την πίστη (η καλύτερη δυνατή κυβέρνηση) το σύστημα εξουσίας επιχειρεί να μας κλείσει—απαθείς παρατηρητές- στο νέο απαραίτητο για την επιβίωσή του, παραμύθι. Όμως, όπως είπαμε, η πραγματικότητα είναι σήμερα ενοχλητικά επίμονη και την αντιλαμβανόμαστε όλοι κάθε φορά που πρέπει να ανοίξουμε το πορτοφόλι μας.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα χειρότερα έχουν περάσει. Η αλήθεια, δυστυχώς, είναι ότι τα χειρότερα μόλις και ξεκινούν. Για να το αντιληφθεί αυτό κανείς, θα πρέπει να είναι προσεκτικός και εκπαιδευμένος αναγνώστης ειδήσεων που κατά κανόνα παίζουν στα ψιλά.

Κοιτώντας κανείς τους αριθμούς (χρέος, έσοδα, έξοδα) αντιλαμβάνεται ότι η άγρια φοροεπιδρομή (κοινωνική αλληλεγγύη τη βάπτισε ο πρωθυπουργός) δεν έχει κανένα (το παραμικρό!!!) αποτέλεσμα στην προσπάθεια αντιμετώπισης του χρέους. Με άλλα λόγια και πέρα από την ηθική αξιολόγηση (δίκαια, άδικα) των μέτρων που έχουν ληφθεί, η αφαίμαξη των εργαζομένων δεν είναι αρκετή για να καλύψει το χρέος, ούτε μέσα σε 50 χρόνια!

Η πραγματικότητα, λοιπόν, είναι εδώ μπροστά μας, και μπορούμε να τη δούμε αν αποφύγουμε τις προτεινόμενες από τα δελτία των 8 ονειρώξεις: Η χώρα είναι χρεοκοπημένη. Κρατιέται στη ζωή με τεχνητές αναπνοές (πακέτο στήριξης) για όσο διάστημα κυλούν οι τελευταίες σταγόνες αίματος της ελληνικής οικονομίας και δροσίζουν τα πάντα διψασμένα χείλη των διεθνών και ντόπιων (πάνω από το 1/3 του ελληνικού κρατικού χρέους βρίσκεται σε Ελληνες—τράπεζες και ιδιώτες- ομολογιούχους) τοκογλύφων. Ολοι αυτοί, κρατούν τη χώρα ημιθανή μαζεύοντας το χρήμα (περικοπές) των εργαζομένων και κυρίως προετοιμάζοντας τις διαδικασίες για τη μεγάλη αρπαχτή που ακολουθεί πάντα τις χρεοκοπίες: Τη διανομή της περιουσίας.

Συμπέρασμα: Από την αρχή του χρόνου ζούμε μια πρωτοφανή διαδικασία η οποία εξελίσσεται κανονικά, απρόσκοπτα και χωρίς την παραμικρή αντίδραση από τον κόσμο της εργασίας, παρά την επίθεση που δέχεται. Στόχος αυτής της διαδικασίας, είναι η μακροχρόνια υποθήκευση κάθε πλουτοπαραγωγικού πόρου της χώρας, έτσι ώστε οι πιστωτές να διατηρήσουν τον έλεγχο της οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου. Η ανοχή των εργαζομένων στο ξεπούλημα, προφανώς οφείλεται στην πετυχημένη—προς το παρόν—διαδικασία ύπνωσης στην οποία το «σύστημα» τους έχει υποβάλλει.

Ο πρωθυπουργός, με αφορμή την ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα ταξιδέψει στις ΗΠΑ και σύμφωνα με τους μέχρι τώρα προγραμματισμούς θα παραμένει εκεί (Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον) τουλάχιστον για οκτώ μέρες. Ο σκοπός αυτής της μακράς διάρκειας επίσκεψης στην αμερικανική μητρόπολη μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: Αναδιάρθρωση του χρέους.

Σύμφωνα με πληροφορίες (από ανθρώπους των αγορών) οι αποφάσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους έχουν ληφθεί. Η μάχη που γίνεται έχει να κάνει με το ποιος θα αναλάβει τη διαδικασία. Με πιο απλά λόγια, ποιοι θα έχουν το πάνω χέρι στην αποτίμηση και κυρίως στη διανομή των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας που συνεπάγεται η αναδιάρθρωση.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους μιας χώρας γίνεται πάντοτε υπέρ των πιστωτών της. Αυτοί θα αποδεχτούν μια περικοπή (κούρεμα) της αξίας των ελληνικών κρατικών ομολόγων που κατέχουν και τα οποία είναι αδύνατον από τα πράγματα να ξεπληρωθούν στο ακέραιο. Ωστόσο, η περικοπή που θα συμφωνηθεί θα γίνει με υψηλότατο αντάλλαγμα. Δηλαδή με την εξασφάλιση του (μακροχρόνιου) ελέγχου των εσόδων και την αξιοποίηση των πόρων του ελληνικού κράτους.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η διαδικασία της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και η δημιουργία του μηχανισμού για την υλοποίησή της, αποτελεί πεδίο άγριας σύγκρουσης μεταξύ οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων αφού έχει να κάνει με τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι και αυτή η επιλογή έχει ήδη γίνει και μάλιστα εδώ και καιρό. Από πριν ακόμη ο Γ. Παπανδρέου θριαμβεύσει στις εκλογές του περασμένου Νοέμβρη. Η αμερικανική κουλτούρα του πρωθυπουργού τον κάνει να νιώθει περισσότερο οικεία και ασφαλής με το αμερικανικό —και όχι το γερμανικό- πατρονάρισμα.

Πηγή

• Τέσσερις μήνες μετά το Πακέτο Διάσωσης των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, δεν ξέρουμε ποιό είναι το… χρέος της Ελλάδας. Αυτό προκύπτει από δηλώσεις του επικεφαλής της Eurostat, Walter Radermacher

• Μπαίνουν στην Ελλάδα και παραδίδονται στις αρχές
• Η Τουρκία αρνείται πεισματικά την επιστροφή τους

• Στις 2/10/1923 η τουρκική κυβέρνηση περιόρισε τα αστικά δικαιώματα των Ελλήνων αποκλείοντας τους από την πολιτική ζωή και τις δημόσιες υπηρεσίες και εξαναγκάζοντας ξένες εταιρείες να αντικαταστήσουν μεγάλο αριθμό Ελλήνων με Τούρκους (Παράβαση άρθρου 39 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Τον Οκτώβριο του 1923 συνελήφθησαν και απελάθησαν 64 Έλληνες πρόκριτοι της Τενέδου (Παράβαση άρθρου 38 Συνθήκης της Λωζάννης)
• -Οι κλάσεις 1923-25 της Ίμβρου μεταφέρθηκαν στην Μ.Ασία (Παράβαση άρθρου 14 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Το 1926 με τον Αστικό Κώδικα επιβλήθηκε υποχρεωτικά ο πολιτικός γάμος στην ελληνική μειονότητα (Παράβαση άρθρου 42 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Με τον νόμο 2007/1932 απαγορεύτηκε η εξάσκηση 32 επαγγελμάτων στους Έλληνες (Παράβαση άρθρου 39 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Με τον νόμο 1934 υποχρεώθηκαν οι ομογενείς να τουρκοποιήσουν τα επώνυμα τους (Παράβαση άρθρου 42 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Με τον νόμο 2782/1936 απαγορεύθηκε στα μειονοτικά ιδρύματα να αποκτούν πρόσθετα ακίνητα με αγορές ή διαθήκες (Παράβαση άρθρου 42 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Από το σχολικό έτος 1936-37 υποχρεωτικά όλα τα μαθήματα στα ελληνικά σχολεία διδάσκονταν στα τουρκικά (Παράβαση άρθρου 41 Συνθήκης της Λωζάννης)

• Τον Μάϊο του 1942 η Τουρκία επιστράτευσε 20 κλάσεις μή μουσουλμάνων με σκοπό την εξόντωση τους με την μέθοδο των ταγμάτων εργασίας.Η πτώση του Στάλινγκραντ και η γερμανική υποχώρηση τους έσωσε γιατί η Τουρκία αντελήφθη ότι άλλαξε η φορά του πολέμου και τους απέλυσε (Παράβαση άρθρου 39 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Επιβλήθηκε ειδική εξοντωτική φορολογία (Varlik Vergesi) με τον νόμο 11/11/1942 στους μή μουσουλμάνους,χωρίς να υπάρχει δικαίωμα εφέσεως (Παράβαση άρθρου 39 Συνθήκης της Λωζάννης)

• Με τον νόμο 5404/1949 η διαχείρηση των μειονοτικών ιδρυμάτων υπάγεται στην Γενική Διεύθυνση Βακουφίων και έτσι έχασαν την αυτοτέλειά τους. (Παράβαση άρθρου 40 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Ομάδα Τούρκων χωρίς αφορμή στις 28/8/1955 κατέστρεψε τους Ναούς Παναγίας Νεοχωρίου και Ταξιαρχών Στενής,μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας που αδρανούσε (Παράβαση άρθρου 38 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Την νύκτα 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου 1955, ο τουρκικός όχλος με την ανοχή και καθοδήγηση των Αρχών προέβη σε πρωτοφανείς ωμότητες και εγκληματικές πράξεις κατά της ελληνικής μειονότητας με συνέπεια την δολοφονία 15 Ελλήνων,τον βασανισμό αλλων εκατοντάδων ,την πυρπόληση 29 εκκλησιών και την λεηλασία άλλων 46,την λεηλασία 3.000 ελληνικών οικιών και 4.368 καταστημάτων,την βεβήλωση νεκροταφείων και οστεοφυλακίων,την καταστροφή τάφων πατριαρχών (Παραβίαση στοιχειώδους ανθρωπισμού και παράβαση άρθρων 38 και 42 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Την διάλυση τον Απρίλιο του 1958 της Ελληνικής Ένωσεως,κατάσχεση των περουσιακών της στοιχείων και κατάληψη της έδρας της (Παράβαση άρθρων 38 και 40 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Την αναίτια απέλαση 67 προκρίτων της ελληνικής μειονότητας απο το 1957 μέχρι το 1959 (Παράβαση άρθρου 38 Συνθήκης της Λωζάννης)

• Απαγόρευση στους ομογενείς μαθητές να χρησιμοποιούν την ελληνική γλώσσα ακόμα και στα διαλείμματα (Παράβαση άρθρων 38,39,41 Συνθήκης της Λωζάννης)
• Απαγόρευση πρωινής προσευχής στα ελληνικά σχολεία (Παράβαση άρθρων 40,43)
• Από τον Μάρτιο του 1964 οι τουρκικές αρχές άρχισαν μαζικές απελάσεις Ελλήνων της Πόλης (περίπου 30.000). Η αστυνομία κατέσχεσε τα υπαρχοντά τους και τους απέλασε αυθημερόν (Παράβαση άρθρου 39)
• Με τον νόμο 5681/10.4.1964 τίθεται απαγόρευση λειτουργίας του Πατριαρχικού Τυπογραφείου που λειτουργούσε από το 1627 (Παράβαση άρθρου 40)
• Τον Μάϊο του 1964 τίθεται απαλλοτροίωση 8.000 στρεμμάτων καλλιεργήσιμων εδαφών στην πεδιάδα Σχοινουδίου της Ίμβρου για να γίνουν ανοικτές αγροτικές φυλακές με αποζημίωση 1 τουρκικής λίρας ανά m2 (Παράβαση άρθρου 14) και αυτά δεν καταβλήθησαν.
• Τον Ιούνιο του 1964 παύθηκαν 3 διευθυντές λυκείων και 41 διδάσκαλοι (Παράβαση άρθρου 41)
• Τον Σεπτέμβριο του 1964 απαγορεύθηκε η διακίνηση ελληνικών βιβλίων και εγκυκλοπαιδειών στα σχολεία της μειονότητας (Παράβαση άρθρου 38)
• Απαγόρευση λειτουργίας θεολογικών σχολών (Παράβαση άρθρου 38,41)
• Με τον νόμο 6980/15.10.1964 τίθεται απαγόρευση του διορισμού στα ελληνικά σχολεία ομογενών αποφοίτων ελληνικών παιδαγωγικών ακαδημιών και της Θεολογικής Σχολής Χάλκης (Παράβαση άρθρου 41)
• Υποχρέωση των μαθητών της μειονότητας να λένε το πρωί «Είμαι Τούρκος και ευτυχής που γεννήθηκα Τούρκος», (Παράβαση άρθρων 38,43)
• Δήμευση των ελληνικών μειονοτικών σχολείων στην Ίμβρο.Το ημιγυμνάσιο μετατράπηκε σε οικοτροφείο για σπουδαστές από την Τουρκία (Παράβαση άρθρων 14,40,41)
• Με την απόφαση 6/3801 της 2/11/1964 του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου απαγορεύθηκαν στους ομογενείς οι δικαιοπραξίες και η αγορά ακινήτων (Παράβαση άρθρων 38, 39)

• Το 1966 άρχισαν νέες απαλλοτροιώσεις στην Ίμβρο για την δημιουργία κρατικού αγροκτήματος. Μέχρι το 1968 είχαν απαλλοτροιωθεί 27.354 στρέμματα αντί ευτελούς τιμήματος (Παράβαση άρθρων 14,38,39)
• Ενεργοποιήθηκε εποικισμός της Ίμβρου από 3.000 Τούρκους, ανεγέρθηκαν οικισμοί και παραχωρήθηκε καλλιεργήσιμη γη στους εποίκους.

• Έχει δικαίωμα η Τουρκία, εφόσον η κατάσταση είναι γενική και μονόπλευρη, να αποποιηθεί τις ευθύνες της και να αποφύγει τις υποχρεώσεις της;
• Έχει το δικαίωμα να μην αποδέχεται το καθεστώς προστασίας για άλλες μειονότητες πέραν της ελληνικής;

• Διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσο η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας ενδιαφέρεται -πέραν της παραπολιτικής χροιάς- για τον ανασχηματισμό αυτόν καθεαυτόν..

• Aπό τον Δρ. Νίκο Κρεμμύδα

• “Ενας Γερμανός, ονόματι Λίντερ, συνεργαζόταν μέ τήν Καραγιάννη καί είχαν καταφέρει νά σώσουν πολλούς πατριώτες. Τόν Λίντερ τόν τουφέκισαν τά ΕΣ-ΕΣ, τό Γενάρη του '44. Αλλος Γερμανός, ο Μάρκοβιτς τής έδωσε τά σχέδια του αεροδρομίου στό Τατόϊ. Η Λέλα έστειλε τά σχέδια στό Κάϊρο, και η RAF κατέστρεψε τό αεροδρόμιο. Η Λέλα, συνεχίζοντας τή δράση της, στρατολόγησε μία δακτυλογράφο του Γερμανικού Ναυαρχείου καί από πληροφορίες της, έστελνε τά ακριβή δρομολόγια των νηοπομπών στούς Συμμάχους, οι οποίοι τίς περίμεναν καί τίς κατεβύθιζαν“
• "Η Λέλα τουφεκίστηκε ένα μήνα πρίν τήν απελευθέρωση. Είχε συλληφθεί, αυτή μέ τέσσερα από τά παιδιά της, από τήν κατάθεση του συνεργάτη της Ριζόπουλου. Τήν ανάκριση τήν ανέλαβε ο αιμοβόρος Γερμανός ανακριτής Μπαίκε. Οταν ο Ριζόπουλος επανέλαβε τίς κατηγορίες μπροστά της αυτή τόν έφτυσε. Οταν ο Μπέκε τήν κτύπησε του ανταπέδωσε τό κτύπημα, όταν τήν απείλησε ότι θά σκοτώσει τά παιδιά της, του απάντησε ότι δέν είναι δικά της τά παιδιά, αλλά παιδιά της Ελλάδος".

