Ο Μιχάλης Τιμοσίδης, σύμφωνα με πληροφορίες της αυτοδιοίκησης.gr, συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό και του είπε ότι είναι διαθέσιμος να είναι υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ.
piazza Del popolo...
Περισσότερα... »
skip to content
Xanthi Blogs » Αα - Ωω | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Ξάνθης με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
35913 άρθρα από 71 πηγές
Aa - Zz
(1731)
Αα - Ωω
(34182)
Αα - Ωω (100)

Στην Ελλάδα του 2010 που καταρρέει οικονομικοπολιτικά μα κυρίως πνευματικά, πρέπει να είναι κανείς εντελώς τυφλός ή βαθειά διαπλεκόμενος για να μην αντιλαμβάνεται το πού πάει η κοινωνία μας. Τα δύο κόμματα εξουσίας έφεραν με την ανεπάρκεια και τον λαϊκισμό τους τα αδιέξοδα και η σημερινή Κυβέρνηση έβαλε την ταφόπλακα του Μνημονίου. Η χώρα παραδόθηκε στους ξένους τραπεζίτες και στους ντόπιους «νταβατζήδες», ενώ ο ελληνικός λαός βυθίζεται στη φτώχεια, στην ανεργία και στα χρέη. Ελπίδα δεν διακρίνεται πουθενά, όσο ο λαός δεν αναλαμβάνει δράση, δεν υπερασπίζεται με τον πατριωτισμό του το Σύνταγμα και τον τόπο.
Μέσα στο πρωτοφανές αυτό σκηνικό, οι υπεύθυνοι της καταστροφής έχουν το θράσσος να ζητάνε και την ψήφο μας στις 7 του Νοέμβρη! Όλοι όσοι τόσα χρόνια εξευτέλισαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση με τα «χρίσματα» και τα κομματόσκυλα, με την τοπική διαπλοκή και τα ρουσφέτια, με τους πρασινογάλαζους χάρτες τις βραδυές των εκλογών, όλοι αυτοί – ακόμα κι αυτή την κρίσιμη ώρα για την επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας – ούτε που διανοούνται ότι θα χάσουν το τσιφλίκι που τους κληροδότησε ο μπάρμπας τους ή κάποια κομματική «συμμορία».
Ο Δήμος Κομοτηνής
Στην Κομοτηνή η κατάσταση είναι τραγική, όπως σε όλη τη χώρα, κι έχει κι ένα επιπλέον πρόβλημα (τό λεγόμενο «μειονοτικό» της περιοχής). Κανένας δήμαρχος δεν μπορεί να κάνει θαύματα, είναι αδύνατον μέσα σε μία συνθήκη σαν την σημερινή, της διάλυσης των πάντων. Όμως μπορεί να εμπνεύσει και να δώσει ελπίδα. Μπορεί να δείξει έναν άλλον τρόπο αντιμετώπισης των κοινών, αυτόν που όλοι ξεχάσαμε στα μεταπολιτευτικά χρόνια: τη σχέση της ισηγορίας με τη δημοκρατία, την αυτονόητη αγάπη για τον τόπο μας, την πίστη στις αξίες μας και την προτεραιότητα του ΕΜΕΙΣ αντί του ΕΓΩ. Μπορεί να εμπνεύσει ένας αργόμισθος; Μπορεί να πείσει ένας διαδρομιστής; Μπορεί να γεννήσει ελπίδα ένας απατεώνας; Ποιος θα ξεκαθαρίσει την κατάσταση στην ΔΕΥΑΚ, ο αυτουργός των αμαρτιών; Ποιος θα διαχειριστεί με σωφροσύνη την δημοτική περιουσία, αυτός που ως τώρα δεν κατάφερε ούτε να την καταγράψει; Ποιος θα ζητήσει σεβασμό του νόμου, αυτός που έχει κατά νου μόνο την επανεκλογή του; Ποιος θα δώσει έναν στόχο ανώτερο της ταπεινής καθημερινότητας, αυτός που η αισθητική και γενικότερη παιδεία του περιορίζεται στην τρέχουσα υποκουλτούρα; Και, βεβαίως, ποιος θα μπορέσει να δει πίσω από τη μειονοτική ψήφο ανθρώπους συγκεκριμένους, αυτός που τρέχει πίσω από τον μηχανισμό του τουρκικού Προξενείου;
Ο «Σπάρτακος»
Μέσα στην οικονομική καταστροφή που επέρχεται, μέσα στην κομματοκρατία που ακόμη αλωνίζει, μέσα στην απραξία του βουβού πλήθους, βγήκαμε μπροστά για λογαριασμό της κοινωνίας. Δεν σκοπεύουμε να υποκαταστήσουμε κανέναν: καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες να συστρατευτούν μαζί μας. Πρέπει να σπάσουν τα κομματικά δεσμά και να απελευθερωθούν όσες δυνάμεις ακόμη μένουν ζωντανές στο κοινωνικό σώμα. Αυτή τη φορά ΔΕΝ θα πάμε στην κάλπη με το πρόβλημα «τι να ψηφίσουμε». Θα είμαστε όλοι εκεί, με τον Σπάρτακο, κόντρα στους επαγγελματίες πολιτικάντηδες και στους καριερίστες των εξουσιών. Για το αυτονόητο και μόνο!
Ή αυτοί ή όλοι εμείς!

C + Beauty
Ανακαλύψτε το C+BEAUTY και αποκαλύψτε τον πιο όμορφο εαυτό σας!
Πρόκειται για ένα μοναδικό χώρο που ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στην εσωτερική ευεξία και την εξωτερική ομορφιά. Ένα σύγχρονο ινστιτούτο αισθητικής, που από το 1999 που ιδρύθηκε στην πόλη της Θεσσαλονίκης, παρέχει εξατομικευμένες υπηρεσίες και μεριμνά για την ικανοποίηση των ιδιαίτερων αναγκών κάθε ατόμου, προσφέροντας εσωτερική, εξωτερική και συναισθηματική φροντίδα.
Με τη χρήση του πιο σύγχρονου και τεχνολογικά προηγμένου εξοπλισμού, το C+ BEAUTY προσφέρει ένα ευρύ φάσμα αισθητικών εφαρμογών, που συμβάλλουν στην αποκατάσταση της υγείας του δέρματός σας και στην ανάδειξη της φυσικής σας ομορφιάς.
Πιο συγκεκριμένα, οι υπηρεσίες που προσφέρει το C+ BEAUTY συνοψίζονται στις ακόλουθες:
- Αισθητική προσώπου (θεραπείες αντιγήρανσης και ακμής).
- Αισθητική σώματος (αδυνάτισμα, θεραπείες κατά της κυτταρίτιδας, μασάζ).
- Laser αποτρίχωση με τη χρήση του μηχανήματος Epicare TM LPX.
- Μεσοθεραπεία προσώπου και σώματος.
Η πολύτιμη γνώση και η εμπειρία δέκα ετών, αξιοποιείται στο έπακρο από τη δυναμική ομάδα συνεργατών του C+ BEAUTY, που στο σύνολό τους διακατέχονται από απόλυτο επαγγελματισμό και άρτια εκπαίδευση. Εφαρμόζοντας τις πιο σύγχρονες διαγνωστικές τεχνικές, είναι σε θέση να σας προσφέρουν μία εξατομικευμένη προσέγγιση στην αντιμετώπιση κάθε προβλήματος που σχετίζεται με την υγεία του δέρματος.
Αφεθείτε στα πιο έμπειρα χέρια και βιώστε μια πρωτόγνωρη εμπειρία αναζωογόνησης.
Η λογική της κυβέρνησης του κ. Γ. Παπανδρέου να επισημαίνει την ανάγκη μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος όταν πρόκειται να προχωρήσει σε υπέρμετρες αυξήσεις έμμεσων φόρων, που πλήττουν κυρίως τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα, και από την άλλη πλευρά να επικαλείται την ανάγκη για… ανάκαμψη της οικονομίας όταν θέλει να δικαιολογήσει την επικείμενη μείωση των φόρων για τα διανεμόμενα κέρδη των πολυεθνικών ομίλων φανερώνει πλέον πόσο μακριά από την έννοια του «Σοσιαλισμού» κινείται το σημερινό ΠΑΣΟΚ.
Οταν πρόκειται να επιβαρύνουν τους απλούς και αδύναμους οικονομικά πολίτες της χώρας με μέτρα όπως η αύξηση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά 39 λεπτά το λίτρο, οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου επισημαίνουν με έμφαση ότι το μέτρο είναι αναγκαίο, καθώς προέχει η δημοσιονομική εξυγίανση.
Οταν όμως πρόκειται να ελαφρύνουν τους οικονομικά ισχυρούς πολυεθνικούς ομίλους με μείωση του φορολογικού συντελεστή επί των κερδών κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες, τότε προτάσσουν ως υπέρτατο στόχο την οικονομική ανάπτυξη!
«Μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις», λένε απροκάλυπτα στον Ελληνα πολίτη, κοροϊδεύοντάς τον με σαθρά επιχειρήματα του τύπου «το μνημόνιο είναι αδιαπραγμάτευτο», όταν πρόκειται να του στερήσουν κι άλλο από το πενιχρό του πλέον εισόδημα.
Οταν πρόκειται όμως να πριμοδοτήσουν τα κέρδη των οικονομικά ισχυρών, ξεχνούν άρον άρον και μνημόνια και… επιχειρήματα περί αδιαπραγμάτευτων στόχων!
Από τον Οκτώβριο θα ισχύσουν ταυτόχρονα δύο νέα φορολογικά μέτρα: η αύξηση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά … 1.862% (!) και η μείωση του φόρου στα διανεμόμενα κέρδη των πολυεθνικών ομίλων από το 40% στο 24%!
Αν αυτή η λογική των φόρων είναι λογική «αλληλεγγύης», τότε πλέον οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.



Λοιπόν αγαπητή κυβέρνηση, είμαστε πραγματικά πολύ περήφανοι για εσάς. Όχι μόνο για τους προφανείς λόγους, όπως το μνημόνιο, τους μισθούς μας, τις συντάξεις μας, τις υπηρεσίες υγείας, την παιδεία, τις προοπτικές μας, το ότι θα μας κάνετε να κόψουμε το τσιγάρο και άλλα τέτοια προφανή, αλλά και γιατί καθημερινά ενισχύετε την κοινωνική συνοχή και τις ανθρώπινες σχέσεις με το πρωτοποριακό μέσο των τετραψήφιων τηλεφωνικών αριθμών…
Έχουμε τετραψήφιο για να καταγγέλλουν οι πολίτες όσους συμπολίτες τους υποψιάζονται ότι φοροδιαφεύγουν, καπνίζουν, παίρνουν ναρκωτικά, μολύνουν και πάει λέγοντας.
Με συγχωρείτε αγαπητή κυβέρνηση, αλλά το ανόητο μυαλό μου νόμιζε ότι ο έλεγχος και η εφαρμογή των (όποιων) νόμων είναι δική σας δουλειά και όχι δική μου ρουφιανιά… Μην ανησυχείτε όμως, αυτό επ ουδενί δεν σημαίνει ότι αγνοώ τη συμβολή σας στα νέα πρότυπα, στα οποία, όπως είπε κι ο πρωθυπουργός, πρέπει να μπει η χώρα…
Θα μπορεί έτσι κάποιος, για παράδειγμα, να καταγγείλει άνετα τον παππού απέναντι που παίρνει σύνταξη 230 ευρώ ενώ θα έπρεπε να είναι μόνον 128, τους γονείς του γείτονα που του έγραψαν το δυάρι και τώρα τον κυνηγάνε για το ΕΤΑΚ, τον από πάνω που δεν δήλωσε τον ημιυπαίθριο γιατί τον χρησιμοποιεί ως δωμάτιο για την άρρωστη μητέρα του, τον περιπτερά που δεν έδωσε απόδειξη γιατί δέχεται ακόμη βερεσέ από τους καλούς πελάτες…
Τι εννοείτε ότι δεν είναι ηθικά πράγματα αυτά; Αφού είναι νόμιμα…

Την ίδια ώρα ποια είναι η ελληνική απάντηση;
Με άλλα λόγια δηλαδή δεν υπάρχει επιτέλους κανένα όριο στη γελοιότητα;



Το Ισραήλ απέρριψε κατηγορηματικά την πρόταση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) να επιτρέψει την πρόσβαση διεθνών επιθεωρητών στο πυρηνικό του πρόγραμμα και να ενταχθεί στο παγκόσμιο σύμφωνο κατά της διάδοσης των πυρηνικών όπλων, αναφέρει η έκθεσή της υπηρεσίας που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Το Ιράν θα απαντήσει πλήττοντας την πυρηνική εγκατάσταση του Ισραήλ, αν πληγούν οι ιρανικές πυρηνικές δραστηριότητες από το Ισραήλ, δήλωσε χθες ο κορυφαίος στρατιωτικός αξιωματούχος του Ιράν, ο αρχηγός του επιτελείου των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων Χασάν Φιρουζαμπαντί.


Ο κ. Γ. Παπανδρέου στη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματός του επανέλαβε για μια ακόμη φορά ότι η έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας είναι… ιερή για το ΠΑΣΟΚ.
Θα μπορούσε κάποιος να αμφιβάλει, πέραν των δεξιών, των αριστερών και όλων όσων τέλος πάντων τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους ο κ. Παπανδρέου τους θεωρεί… λαϊκίστικη αντιπολίτευση;
Βεβαίως! Αμφιβάλει και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ! Και αμφιβάλει, διότι οι έννοιες «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση» (Οι βασικές αρχές της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ της 3ης του Σεπτέμβρη) μετά τα διαδοχικά «κτυπήματα» που είχαν δεχτεί από προηγούμενες… σοσιαλιστικές κυβερνήσεις (Ίμια, Μαδρίτη κ.λπ.) , έρχεται η σημερινή κυβέρνηση και τους δίνει τη χαριστική βολή.