Μια σημαντική εξέλιξη, που δεν είναι δυνατόν να παραμείνει όμως χωρίς παρενέργειες από τους επαγγελματίες δημοσιογράφους, εκδότες και καναλάρχες στην Ελλάδα

Αυτό είναι ένα ιστορικό βήμα, διότι ως γνωστό, το AP δεν υπήρξε και τόσο φιλικό προς τις διάφορες εναλλακτικές πηγές ειδήσεων.

Αυτή η αναγνώριση των blogs ως «πηγή» από ένα από τα μεγαλύτερα πρακτορεία ειδήσεων στον κόσμο, είναι μια σημαντική νίκη και θα οδηγήσει σίγουρα στο να μας πάρουν και τα άλλα Μέσα στα σοβαρά. Έτσι θα έχουμε ένα μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ειδησεογραφική κάλυψη και στην κοινή γνώμη, ώστε να προκύψει μια διόρθωση στην υφιστάμενη μονόπλευρη ειδησεογραφία.

Η ανακοίνωση αυτή σημαίνει, ότι θα τύχει αναγνώρισης η προσπάθεια των blogger να τροφοδοτούν την κοινή γνώμη με πάντα νέα και επίκαιρα θέματα, τα οποία θα έμεναν αλλιώς άγνωστα.

Το AP ανακοίνωσε, ότι οι ειδήσεις που προέρχονται από τα blogs θα παραθέτονται με την ακριβή αναφορά της πηγής.

Μια σημαντική βέβαια εξέλιξη, η οποία δεν θα παραμείνει όμως όπως είναι φυσικό χωρίς «παρενέργειες»… Μια από αυτές είναι, να αντιδράσουν σίγουρα τα μεγάλα τραστ των ΜΜΕ και να προσπαθήσουν είτε να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τα ποιο «έγκριτα» από τα υπάρχοντα blog, ή να προωθήσουν (μέσω των πολιτικών ιπποκόμων τους) νέες νομικές ρυθμίσεις. Κανείς δεν νομίζω να υπάρχει, που να φαντάζεται, πως θα αφεθεί ανεξέλεγκτη η δημόσια πληροφόρηση. Αυτό θα ανέτρεπε εντελώς τα σχέδια της Νέας Τάξης.

Άρα, ας προσγειωθούμε και ας αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτήν την άνευ προηγουμένου ελεύθερη διακίνηση ιδεών, όσο καιρό είναι αυτό ακόμη δυνατό.

Πηγή

• Μήπως θα έπρεπε να γίνει μία έρευνα ευρωπαίων παραγόντων για πιθανές σχέσεις τους (ακόμη και ερωτικές...) με την Τουρκία;
• Το θέμα της υπαλληλοποίησης ενός πρώην Επιτρόπου της Ε.Ε. δεν είναι μόνο ηθικό, αλλά κυρίως θέμα αντικειμενικής παρέμβασης των Ευρωπαϊκών οργάνων σε υποθέσεις κρατών μελών με χώρες εκτός της Ευρώπης
• Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να κάνει έρευνα σε βάθος για όλες τις υποθέσεις τις οποίες χειρίστηκε ο Φερχόιγκεν, αφού ουσιαστικά τίθεται θέμα πιθανών "χορηγειών" που μπορεί να δέχτηκε από την πλευρά της Τουρκίας
• Στο πνεύμα Φερχόιγκεν και ο Μπαρόζο!!!
  

• Με πολλά κενά απαντάει το υπουργείο Παιδείας για την εκπαίδευση των μουσουλμάνων στην Θράκη
• Ανοίγει η "κερκόπορτα" για την ίδρυση τουρκικού Πανεπιστημίου στην Κομοτηνή
• Δεν αντιμετωπίζει προβλήματα, αλλά ρίχνει "κάτω από το χαλάκι" τα τεράστια λάθη της η κυρία Διαμαντοπούλου
  
• Διατηρείται η εκπαιδευτική ανισότητα εις βάρος των χριστιανών μαθητών

Από κατά υπέρ των κολεγίων
Μέσα από αυτό το ασαφές νομοσχέδιο, η υπουργός επιθυμεί να μοριοδοτούνται οι απόφοιτοι ΙΕΚ και Κολεγίων, προκειμένου να συνεχίζουν τις σπουδές τους σε ΤΕΙ και ΑΕΙ. Δηλαδή από τις κινητοποιήσεις εναντίον των Κολεγίων φθάσαμε όχι απλώς στην αναγνώρισή τους, αλλά και στην πριμοδότηση των αποφοίτων τους για την εισαγωγή τους σε ΤΕΙ και ΑΕΙ. Αν μάλιστα λάβουμε υπ' όψη μας ότι τα πιο σοβαρά ΙΕΚ είναι τα ιδιωτικά, τότε έχουμε την περίεργη «σοσιαλιστική» επιβράβευση των ιδιωτών επιχειρηματιών της εκπαίδευσης. Στην ουσία όμως υπάρχει και μια μεγάλη αλήθεια.
Οι Έλληνες επιχειρηματίες, ακόμα και όταν δεν ήταν αναγνωρισμένα τα πτυχία των Κολεγίων, προτιμούσαν την πρόσληψη αποφοίτων τους περισσότερο από την πρόσληψη αποφοίτων αντιστοίχων, κυρίως, ΤΕΙ και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με υψηλότερη αμοιβή. Αυτό σημαίνει ότι οι σπουδαστές των Κολεγίων έχουν αποκτήσει μεγαλύτερες ικανότητες από τις σπουδές τους. Αυτό φάνηκε και φέτος από τις προτιμήσεις των υποψηφίων. Παρά την κατάργηση της βάσης του 10, ιδιαίτερα σε ορισμένα τμήματα, ή δεν υπάρχουν καθόλου σπουδαστές ή υπάρχουν κενές θέσεις. Η προτίμηση των υποψηφίων προς τα Κολέγια έχει δύο σκέλη. Το ένα είναι η καλύτερη ποιότητα σπουδών και η δυνατότητα μεταπτυχιακών σε ξένα πανεπιστήμια ή στα ίδια με αναγνώριση του ξένου πανεπιστημίου. Το δεύτερο είναι οικονομικό. Ένας σπουδαστής που έχει πετύχει σε περιφερειακό ΤΕΙ ή ΑΕΙ χρειάζεται τα ίδια χρήματα, όσα και τα δίδακτρα ενός Κολεγίου και μένει σπίτι του. Αν μάλιστα υπολογίσουμε ότι, εάν αποφασίσει εξ αρχής την φοίτησή του σε ένα Κολέγιο, γλυτώνει και τα έξοδα φροντιστηρίου, αφού δεν χρειάζονται εξετάσεις για την εισαγωγή τους.

Επαγγελματικός προσανατολισμός και σπουδές
Η μέχρι τώρα προτίμηση αποφοίτων Κολεγίων στις προσλήψεις, σημαίνει ότι τα Κολέγια προετοιμάζουν αποφοίτους σε ειδικότητες που έχει ανάγκη η αγορά εργασίας. Η αλήθεια είναι ότι δειλά κάποιοι υπουργοί θέλησαν να συνδέσουν τις σπουδές με τον επαγγελματικό προσανατολισμό. Συνάντησαν όμως τη σφοδρή αντίδραση των συνδικαλιστών φοιτητών, κυρίως της αριστεράς. Έτσι συνεχίζουμε να έχουμε τον μεγαλύτερο, αναλογικά, αριθμό γιατρών, πολιτικών μηχανικών και δικηγόρων. Συνεχίζουμε να βγάζουμε αποφοίτους από σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων, όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις κλείνουν η μία πίσω από την άλλη ή μετακομίζουν σε άλλες χώρες με μικρότερο φορολογικό συντελεστή και χαμηλότερους μισθούς και κόστος παραγωγής. Με δεδομένο ότι τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών την αποτελούν γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί και δικηγόροι, φθάσαμε στο σημείο να απαιτείται παρουσία δικηγόρου ακόμα και στον περίπατό μας, ενώ οι υπόγειες διαδρομές συναλλαγής από συναδελφική αλληλεγγύη δίνουν και παίρνουν. Από την άλλη δεν έχουν συνδεθεί τα διάφορα περιφερειακά ΤΕΙ και ΑΕΙ με τις αναπτυξιακές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχουν σε κάθε ΤΕΙ τμήματα Γεωπονίας.
Αν εξαιρέσουμε την Κρήτη, κανένα άλλο ΤΕΙ δεν έχει εκπονήσει προγράμματα βελτίωσης και ανάπτυξης της τοπικής γεωργίας. Από την άλλη όμως δεν έχουμε και από τους τοπικούς άρχοντες παραγγελία προς τα ΤΕΙ για την εκπόνηση αναλόγων προγραμμάτων. Όλοι τους επιθυμούν την πρόκληση εντυπώσεων, ξοδεύουν χρήματα σε άχρηστα έργα βιτρίνας ή προσκαλούν αμφιβόλου ποιότητας καλλιτεχνικά σχήματα. Και όμως η συνεργασία αυτή μπορεί να είχε αποδώσει καρπούς και να είχε αναπτύξει τις τοπικές κοινωνίες. Αλλά και οι πολιτικοί, ιδρύοντας τα περιφερειακά ΤΕΙ και ΑΕΙ, δεν είχαν στο μυαλό τους κάτι τέτοιο. Τους ενδιέφερε περισσότερο η επιδερμική οικονομική ανάπτυξη από τον αριθμό των σπουδαστών και το βόλεμα κάποιων δικών μας σε καθηγητικές έδρες.

Από την Εθνική Παιδεία στη δια Βίου Αμάθεια
Κανείς υπουργός μέχρι σήμερα δεν έχει ασχοληθεί με την πραγματική εκπαίδευση. Η εκπαίδευση ξεκινά από το Νηπιαγωγείο, συνεχίζει στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο καιστο Λύκειο και καταλήγει στα ΤΕΙ & ΑΕΙ. Αν εξαιρέσουμε την κατάργηση διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών, την μερική επαναφορά τους και το θεσμό του ολοήμερου σχολείου, που όμως τείνει να καταργηθεί στην πράξη, μόνο ο θεσμός του σχολικού τροχονόμου υπάρχει. Πρωτοβάθμια και Μέση Εκπαίδευση έχουν αφεθεί στο έλεος των συνδικαλιστών δασκάλων και καθηγητών.
Έτσι φθάσαμε στην εκπλήρωση του οράματος της Άννας Διαμαντοπούλου και πέρα από αυτό. Δεν θα γίνουν δεύτερη επίσημη γλώσσα τα αγγλικά, αλλά πρώτη. Αυτό θα συμβεί με την εφαρμογή της διδασκαλίας της ξένης γλώσσας από την Α' Δημοτικού. Η διδασκαλία της ξένης γλώσσας πρέπει να αρχίζει αφού ο μικρός μαθητής έχει εδραιώσει τη γνώση της μητρικής του, πράγμα αδύνατο σε ένα πρωτάκι. Αποτέλεσμα θα είναι η γλωσσική σύγχυση, που θα αποκλείσει καλή γνώση μιας γλώσσας. Αυτό το ζούμε τόσο στα παιδιά των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας, όσο και στα παιδιά των Ελλήνων μεταναστών. Αλλά υποκρύπτεται και μεγαλύτερος κίνδυνος.
Είναι φυσικό τα παιδιά να τα προσελκύσει η εκμάθηση μιας γλώσσας με λιγότερους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες, όπως είναι τα αγγλικά. Αν όμως λογαριάσουμε και το βομβαρδισμό με τους αγγλικούς όρους μέσα από τις διαφημίσεις, τον προφορικό λόγο αλλά και τη χρήση τους από τους φωστήρες των ΜΜΕ, τότε δεν χρειάζεται πολλή φαιά ουσία για να κατανοήσουμε ότι τα αγγλικά θα γίνουν η κύρια γλώσσα των μικρών μαθητών. Τότε θα μας είναι αδιάφορο το πόσοι θα μπαίνουν στα ΤΕΙ & ΑΕΙ, αφού μόνον της ελληνικής Παιδείας δεν θα μετέχουν. Η απάλειψη του προσδιορισμού Εθνική από τον τίτλο του υπουργείου Παιδείας, δεν φαίνεται να είναι και τόσο αθώα.

Πηγή

• Έκρηξη αγανάκτησης και τσουνάμι αντιδράσεων έχει προκαλέσει σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα η προωθούμενη εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, μέσω της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης με αυτόν του πετρελαίου κίνησης
• Υπενθυμίζουμε πως ο χειμώνας στη Βόρεια Ελλάδα δεν έχει καμία (σχεδόν) σχέση με τον χειμώνα στο νότο της χώρας
  

Ένα μήνα μετά την παρουσίαση του μνημονίου 2 ή αλλιώς του «επικαιροποιημένου» μνημονίου, η ΓΣΕΕ – ενόψει και της ΔΕΘ βεβαίως βεβαίως - σε πολυσέλιδη επιστολή της προς τους υπουργούς Οικονομίας και (προ ανασχηματισμού) Εργασίας παρουσιάζει τις διαπιστώσεις της για τον κοινωνικά άδικο χαρακτήρα των προβλέψεων του μνημονίου και την ουσιαστική κατάργηση της αυτονομίας του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων.

Στην 11σέλιδη επιστολή με τίτλο «Κοινωνικά άδικες και ασύμβατες με το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις οι προβλέψεις του Επικαιροποιημένου Μνημονίου Συνεννόησης της 6ης-8-2010 ’’για την ενίσχυση του θεσμού της αγοράς εργασίας» σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι: «Το σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων δεν ευθύνεται για τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας». Μήπως όμως αυτή η διαπίστωση ήρθε λίγο αργά, τώρα που τα πάντα έχουν τελειώσει καθώς όπως διαπιστώνει και το «επικαιροποιημένο»: «Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί»; Αλλά τι νόημα έχει να διασωθεί το σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων αν είναι να γίνονται δεκτές στην ουσία οι απαιτήσεις των εργοδοτών με ολίγη επικοινωνιακή διαχείριση για τα μάτια των εργαζομένων; Δεν έβλεπε η ΓΣΕΕ που οδηγείται το πράγμα όταν δυο μήνες πριν υπέγραφε τη συγκεκριμένη Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, του πληθωρισμού καλπάζοντος;

Με δραματική καθυστέρηση τώρα διαπιστώνει «βίαιη κρατική παρέμβαση στο σύστημα των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, ουσιώδη μείωση της διαπραγματευτικής δύναμης και περαιτέρω αποδυνάμωση των μαζικών συνδικαλιστικών οργανώσεων».

Κι επιπλέον διαπιστώνεται «ανατροπή της ιεράρχησης των ΣΣΕ μέσω της δυνατότητας απόκλισης των όρων τους, η κατάργηση κατώτατων ορίων προστασίας, η προώθηση ευέλικτων μορφών απασχόλησης, η διευκόλυνση των απολύσεων, η αποδυνάμωση της προστασίας του μισθού και της αποζημίωσης».

Και πως «στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα μέτρα που προαναγγέλλονται με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, όπως η κατίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών ΣΣΕ, όταν είναι δυσμενέστερες, η κατάργηση της επέκτασης της εφαρμογής των ΣΣΕ, η αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων μέσω αλλαγών στο σύστημα διαιτησίας, η δυνατότητα μείωσης του ήδη μειωμένου ποσοστού υπερωριακής αμοιβής μέσω ΣΣΕ, η ευελιξία στο ωράριο εργασίας, η παρατεταμένη δοκιμαστική περίοδος εργασίας, η προώθηση της μερικής απασχόλησης και της "ενοικιαζόμενης" εργασίας μέσω προσωρινής απασχόλησης κ.λπ.».

Όμως, μετά από όλα τα παραπάνω που, παρά το θεσμικό ύφος των διατυπώσεων, εμφανώς περιγράφουν την πλήρη απορρύθμιση της εργασίας και την μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δουλοπάροικους, μόνο γέλιο προκαλεί η «αυστηρή» προειδοποίηση του προεδρείου της οργάνωσης: «Καλούμε την κυβέρνηση να μην διανοηθεί να εφαρμόσει αυτό που περιγράφεται στο επικαιροποιημένο μνημόνιο (σ.σ. σιγά τα αίματα) ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών. Αυτό πέραν του αντισυνταγματικού χαρακτήρα οδηγεί την εργασία σε ζούγκλα και προκαλεί αναπόφευκτες εργατικές συγκρούσεις». «Απαιτούμε», λέει η ΓΣΕΕ, «από την κυβέρνηση να εφαρμόσει ένα νέο μείγμα οικονομικής πολιτικής που θα υπερβαίνει δυναμικά το μνημόνιο, θα εξασφαλίζει ανάπτυξη, απασχόληση και κοινωνική δικαιοσύνη».

Διαπιστώσεις για νήπια κι αιτήματα για θεοσεβούμενες κυρίες («δώσε Θεέ μου φώτιση στον πρωθυπουργό να υπερβεί το μνημόνιο και να συναισθανθεί το μέγεθος των αντισυνταγματικών αμαρτιών του») από μια υποτίθεται κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση η οποία το προηγούμενο διάστημα κήρυξε γενικές απεργίες κι οργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις... Δεν είχαν φαίνεται καταλάβει οι άνθρωποι το λόγο, τους παρέσυρε το κύμα της οργής. Κι αφού δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο 1, διάβασαν το μνημόνιο 2 κι έπεσαν απ’ τα σύννεφα! Σαν αθώα παρθένα παρασύρθηκε η ΓΣΕΕ... Τώρα, προσευχή και νηστεία να φύγει το κακό μνημόνιο...

Πηγή

• Τη συνένωση και τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων, περιλαμβανομένων των Πομάκων και των Αθιγγάνων, έτσι ώστε να αποκτήσουν τουρκική εθνική συνείδηση και να θεωρήσουν την Τουρκία «μητέρα πατρίδα» τους.
• Την αναγνώριση, της μιας αυτής μειονότητας ως «τουρκικής».
• Την «αναβάθμιση» της μειονότητας σε «κοινότητα» (ήδη η Άγκυρα και οι εδώ πράκτορες της μιλούν για “τουρκική κοινότητα”), και χωρίς αμφιβολία, την περαιτέρω τεχνητή προαγωγή της.

Κατά τα λοιπά, η νέα κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη, θα συνεχίσει το έργο της. Για την ακρίβεια θα συνεχίσει να εκτελεί κατά γράμμα τις οδηγίες και τις εντολές των εποπτών, Αμερικανών και Ευρωπαίων. Δεν είναι μυστικό, το έχει ομολογήσει και ο πρωθυπουργός: Η χώρα είναι υπό περιορισμένη κυριαρχία. Με άλλα λόγια και η κυβέρνηση είναι απλός εντολοδόχος των πιστωτών, από τον πρωθυπουργό μέχρι και τον τελευταίο υφυπουργό.

Υπό αυτήν την έννοια, το θαύμα του ανασχηματισμού που θα δώσει νέα πνοή στην μεγάλη προσπάθεια της κυβέρνησης να σώσει τη χώρα από την χρεοκοπία, δεν μπορεί να το πιστέψει σήμερα ούτε ο ευσεβέστερος οπαδός του κυβερνώντος κόμματος. Όλοι γνωρίζουν πια, ποιος και πως κυβερνά αυτόν τον τόπο: Το μνημόνιο, το ΔΝΤ, οι εντεταλμένοι ξένοι σύμβουλοι του πρωθυπουργού και πάει λέγοντας. Μαζί και από κοντά μ’ αυτούς και ο γερμανικός έλεγχος (ευρωπαϊκή (γερμανική) οικονομική διακυβέρνηση) που επέβαλλε τελικά το Βερολίνο. Η ανασχηματισμένη νέα πολυπληθής κυβέρνηση (49 μαζί με τον πρωθυπουργό), η πολυπληθέστερη της τελευταίας 20ετίας, συνεχίζει την «καλή δουλειά» της οποίας τα αποτελέσματα βιώνουν ήδη οι εργαζόμενοι (και οι άνεργοι) της χώρας.

Όμως, αναρωτιέται κανείς, γιατί χρειάζονται πενήντα άνθρωποι, υπουργοί, αναπληρωτές και υφυπουργοί για να διαλύσουν τη χώρα; Δε γίνεται με λιγότερους η δουλειά; Ή μήπως, τελικά αυτό είναι ένα «θαύμα»; Πέραν των δυνατοτήτων του μαθητευόμενου μάγου που μας «κυβερνά» αυτήν την περίοδο;

Πηγή

• Τελικά φαίνεται ότι το αυτονόητο δεν είναι για όλους αυτονόητο. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, σε σοβαρές σελίδες και πηγές ενημέρωσης, να εξηγηθεί για ποιο λόγο το Μνημόνιο δεν ήταν ούτε «αναπόφευκτο» ούτε «αναγκαίο κακό» (έκφραση Μπουτάρη), πολλοί σοβαροί άνθρωποι υιοθετούν σχεδόν αβασάνιστα τη θέση «μα τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε;».

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν τον Οκτώβριο του 2009 ανέλαβε η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου, κανένας δεν μιλούσε για «χρεοκοπία» της Ελλάδος. Βέβαια, η Τράπεζα της Ελλάδος και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιούσαν ότι το έλλειμμα πήγαινε να ξεφύγει σε ποσοστά της τάξης του 10%, όμως είχαν ήδη ληφθεί κάποια μέτρα φορολογικού χαρακτήρα, ενώ και ο απερχόμενος πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, είχε υπογραμμίσει την ανάγκη λήψης «σκληρών» μέτρων (που τώρα πια βέβαια μοιάζουν με χάδι, σε σύγκριση με τα όσα επέβαλε τελικά η κυβέρνηση Παπανδρέου) για να μην ξεφύγει το έλλειμμα (πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα κλπ.).

Ξαφνικά, λίγες μέρες μόλις μετά τις εκλογές, είδαμε το νέο πρωθυπουργό, Παπανδρέου, να μιλάει για οικονομία «στα πρόθυρα της χρεοκοπίας», για «οικονομία στην εντατική», για ασφαλιστικά ταμεία υπό κατάρρευση, ενώ υπουργοί του έμειναν στην ιστορία για εκφράσεις του τύπου «δεν υπάρχει σάλιο», «Τιτανικός» κλπ. Ταυτόχρονα, ανακοινωνόταν ένα παραφουσκωμένο έλλειμμα ύψους 12,7%, καρπός πολιτικής απόφασης και υπερδιπλάσιο από το στόχο-εκτίμηση που είχε θέσει η προηγούμενη κυβέρνηση στο 6%. Όλα αυτά, παράλληλα με μια πρωθυπουργική ρητορική, που μιλούσε, εκ του μη όντος τότε, για μειωμένη εθνική κυριαρχία, δήθεν λόγω των οικονομικών συνθηκών.

Στην αρχή οι αγορές δεν αντέδρασαν. Λίγες εβδομάδες, ωστόσο, μετά την έναρξη της πρωθυπουργικής ρητορικής, ήρθε πρώτα ο οίκος Fitch (ο πλέον αναξιόπιστος και διαπλεκόμενος, σύμφωνα με την τραπεζική πιάτσα), να υποβαθμίσει την ελληνική οικονομία, επίσης, σε εκείνη την φάση, εκ του μη όντος. Με την υποβάθμιση εκείνη, η Ελλάδα τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας. Το spread άρχισε να ανεβαίνει και σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο που συζητούσαν το (απίθανο, τότε) ενδεχόμενο χρεωκοπίας της Ελλάδας.

Εντωμεταξύ ο νέος πρωθυπουργός συνέχισε να οργιάζει στο εξωτερικό, καταγγέλλοντας τους Έλληνες σαν συλλήβδην φοροφυγάδες, κλέφτες και λωποδύτες, καλλιεργώντας εντέχνως κλισέ που σε κάποιο βαθμό ήδη προϋπήρχαν. Αυτός βέβαια, θα τα έστρωνε όλα.

Η Ευρώπη από την πλευρά της, βλέποντας τη νέα κυβέρνηση «αποφασισμένη να εφαρμόσει το προεκλογικό της πρόγραμμα» άρχισε να κάνει τις πρώτες κρούσεις σχετικά με την ανάγκη λήψης μέτρων μείωσης του ελλείμματος. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε αόριστα στην Ευρώπη ότι θα λάβει μέτρα, αλλά, αντί για μέτρα, είδαμε τον ΓΑΠ να λέει «τα βρήκαμε τα λεφτά» (που «υπήρχαν») και θα έκανε τελικά την περιβόητη αναδιανομή εισοδήματος που με τόση ένταση είχε υποσχεθεί προεκλογικά.

Όλοι νομίζαμε τότε ότι η κυβέρνηση δεν είχε αίσθηση της πραγματικότητας και ότι δεν ήξερε τι έκαμνε, αλλά τελικά εμείς ήμασταν αυτοί που δεν είχαμε αίσθηση της πραγματικότητας, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.

Μπήκε ο Ιανουάριος και το πράγμα με το ελληνικό έλλειμμα σοβάρευε όλο και περισσότερο. Η Ευρώπη ζήτησε επιτακτικά Πρόγραμμα Σταθερότητας και η κυβέρνηση εμφάνισε ένα πρόγραμμα ανάξιο λόγου, γεμάτο αοριστολογίες για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής.

Άρχισε τότε να τίθεται στα σοβαρά το ερώτημα του αν η Ελλάδα θα μπορεί να δανείζεται στο μέλλον.

Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο, ο ΟΔΔΗΧ ήλθε σε προσυνεννόηση με ορισμένες μεγάλες τράπεζες που όρισε αναδόχους και εξέδωσε στις 25 Ιανουαρίου 2010 5ετή ομόλογα, μεγάλο μέρος των οποίων είχε συμφωνηθεί να καλύψουν οι τράπεζες-ανάδοχοι. Η κίνηση αυτή βοήθησε να ξεκινήσει καλά η δημοπρασία και, όταν είδαν οι αγορές ότι αγοράζονται τα ομόλογα, έσπευσαν όλοι να πάρουν ελληνικά ομόλογα! Κι εκεί που η κυβέρνηση ζητούσε 3 με 5 δις, της προσφέρθηκαν 25. Από αυτά πήρε τελικά τα 8.

Όσοι παρακολουθούσαμε την κατάσταση, πήραμε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Η χώρα δεν θα χρεοκοπούσε, μπορούσε, ακόμη, να δανειστεί χωρίς πρόβλημα.

Λογαριάζαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Μέτρα η κυβέρνηση δεν έπαιρνε. Έφτασε στο σημείο ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να τους λέει από το βήμα της Βουλής «ξεκολλήστε και πάρτε μέτρα»! Το spread συνέχιζε να ανεβαίνει.

Κάποια στιγμή ήρθε η 3η Μαρτίου 2010 και ο ΓΑΠ πήρε τελικά κάποια όντως σκληρά μέτρα (πολύ σκληρότερα από αυτά που είχε «υποσχεθεί» ο Καραμανλής), μειώνοντας δώρα και επιδόματα στους μισθούς. Ο κόσμος σοκαρίστηκε, αλλά τουλάχιστον το spread άρχιζε να πέφτει. Αμέσως μετά τα μέτρα έπεσε στις 287 μονάδες και προβλεπόταν στις 250-280 μονάδες για το επόμενο χρονικό διάστημα. Με επιμονή και σωστή διαχείριση, είναι βέβαιο ότι, σταδιακά, θα έπεφτε κι άλλο.

Ο ΓΑΠ όμως δεν μπορούσε να περιμένει να πέσει! Ήθελε «διεθνή στήριξη». Ξεκίνησε έναν μεγάαααλο και ένδοξο γύρο («σώζει την Ελλάδα) σε Ευρώπες και Αμερικές ζητώντας «στήριξη». «Στήριξη» για ποιο πράγμα. Διαλαλούσε στα πέρατα της οικουμένης ότι «δεν χρειάζεται χρήματα» και θέλει μόνον «στήριξη». Μα αφού το spread πέφτει άνθρωπέ μου, χάρη στα μέτρα που εσύ πήρες, τι άλλο θέλεις τώρα ως «στήριξη»; Μια χαρά τα καταφέρνεις μόνος σου.

Όταν όμως εκλιπαρείς για «στήριξη» είναι σαν να λες έμμεσα σε όλους, ότι δεν τα βγάζεις πέρα χωρίς να σε στηρίξουν. Κάπου εκεί το spread άρχισε να ανεβαίνει. Ήρθε και η φαιδρή ιστορία με την Κίνα και πήρε οριστικά την ανηφόρα.

Εκεί λοιπόν που παρακαλούσε για «στήριξη» και «πιστόλι πάνω στο τραπέζι» που «δεν το χρειαζόμαστε» αλλά «θέλουμε να υπάρχει», λήφθηκε με εκβιασμούς και πιέσεις η απόφαση της 25ης Μαρτίου από την Ευρώπη για «στήριξη» της Ελλάδας, για την περίπτωση που δεν θα μπορεί πια να δανείζεται από τις αγορές.

Κι αυτή η απόφαση δεν του άρεσε όμως τελικά του ΓΑΠ και άρχισε να θέλει να την τροποποιήσει. Όταν εξαιτίας αυτής της στάσης το spread άρχισε να παίρνει και πάλι την ανηφόρα, αμέσως μετά το Πάσχα, η κυβέρνηση άρχισε να ψάχνει για «βαθύ λαρύγγι», προσπαθώντας να πείσει τους ιθαγενείς ότι φταίει κάποιος άλλος και όχι ο ίδιος ο Παπανδρέου.

Και τότε φτάνει η 7 Απριλίου. Η ημέρα στην οποία η Τράπεζα της Ελλάδος απαγόρευσε, έμμεσα, το short selling, τοποθετώντας την κερδοσκοπική προθεσμία σε μία ημέρα, αντί για τρεις που ήταν επίσημα και δέκα που ήταν ανεπίσημα, μέχρι τότε: Το σκάνδαλο Τ+10 μόλις είχε αποκαλυφθεί ευρύτερα! Πολλοί το ήξεραν ήδη από τότε που συνέβαινε.

Ήταν όμως πια αργά. Στις 23 Απριλίου και αφού το spread είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο, ο ΓΑΠ ανακοίνωνε την υπαγωγή της Ελλάδας στο «μηχανισμό στήριξης» με ρομαντικό background το λιμάνι του Καστελλόριζου.

Τι συμπέρασμα βγαίνει από όλα αυτά; Ήταν πράγματι «αναπόφευκτο» το μνημόνιο;

1) Τουλάχιστον μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2010, η Ελλάδα δανειζόταν χωρίς κανένα πρόβλημα. Ο ΓΑΠ επαίρεται γιατί βρήκε 110 δις και «έσωσε τη χώρα» (λέμε τώρα…), ενώ σε μία μόνον δημοπρασία, της 25ης Ιανουαρίου 2010, τής είχαν προσφερθεί 25 δις χωρίς τους εξοντωτικούς όρους του μνημονίου.

2) Η καταστροφή της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας ήταν μεθοδευμένη, συστηματική και σκόπιμη, από την πλευρά της κυβέρνησης. Η πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι αυτό συνέβαινε ήταν το σκάνδαλο T+10. όμως η προϋπάρχουσα κυβερνητική στόχευση για υπαγωγή στο ΔΝΤ ομολογήθηκε ανοιχτά από τον Υφυπουργό Οικονομικών Σαχινίδη («πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου και μετά»).

3) Δεν ήταν όμως δυνατόν να υπαχθούμε στο ΔΝΤ, εφόσον μπορούσαμε να δανειζόμαστε από τις αγορές. Συνεπώς, ήταν «αναγκαίο» να καταστραφεί πρώτα η ελληνική πιστοληπτική ικανότητα (εκεί αποσκοπούσε το σκάνδαλο Τ+10 και όλη η καταστροφολογική ρητορική) και μετά να ζητηθεί η υπαγωγή στο ΔΝΤ.