Προσέξτε πως ακριβώς το τοποθετεί ο Μανόλης Δρεττάκης πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, λέει , έχοντας πλήρη γνώση πριν από τις εκλογές της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η χώρα, αντί να λάβει δραστικά μέτρα μόλις πήρε ψήφο εμπιστοσύνης (ψήφιση φορολογικού νομοσχεδίου και εφαρμογή του από 1.1.2010, άμεση και ανηλεή πάταξη της φοροδιαφυγής, κατάρτιση και ψήφιση ενός ρεαλιστικού προϋπολογισμού του 2011 κ.λπ.), διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα με παροχές που είχε υποσχεθεί προεκλογικά, και με τη συμπερίληψη χρεών των νοσοκομείων (τα οποία τώρα ρυθμίζει με ομόλογα) κ.λπ. και, μετά τις ασυγχώρητες καθυστερήσεις, τα λάθη και τις ατυχείς δηλώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών, αναγκάστηκε να υπογράψει και να ψηφίσει ως νόμο του κράτους το διαβόητο Μνημόνιο υποταγής στις εντολές της τρόικας, και κυρίως του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Το Μνημόνιο ήταν η χαριστική βολή στη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεδομένου ότι:
Η φετινή, επομένως, επέτειος στις 3 Σεπτεμβρίου είναι, ουσιαστικά, ένα μνημόσυνο της νεκρής πλέον Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη.
Στα πεζοδρόμια κάθονται παρέες. Τριαντάρηδες και σαραντάρηδες με ένα μπουκάλι μπύρα ξεχνάνε τον πόνο τους. Άνεργοι όπως και εγώ αλλά αυτούς τους πήρε η μπάλα. Εμένα όχι ακόμα γιατί με κρατάει το γέλιο το γιόκα μου. Κάτι πρέπει να βρω πάλι σήμερα να φέρω σπίτι. Ότι να ναι. Ότι χαμαλοδουλειά να ναι.
Τις επιστήμες μας τις ξεχάσαμε και εγώ και η γυναίκα μου. Δεν είναι χώρα για επιστήμονες και ίσως το μετανιώσαμε που δεν φύγαμε για το εξωτερικό μαζί με το μεγάλο κύμα φυγής. Ήταν το παιδί μικρό και φοβηθήκαμε. Ίσως ήμασταν και λίγο παραπάνω πατριώτες από όσο έπρεπε. Συνεχίζω το περπάτημα.
Ένα περίπτερο ανοιχτό επιτέλους. Διαβάζω τους τίτλους των εφημερίδων γιατί τα λεφτά δεν φτάνουν πια για Internet. Ότι μάθουμε είναι από την λαθρανάγνωση.
Μεγάλοι τίτλοι (κοινώς πιασάρικοι):
Η χωρά βγαίνει από την ύφεση!!!
Ναι βεβαία βγαίνει από την ύφεση. Τόσο που είχε πέσει το ΑΕΠ είναι εύκολο πια να φανεί ότι ανεβαίνει λίγο. Ίσως σταματήσουν τα λουκέτα όμως. Μπορεί να βρεθεί καμιά δουλειά που να δίνει και ένσημα! Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Η νέα κυβέρνηση υπόσχεται ανοικοδόμηση της χώρας!
Αχ παππού! Μου έλεγες πόσο τυχεροί είμαστε που δεν ζήσαμε την κατοχή και πόσο εύκολα τα βρήκαμε. Όμως τη ζήσαμε και εμείς την κατοχή μας παππού. Ζήσαμε και την καμένη γη και την ανεργία και την κατάργηση κάθε δικαιώματος. Δεν είμαστε τοσο τυχεροί όσο νόμιζες παππού. Και αν εσύ πολέμησες για να μην μπουν οι κατακτητές στη χώρα βρέθηκαν άλλοι που τους άνοιξαν την πόρτα. Με όπλα δεν μας έπαιρναν αλλά με τους εφιάλτες μας πηραν.
Νέα μέτρα του ΟΑΕΔ για μείωση της ανεργίας!
Τι να σου κάνουν τα μέτρα αν δεν υπάρχουν θέσεις? Άντε να επιδοτήσουν και άλλο τις εισφορές. Ποιος μπορεί να πληρώνει τους μισθούς? Οι εταιρίες που μπορούσαν έφυγαν για χώρες με λογικές φορολογίες και όσες δεν μπορούσαν έκλεισαν ή φυτοζωούν. Φώναζαν κάποτε όλοι ότι εδώ θα φτάσουμε αλλά το ΠΑΣΟΚ τότε ανακοίνωνε ότι οι ξένοι μας λένε ότι πάμε μια χαρά. Να τα χάλια μας.
Αποχωρεί από τις εξεταστικές το ΠΑΣΟΚ!
Εξεταστική για το μνημόνιο και το δάνειο - Πως δεχτήκαμε τέτοιους όρους και πως επιτράπηκε η σχεδιασμένη εξόντωση της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Το ΠΑΣΟΚ αποχωρεί από την επιτροπή.
Εξεταστική για την αδράνεια του ΠΑΣΟΚ τον χειμώνα του 2009 - Όταν τα επιτόκια ήταν ακόμα χαμηλά αλλά αντί να πάρουμε το δάνειο διακηρύσσαμε στην οικούμενη πόσο άχρηστη χώρα είμαστε μέχρι να σταματήσει να μας εμπιστεύεται μέχρι και η Ουγκάντα. Όταν ακούγαμε φανφάρες για πράσινη ανάπτυξη και προετοιμαζόταν μαύρη κατοχή. Το ΠΑΣΟΚ αποχωρεί από την επιτροπή.
Εξεταστική για τη νομιμοποίηση του τζόγου - Όταν και οι τελευταίες οικονομίες μεταφερθήκαν στα ταμεία των φίλα προσκείμενων προς την τότε κυβέρνηση εταιριών με φωτογραφικά νομοσχέδια. Όταν ξεκίνησε η εκπαίδευση του κόσμου σε νέες μεθόδους οικονομικής εξόντωσης και ο ΟΠΑΠ έβγαζε πανηγυρικές ανακοινώσεις για αύξηση των κερδών. Το ΠΑΣΟΚ αποχωρεί από την επιτροπή.
Εξεταστική για τις διεκδικήσεις του ΔΝΤ στα Ελληνικά μουσεία - Όταν είχε έρθει η πρώτη απαίτηση για το μουσείο της ακρόπολης νομίζαμε όλοι ήταν ανέκδοτο. Μετά διαβάσαμε προσεκτικά την καταδίκη που είχαμε υπογράψει και καταλάβαμε ότι αυτά που μας κάνουν Έλληνες δεν θα μας ανήκουν πια.
Καταγγέλλει τις πρακτικές Γ.Α.Π. το νέο ΠΑΣΟΚ!
Ναι τώρα μας έπεισαν. Τα ίδια πρόσωπα που ήταν υπουργοί τότε τώρα μας λένε ότι δεν συμφωνούσαν. Και γιατί δεν παραιτηθήκαν? Ήταν βολική η υπουργική καρέκλα μάλλον. Τώρα καταγγέλλουν και υπόσχονται σοσιαλισμό. Έχουμε μπλέξει με τις λέξεις σε αυτή τη χώρα. Τον είδαμε τον σοσιαλισμό σας, ευχαριστούμε για την επίδειξη. Θα σας φωνάξουμε πάλι όταν μας πιάσουν οι μαζοχισμοί μας.
Μεγάλη ανοησία που κάθισα πάλι να διαβάσω εφημερίδες. Μόνο να σου μαυρίσουν την ψυχή μπορούν. Συνεχίζω προς την γωνίτσα που έχω σταθεί τυχερός την τελευταία εβδομάδα. Δυο φορές με πήραν για σκάψιμο από εκεί. Καμιά 20ρια ευρουλάκια αν μαζέψω σήμερα θα είναι καλά. Αν βγάλει και αλλά τόσα η γυναίκα με το σφουγγάρισμα θα είναι σπουδαία μέρα. Κάθομαι και περιμένω.
Γ.Μ.
ΥΓ. Προσπαθώ να γράψω ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας οπότε κάθε ιδέα είναι καλοδεχούμενη. Αυτό που με προβληματίζει πιο πολύ είναι πια κυβέρνηση να βάλω το 2020. Θα είναι Ν.Δ. η κάποια κυβέρνηση συνεργασίας? Μήπως θα είναι πάλι ΠΑΣΟΚ; Α ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΣΟΚ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΣΟΚ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΣΟΚ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΣΟΚ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΣΟΚ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ...

Λίγα 24ωρα απομένουν μέχρι να ανακοινώσει το ΠΑΣΟΚ τους δικούς υποψήφιους περιφερειάρχες, αλλά αυτό που επικρατεί στην κυβέρνηση και το κόμμα δεν έχει προηγούμενο. Υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές και μεγαλοστελέχη έχουν πει “όχι” στον Γ. Παπανδρέου για ενδεχόμενη υποψηφιότητά τους, αρνούμενοι να υπακούσουν στις εντολές του. Σε ένα απίστευτο αλισβερίσι που δεν έχει ξαναγίνει στα χρονικά, απλοί “στρατιώτες” του κόμματος αρνούνται στον στρατηγό” να πάνε στη μάχη. Σε έναν πραγματικό πόλεμο θα έπρεπε να εκτελεστούν άμεσα, στον “πόλεμο” του ΠΑΣΟΚ απλά γίνεται χαμός και στο Μαξίμου επιδίδονται στο γνωστό άθλημα της στρουθοκαμήλου.
Ο πρωθυπουργός διαρρέει ότι είναι εκνευρισμένος, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι όλοι είναι στρατιώτες αλλά οι υποψήφιοι με το ζόρι έχουν στυλώσει τα πόδια τους. Μπατζελή, Κατσιφάρας, Μαγκριώτης, Τιμοσίδης, Κουκουλόπουλος και Γκερέκου φαίνεται να πρωτοστατούν σ’ αυτό το ιδιότυπο αντάρτικο που έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ.
Οι τελευταίες πληροφορίες κάνουν λόγο για συμφωνία με Μπατζελή και Κατσιφάρα για τις περιφέρειες δυτικής Ελλάδας και Στερεάς. Πιθανότατα μέχρι την Κυριακή να πουν τον αναγκαστικό “ναι” και οι υπόλοιποι. Το θέμα, όμως, δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι η εικόνα διάλυσης ενός κόμματος και η αδυναμία διαχείρισής του από τον αρχηγό.
Είναι ότι ο κ. Παπανδρέου δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο του ΠΑΣΟΚ, δε μπορεί να τους μαζέψει στο μαντρί. Και οι διαφωνούντες φαίνεται να είναι η αρχή μιας γενικότερης αμφισβήτησης στις επιλογές του Μαξίμου, από την οικονομία και το Μνημόνιο μέχρι τις εκλογές. Μια αμφισβήτηση που σίγουρα θα ενταθεί τους επόμενους μήνες, οπότε αφού δεν μπορεί να ελέγξει τώρα το κόμμα του ο κ. Παπανδρέου θα το κάνει σε πιο δύσκολες στιγμές;
Μεγάλο ζήτημα είναι επίσης, ότι το κυβερνών κόμμα εμφανίζει εικόνες διάλυσης, στρατός ατάκτων που ο καθένας κάνει ότι θέλει, δεν ακούει κανέναν και έχει σηκώσει το δικό του μπαϊράκι. μικροκομματικά συμφέροντα, τοπικές έριδες, έλλειψη πολιτικού σχεδιασμού, μισό όραμα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση κυριαρχούν στο ΠΑΣΟΚ και ακόμη κι αν την Κυριακή ανακοινωθούν ονόματα η ζημιά θα έχει γίνει.
Ο κόσμος έχει καταλάβει ότι υπάρχει τρικυμία εν κρανίω, έλλειψη συναδελφικότητας, αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να δει τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και να βάλει μπροστά στελέχη που θα τα λύσουν.
Ο πράσινος στρατός των ατάκτων είναι χειρότερος και από τα μπουλούκια του παρελθόντος.





Δεν φτάνουν τα ψέματα στην Ελλάδα για την οικονομική μας κατάσταση, τώρα πάμε και στη Γαλλία για να κάνουμε δημιουργική λογιστική. Συνέντευξη έδωσε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου στη γαλλική εφημερίδα “Le Tribune” και στην οποία υποστηρίζει ότι λείπουν 800 εκατ. ευρώ από τα έσοδα και ότι θα τα βρουν μέχρι το τέλος του χρόνου ώστε να επιτευχθεί ο στόχος για μείωση του ελλείμματος στο 8,1% του ΑΕΠ.
Αν είναι μόνο 800 εκατ. ευρώ τότε γιατί το Μαξίμου διέρρευσε την πληροφορία περί κατάργησης του φθηνού πετρελαίου θέρμανσης, μέτρο που θα αποφέρει 1 με 1,5 δισ. ευρώ;
Αυτοκτονικές τάσεις έχουν στην κυβέρνηση και πετάνε αντιλαϊκά μέτρα αν δεν υπάρχει ανάγκη για χρήματα;
Από την άλλη, πότε λένε ψέματα; Όταν δηλώνουν ότι χρειάζονται 800 εκατ. ευρώ ή όταν τα έσοδα που βουλιάζουν δημιουργούν μαύρη τρύπα που μπορεί να φτάσει τα 4,5 δισ. ευρώ;
Γιατί έχει πιάσει τέτοια αγωνία την κυβέρνηση για το πώς θα κλείσει τον προϋπολογισμό αν λείπουν τόσα χρήματα όσα θα έβγαιναν αν σχεδιαζόταν καλύτερα το μέτρο των ημιυπαιθρίων;
Επομένως, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Κάτι κρύβουν και αυτό είναι σίγουρα δημιουργική λογιστική.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε επίσης ότι δε θα ληφθούν άλλα μέτρα φέτος εκτός από εκείνα που προβλέπονται για 2010 και 2011. Ενώ απέκλεισε το ενδεχόμενο μετάταξης προϊόντων στον συντελεστή ΦΠΑ 23% από 11%.
Και πάλι μείναμε με την απορία γιατί γίνεται το άγριο κυνηγητό αν όλα πάνε καλά και δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτε.
Μήπως ο κ. Υπουργός κάνει τον… Γάλ(λ)ο ή το παγόνι για την πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας;



Στην τριακοστή έκτη επέτειο από τη «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη», έναν χρόνο (παρά κάτι) από μια συντριπτική εκλογική νίκη, παραμονές μιας εκλογικής αναμέτρησης για την Αυτοδιοίκηση, με σημαία μάλιστα μια πολυδιαφημισμένη μεταρρύθμιση όπως ο «Καλλικράτης», παραμονές ενός... πολυαναμενόμενου ανασχηματισμού, η έναρξη των εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι πανηγυρική. Θα μπορούσε, αλλά δεν είναι.