Σωστά λοιπόν χαρακτήρισε ο Στάθης τη συγκεκριμένη ενέργεια ως «εσχάτη προδοσία». Όχι μόνον δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά ήταν, αντιθέτως, σκόπιμη.

Απομένει να απαντηθεί ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα: Πώς, στο καλό, τόσος πολύς κόσμος δεν βλέπει αυτά τα προφανή και έχει πεισθεί ότι το Μνημόνιο ήταν «αναγκαίο κακό»;

Η απάντηση είναι πολύπλοκη. Εδώ θα παρατεθούν δύο μόνον σύντομες σκέψεις:

α) Έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο η έντονη τάση συμπλεγματικής αυτοϋποτίμησης που έχει ο σύγχρονος Έλληνας. Δεν συνειδητοποίησε ότι το να δανείζουν οι αγορές μια χώρα είναι κάτι το φυσιολογικό και δεν είναι δα και τόσο μεγάλη υπόθεση. Εδώ, π.χ., το Ιράκ και η Ουκρανία μπορούν, σήμερα, και δανείζονται, η μία κατεστραμμένη από τον πόλεμο και η άλλη μια εξαθλιωμένη χώρα της πρώην ΕΣΣΔ που κάθε χειμώνα αναρωτιόμαστε αν θα έχει να πληρώσει για το φυσικό της αέριο. Γιατί να μην μπορεί να δανειστεί η Ελλάδα;

β) Τεράστιο ρόλο έπαιξε η απόλυτη απουσία της ΝΔ το κρίσιμο χρονικό διάστημα Οκτωβρίου-Νοεμβρίου. Όσον καιρό ο ΓΑΠ έχτιζε τα επικοινωνιακά θεμέλια της εγκληματικής πολιτικής του πάνω στη συκοφάντηση της προηγούμενης κυβέρνησης και η ενεργή ΝΔ ήταν απασχολημένη με την εκλογή νέου αρχηγού, ο πρώην πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, ανυπομονούσε να παραδώσει την αρχηγία και οι πρώην υπουργοί οικονομικών σιωπούσαν. Η συνεχιζόμενη, μέχρι σήμερα, διαβόητη «σιωπή του Καραμανλή», εδραίωσε πλήρως αυτή την εντύπωση. Έτσι, πέρασε εύκολα η πεποίθηση στον κόσμο ότι «για να μη μιλάει ο Καραμανλής, πράγματι κατέστρεψε την οικονομία η ΝΔ». Άλλα στραβά όμως μπορεί να έκανε η ΝΔ, αλλά αυτό όχι. Η αλήθεια είναι ότι, αν δεν είχε έρθει ποτέ η κυβέρνηση ΓΑΠ, η χώρα θα δανειζόταν μέχρι σήμερα χωρίς πρόβλημα.

Το συμπέρασμα είναι ότι, όχι μόνον δεν ήταν «αναγκαίο κακό» το Μνημόνιο, όχι μόνον η Ελλάδα θα μπορούσε πολύ άνετα να συνεχίσει να δανείζεται από τις αγορές χωρίς ιδιαίτερο κόπο και με λιγότερο σκληρά μέτρα, αλλά και ότι πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην βλέπει ότι η καταστροφή της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας και η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ έγιναν σκόπιμα και μεθοδευμένα από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Η προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι δεν θα διαρκέσει περισσότερο από μερικούς μήνες η έξοδός μας από το Μνημόνιο, μόλις αλλάξει η κυβέρνηση. Να δούμε τότε που θα τρέχουν να κρυφτούν όσοι μιλούν για «αναγκαίο κακό» και τα συναφή.

Επώνυμος

• "...στο φυσικό περιβάλλον ορισμένα υλικά να ανακυκλώνονται. Στην πολιτική όμως τα φθαρμένα υλικά τα αποβάλεις, τα στέλνεις τουλάχιστον στο σπίτι τους. Όταν τα συντηρείς το πληρώνεις ακριβά..."

Λυπούμαι που θα το πω, αλλά πρόκειται για τραγέλαφο!

Ένας «πανίσχυρος πρωθυπουργός» προσπαθούσε μέχρι τα μεσάνυχτα να ανασχηματίσει την κυβέρνησή του!

Ανεπάρκεια; Αδυναμία; Ανικανότητα; Άγνοια της πραγματικότητας;

Αυτό που ζήσαμε χθες βράδυ, είναι νούμερο βγαλμένο από τις ένδοξες μέρες της ελληνικής επιθεώρησης. Ο Αλέκος Σακελλάριος θα έχει ξεραθεί στα γέλια!

Επιτέλους, για πόσο καιρό ακόμα θα ανεχόμαστε να μας κοροϊδεύουν τόσο ξεδιάντροπα;

Η Κυβέρνηση δεν είναι ΜΚΟ ούτε τα υπουργεία παιχνίδια στην άμμο. Μέσα σε μια νύχτα άλλαξε όλη η κυβερνητική δομή. Αρμοδιότητες μεταφέρονται εδώ και εκεί. Υπουργοί αλλάζουν. Αυτός είναι ο σχεδιασμός που είχαν; Θα τους πάρει ένα χρόνο για να μάθουν που βρίσκονται! Πότε θα λύσουν τα προβλήματα;

Μια χώρα η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας χρειάζεται σοβαρή κυβέρνηση και ένα ακόμα σοβαρότερο πρωθυπουργό. Οι ερασιτεχνικοί πειραματισμοί δεν δείχνουν μόνο έλλειψη σοβαρότητας, είναι και επικίνδυνοι για τη χώρα.

Σε μια εποχή σκληρής λιτότητας, όταν κόβει τις συντάξεις, ποιος ο λόγος να φορτώσει τον κρατικό προϋπολογισμό με 11 παραπάνω υπουργούς, μαζί με συμβούλους και παρατρεχάμενους; Αλήθεια πόσο επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός από τα νέα υπουργικά γραφεία;

Σε μια εποχή που απαιτείται ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων, ποιος ο λόγος να δημιουργήσει πρόσθετη υπουργική γραφειοκρατία;

Όταν είχε ήδη έναν συντονιστή, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, για ποιο λόγο να διορίσει ακόμα έναν, τον κ. Ραγκούση;

Ο Πρωθυπουργός τελικά, που εκ του Συντάγματος, έχει την ευθύνη συντονισμού της κυβέρνησης, με τι θα ασχολείται;

Αυτόν δεν εξέλεξε ο λαός για να κυβερνά τη χώρα;

Μήπως ο κ. Παπανδρέου κουράστηκε νωρίς και από εδώ και στο εξής απλώς θα προεδρεύει, όταν θα του το επιτρέπουν οι άλλες, περισσότερο ευχάριστες ασχολίες του;

Αλήθεια, ποια χρησιμότητα εξυπηρετεί η ανακύκλωση των κυριών Κατσέλη, Ξενογιαννακοπούλου και Γεννηματά; Αν ήσαν πετυχημένες, γιατί μετακινήθηκαν; Αν απέτυχαν, γιατί παραμένουν στην κυβέρνηση; Οι δυο τελευταίες αναβαθμισμένες μάλιστα!

Τελικά, ο μονίμως «ενοχλημένος» τον τελευταίο καιρό Πρωθυπουργός, με τις αρνήσεις των υπουργών του, έβγαλε όλη την οργή του στην κα. Μπατζελή; Τι επιλεκτικές εκδηλώσεις οργής είναι αυτές; Εκτός και αν μόνο εκεί μπορούσε;

Συμπέρασμα:

Μετά την μηδέποτε εμφανισθείσα dream team των Περιφερειαρχών, ο κ. Παπανδρέου σχημάτισε μια πολυμελή και αναποτελεσματική κυβέρνηση για να βολέψει κολλητούς και φίλους! Ρουσφέτια διευθέτησε, χατίρια έκανε! Όπως ο αναχωρητής που κάνει τις τελευταίες χάρες πριν φύγει!

Κάτι παραπάνω θα ξέρει για αυτά που έρχονται!

Αυτό το κυβερνητικό σχήμα δεν έχει μέλλον. Θα αποτελέσει έκπληξη, αν αντέξει μετά τις περιφερειακές εκλογές

• Ο κ. Παπανδρέου για μια ακόμα φορά επιβεβαίωσε την ασυνέπεια του. Πρέπει να είναι ο πλέον αναξιόπιστος πρωθυπουργός μετά τη μεταπολίτευση.
• Με τον ανασχηματισμό ομολόγησε την πολιτική του αδυναμία. Είναι προφανές ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο. Η φθορά του είναι ραγδαία και δεν έχει ακόμα κλείσει ένα χρόνο! Και τα δυσκολότερα έρχονται!

Ο κ.Παπανδρέου ούτε να πείσει μπορεί, ούτε να εμπνεύσει, ούτε να κυβερνήσει. Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας.

Η πατρίδα χρειάζεται άμεσα, μια άλλη πολιτική και μια άλλη κυβέρνηση.

Πηγή

• Άμυνα από τσιμέντο έστησε ο Σάντος

1. Αύξηση ΦΠΑ κατά 1 ή 2 ποσοστιαίες μονάδες του χαμηλού συντελεστή 11% αν και σε αυτή την περίπτωση κάποια βασικά προϊόντα διαβίωσης θα εξαιρεθούν από τις αυξήσεις
2. Κατάργηση όλων των συντελεστών ΦΠΑ και υπαγωγή όλων των προϊόντων και υπηρεσιών σε έναν κεντρικό συντελεστή ΦΠΑ
3. Απορρίπτονται οι μεταβολές στο ΦΠΑ και η κυβέρνηση προχωρά στην εξίσωση του φόρου που επιβάλλεται στο πετρέλαιο θέρμανσης και στο πετρέλαιο κίνησης. Ως αντισταθμιστικό μέτρο για την επιβάρυνση στο πετρέλαιο θέρμανσης η κυβέρνηση εξετάζει την καταβολή επιδόματος θέρμανσης το οποίο όμως θα χορηγείται παράλληλα με επιδοματικά γεωγραφικά τεκμήρια ενώ θα υπολογίζονται και τα τ.μ. της κατοικίας.

• ToυΔημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σκιόπα – ο άνθρωπος που καταστρέφει τις κυβερνήσεις που συμμετέχει…
Για να ξαναγυρίσουμε στον κ. Σκιόπα, η μόνη σχέση του με την “κεντροαριστερά”, αν οι όροι έχουν πια κάποια σημασία σε αυτές τις εποχές της μεγάλης παρακμής, κατάπτωσης και εκφυλισμού, είναι ότι υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών του Ρομάνο Πρόντι. Αυτός είναι κάποιο είδος “κεντροαριστερού”, φοβούμεθα όμως ότι τον χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο είναι η προϋπηρεσία του στην διαβόητη Goldman Sachs. (Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η τράπεζα αυτή, πρωτεργάτης των μεγαλύτερων καταστροφών της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας, κατάφερε το περασμένο φθινόπωρο το ακατόρθωτο: να είναι, με το αζημίωτο, ο κεντρικός σύμβουλος της Ελλάδας για θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, ο κύριος συνομιλητής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, και, ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης στην αγορά CDS εναντίον της Ελλάδας! Η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με έξη μήνες καθυστέρηση τον ρόλο της, ακόμα και τότε όμως τοποθέτησε τον άνθρωπό της, τον κ. Χριστοδούλου, αν και τελούντα υπό έρευνα από τις αρχές των ΗΠΑ, ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους).
Ως Υπουργός του Πρόντι, ο Σκιόπα έκανε ότι μπορούσε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των τραπεζών, εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας και δημοσιονομικής εξυγίανσης που κατέστρεψε την ιταλική κεντροαριστερά και κατέστησε τον Μπερλουσκόνι αναμφισβήτητο κυρίαρχο της ιταλικής πολιτικής σκηνής. Πρόλαβε πάντως, προτού … συντρίψει την κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε, να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να παγώσει τους μισθούς, να μετατρέψει δεκάδες χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας σε προσωρινές συμβάσεις, να μειώσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και τις κοινωνικές δαπάνες και να θεσμοθετήσει πάνω από 60 νέους φόρους. Προσπάθησε, χωρίς να το καταφέρει, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και να πουλήσει την Αλιτάλια.
Οι λονδρέζικοι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τον χαρακτήρισαν ως τον χειρότερο Υπουργό Οικονομικών της Ευρώπης! ‘Οσο για την ιταλική Τζορνάλε μας προειδοποίησε κι αυτή με σαφήνεια: “Δεν θα πάρει πολύ στους ‘Eλληνες για να ανακαλύψουν ότι ο Σκιόπα δεν είναι o Προμηθέας που χαρίζει τη φωτιά της ανάκαμψης, αλλά η ‘Ατροπος, η Μοίρα που κόβει το νήμα της οικονομικής επιβίωσης. Αν δεν τον ξαναβάλουν στο πρώτο καράβι να τον στείλουν πίσω…μπορεί να φτάσει η στιγμή που θα γίνει ο τάφος των ελληνικών πορτοφολιών”. Με τον Σκιόπα να ενισχύει τις … ντόπιες προσπάθειες, σε λίγο δεν θα φτάνουν τα παγκάκια και τα πευκάκια της Ελλάδας για τους συνταξιούχους και τους ανέργους της…

…Και τοποτηρητής της Διεθνούς των Τραπεζών
Ο κ. Σκιόπα όμως δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής. Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιων θεσμών, που επιδιώκουν και ουδόλως το κρύβουν την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, με την κατάργηση του έθνους-κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας, και την απόδοση της αρμοδιότητας οικονομικής πολιτικής σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις. Για τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κλπ., η δημοκρατία, όση υπήρξε τέλος πάντων μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν τελικά μια … δυσάρεστη παρένθεση, που καιρός είναι να κλείσει.
Ο κ. Σκιόπα υπήρξε εκ των πρωτεργατών της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης τύπου Μάαστριχτ, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η εγγύηση των αποδόσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου και η απαγόρευση κεϋνσιανών διορθώσεων και πολιτικών, που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τους εκπροσώπους της πιο τερατώδους και ολοκληρωτικής ολιγαρχίας του Χρήματος, που εμφανίστηκε σε όλη την Ιστορία του ανθρώπινου γένους. Το Μάαστριχτ, όπως έχουμε τώρα την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, συνιστά την πιο ακραία, εξτρεμιστικά μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη οικονομική δομή που δημιουργήθηκε ποτέ στην ιστορία. Αυτή η δομή, μαζί με τη θεσμοποίηση της απόλυτης ελευθερίας των ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, επιβάλει την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού.
Εκτός από πρωτεργάτης του Μάαστριχτ και βετεράνος του ΔΝΤ, ο “Ιταλός φίλος” του Γιώργου Παπανδρέου, διαθέτει και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδιότητες. Είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως, δια της υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και δια της διεθνούς επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.
Είναι επίσης ένας από τους Τριάντα.

Η Ομάδα των Τριάντα: Διευθυντήριο της παγκοσμιοποίσης
Εκτός από την Μπίλντεμπεργκ, ο Σκιόπα συμμετέχει στην “Oμάδα των Τριάντα”, που έχει ιδρύσει, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με περισσότερο όμως οικονομικό-νομισματικό και λιγότερο πολιτικό περιεχόμενο, το ίδρυμα Ροκφέλλερ, συντονίζοντας τους εκπροσώπους τριάντα από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη, ή άτομα στενά συνδεδεμένα μαζί τους. Τις απόψεις και τα σχέδια αυτής της ομάδας, που, δυστυχώς για μας, ήρθε να εφαρμόσει στο πειραματόζωο Ελλάς, ιδίως με την πρωτοφανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα ζητήματα της ευρωζώνης, διατύπωσε ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ: “Ολοι χρειάζονται το ΔΝΤ γιατί, δίχως αυτό, η παγκόσμια οικονομία, δεν θα μπορούσε να γίνει ένα εξιδανικευμένο όραμα απόλυτα ρευστών, άψογα ενημερωμένων και πλήρως αρρύθμιστων αγορών κεφαλαίου” (Wall Street Journal, 1.5.1998)
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της εξουσίας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των εθνών κρατών στα θεσμικά ή λιγότερο θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψη παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι, λέει ο λαός. Μια ματιά στην “παρέα” του Σκιόπα στην Ομάδα των Τριάντα είναι απολύτως αποκαλυπτική για το είδος των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο σύμβουλος του κ. Παπανδρέου. Επικεφαλής είναι ο Πωλ Βόλκερ, ο άνθρωπος που γκρέμισε την ιδέα της ρύθμισης στην οικονομία των ΗΠΑ, καταστρέφοντας το αμερικανικό κεϋνσιανό ισοδύναμο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βόλκερ υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της οικονομικής πολιτικής του (περίπου ακροδεξιού) προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν, μαζί με τον Μάρτιν Φελντστάιν, επίσης μέλος των Τριάντα. Οι περισσότεροι από δαύτους είναι πρώην ή νυν διευθυντικά στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της οργάνωσης που έχει καταστρέψει τις περισσότερες οικονομίες παγκοσμίως (στη Ρωσία αίφνης, οι συνέπειες της δράσης και των συνταγών του ΔΝΤ ήταν, κρινόμενες από την πτώση της παραγωγής, των επενδύσεων, του προσδόκιμου ζωής κλπ. ανάλογες ή χειρότερες από τα αποτελέσματα της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική ¨Ενωση το 1941!)
Στην ομάδα των τριάντα συμμετέχουν επίσης μια σειρά από “μπουμπούκια” του νεοφιλελευθερισμού, όπως ο πρωτεργάτης της πολωνικής θεραπείας-σοκ Μπαλσερόβιτς ή οι “ξεθεμελιωτές” των κοινωνιών του Μεξικού και της Βραζιλίας Ζεντίγιο και Νέτο. Συμμετέχουν επίσης οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων παγκοσμίως αμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών τραπεζών, όπως π.χ. ο Τζέικομπ Φρένκελ, αντιπρόεδρος της διαβόητης για τον ρόλο της το 2008, ΑΙG, o ‘Αντριου Κρόκετ, πρόεδρος της JP Morgan Chase της οικογένειας Ροκφέλερ, ο Sir David Walker, ανώτερος σύμβουλος της Morgan Stanley, ο Gerg Hausler, πρώην στέλεχος της Λαζάρ, ο Μάριο Ντράγκι, κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και βετεράνος της Goldman Sachs. Kαι επειδή “η Γκόλντμαν είναι παντού”, δεν είναι μόνο με τους διάφορους ανθρώπους της στην Επιτροπή των Τριάντα, είναι και με τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλό της Gerald Corrigan που συμμετέχει. ¨Όπως επίσης συμμετέχει ο βετεράνος του ΔΝΤ και νυν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ Στάνλει Φίσερ και ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο, γνωστός για τη συμβολή του στην καταστροφή της πατρίδας του!
Πολύ παράξενες λοιπόν οι παρέες του κεντροαριστερού μας χαφ. Μας έλεγαν πριν από τις εκλογές για μια επιτροπή προοδευτικών οικονομολόγων, Στίγκλιτζ, Γκαλμπρέιθ, Σεν και βρεθήκαμε τελικά με ότι πιο αντιδραστικό υπάρχει παγκοσμίως! Στη νεώτερη ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα ευρωπαϊκά χρονικά, δεν νομίζουμε ότι υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, όσο στη σημερινή σοσιαλιστική Ελλάδα.

Μερικά έθνη πιο … ίσα από τα άλλα
Οι θεσμοί στους οποίους συμμετέχει ο Σκιόπα, παρά την ιταλική του καταγωγή, είναι κυρίως αμερικανικοί και αμερικανοεβραϊκοί, οι πιο εξτρέμ θεσμοί και οργανώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σπανίως και μόνο επικουρικά συμμετέχουν σε αυτούς εκπρόσωποι άλλων εθνοτήτων. Μιλάνε για πολυεθνικότητα, αλλά είναι μια άκρως αγγλοσαξωνική και εβραϊκή πολυεθνικότητα.
Πρέπει να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι δεν εντυπωσιάζει μόνο ο αριθμός των συμβούλων του ‘Eλληνα πρωθυπουργού και οι ιδέες τους, ακριβώς στον αντίποδα αυτών που υποστηρίζει δημόσια ο κ. Παπανδρέου. Εντυπωσιάζει και ο ακραία επιλεκτικός χαρακτήρας της εθνικής τους προέλευσης, όπως και του συνόλου των διεθνών επαφών του ‘Eλληνα Πρωθυπουργού. Πρέπει να ψάξουμε με το φανάρι για να βρούμε σε αυτές, αν βρούμε, κανένα Γάλλο, Γερμανό ή Ρώσο. Αντίθετα έχει πλημμυρίσει ο κόσμος από Αγγλοσάξωνες και Εβραίους. Ακόμα και η Επιτροπή του για τη μεταρρύθμιση της κυβέρνησης και του Γραφείου του αποτελείται από έναν Αμερικανό, έναν (εβραϊκής καταγωγής) Σουηδό, ένα Βρετανό και έναν Αυστραλό. ‘Oχι μόνο είναι ξένοι, αλλά δεν είναι τουλάχιστο Γερμανοί ή Γάλλοι, οι δύο εθνότητες που επηρέασαν αποφασιστικά τη συγκρότηση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τι είδους έργο είναι δυνατόν να προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή στην ελληνική δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν τόσους ξένους ειδικούς; Η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει τους Αμερικανούς στην Ελλάδα του εμφυλίου, ή τη Ρωσία μετά την πτώση του κομμουνισμού, όταν είχε αποβιβαστεί μια ταξιαρχία ξένων (που κατέστρεψαν τελικά τη χώρα).
Διερωτάται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου έχει ελάχιστες έως μηδενικές επαφές με Γάλλους, Γερμανούς, Ρώσους, Κινέζους, ‘Αραβες, μη φιλοαμερικανούς τριτοκοσμικούς, γιατί ο διεθνής του ορίζοντας μοιάζει τόσο απελπιστικά αμερικανικός και παγκοσμιοποιημένος. Ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, η Ελλάδα έχει άλλες ανάγκες και κινδυνεύει όπως πορεύεται να πάθει στο τέλος ασφυξία και να πεθάνει.

(*) To άρθρο αυτό είχε γραφτεί όταν η εφημερίδα Ελεύθερος (25.8.2010) δημοσίευσε άρθρο Ιταλού γερουσιαστή καταπέλτη για τις παρελθούσες δραστηριότητες του κ. Σκιόπα και της συζύγου του, δημιουργού, κατά το άρθρο, και πρύτανη του Σιωνιστικού Πανεπιστημίου της Ιταλίας.

Επειδή του την σπάσαν χοντρά με τις απαιτήσεις τους, ο Γιώργος έκανε και κάτι που τον εκφράζει απόλυτα για να δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι: Υπουργείο Διατροφής και Άθλησης.

Δεν θα τρώει ο λαός για να γίνει στυλάκι σαν κι αυτόν και θα το ρίξει στο τρέξιμο για να γλιτώσει από εφοριακούς, δοσάδες, μπακάληδες, αθετημένες υποσχέσεις κ.λ.π, κ.λ.π.

Διότι αν τρέξεις 5 χιλιόμετρα σου βγαίνει η γλώσσα ανάποδα, δεν έχεις όρεξη να φας και κάνεις έτσι οικονομία.

Μερικές μικρές απορίες τώρα:

Η Μπατζελή ήταν η αιτία όλων των δεινών του τελευταίου χρόνου;

Ο Ρόβλιας δεν είχε αποπεμφθεί γιατί έκανε ρουσφέτια; Οι εθνικοί κατασκευαστές τι λένε;

Ο Λοβέρδος από το Εργασίας στο Υγείας νομίζει ότι αναβαθμίστηκε;

Το ότι αν αποτυγχάνεις στο έργο σου θα σε περιμένει θέση στο υπουργείο Εξωτερικών είναι διάταξη νόμου, κ. Μαριλίζα;

Το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης μαζί με των.. Νήσων και αυτό της Περιφερειακής Ανάπτυξης δεν εμπλέκονται με τις αρμοδιότητες των… μικρών πρωθυπουργών;

Ο Τιμοσίδης έχει κάποια σχέση με τον Τοροσίδη;

Όταν είσαι κολλητός του πράιμ μίνιστερ σου στέλνει κι άλλο κολλητό για να παίζεις δηλωτή;

Μήπως θα ήταν καλύτερα να την λέμε “κυβέρνηση αναπληρωτών και υφυπουργών”; Επτά αναπληρωτές υπουργούς και τέσσερις υπουργούς και υφυπουργούς ανά υπουργείο!

Ικανοποιημένος και ο ΔΟΛ από τον ανασχηματισμό. Και ο κ. Νταλάρας...

Και οι συμβολισμοί που μας τους στέλνει το http://filotimia.blogspot.com:

Συμπληρώνοντας 11 μήνες στον πρωθυπουργικό θώκο ο Γιώργος διαλέγει την 9η επέτειο της καταρρεύσεως των Διδύμων Πύργων, για να εγκαινιάσει, στις 11/9, την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και να προαναγγείλει το μέλλον της ελληνικής οικονομίας.
Τυχαίο; Δε νομίζω!
11 μήνες στον πρωθυπουργικό θώκο ο Γιώργος διαλέγει την 9η επέτειο της καταρρεύσεως των Διδύμων Πύργων, για να εγκαινιάσει, στις 11/9, την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και να προαναγγείλει το μέλλον της ελληνικής οικονομίας... Μα αυτός δεν είναι πρωθυπουργός, αλλά ένας κινούμενος συμβολισμός...!

Πηγή

Υ.Γ.: Κόβουν μισθούς και επιδόματα από τον απλό κόσμο,μειώνουν τις θέσεις εργασίας, αυξάνουν ΦΠΑ και ο χειριστής ποδηλάτου- κανό, αυξάνει αντί να μειώσει, σε 48 τους υπουργούς του!!! Μάλλον εδώ πάει το λεφτά υπάρχουν!!!! Ωραίο παράδειγμα λιτότητας και περιορισμού εξόδων ρε συ Γιώργο!!! Και μας δουλεύεις και μας λες συγχαίρω τους μικροσυνταξιούχους για τηνπροσφορά τους; Άλλη μια προεκλογική δέσμευση (ολιγομελές υπουργικό συμβούλιο) τηρήθηκε!!! Όπως εκείνο το ¨λεφτά υπάρχουν”.

Η Μαριλίζα με τρία νεκρα παιδιά από έλλειψη παιδιάτρου στα σούπερ νοσοκομεία μας αναβαθμίστηκε σε ΑΝΥΠΕΞ.

• Όσον αφορά το άρθρο 1 (α): "Η Ελλάδα πρέπει προφανώς να αναδιατυπώσει τις επιφυλάξεις της στο άρθρο 2 της Σύμβασης του 1990 του Συμβουλίου της Ευρώπης για το ξέπλυμα χρήματος, τον προσδιορισμό, τον εντοπισμό, τη δέσμευση, την κατάσχεση και τη δήμευση των οργάνων και των προϊόντων του εγκλήματος".
• Όσον αφορά το άρθρο 1(β): "Η Ελλάδα φαίνεται ότι εξακολουθεί να μην πληροί τους αναγκαίους όρους".
• Όσον αφορά το άρθρο 2: Η Ελλάδα "δεν έχει δώσει ακόμη γραπτές πληροφορίες για να αξιολογηθεί η εφαρμογή του άρθρου 2".
• Όσον αφορά το άρθρο 3 για τη δήμευση αντίστοιχης αξίας: "Η Ελλάδα δήλωσε ότι είχε συμμορφωθεί με το άρθρο 3, χωρίς όμως να παράσχει τα αντίστοιχα κείμενα".
• Όσον αφορά το άρθρο 4 για την αντιμετώπιση των αιτήσεων αμοιβαίας συνδρομής που υποβάλλουν τα άλλα κράτη μέλη με τον ίδιο βαθμό προτεραιότητας που ισχύει για τα μέτρα αυτά στις εσωτερικές διαδικασίες, η Ελλάδα, όπως και άλλα κράτη μέλη, δεν διαβίβασε στοιχεία.

• Σήμερα λιγότερα σχολεία, αύριο λιγότερα νοσοκομεία και μεθαύριο λιγότερη ανθρωπιά
• Ο στόχος της κυβέρνησης, πέρα από τις προφάσεις, είναι ξεκάθαρος: Η ζωή, η εκπαίδευση και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων πολιτών, γίνονται θυσία για να μην ανησυχούν οι δανειστές μας πέραν του Ατλαντικού

• Έχοντας βγει ηττημένη από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αμέσως μετά από την απελευθέρωσή της, η Ιταλία καταλαμβάνεται αμέσως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μπαίνει με τη βία στο ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και αναγκάζεται να προσανατολιστεί προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ιταλία του σήμερα είναι αιχμάλωτη του παρελθόντος της, ενώ οι διεθνείς σχέσεις αλλάζουν ραγδαία. Για τον Tiberio Graziani*, αν και η Ρώμη δεν είναι ακόμη σε θέση να αναπτύξει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, είναι καιρός να σκεφτεί μια στρατηγική εξόδου με βάση τις ιστορικές και γεωγραφικές της ιδιαιτερότητες. Η Ιταλία αρχίζει να αφουγκράζεται το κάλεσμα του φυσικού της χώρου: της ευρύτερης Μεσογείου.

• Χώρα περιορισμένης κυριαρχίας
• Αιχμάλωτη του ψυχρού πολέμου η Ιταλία, μπορεί να βρει τη θέση της στη σημερινή γεωπολιτική σκηνή;

• της συμμετοχής της Ιταλίας στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ (δηλ. του λεγόμενου Δυτικού συστήματος),
• της βαθιάς κρίσης εθνικής ταυτότητας που την χαρακτηρίζει και
• της περιορισμένης γεωπολιτικής κουλτούρας αυτών που την κυβερνούν.

• Για 4η φορά στα τελευταία τρία χρόνια το Υπουργείο Οικονομικών προσπαθεί να βρει τρόπους φορολόγησης της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών
• Μετά το Κτηματολόγιο, ακολουθεί το... Περιουσιολόγιο!!!

• Η χώρα μας είναι πρωταθλήτρια ακρίβειας στην Ευρώπη, σύμφωνα με την έρευνα του Ελληνικού Κέντρου Καταναλωτών που φέρνει τον τιμάριθμο στο 5,5% (τον Ιούλιο) έναντι 1,7% στην ΕΕ (μέσος όρος)

• Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης με την εξίσωση των φόρων αναμένεται να εκτιναχθεί στο 1,25 - 1,30 / λίτρο έναντι 52-55 λεπτών του 2009. Από αυτό και μόνο θα σκαρφαλώσει ο πληθωρισμός στο 7,7% σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Εθνους».

• Πάγωμα» μισθών - ημερομισθίων για εφέτος, αυξήσεις κατά 1,5% από 1.7.2011 και κατά 1,7% από 1.7.2012.

• Η Ελλάδα πρώτη στον πληθωρισμό με 5,5%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 1,7%.
• Η Ελλάδα πρώτη στο κρέας με 1,9%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 0,0%.
• Η Ελλάδα πρώτη στα καύσιμα με αύξηση 39,6%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 25,6%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις μεταφορές επιβατών με σιδηρόδρομο με αύξηση 36,6%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 3,5%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις οδικές μεταφορές επιβατών με αύξηση 17,2%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 2,2%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις καφετέριες και στα ξενοδοχεία με αύξηση 3,6% όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 1,4%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις ασφαλίσεις μεταφορών με αύξηση 11,3%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 5,4%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις υπηρεσίες μεταφορών με 10,2%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 2,6%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις επικοινωνίες με 3,7%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι -0,8%.
• Η Ελλάδα πρώτη στις ταχυδρομικές υπηρεσίες με 6,4%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 1,4%.
• Η Ελλάδα δεύτερη στη ζάχαρη, στο μέλι, στα ζαχαρώδη με αύξηση 2,5%, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι -0,4%.
• Η Ελλάδα δεύτερη στο ψωμί και στα δημητριακά με αύξηση 0,4% όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι -0,4%.