Το κοινωνικό κλίμα όλοι το γνωρίζουμε. Δεν θα είχε νόημα να επαναλάβουμε όλα όσα ήδη έχουμε πολλές φορές αναφέρει και αξιολογήσει για την κατάσταση της χώρας και της οικονομίας, αλλά και για τη ζοφερή προοπτική. Σήμερα ας μιλήσουμε μόνο για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ:
● Αυτό που ξεκίνησε τη μεγάλη πορεία του φέροντας στο όνομά του τον βαρύ όρο «Κίνημα», αλλά λειτούργησε ως κόμμα και εξελίχθηκε σε νομέα εξουσίας – πάση δυνάμει, πάση θυσία και με κάθε κόστος.
● Αυτό που αφιέρωνε τις πρώτες λέξεις της «Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη» στην τραγωδία της Κύπρου, για να ταυτιστεί εσχάτως με το «Ναι» στο επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν.
● Αυτό που έκανε μυριόστομο σύνθημα τη «Λαϊκή κυριαρχία» και την «Εθνική ανεξαρτησία», για να μιλάει σήμερα για υποχρεωτικά «μειωμένη εθνική κυριαρχία».
Τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια; Τι συνέβη σε αυτό το κόμμα, το οποίο αποτέλεσε το κέντρο του πολιτικού συστήματος και το επίκεντρο όλων των αλλαγών που επισυνέβησαν στην ελληνική κοινωνία από τη Μεταπολίτευση και ύστερα;
Η πλήρης κυριαρχία
Είναι δύσκολο να υποτιμήσει κάποιος το ότι τόσο οι ορκισμένοι εχθροί όσο και οι παθιασμένοι φίλοι του πάντα συμφωνούσαν: «Η κοινωνία είναι ΠΑΣΟΚ».
Το ΠΑΣΟΚ νικούσε και το ΠΑΣΟΚ έχανε στις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ θριάμβευε, κατέρρεε, τιμωρούνταν, επανέκαμπτε, κυριαρχούσε, ξαναπερνούσε στο Καθαρτήριο και, αντί για την Κόλαση, ξαναβρισκόταν στον Παράδεισο. Σαν όλοι οι υπόλοιποι, παρά τις δραματικές μεταβολές στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, να συμμετείχαν μόνο ως κομπάρσοι και συμπλήρωμά του.
Όλη η αντιφατικότητα της ελληνικής κοινωνίας αντικατοπτριζόταν πάνω του: οι πιο βαριές ιδεολογικές κορώνες και οι μεγαλύτερες «κωλοτούμπες», οι σημαντικότερες θεσμικές αλλαγές και τα πιο ηχηρά σκάνδαλα, η λαϊκή λατρεία και η οργή, η σαρωτική αποδοχή και η πλήρης απόρριψη να εναλλάσσονται συνεχώς. Με τρόπο που να νομίζει κανείς ότι η κοινωνία θα παραμείνει αιωνίως... ΠΑΣΟΚ.
1. Ο Αντρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980 ανήλθε θριαμβευτικά σαρώνοντας την πολιτικά, ιδεολογικά και κοινωνικά εξαντλημένη Δεξιά. Την παράταξη που, ως νικήτρια του εμφυλίου, καθόρισε την πορεία της χώρας προς την πλήρη εξάρτηση και τη χούντα.
Ύστερα από μια θυελλώδη διπλή κυβερνητική θητεία, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε υπό το βάρος του κολοσσιαίας πολιτικής σημασίας Σκανδάλου Κοσκωτά, λοιδορούμενος για τις προσωπικές επιλογές του, συρόμενος στο Ειδικό Δικαστήριο, χλευαζόμενος από τους μέχρι τότε φίλους ή και υποτελείς του. Είδε ακόμη και τον πιο μισητό πολιτικό του αντίπαλο, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, να θριαμβεύει εις βάρος του.
Κι όμως, παρά την ετοιμόρροπη υγεία του, παρ’ ότι είχε υπάρξει κατηγορούμενος, παρ’ όσα φοβερά είχαν συμβεί εκείνη την απίστευτη περίοδο, σε μια τετραετία επανήλθε θριαμβευτής και μόνον ο θάνατος τον χώρισε από τον μεγάλο του έρωτα: την εξουσία!
2. Ο... αιώνιος αντίπαλός του, ο Μητσοτάκης, ύστερα από την πιο αμφιλεγόμενη κυβερνητική θητεία της Μεταπολίτευσης, εγκατέλειψε τη διακυβέρνηση της χώρας κακήν κακώς και μαζί κάθε πιθανότητα να την ξαναδεί.
Κι όχι μόνο αυτό: Ενώ ο γιος του «μισητού» Αντρέα αναρριχήθηκε κι αυτός στην πρωθυπουργία, το Μητσοτακαίικο γνωρίζει τη μια ήττα μετά την άλλη – ακόμη και από τον «προδότη» της κυβέρνησής του, τον Σαμαρά, που από το πουθενά επέστρεψε για να πάρει το κόμμα από τη «σίγουρη» θριαμβεύτρια Ντόρα! – και είναι αμφίβολο αν η συγκεκριμένη πολιτική Οικογένεια, σε ορατό χρονικό ορίζοντα, θα ξαναγευθεί το νέκταρ της νίκης.
3. Ο... δεδηλωμένος θαυμαστής του Αντρέα, ο ανιψιός του άλλου μεγάλου αντιπάλου του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Δεύτερος, κατέρρευσε... μόνος του – με το ΠΑΣΟΚ απέναντί του μισοδιαλυμένο! – υπό το βάρος ενός γελοιωδέστατου σκανδάλου, όπως αυτό του Βατοπεδίου. Παρ’ όλα αυτά, είναι μάλλον απίθανο να τον ξαναδούμε να ορθοποδεί – πόσο μάλλον να επιστρέφει.
4. Το ίδιο ισχύει, όπως φαίνεται, και για τον μακροβιότερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης, τον επί χρόνια «καταλληλότερο», τον μόνο άνθρωπο που εισέπραξε, σε προσωπικό επίπεδο, τη σχεδόν απόλυτη μιντιακή αποδοχή. Τον Κωνσταντίνο Σημίτη. Όλα έχουν τελειώσει και γι’ αυτόν...
Η σύγχυση και η αβεβαιότητα
Τα συγγενή χαρακτηριστικά των επιγόνων του Αντρέα Παπανδρέου, για να τα συνοψίσουμε, ήταν όλα κι όλα μόλις δύο: Όλοι, είτε κομματικοί είτε αντίπαλοι, απλώς προσεταιρίστηκαν και προσέλκυσαν – χωρίς ποτέ να σαγηνεύσουν – το «κοινό του». Όλοι αναδείχθηκαν όχι ως αυτόφωτοι θριαμβευτές, αλλά ως διάδοχοι, εκμεταλλευόμενοι την κατάρρευση των προηγούμενων.
Κι όμως, το κόμμα που καθόρισε, χαρακτήρισε και σφράγισε ανεξίτηλα τη Μεταπολίτευση, με όλα τα θετικά και αρνητικά του (τα οποία δεν είναι το αντικείμενο αυτού του σημειώματος), σήμερα, υπό το βάρος της επαχθούς επιτήρησης, του «ξορκισμένου» κάποτε – διά χειλέων Αντρέα – ΔΝΤ, της οικονομικής κατάρρευσης, της απειλής για πτώχευση, την οποία ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου επισείει σε κάθε του βήμα, βιώνει μια εντελώς νέα εποχή. Πλήρη αβεβαιότητας και σύγχυσης.
Το ΠΑΣΟΚ των κάποτε πανίσχυρων κομματικών οργανώσεων και συνδικάτων βλέπει τον κόσμο – που κάποτε αποτελούσε το οξυγόνο του – να έχει πάει ήδη σπίτι του.
Πριν από δυόμισι μόλις χρόνια, είδε μεγάλο μέρος του κόσμου του να φεύγει μαζικά για το «δίπλα μαγαζί», τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και του Αλαβάνου. Όμως όσοι είχαν τη στοιχειώδη προνοητικότητα έβλεπαν ότι ο επαναπατρισμός δεν θα αργούσε – όπως κι έγινε.
Τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλο μέρος του κόσμου του ΠΑΣΟΚ να αναχωρεί και πάλι, αλλά χωρίς ορατή κατεύθυνση. Τώρα, χωρίς κάποιον σαφή προορισμό, ελλείψει στιβαρής, αξιόπιστης και με σαφή προοπτική αντιπολίτευσης, βγαίνει στο ξέφωτο και περιμένει. Άγνωστη και δυσερμήνευτη η προσδοκία του. Άλλωστε φαίνεται πως δεν έχει από πού να κρατηθεί:
1. Ο συνδικαλιστικός κορμός δείχνει να έχει αποσαθρωθεί. Στο νομοσχέδιο Γιαννίτση βγήκε μπροστά και το ανέτρεψε. Τώρα κλαψουρίζει ότι:
● «Η πτώχευση των δημοσίων οικονομικών δεν μπορεί να συμπαρασύρει την πραγματική οικονομία και τους ανθρώπους του μόχθου». (Απίστευτη δήλωση, κι όμως αληθινή!)
● «Δεν έχει νόημα, νομίζω, η παρουσία μας στα εγκαίνια της ΔΕΘ, αλλά η συμμετοχή μας στο συλλαλητήριο των συνδικάτων»! (Δικαιολογημένη η απογοήτευση του εργατοπατέρα: Τόσα χρόνια το σινάφι του είχε μάθει να πηγαίνει στις δεξιώσεις, τις ΜΚΟ και να εισπράττει άκοπα πολιτική υπεραξία, χωρίς το βαρύ χρέος να τα βάζει με κακές... τρόικες).
Η κινητήριος δύναμη του ΠΑΣΟΚ, αυτή που στο τέλος κατάφερνε να ενσωματώνει, να απορροφά και να μετασχηματίζει τη λαϊκή δυσφορία στα δύσκολα, δείχνει εξαντλημένη, βυθισμένη στην απαξίωση.
2. Στο κυβερνητικό επίπεδο οι υπουργοί τρέχουν να κρυφτούν φοβούμενοι να εκτεθούν στη λαϊκή ψήφο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ο Γ. Παπανδρέου τους υπόσχεται ότι οι περιφερειάρχες θα είναι «ισότιμοι, αν όχι και πιο ουσιαστικοί από τους υπουργούς», αλλά σχεδόν κανείς δεν πείθεται – ούτε καν αυτοί που είναι απλώς... πρώην και τίποτε δεν τους εξασφαλίζει ότι θα έχουν κι άλλη ευκαιρία. Κι ας απειλεί ο πρωθυπουργός ότι αυτός θα ορίσει από ποια θέση ο καθένας θα υπηρετήσει το κόμμα και την κυβέρνηση.
3. Στο κοινοβουλευτικό, όπου τα κοινωνικά μηνύματα έρχονται αδιαμεσολάβητα, ήδη τρεις βουλευτές είναι απόντες, αλλά χωρίς σαφή προορισμό. Άλλοι ανησυχούν, παρ’ ότι έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, ότι τους περιμένουν άσχημες μέρες.
4. Στο κομματικό φαίνεται – ύστερα από πολλά χρόνια αδυνατίσματος όλων των κομματικών μηχανισμών είναι η αλήθεια – ότι τίποτε δεν λειτουργεί σωστά. Η συνεχής αιμοδότηση με νέα στελέχη φαίνεται να έχει στερέψει και η διαχείριση του υπάρχοντος δυναμικού είναι απλώς... ανύπαρκτη.
Ακόμη και οι προσωπικές φιλοδοξίες, ισχυρότατος μοχλός κοινωνικής και πολιτικής ανάδειξης, σαν να μην αποτελούν πια ισχυρό κίνητρο. Η παραίτηση, η ιδιώτευση και η αποφυγή ανάληψης πολιτικού ρίσκου κυριαρχούν. Οι μόνοι που προκαλούν θόρυβο γύρω από το όνομά τους προσδοκώντας αναβαθμισμένα οφίτσια είναι κάποιοι... Ιζνογκούντ. Άνευ λοιπών προσόντων.
Ένα απροσδιόριστο «μετά»
Σ’ αυτό το κλίμα, μάλλον έως την Κυριακή το βράδυ, θα ανακοινωθούν οι «βαριές» υποψηφιότητες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Επίσης τα ονόματα τού – όποιας έκτασης – ανασχηματισμού. Ίσως ακουστούν οι φωνές της υφέρπουσας κριτικής. Ίσως υπάρξουν και αποχωρήσεις στελεχών. Και ύστερα θα έλθει η ΔΕΘ, όπου θα «κλειδώσει» η φτώχεια για πολλούς ακόμη απ’ αυτούς που κάποτε αποτελούσαν τον πανίσχυρο κομματικό κορμό.
Τίποτε όμως δεν θα τελειώσει την Κυριακή το βράδυ. Κανενός είδους «λύση» του εσωκομματικού δράματος δεν θα επέλθει. Σαν όλοι, από την κορυφή μέχρι τη βάση, να έχουν αφήσει το τελικό ξεκαθάρισμα του τοπίου για «μετά». Για ένα ασαφές (και ως εκ τούτου σκοτεινό και απροσδιόριστο) «μετά»...

Στην τριακοστή έκτη επέτειο από τη «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη», έναν χρόνο (παρά κάτι) από μια συντριπτική εκλογική νίκη, παραμονές μιας εκλογικής αναμέτρησης για την Αυτοδιοίκηση, με σημαία μάλιστα μια πολυδιαφημισμένη μεταρρύθμιση όπως ο «Καλλικράτης», παραμονές ενός... πολυαναμενόμενου ανασχηματισμού, η έναρξη των εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι πανηγυρική. Θα μπορούσε, αλλά δεν είναι.
Το κοινωνικό κλίμα όλοι το γνωρίζουμε. Δεν θα είχε νόημα να επαναλάβουμε όλα όσα ήδη έχουμε πολλές φορές αναφέρει και αξιολογήσει για την κατάσταση της χώρας και της οικονομίας, αλλά και για τη ζοφερή προοπτική. Σήμερα ας μιλήσουμε μόνο για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ:
● Αυτό που ξεκίνησε τη μεγάλη πορεία του φέροντας στο όνομά του τον βαρύ όρο «Κίνημα», αλλά λειτούργησε ως κόμμα και εξελίχθηκε σε νομέα εξουσίας – πάση δυνάμει, πάση θυσία και με κάθε κόστος.