• Tου Σταύρου Λυγερού

• Συνειδητή κυβερνητική επιλογή η ύφεση
• Το 80% του λαού πάνε να το κάνουν φτωχότερο!
• Ο Απρίλιος του 2011 θα είναι το όριο για εξελίξεις…

Μέσα στα «μαύρα τα μεσάνυκτα», μες στο «βαθύ σκοτάδι» για να… διασύρει την κυβέρνηση του!
Κάτι σαν το «Το Εξπρές του μεσονυκτίου»!

Εξ άλλου την νύχτα κελαηδάει ο… Αηδόνης, που έγινε υπουργός!

Γιατί καθυστέρησαν όμως;

Δεν συμφωνούσε η αριθμητική. Διαιρούσαν, πολλαπλασίαζαν, έκαναν συνεχώς πράξεις… και επαληθεύσεις.

Φοβήθηκαν μην τυχόν υπάρξει ακυβερνησία στη χώρα. Μ’ άλλα λόγια απέδειξαν ότι αυτοί «δουλεύουν» όταν εμείς «κοιμόμαστε»!

Η ολιγομελής κυβέρνηση, έγινε η πολυπληθέστερη των τελευταίων χρόνων, 48 μάστοροι, ένας αρχιμάστορας και ο «επιβλέπων» από το Δ.Ν.Τ.!

Θα μας κάνουν … ενός κοκκόρου γνώση, ρωτάει ο λαός μας! Καθυστέρησαν ακόμη γιατί έψαχναν να βρουν την… Νταλάρα για να τους δώσει το ok της συμμετοχής της στην κυβέρνηση.

Πρόβλημα προέκυψε με την αποζημίωση της Μπατζελή, γιατί υπήρχε μεγάλη διαφορά στα… νούμερα!
Αποδείχθηκε ότι πραγματικά γι’ αυτήν έγινε ο ανασχηματισμός.
Την θέση της Μπατζελή πήραν οι «πρωτευουσιάνοι», Σκανδαλίδης και Αποστολάκη, μετά από επιτυχείς δοκιμασίες του opengov.
Απέδειξαν ότι γνωρίζουν άριστα τα προβλήματα των αγροτών και μάλιστα από… «πρώτο χέρι»!
Τους χρειαζόμαστε γιατί η πρωτεύουσα, με το Δ.Ν.Τ., θα ξαναγίνει «αγροτική περιοχή»!

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως το είχε ο Λοβέρδος. Άρχισε δουλειά αμέσως, «μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα», να ψάχνει «γάζες και καθετήρες» για τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, γιατί η πρώην υπουργός δεν είχε φροντίσει!
Η οποία όμως αναβαθμίσθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών! Πρωτάκουστα πράγματα λοιπόν και εξ ου η καθυστέρηση… Προσθέσεις, αφαιρέσεις και όλες οι πράξεις της αριθμητικής! Αρμοδιότητες μεταφέρονται από το ένα υπουργείο στο άλλο, νέες συγχωνεύσεις λαμβάνουν χώρα ενώ άλλα υπουργεία που είχαν συγχωνευθεί από τον Παπανδρέου ξαναγίνονται αυτόνομα.

Με το ράβε – ξήλωνε σε υπουργούς και συγχωνεύσεις υπουργείων, ο Παπανδρέου απέδειξε ότι η κυβέρνηση του… πέτυχε και όσες συγχωνεύσεις υλοποίησε πριν από 11 μήνες, πήγαν «άπατες».

Διαιρέσεις και πολλαπλασιασμοί συνεχώς, μέχρι να «κάτσουν» τα νούμερα.

Για παράδειγμα το υπουργείο Οικονομίας διαιρείται ξανά και δημιουργείται πάλι το Εμπορικής Ναυτιλίας με την επωνυμία Θαλασσίων Μεταφορών.

Το πάλαι ποτέ υπουργείο Μακεδονίας Θράκης που είχε καταργηθεί πριν από ένα χρόνο και υπαχθεί στο Οικονομίας , μεταφέρεται στο Εσωτερικών με αναπληρωτή υπουργό Βορείου Ελλάδας τον Ξυνίδη. Έχασε μόνο τα’ όνομα του για να μην στενοχωρήσουμε τους… καλούς μας γείτονες!

Το υπουργείο Υγείας παίρνει τις αρμοδιότητες των ασφαλιστικών ταμείων και της κοινωνικής ασφάλισης από το Εργασίας όπως και μερικές (αυτές που αφορούν στη διατροφική πολιτική) από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Επίσης δημιουργείται υπουργείο Επενδύσεων και αυτό σημαίνει…κατάργηση της γραφειοκρατίας καθώς ο τομέας των επενδύσεων είναι μοιρασμένος μέχρι σήμερα στα υπουργεία Οικονομικών, Οικονομίας και Εξωτερικών.

Δικαιολογημένα ο «αρχιμάστορας» έκανε 40 μέρες διακοπές, μετά την άδεια του «επιβλέποντος» Δ.Ν.Τ., τις οποίες απ’ ότι φαίνεται αξιοποίησε κατάλληλα!
Μην ακούτε «τις κακιές γλώσσες»!

• Του Όθωνα Ιακωβίδη

• Την απαλλαγή τους από την ξένη κατοχή και το «Μνημόνιό» της
• Την επιστροφή των κλεμμένων
• Την παραδειγματική τιμωρία των «λαμόγιων»
• Την παραίτηση των πολιτικών από τις ασυλίες και τα προνόμιά τους
• Την αλλαγή της νοοτροπίας και της συμπεριφοράς των ταγών τους
• Την εξαφάνιση της διαφθοράς και των διεφθαρμένων
• Την εγκατάλειψη της σκέψης για αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης
• Και άλλα πολλά…

• Η αναβάθμιση των σπουδών των μειονοτικών δασκάλων, προκειμένου να αναβαθμιστεί η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στα παιδιά της μειονότητας, είναι ο στόχος του υπουργείου Παιδείας... Βέβαια, πως θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο, όταν για φέτος κλείνει η ειδική ακαδημία μουσουλμάνων εκπαιδευτικών (ΕΠΑΘ), είναι κάτι που η κυρία Διαμαντοπούλου δεν θέλησε να ασχοληθεί και να τοποθετηθεί (φυσικά μέσω της λογικής, γιατί η τοποθέτηση μέσω Δραγώνα παραπέμπει σε άλλα... πλανητικά συστήματα)!

1. Έδωσε ακόμη πιο ξεκάθαρα και απομένει να φανεί στην πράξη το ακριβές περιεχόμενος των αρμοδιοτήτων τον πρώτο λόγο στο υπουργείο Εσωτερικών και τον Γιάννη Ραγκούση. Σε αυτόν ανατίθεται κρίσιμο μέρος των συντονιστικών αρμοδιοτήτων. Ο πρωθυπουργός προσπαθεί έτσι να λύσει το πρόβλημα του συντονισμού.
2. Άλλαξε το οικονομικό επιτελείο στο σκέλος που αφορά στην ενίσχυση και το ενίσχυε στο σκέλος των εσόδων, όπου εντοπίστηκε επίσης πρόβλημα. Φιλοδοξεί να δώσει αναπτυξιακή ώθηση την πολιτική του, επιστρατεύοντας τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη.
3. Έστειλε αυστηρό μήνυμα σε πολλούς υπουργούς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν είναι ικανοποιημένος από τη δουλειά τους και γι’ αυτό τοποθετεί στα υπουργεία τους αναπληρωτές υπουργούς. Πρόκειται για μία κεκαλυμμένη υποβάθμιση.
4. Δεν θέλησε ούτε να «τελειώσει» δικούς του ανθρώπους, ούτε να εμφανιστεί ότι τιμωρεί στελέχη, που δεν θέλησαν να πάνε στις περιφερειακές εκλογές. Μοναδική εξαίρεση η Κατερίνα Μπατζελή.
5. Έκανε θεαματικό άνοιγμα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ η οποία ήταν στα κάγκελα και αμφισβητούσε την κυβερνητική πολιτική. Με την αξιοποίηση ενός στους τρεις βουλευτές ελπίζει να εκτονώσει την πίεση της ΚΟ σε μία κρίσιμη περίοδο για την κυβέρνηση.
6. Επέλεξε και πάλι περίπλοκα οργανωτικά σχήματα, πειραματιζόμενος για μία ακόμη φορά σε συνδυασμούς προσώπων και αλλαγές αρμοδιοτήτων. Ο βηματισμός του νέου σχήματος θέλει χρόνο και ενδεχομένως προκαλέσει και νέες τριβές.
7. Δεν πείραξε τους κορυφαίους παράγοντες του ΠΑΣΟΚ, όπως τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ενώ έκανε άνοιγμα στα ιστορικά στελέχη, επιστρατεύοντας μεταξύ άλλων τον Κώστα Σκανδαλίδη. Ελπίζει έτσι ότι θα κερδίσει την ενοχή άλλων τέτοιων στελεχών, που θα δουν προοπτική ένταξής τους στην κυβέρνηση.
8. Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του παρουσίασαν τα γνωστά προβλήματα με την προετοιμασία και τη διεκπεραίωση μεγάλων πολιτικών κινήσεων. Παρότι προετοιμαζόταν ένα και πλέον μήνα ο ανασχηματισμός, χρειάστηκαν επιπλέον 10 ώρες για να ολοκληρωθεί και είναι χαρακτηριστικό ότι ανακοινώθηκε μετά τη μία τα μεσάνυχτα!
9. Επιχείρησε άνοιγμα στη νέα γενιά βουλευτών αξιοποιώντας πολλούς που εξελέγησαν το 2009, αλλά και κατά τις εκλογές των τελευταίων ετών και τον στήριξαν στις εσωκομματικές συγκρούσεις.
10. Έκανε αποδεκτές τις εισηγήσεις ότι με τον Σ. Ξυνίδη δεν μπορεί να προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ και επιχειρεί πλέον με νέο γραμματέα τον Μιχάλη Καρχιμάκη να κάνει μία νέα αρχή στο κόμμα. Ακόμη και η επιλογή του προσώπου έχει σημασία: Ο κ. Καρχιμάκης δεν είναι το απολιτίκ στέλεχος, αλλά σηματοδοτεί το άνοιγμα προς το ιστορικό και παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ.

• Το νέο κύμα πληροφοριών που διαρρέονται στα δυτικά ΜΜΕ για τη έπίθεση είτε από το Ίσραήλ ή από τις ΗΠΑ, επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, αυτή τη φορά μπορεί να έχει αληθινή βάση, υποστηρίζει το ινστιτούτο STRATFOR

Τα ποικίλα σενάρια πιθανής επίθεσης στο Ιράν, που θεωρείται ότι έχουν προέλθει τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, είχαν εμφανιστεί και παλιότερα και εκτιμάτο ότι επρόκειτο περί «ψυχολογικής βίας» κατά της Τεχεράνης για να αναγκαστεί αυτή να έρθει σε συμβιβασμό με τη Δύση.
Ωστόσο η μέθοδος δεν λειτούργησε σημειώνει ο Τζορτζ Φρίντμαν, εκτελεστικός διευθυντής του STRATFOR.
«Είναι παράδοξο, αλλά αυτή τη φορά ο επόμενος γύρος διαπραγματεύσεων μπορεί να έχει ως στόχο να πείσει το Ιράν ότι δεν θα γίνει πόλεμος, την ίδια ώρα που ήδη ετοιμάζονται γι’ αυτόν», θεωρεί ο Φρίντμαν.
Ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ για μια ακόμη φορά δήλωσε τον Αύγουστο ότι το Ιράν δεν φοβάται αμερικανική επίθεση από τις ΗΠΑ, εφόσον οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να νικήσουν ούτε τον ολιγάριθμο στρατό του Ιράκ.
Ο αναλυτής σημειώνει την πιθανότητα το Ισραήλ να πραγματοποιήσει μόνο του τη στρατιωτική επιχείρηση χωρίς την αμερικανική υποστήριξη, αλλά και χωρίς να έχει την απαιτούμενη ισχύ. Οι ΗΠΑ, αντίθετα με το Ισραήλ, από στρατιωτικής άποψης διαθέτουν αρκετή δύναμη στην περιοχή του Περσικού κόλπου ώστε να πραγματοποιήσουν αεροπορική επιδρομή στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.
«Αναμφίβολα, δεν πιστεύουμε ότι το Ισραήλ μπορεί μόνο του να επιτεθεί στο Ιράν. Χωρίς τη συνδρομή των ΗΠΑ αυτό μάλιστα είναι αδύνατο να το φανταστούμε», γράφει ο Φρίντμαν στην ιστοσελίδα του αναλυτικού κέντρου του.
Κατά την άποψή του, «οι ΗΠΑ, η μοναδική υπολογίσιμη δύναμη, δεν θα προβεί σε αεροπορικά πλήγματα μόνο εξαιτίας των θεμάτων που αφορούν τα πυρηνικά. Αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις ΗΠΑ. Όμως η συνεχιζόμενη αποχώρηση των δυνάμεων από το Ιράκ και οι συμβατικές δυνάμεις του Ιράν αποτελούν πρόβλημα για την Αμερική. Η καταστροφή των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων απλώς θα σταθεροποιήσει τις θέσεις της στην περιοχή του Κόπλου», αναφέρει ο αναλυτής.
Ο Φρίντμαν σημειώνει ότι η μεγαλύτερη συνέπεια της πιθανής επίθεσης κατά του Ιράν θα είναι η περίπτωση που η Τεχεράνη καταφέρει να φράξει την είσοδο των στενών του Ορμούζ τα οποία συνδέουν τον Περσικό κόλπο με εκείνον του Ομάν, γεγονός που θα παραλύσει την παράδοση του 45% του πετρελαίου παγκοσμίως, και θα δυσχεράνει την έξοδο από την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Πηγή

• Αγοράζουν σπίτια στο εξωτερικό και ψάχνουν για προσωπικές φρουρές φύλαξής τους...!

• Η απορία, βέβαια, μένει: Αφού άλλοι κυβερνάνε, γιατί έγινε ο ανασχηματισμός;

• Του Συμεών Σολταρίδη

• Χάκαραν την επίσημα σελίδα του ΟΑΣΑ. Οι χάκερς είναι η Greek Hacking Scene και στέλνουν το ακόλουθο μήνυμα που έχει πολλούς αποδέκτες και μιλά για ΟΛΟΥΣ και για ΟΛΑ στοχεύοντας στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ που συντελείται στην χώρα μας

• Η συμφωνία στήριξης ενισχύει κυρίως το ξένο και δευτερευόντως το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και όχι την Ελλάδα.
• Δεν υπάρχει κανένας λόγος ο ελληνικός λαός να δεχτεί αυτό το χρέος, του οποίου είναι πολύ αμφίβολη πρώτα-πρώτα η νομιμότητά του
• Μελέτη των περιστατικών στάσης πληρωμών τα τελευταία 200 χρόνια αποδεικνύει ότι το κόστος είναι πολύ μικρότερο από το κόστος μιας μακροχρόνιας ύφεσης

• Παύση πληρωμών δεν σημαίνει πτώχευση, με βάση τη διεθνή εμπειρία δύο αιώνων, αλλά άρνηση της λεηλασίας της χώρας - Το κράτος φορτώνεται τα χρέη των τραπεζών - Κρίση του συνολικού ωτρόπου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας - Αδύνατη η αποπληρωμή του χρέους - Το κόστος διαγραφής των άχρηστων χαρτιών στις πλάτες των εργαζομένων - Κατάργηση της δημοκρατίας και αφρικανοποίηση της Ελλάδας, ως συνέπειες ενός «μη βιώσιμου» κράτους και οι πολιτικές συνέπειες του προγράμματος του ΔΝΤ - Το ευρώ είναι ο μόνος μηχανισμός που μπορεί να συντρίψει την ελληνική οικονομία - Απαραίτητη η έξοδος

Του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Στις 11 Αυγούστου ο Γιώργος Α. Παπανδρέου μιλώντας στο δημοσιογράφο Μιχάλη Σκαφίδα της Christistian Sience Monitor για τα οικονομικά, αναφέρθηκε στην ανάγκη της δημιουργίας ενός «τέταρτου δρόμου» (1). Το γεγονός ότι πρωτοαναφέρθηκε για αυτόν σε μια χριστιανική διαδικτυακή εφημερίδα, σε συνδυασμό ότι ο οικονομικός δρόμος είναι και κοινωνικός, θεώρησα χρήσιμο να επεκταθώ επ’ αυτού, κρίνοντας και αναλύοντάς τον.

Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου δεν πρέπει να θεωρείται τυχαίος πολιτικός. Στενός συνεργάτης του, διανοητής, τον έχει χαρακτηρίσει ως «δολοφόνο (κίλλερ) με αγγελικό πρόσωπο» (2) και η προσωπική μου θεώρηση είναι ότι μπορεί πράγματι να χαρακτηριστεί «φονιάς», «σιγανό κίλλερ» θα τον έλεγα σε μια παραφθορά του πρώτου αναφερθέντος. Ο Γ.Α.Π. μέχρι στιγμής έχει δείξει ότι είναι αργός, πολύ αργός, εκνευριστικά αργός θα έλεγα στις κινήσεις του, οι οποίες όμως βγάζουν τους…
πολιτικούς του αντιπάλους έξω από το παιχνίδι, κατά κάποιο τρόπο εξοντώνοντάς τους.

Η πολιτική διαδρομή του Γ. Α. Π. είναι πατροκτονική, όπως και του πατέρα του, Ανδρέα Παπανδρέου, σε σχέση με τον επίσης πατέρα του, Γεώργιο Παπανδρέου, τον «γέρο» της Δημοκρατίας. Το πατροκτονικό στοιχείο αποτελεί την αρχή της διιστάμενης πολιτικής, όπου ο χρόνος παίρνει σπάργανο τροφή στο στόμα του μια πέτρα. «Timing» το λένε αυτό οι στοχαστές του Δία το μεγάλο κόλπο. Ο ΓΑΠ πιστός στην αρχή της πολιτικής συμπεριφοράς του πατέρα του «Η Ελλάς είναι μια μικρή χώρα να ακολουθήσει μια εμφανή πολιτική» (3), φαίνεται να οδεύει προς τον ίδιο δρόμο, ξεφεύγοντας όμως από αυτόν, ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Εδώ βρίσκεται η πατροκτονία.
Στην πολιτική βγάζεις συμπέρασμα από αυτά που ξεφεύγουν από τους πολιτικούς αντιπάλους σου και όχι τόσο από τις κινήσεις τους. Πολιτική σημαίνει το απρόβλεπτο να το κάνεις εφικτό, διαχειρίζοντας κατά τρόπο μη εμφανή τις ικανότητες του άλλου, επ’ ωφελεία σου. Τον σκοτώνεις, δηλαδή, πολιτικά. Πολιτικός, πάλι από την έννοια της συμπεριφοράς, είναι εκείνος που επιλέγει τους λαούς που θα τον ακολουθήσουν ενώ ο ηγέτης επιλέγεται από αυτούς. Πολιτικός ηγέτης είναι εκείνος που επιλέγει και επιλέγεται από ανθρώπους και λαούς, ασχέτως φύλου, παιδείας και καταγωγής, αποκτείνοντας στερεότυπα, φονεύοντας την εξουσία. Ο πολιτικός ηγέτης είναι επαναστάτης. Κι εδώ, έχουμε «σιγανό – αγγελικό» επαναστάτη.

Βάσει αυτών των γεγονότων, και του ασαφούς πλαισίου που διαμορφώνεται στην πολιτική κοινωνική σκηνή, θα προσπαθήσω να παραθέσω το υποτιθέμενο πρότυπο της πολιτικής χροιάς του ΓΑΠ μέσα από τη βιολογία. Και αυτό, διότι η βιολογία αποτελεί μια κατεξοχήν φυσική έκφανση του Δαρβινισμού που εκφράζεται από την πολιτική, η οποία συνάδει με την οικονομία. Μια βασική αρχή της φύσης είναι η οικονομία. Η οικονομία της φύσης είναι η πολιτική της φύσης, ως εκ τούτου βάση της πολιτικής τίθεται εδώ το οικονομικό στοιχείο.

ΕΜΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
α) Οικονομία Κλίμακος:
Η έμβιο ή βιο-πολιτική οικονομική συμπεριφορά, στηρίζεται σε ένα φυσικό φαινόμενο που καλείται «οικονομία κλίμακος» Κατ’ αυτό, η σύμπραξη πολλών μικρών μονάδων – κυττάρων ενός συστήματος, δημιουργεί όφελος επί της πορείας της όντος ή συστήματος στο δρόμο της ζωής του επί του αθάνατου θανάτου. Το βασικό κέρδος που επέρχεται από τη οικονομία κλίμακος είναι η επιμήκυνση του χρόνου της ζωής του όντος, το αντίτιμο που πληρώνει λέγεται πτώση της ισχύος των μονάδων. Αυτό στη φύση καλείται «οικονομία», ήτοι, νέμω-κατανέμω τα απαραίτητα του οίκου μου εντός του οίκου μου με σκοπό την επιβίωση.
Η ζωή είναι ένα «κλειστό» κύκλωμα, και το κόστος προς κάθε τι το προσδοκώμενο λέγεται αύξηση της ζωής μέσω της επέκτασης ή γιγαντισμού, με τρόπο όμως που επιφέρει μείωση της εντροπίας. Ένα εκτενές αρμονικό ον δεν αναπνέει ιδιαίτερα, δεν πολύ-κινείται, δεν δημιουργεί μεγάλη οξείδωση και αναγωγή, κερδίζει τη ζωή αλλά τη χάνει παραλλήλως. Εκεί παραπέμπει η «αρχή της διατήρησης της ενέργειας» στα πλαίσια της οικονομίας, μεγάλη ενέργεια – μεγάλη ακινησία, μέγιστη ζωή – μέγιστος θάνατος ανά αθροιστική μονάδα. Στην ουσία, «ουδέν κινείται», η κίνηση όπως προείπαν οι προσωκρατικοί υπάγεται στη φαινομενολογία (4).
«Καλό και κακό, πάνω και κάτω, μέσα κι έξω στη φύση δεν υφίσταται, είναι το ίδιο πράγμα» είπε ο Ηράκλειτος, και συμπλήρωνε «σε μια φύση όπου η δικαιοσύνη είναι συμπαντική, η κρίση υποκειμενική και η ανθρωπότητα ακολουθεί την κατά περίπτωση ιδεοληψία» καταλήγοντας «φτιάχνοντας μέτρα και σταθμά όπως τη συμφέρει» (5).
β) Μεγέθη και Αναλογίες:
Η οικονομία κλίμακος εξεταζόμενη με τα φυσικά μέτρα και σταθμά, προϋποθέτει ότι για την κατανόηση της ζωής δεν πρέπει να ακολουθούνται τα απόλυτα αλλά τα σχετικά μεγέθη. Λέμε, για παράδειγμα, ότι ο ελέφαντας είναι αντικειμενικά ο πιο δυνατός διότι μπορεί να σηκώσει το πιο βαρύ φορτίο. Ο ελέφαντας όμως δεν μπορεί να αντέξει στην πλάτη του ούτε μισό ελέφαντα, ο άνθρωπος σηκώνει έναν άνθρωπο, ο σκύλος έστω τρεις σκύλους, και το μυρμήγκι δεκάδες ομοειδή του, ταγμένο στην «υπεράνθρωπη» φύση του εφόσον παραμένει πάντοτε ένα μικρό μυρμήγκι. Άρα, θα πρέπει να λαμβάνονται για την αντικειμενικότητα της έρευνας υπόψιν σοβαρά τα σχετικά μεγέθη. Πάμε τώρα στην σχέση κατανάλωση ενέργειας ως προς την αύξηση του μεγέθους. Το φυσικά δυνατό μυρμήγκι τρώει πολλές φορές το βάρος του, ο σκύλος ένα μεγάλο ποσοστό, ο άνθρωπος καταναλώνει σαφώς μικρότερο ποσοστό και ο ελέφαντας μόλις 3% του βάρους του, περίπου, σε φύλα και κλαριά, χαμηλής θερμιδικής αξίας. Άρα, όσο ένα σύστημα επεκτείνεται σε μέγεθος τόσο η λήψη ενέργειας ανά κύτταρο μειούται, καθόσον τα κύτταρα σε μέγεθος παραμένουν περίπου τα αυτά.
Την αύξηση του μεγέθους ενός όντος φαίνεται να την ακολουθεί ένας αρνητικός ενεργειακός λογάριθμος που μηδενίζει μια κάποια στιγμή το αυξητικό πηλίκον του όντος, κάνοντάς του πιο αργό μεταβολισμό. Αυτό συμβαίνει για να υπάρχουν ίδιες ευκαιρίες στη ζωή σε μικρά και μεγάλα όντα, να μη μεταβάλλεται το κάθε όν καθώς εκπτύσσεται σε ενεργειακή ρουφήχτρα και να κρατούνται γενικώς οι ισορροπίες. Το γεγονός αυτό, της περιορισμένης δυνατότητας εκ της αύξησης του μεγέθους, αποδίδεται συχνά στη βαρύτητα αποτελεί όμως αυτό φαινόμενο, η ουσία εδώ βρίσκεται σε ένα λογαριθμικό αναχαιτιστικό παράγοντα, κατανάλωσης / απόδοσης ενέργειας που ακολουθεί το ον. Υπάρχουν όπως φαίνεται μαθηματικοί τύποι – άρρητοι αριθμοί στο σύστημα πέραν από τους κώδικες με τις πρωτεΐνες (DNA). Το σύστημα δείχνει ότι είναι φτιαγμένο βαθειά στο άρρητο, επιφανειακό φαινόμενο δείχνει να είναι το ρητό, η λεγόμενη αρμονία. Εξ ου και το σοκ του Πυθαγόρα, όταν βρήκε τον πρώτο άρρητο. Εν κατακλείδι, στη φύση υπάρχουνε προδιαγραφές – στις βιολογικές δομές δεσμεύσεις. Σε κάθε τι αναδύεται και το αντιστάθμισμα, το λεγόμενο «αντίθετό του», και στην οικονομία κλίμακος την αύξηση ενός μεγέθους την ακολουθεί η πτώση της ενέργειας ή της «ψυχής» των μονάδων που το συνθέτουν. Δηλαδή, αυξανόμενο ένα σύστημα κερδίζει ζωή, χάνοντας τα επιμέρους τη ζωή του. Το να ζω λίγα χρόνια και έντονα, από τα πολλά και καταλαγιασμένα, είναι εν τέλει το αυτό, αποτελεί καθαρά θέμα επιλογής σε μια μάχη «ελευθέρας βούλησης» καθαρά χαμένη, μιας φύσης που κατά περιόδους γίνεται μονοειδική, κυριαρχεί δηλαδή, μέχρι να χαθεί από την κατακρίμνησή του «είναι» ή μεγέθους του, το ένα είδος. Να γιατί οι προσωκρατικοί είπανε: «Το παν υπήρχε πάντοτε, και στην πραγματικότητα, στην ουσία της ζωής, ουδέν συμβαίνει. Ο χρόνος είναι αυτός που επιφέρει τις μεταλλαγές και το μετακινητό στοιχείο».

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ
Ο άνθρωπος κυνηγάει σαν λαγωνικό από χρόνια την Αλήθεια. Η Αλήθεια αποκαλύπτεται κατά διαστήματα αφαιρώντας πέπλα, ας μην κοιτάμε τα πέπλα, να κοιτάμε την Αλήθεια. Το πώς είναι η Αλήθεια, ο κάθε ένας μας το ξέρει αν ψάξει μέσα του με τη λογική του για να φτάνει στην καρδιά του όπου την ανακαλύπτει. Και αυτό που ανακαλύπτει σε κάποιο κέντρο του φωτός είναι η Αίσα, το αίσιον και πεπρωμένο, μια φυσαλίδα που περικλύει ένα σύμπαν με υποφυσαλίδες (6).
Επήγαμε όμως μακριά, ας εντοπίσουμε τη «θέση» του δρόμου τον οποίο ακολουθεί ο ΓΑΠ. Βρισκόμαστε στον λεγόμενο «τέταρτο δρόμο» και είναι προς τιμή του που τον όρισε, αλλά και τιμή προς όσους φυλάσσουν Θερμοπύλες, το θέρμος της ψυχής ενός παλαιότερου ανθρώπου. Διότι ο δρόμος αυτός, ο τέταρτος, συγκρινόμενος με τον προηγούμενο, τον τρίτο, είναι πιο άψυχος, λιγότερο φαουστικός, πιο αρμονικός και όχι τόσο ταρταρώδης, προκύπτει λογικός παρά ερωτικός, δυνατός αλλά ράθυμος. «Ινδουιστικό» τρόπο ζωής θα τον χαρακτήριζα που έλκει τον Ανατολικό, μάλλον της «κακομοιριάς» και όχι τόσο της Δυτικής ιλαρο-τραγωδίας του φλεγόμενου από ζωή ανθρώπου, που ζει λίγο αλλά έντονα γενόμενος στο τέλος, πυροτέχνημα. Είπαμε, όμως, είναι θέμα επιμέρους επιλογής αν και κατά πόσον θα ακολουθήσει κάποιος ενσυνείδητα αυτή τη θέση. Πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι οι ηγέτες αυτού του δρόμου δεν έχουν τόπο γέννησης και καταγωγής, δεν νοιάζονται για τους λαούς που θα τους ακολουθήσουν αλλά δημιουργούν λαό στο σύστημα που θα ακολουθήσει, έτσι γίνονται οι ηγέτες, εάν βέβαια ο ΓΑΠ ανήκει σε αυτούς. Η έκφραση «ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» έχει εδώ την παγκοσμιοποίηση ως δημόσια κοιτίδα. Οι οδηγοί εδώ λατρεύονται από τους λαούς, δεν τους λατρεύουν όμως οι λαοί τους. Πιστεύω να γίνομαι κατανοητός.
α). Φιλοσοφική υποδομή:
Ο τέταρτος δρόμος από φιλοσοφικής πλευράς στον τόπο μας προκύπτει κατά κύριο λόγο από τους Ελεάτες και δη στον Παρμενίδη, ο οποίος γράφει την «τέταρτη» βίβλο. Ως πρώτη θεωρώ το «Ένουμα Έλις» των Βαβυλωνίων, δεύτερη την «Ζεν Αβέστα», τρίτη την «Παλαιά Διαθήκη», και τέταρτη το προαναφερθέν έργο «Περι Φύσεως» του Ελεάτη στοχαστή, το οποίο αποκαλώ «Ελληνική βίβλο» – αρχή της παγκοσμιοποίησης. Προγενέστεροι του Παρμενίδη, βάση των Ιώνων υπήρξαν οι Ορφιστές, επίγονοι οι διεθνιστές, αν και είναι δύσκολο κάποιος να διαχωρίσει το είδος των κλάδων και καταγωγή από το πλήθος των επιδράσεων που έχουνε δεχθεί. Γενικώς, η φιλοσοφία του τέταρτου δρόμου είναι πεσιμιστική. Στους οδηγητές της κυριαρχεί η απαισιοδοξία, διότι πρώτοι αυτοί ως υποσυνείδητοι ή συνειδητοί φιλόσοφοι είδαν την Αίσα, το αίσιον, που είναι αρχή και τέλος μαζί. Ο Ποσειδώνιος και οι Στωικοί έφτιαξαν ένα κλάδο τους, μια άλλη σύγχρονη μορφή είναι του Γκουρτζίεφ (7). Αλλά είπαμε, τιτάνες στη σκέψη υπήρξαν οι προσωκρατικοί, αρχή της παρακμής ο Πλάτων, κορύφωση ο Αριστοτέλης, η στοά τράβηξε στη συναγωγή και χαμένη ευκαιρία ο Επίκουρος. «Λευκή γραμμή» ο Σωκράτης, και τελική αιχμή στη σύγχρονη αιχμή ο Λιαντίνης (8). Ποιος είπε ότι η Ελλάδα δεν βγάζει ακόμα φιλοσόφους; Ποιος είπε ότι οι φιλόσοφοι δεν τιμούν και σήμερα τη φιλοσοφία τους με την ίδια της ζωή τους; Απλώς, τα μεγέθη στον τόπο μας είναι μικρά αλλά ισχυρά και αποδιωγμένα, μια που βασιλεύει ο φόβος του προσώπου της Αλήθειας, κι εξ αυτού προτιμάται το ιδεαλιστικό πρότυπο με συμφεροντολογική εκδοχή. Πιστεύω να γίνομαι σαφής στις έμμεσες αιχμές μου.
β). Η κλίμακα της Υπέρβασης:
Από έμβιο-πολιτικής συμπεριφοράς, ο πρώτος δρόμος καθορίζεται αυτός του «εγώ», δεύτερος της ισχύος των «ομοίων», τρίτος της συνεργίας των «ανόμοιων» ή συμπληρωματικών, όπου κλείνει η πρώτη «ιερή» τριάδα. Ακολουθεί η υπέρβαση, ο λεγόμενος «τέταρτος δρόμος», ο οποίος στην ουσία είναι ένα το κοινωνικό «εγώ» μιας νέας εξελικτικής πορείας προς το δεύτερο τριτημόριο, το κοινωνικό ή κοσμικό. Ένα νέο «εγώ» εμφανίζεται στην αρχή του δρόμου που εκτείνεται με διαφοροποιήσεις. Σε αυτή την αρχή βρισκόμαστε, όπου η μεταλλαγή γεννάται από μια κρίση. Την οικονομική κρίση. Στις κρίσεις μόνο μετακυλίεται το ον, αλλάζοντας ροή ιστού που καλείται ιστορία.

ΔΑΡΒΙΝΙΚΟ ΠΡΟΤΣΕΣ
Από Δαρβινικής πλευράς, η θρησκεία όπως και η φιλοσοφία αλλά και η πολιτική μπορούν να ιδωθούν ως πράξεις επιβίωσης, που δείχνει κάποιος στους άλλους τι πιστεύει για να του συμπεριφερθούν ανάλογα και να κάνει το αντίθετο για να επικρατήσει. Είναι, δηλαδή, θρησκεία και πολιτική, απόκρυφη πράξη επιβίωσης. Ως εκ τούτου, ο τέταρτος δρόμος στερείται σαφούς χρώματος δέρματος, φυλής, οικογένειας, θρησκείας και πατρίδας, είναι ένας δρόμος κοινωνικού Δαρβινισμού μιας απόκρυφης ασαφούς ηγετικής ομάδας που βρίσκεται μπλεγμένη με το σύστημα στο Διεθνισμό, ο οποίος καλείται πια «παγκοσμιοποίηση».

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ
Ο κάθε δρόμος ανήκει στην ιστορία και ο δρόμος αυτός που επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν με μικρότερες διακλαδώσεις. Απλώς επαναλαμβάνεται με ψευδομεταμορφώσεις. Ο δρόμος αυτός ως ιστορικό φαινόμενο είναι μη αντιστρεπτός. Για αυτόν ακούγεται από την Αλεξάνδρεια η φωνή του μέγιστου κι αιρετικού Καβάφη: «Τιμή σε εκείνους όπου στη ζωή τους όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες… και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος και οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Κάθε στίχος του, ετικέτα της φιλοσοφίας, κάθε ενότητα, Δωρική κραυγή απόγνωσης μιας ζωής που οδεύει προς τον Άδη.
Ο τέταρτος δρόμος, μετά από μια αιχμηρή στροφή που θα μας αναστατώσει, θα οδεύσει προς τα εκεί που δύει τελικά ο ήλιος. Θα έχουμε, δηλαδή, την πραγμάτωση ενός εκτενέστερου Σπενγκλερικού πρότυπου (9), που θα τραβήξει την Ανατολή στην παρακμή της Δύσης.

• Μας απάλλαξαν από την ξένη κατοχή και το «Μνημόνιό» της;
• Έφεραν πίσω τα κλεμμένα;
• Έβαλαν «μέσα» τα λαμόγια;
• Παραιτήθηκαν από τις ασυλίες και τα προνόμιά τους;
• Άλλαξαν μυαλά;

Ψήφο ΜΟΝΟ στους
ακομμάτιστους συνδυασμούς,
στους πραγματικά (και όχι δήθεν) ανεξάρτητους
σ’ όλη την Ελλάδα.

• Τα spreads για την Ελλάδα ανεβαίνουν και συνεχίζουν διαρκώς να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο - τώρα όμως που χρειάζεται να πείσουμε τα "κορόιδα" ότι "τα μέτρα αποδίδουν", "είμαστε στο σωστό δρόμο", αυτό δεν το πολυλέμε, άσχετα αν όλοι τους το ξέρουν ότι οι πιστωτές θα αρπάξουν ότι βρουν και μετά θα μας πετάξουν "σα στημένη λεμονόκουπα"

• Η αναδιάρθρωση χρέους και οι απαράδεκτες διαπραγματεύσεις οδηγούν σε μόνιμη οικονομική υποδούλωση. Η μόνη λύση που προβάλει για την κυβέρνηση (σημερινή ή αυριανή) της χώρας, είναι η άρνηση πληρωμής του χρέους

«Το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, πρέπει να αφαιρεθεί από τους οφειλέτες – στο βαθμό που είναι δυνατό – το όπλο της παύσης των πληρωμών. Οι βιομηχανικές δημοκρατίες χρειάζεται επειγόντως να προσφέρουν κάποιο είδος κρατικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης προς τα απειλούμενα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτό θα μειώσει τόσο την αίσθηση πανικού, όσο και τη δυνατότητα των οφειλετών να εκβιάζουν.» (Newsweek, 24/1/1983)

«η Ελλάδα πρέπει να καταλήξει σε μια αναδιάρθρωση του χρέους. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ το κάνει ολοφάνερο – πώς είναι δυνατό η Ελλάδα να πραγματοποιήσει ένα σύνολο από 19% του ΑΕΠ σε περικοπές, μόνο και μόνο για να καταλήξει με 149% του ΑΕΠ σε χρέος και έναν λογαριασμό στο διηνεκές για να πληρώνει στους Γερμανούς, Γάλλους και άλλους ξένους ομολογιούχους περίπου το 10% του ετήσιου εισοδήματος μόνο και μόνο για να καλύπτει τους τόκους;»

«Στην πράξη, βλέποντας το οικονομικό πρόγραμμα με το οποίο συμφώνησε η Ελληνική κυβέρνηση, πολλοί βετεράνοι παλιότερων κρίσεων χρέους θα έλεγαν ότι μια αναδιάρθρωση του χρέους είναι μόνο ζήτημα χρόνου.»

• Μπροστά στο φαινόμενο της πλήρους απαξίωσης, της ολοένα αυξανόμενης λαϊκής οργής, των κοινωνικών και οικονομικών αδιεξόδων που επέφερε το περίφημο "μνημόνιο", οι "παπαγάλοι" της εξουσίας και του Μαξίμου άρχισαν να μιλούν πλέον για την αναγκαία αναδιάρθωση που μέχρι πριν μερικές εβδομάδες "ξόρκιζαν" σαν το χειρότερο κακό που μπορεί να βρει την χώρα. Μέσα στα πλαίσια της αναμενόμενης αναδιάρθωσης του χρέους, ο ίδιος ο πρωθυπουργός -Γιώργος Παπανδρέου, για να μην τον ξεχνάμε- που πρότεινε και υπέγραψε το μνημόνιο της καταστροφής, σκέφτεται πλέον και αναζητά σοβαρά πρόσωπα (δηλαδή θεωρεί ως μη σοβαρές προσωπικότητες τα μέλη της κυβέρνησής του;) για να συζητήσουν με την τρόικα και το ΔΝΤ τους όρους της αναδιάρθρωσης των όρων του μνημονίου (περί της αναδιάρθρωσης του χρέους πρόκειται, μόνο που δεν τολμά ο Γιώργος Παπανδρέου να αποδεχθεί το τεράστιο λάθος του)

• Η ψήφος στις εκλογές του Νοέμβρη πρέπει να έχει στόχο το ηχηρό χαστούκι στην Κυβέρνηση

• Γράφει η Ιδεοπηγή

• Πως η Goldman Sachs οργάνωσε την επίθεση κατά της Ελλάδας

• Mario Draghi - Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
• Otmar Issing - Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.
• Lloyd Blankfein - Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.
• Henry Paulson - Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.
• Lawrence Summers - Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας
• Dan Jester - Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs

• Ποιοί, και γιατί "βλέπουν" πραξικόπημα και εμφύλιο στην Ελλάδα;
• Γιατί δεν απαντά η κυβέρνηση Παπανδρέου στις φήμες και δηλώσεις που γίνονται;
• Ποιοί θέλουν να τρομοκρατήσουν και να ενοχοποιήσουν τους Έλληνες πολίτες;

• Η οικονομία μας δέχεται προτάσεις, αλλά οι κυβερνώντες προτιμούν τις... διακοπές τους

• Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μπαίνει το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Με επιστολή της ζητά από την ελληνική κυβέρνηση το αργότερο μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου αναλυτικές εξηγήσεις για τον τρόπο λειτουργίας του ιδρύματος

• Αν το ελληνικό κράτος είναι ο μοναδικός μέτοχος του Ταμείου.
• Ποια είναι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του ελληνικού δημοσίου ως μετόχου.
• Μήπως το ελληνικό κράτος παρέχει χρηματοδότηση στο Ταμείο και, εάν ναι, ποιου ύψους.
• Μήπως το ταμείο δανείζει το Δημόσιο (επίσης ζητούνται τα ποσά).
• Αν το ελληνικό δημόσιο παρέχει εγγυήσεις στο Ταμείο.
• Ζητούν ακόμα ενημέρωση εάν το κράτος συνεισφέρει στο κόστος λειτουργίας του (π.χ. γενικά διοικητικά έξοδα, ενοίκιο κτιρίων, κ.λπ.).
• Υπάρχει κάποια άμεση ή έμμεση μεταφορά κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό προς το Ταμείο.
• Αν τα έσοδα από τη λειτουργία του Ταμείου καταχωρίζονται σε ειδικό κεφάλαιο του προϋπολογισμού.
• Τέλος, με την επιστολή της η Κομισιόν ζητά να μάθει εάν υφίσταται οποιαδήποτε άλλη σχέση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και του Ταμείου, τα επιτόκια που χρεώνονται για κάθε κατηγορία δανείων που χορηγήθηκαν από το Ταμείο προς τους πελάτες του, καθώς και η εξέλιξη των υπολοίπων και τα επιτόκια που προσφέρονται για κάθε κατηγορία καταθέσεων.

• Θρήνος για τον 19χρονο Ιάπωνα Σόβα Τομισάβα

• έχουμε τον 8ο υψηλότερο πληθωρισμό στον κόσμο… 5,5% λέει η ΕΣΥΕ
• οι τιμές των ασφαλίστρων ( CDS ) της Ελλάδας είναι οι δεύτερες υψηλότερες στον κόσμο, αν τα θυμούνται οι… ενημερωτές
• η χώρα έχει το 2ο υψηλότερο κόστος δανεισμού στον κόσμο, πίσω μόνο από το Πακιστάν
• η μείωση του ΑΕΠ μας τοποθετεί στην 44 θέση μεταξύ των 50 κρατών
• η ανεργία σε 10 μήνες έπιασε διψήφιο νούμερο
• το 1/4 των μαγαζιών κλείνει

«Η ελληνική πολιτική ως προς ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι διαχρονικά σταθερή, με αποκλειστικό στόχο την επίλυση του με βάση το Διεθνές Δίκαιο, χρησιμοποιώντας τα μέσα ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών που απορρέουν από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, περιλαμβανομένου του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Εν προκειμένω, το αντικείμενο της νομικής διαφοράς με την Τουρκία έγκειται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε δύο συγκεκριμένα σημεία, δηλαδή αφενός στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στη Θράκη και αφετέρου μεταξύ των τουρκικών ακτών και των πλησίον αυτών ελληνικών νησιών του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου καθώς και στη Δωδεκάνησο, λαμβανομένου βεβαίως υπόψη ότι, βάσει του άρθρου 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της θάλασσας του 1982 (UNCLOS) το οποίο ενσωματώνει εθιμικό δίκαιο, τα νησιά δικαιούνται υφαλοκρηπίδας, η οποία καθορίζεται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις της Σύμβασης όπως αυτές εφαρμόζονται στις ηπειρωτικές περιοχές.
Υπενθυμίζεται επίσης ότι τα δικαιώματα της Ελλάδας επί της υφαλοκρηπίδας υφίστανται εξ αρχής και αυτοδικαίως (άρθρο 77 παρ. 3 UNCLOS), δεν απαιτείται δηλαδή ρητή διακήρυξη του ελληνικού κράτους για την άσκηση των εν λόγω δικαιωμάτων.
Περαιτέρω, σημειώνεται ότι οι διερευνητικές επαφές έχουν στόχο την εξεύρεση κοινού εδάφους για την επίλυση της διαφοράς. Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση επιδίωξε την εντατικοποίηση των διερευνητικών επαφών, έχοντας ως βασικό σκοπό την ολοκλήρωση τους ώστε να μην αποτελέσουν μία αέναη διαδικασία.
Υπενθυμίζεται ότι οι διερευνητικές επαφές έχουν ξεκινήσει από το 2002 και μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί 45 γύροι (σ.σ.: είχαμε και έναν «γύρο» ακόμα στο μεταξύ, δηλαδή 46), με τον τελευταίο να έχει λάβει, χώρα στις 19 Ιουλίου 2010 στην Κωνσταντινούπολη. Τέλος, από την έναρξη των διερευνητικών επαφών, συμφωνήθηκε από τις δύο πλευρές το περιεχόμενο των συζητήσεων να είναι εμπιστευτικό και να μην κρατούνται πρακτικά».
Να σημειώσουμε εδώ κάτι άλλο το οποίο πιθανότατα να είναι και «εκφραστική ανεπάρκεια», αλλά σε τέτοιους καιρούς όλα είναι πιθανά: Στην απάντηση αναφέρεται επι λέξει: «...μεταξύ των τουρκικών ακτών και των πλησίον αυτών ελληνικών νησιών του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου καθώς και στη Δωδεκάνησο...». Δηλαδή η Δωδεκάνησος δεν περιλαμβάνεται με σαφήνεια μεταξύ των «ελληνικών νησιών», αλλά μεσολαβεί ένα «...καθώς και στη...», ενώ θα αρκούσε μία διατύπωση όπως «...και της Δωδεκανήσου».
Την ερώτηση και αίτηση κατέθεσης εγγράφων τις είχαν καταθέσει στις 29 Ιουλίου οι βουλευτές του ΚΚΕ Σπύρος Χαλβατζής, Θανάσης Παφίλης, Λιάνα Κανέλλη, Γιώργος Μαρίνος και Γιώργος Μαυρίκος, σε σχέση με το ζήτημα του καθορισμού της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αφορμή για την παρέμβαση του ΚΚΕ είχαν αποτελέσει δηλώσεις του ατιπροέδρου της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου, με τις οποίες περιόριζε την
ελληνική υφαλοκρηπίδα μόνο στα αβαθή (μέχρι 200 μέτρα βάθος!) του Αιγαίου. Η γνωστή και ως «υφαλοκρηπίδα του ροφού»

• Γιατί και πως θα ζουν ανάμεσά μας...