● Αυτό που αφιέρωνε τις πρώτες λέξεις της «Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη» στην τραγωδία της Κύπρου, για να ταυτιστεί εσχάτως με το «Ναι» στο επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν.
● Αυτό που έκανε μυριόστομο σύνθημα τη «Λαϊκή κυριαρχία» και την «Εθνική ανεξαρτησία», για να μιλάει σήμερα για υποχρεωτικά «μειωμένη εθνική κυριαρχία».
Τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια; Τι συνέβη σε αυτό το κόμμα, το οποίο αποτέλεσε το κέντρο του πολιτικού συστήματος και το επίκεντρο όλων των αλλαγών που επισυνέβησαν στην ελληνική κοινωνία από τη Μεταπολίτευση και ύστερα;
Η πλήρης κυριαρχία
Είναι δύσκολο να υποτιμήσει κάποιος το ότι τόσο οι ορκισμένοι εχθροί όσο και οι παθιασμένοι φίλοι του πάντα συμφωνούσαν: «Η κοινωνία είναι ΠΑΣΟΚ».
Το ΠΑΣΟΚ νικούσε και το ΠΑΣΟΚ έχανε στις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ θριάμβευε, κατέρρεε, τιμωρούνταν, επανέκαμπτε, κυριαρχούσε, ξαναπερνούσε στο Καθαρτήριο και, αντί για την Κόλαση, ξαναβρισκόταν στον Παράδεισο. Σαν όλοι οι υπόλοιποι, παρά τις δραματικές μεταβολές στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, να συμμετείχαν μόνο ως κομπάρσοι και συμπλήρωμά του.
Όλη η αντιφατικότητα της ελληνικής κοινωνίας αντικατοπτριζόταν πάνω του: οι πιο βαριές ιδεολογικές κορώνες και οι μεγαλύτερες «κωλοτούμπες», οι σημαντικότερες θεσμικές αλλαγές και τα πιο ηχηρά σκάνδαλα, η λαϊκή λατρεία και η οργή, η σαρωτική αποδοχή και η πλήρης απόρριψη να εναλλάσσονται συνεχώς. Με τρόπο που να νομίζει κανείς ότι η κοινωνία θα παραμείνει αιωνίως... ΠΑΣΟΚ.
1. Ο Αντρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980 ανήλθε θριαμβευτικά σαρώνοντας την πολιτικά, ιδεολογικά και κοινωνικά εξαντλημένη Δεξιά. Την παράταξη που, ως νικήτρια του εμφυλίου, καθόρισε την πορεία της χώρας προς την πλήρη εξάρτηση και τη χούντα.
Ύστερα από μια θυελλώδη διπλή κυβερνητική θητεία, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε υπό το βάρος του κολοσσιαίας πολιτικής σημασίας Σκανδάλου Κοσκωτά, λοιδορούμενος για τις προσωπικές επιλογές του, συρόμενος στο Ειδικό Δικαστήριο, χλευαζόμενος από τους μέχρι τότε φίλους ή και υποτελείς του. Είδε ακόμη και τον πιο μισητό πολιτικό του αντίπαλο, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, να θριαμβεύει εις βάρος του.
Κι όμως, παρά την ετοιμόρροπη υγεία του, παρ’ ότι είχε υπάρξει κατηγορούμενος, παρ’ όσα φοβερά είχαν συμβεί εκείνη την απίστευτη περίοδο, σε μια τετραετία επανήλθε θριαμβευτής και μόνον ο θάνατος τον χώρισε από τον μεγάλο του έρωτα: την εξουσία!
2. Ο... αιώνιος αντίπαλός του, ο Μητσοτάκης, ύστερα από την πιο αμφιλεγόμενη κυβερνητική θητεία της Μεταπολίτευσης, εγκατέλειψε τη διακυβέρνηση της χώρας κακήν κακώς και μαζί κάθε πιθανότητα να την ξαναδεί.
Κι όχι μόνο αυτό: Ενώ ο γιος του «μισητού» Αντρέα αναρριχήθηκε κι αυτός στην πρωθυπουργία, το Μητσοτακαίικο γνωρίζει τη μια ήττα μετά την άλλη – ακόμη και από τον «προδότη» της κυβέρνησής του, τον Σαμαρά, που από το πουθενά επέστρεψε για να πάρει το κόμμα από τη «σίγουρη» θριαμβεύτρια Ντόρα! – και είναι αμφίβολο αν η συγκεκριμένη πολιτική Οικογένεια, σε ορατό χρονικό ορίζοντα, θα ξαναγευθεί το νέκταρ της νίκης.
3. Ο... δεδηλωμένος θαυμαστής του Αντρέα, ο ανιψιός του άλλου μεγάλου αντιπάλου του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Δεύτερος, κατέρρευσε... μόνος του – με το ΠΑΣΟΚ απέναντί του μισοδιαλυμένο! – υπό το βάρος ενός γελοιωδέστατου σκανδάλου, όπως αυτό του Βατοπεδίου. Παρ’ όλα αυτά, είναι μάλλον απίθανο να τον ξαναδούμε να ορθοποδεί – πόσο μάλλον να επιστρέφει.
4. Το ίδιο ισχύει, όπως φαίνεται, και για τον μακροβιότερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης, τον επί χρόνια «καταλληλότερο», τον μόνο άνθρωπο που εισέπραξε, σε προσωπικό επίπεδο, τη σχεδόν απόλυτη μιντιακή αποδοχή. Τον Κωνσταντίνο Σημίτη. Όλα έχουν τελειώσει και γι’ αυτόν...
Η σύγχυση και η αβεβαιότητα
Τα συγγενή χαρακτηριστικά των επιγόνων του Αντρέα Παπανδρέου, για να τα συνοψίσουμε, ήταν όλα κι όλα μόλις δύο: Όλοι, είτε κομματικοί είτε αντίπαλοι, απλώς προσεταιρίστηκαν και προσέλκυσαν – χωρίς ποτέ να σαγηνεύσουν – το «κοινό του». Όλοι αναδείχθηκαν όχι ως αυτόφωτοι θριαμβευτές, αλλά ως διάδοχοι, εκμεταλλευόμενοι την κατάρρευση των προηγούμενων.
Κι όμως, το κόμμα που καθόρισε, χαρακτήρισε και σφράγισε ανεξίτηλα τη Μεταπολίτευση, με όλα τα θετικά και αρνητικά του (τα οποία δεν είναι το αντικείμενο αυτού του σημειώματος), σήμερα, υπό το βάρος της επαχθούς επιτήρησης, του «ξορκισμένου» κάποτε – διά χειλέων Αντρέα – ΔΝΤ, της οικονομικής κατάρρευσης, της απειλής για πτώχευση, την οποία ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου επισείει σε κάθε του βήμα, βιώνει μια εντελώς νέα εποχή. Πλήρη αβεβαιότητας και σύγχυσης.
Το ΠΑΣΟΚ των κάποτε πανίσχυρων κομματικών οργανώσεων και συνδικάτων βλέπει τον κόσμο – που κάποτε αποτελούσε το οξυγόνο του – να έχει πάει ήδη σπίτι του.
Πριν από δυόμισι μόλις χρόνια, είδε μεγάλο μέρος του κόσμου του να φεύγει μαζικά για το «δίπλα μαγαζί», τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και του Αλαβάνου. Όμως όσοι είχαν τη στοιχειώδη προνοητικότητα έβλεπαν ότι ο επαναπατρισμός δεν θα αργούσε – όπως κι έγινε.
Τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλο μέρος του κόσμου του ΠΑΣΟΚ να αναχωρεί και πάλι, αλλά χωρίς ορατή κατεύθυνση. Τώρα, χωρίς κάποιον σαφή προορισμό, ελλείψει στιβαρής, αξιόπιστης και με σαφή προοπτική αντιπολίτευσης, βγαίνει στο ξέφωτο και περιμένει. Άγνωστη και δυσερμήνευτη η προσδοκία του. Άλλωστε φαίνεται πως δεν έχει από πού να κρατηθεί:
1. Ο συνδικαλιστικός κορμός δείχνει να έχει αποσαθρωθεί. Στο νομοσχέδιο Γιαννίτση βγήκε μπροστά και το ανέτρεψε. Τώρα κλαψουρίζει ότι:
● «Η πτώχευση των δημοσίων οικονομικών δεν μπορεί να συμπαρασύρει την πραγματική οικονομία και τους ανθρώπους του μόχθου». (Απίστευτη δήλωση, κι όμως αληθινή!)
● «Δεν έχει νόημα, νομίζω, η παρουσία μας στα εγκαίνια της ΔΕΘ, αλλά η συμμετοχή μας στο συλλαλητήριο των συνδικάτων»! (Δικαιολογημένη η απογοήτευση του εργατοπατέρα: Τόσα χρόνια το σινάφι του είχε μάθει να πηγαίνει στις δεξιώσεις, τις ΜΚΟ και να εισπράττει άκοπα πολιτική υπεραξία, χωρίς το βαρύ χρέος να τα βάζει με κακές... τρόικες).
Η κινητήριος δύναμη του ΠΑΣΟΚ, αυτή που στο τέλος κατάφερνε να ενσωματώνει, να απορροφά και να μετασχηματίζει τη λαϊκή δυσφορία στα δύσκολα, δείχνει εξαντλημένη, βυθισμένη στην απαξίωση.
2. Στο κυβερνητικό επίπεδο οι υπουργοί τρέχουν να κρυφτούν φοβούμενοι να εκτεθούν στη λαϊκή ψήφο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ο Γ. Παπανδρέου τους υπόσχεται ότι οι περιφερειάρχες θα είναι «ισότιμοι, αν όχι και πιο ουσιαστικοί από τους υπουργούς», αλλά σχεδόν κανείς δεν πείθεται – ούτε καν αυτοί που είναι απλώς... πρώην και τίποτε δεν τους εξασφαλίζει ότι θα έχουν κι άλλη ευκαιρία. Κι ας απειλεί ο πρωθυπουργός ότι αυτός θα ορίσει από ποια θέση ο καθένας θα υπηρετήσει το κόμμα και την κυβέρνηση.
3. Στο κοινοβουλευτικό, όπου τα κοινωνικά μηνύματα έρχονται αδιαμεσολάβητα, ήδη τρεις βουλευτές είναι απόντες, αλλά χωρίς σαφή προορισμό. Άλλοι ανησυχούν, παρ’ ότι έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, ότι τους περιμένουν άσχημες μέρες.
4. Στο κομματικό φαίνεται – ύστερα από πολλά χρόνια αδυνατίσματος όλων των κομματικών μηχανισμών είναι η αλήθεια – ότι τίποτε δεν λειτουργεί σωστά. Η συνεχής αιμοδότηση με νέα στελέχη φαίνεται να έχει στερέψει και η διαχείριση του υπάρχοντος δυναμικού είναι απλώς... ανύπαρκτη.
Ακόμη και οι προσωπικές φιλοδοξίες, ισχυρότατος μοχλός κοινωνικής και πολιτικής ανάδειξης, σαν να μην αποτελούν πια ισχυρό κίνητρο. Η παραίτηση, η ιδιώτευση και η αποφυγή ανάληψης πολιτικού ρίσκου κυριαρχούν. Οι μόνοι που προκαλούν θόρυβο γύρω από το όνομά τους προσδοκώντας αναβαθμισμένα οφίτσια είναι κάποιοι... Ιζνογκούντ. Άνευ λοιπών προσόντων.
Ένα απροσδιόριστο «μετά»
Σ’ αυτό το κλίμα, μάλλον έως την Κυριακή το βράδυ, θα ανακοινωθούν οι «βαριές» υποψηφιότητες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Επίσης τα ονόματα τού – όποιας έκτασης – ανασχηματισμού. Ίσως ακουστούν οι φωνές της υφέρπουσας κριτικής. Ίσως υπάρξουν και αποχωρήσεις στελεχών. Και ύστερα θα έλθει η ΔΕΘ, όπου θα «κλειδώσει» η φτώχεια για πολλούς ακόμη απ’ αυτούς που κάποτε αποτελούσαν τον πανίσχυρο κομματικό κορμό.
Τίποτε όμως δεν θα τελειώσει την Κυριακή το βράδυ. Κανενός είδους «λύση» του εσωκομματικού δράματος δεν θα επέλθει. Σαν όλοι, από την κορυφή μέχρι τη βάση, να έχουν αφήσει το τελικό ξεκαθάρισμα του τοπίου για «μετά». Για ένα ασαφές (και ως εκ τούτου σκοτεινό και απροσδιόριστο) «μετά»...
Το εμπάργκο στις εξαγωγές ρωσικών σιτηρών, που επιβλήθηκε αυτό το καλοκαίρι μετά τον καύσωνα και την ξηρασία, δεν θα αρθεί πριν από τη συγκομιδή του 2011, δήλωσε σήμερα ο ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν.
Το εμπάργκο στις εξαγωγές ρωσικών σιτηρών, που επιβλήθηκε αυτό το καλοκαίρι μετά τον καύσωνα και την ξηρασία, δεν θα αρθεί πριν από τη συγκομιδή του 2011, δήλωσε σήμερα ο ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν.
Αυτός είναι ο τίτλος του βιντεοπαιχνιδιού που κυκλοφόρησε το αυστριακό κόμμα Ελευθερία της Αυστρίας (FPO) προκειμένου να προωθήσει την καμπάνια του ενόψει των βουλευτικών εκλογών στο κρατίδιο της Στύριας, μια περιοχή με μεγάλο πληθυσμό μουσουλμάνων.
Αυτός είναι ο τίτλος του βιντεοπαιχνιδιού που κυκλοφόρησε το αυστριακό κόμμα Ελευθερία της Αυστρίας (FPO) προκειμένου να προωθήσει την καμπάνια του ενόψει των βουλευτικών εκλογών στο κρατίδιο της Στύριας, μια περιοχή με μεγάλο πληθυσμό μουσουλμάνων.







Παγιδευμένη στη διαμάχη που υποβόσκει μεταξύ του προέδρου και του πρωθυπουργού της, η Ρωσία δεν αξιοποιεί την ιστορική ευκαιρία για να επεκταθεί διπλωματικά στη Μέση Ανατολή. Τα μέλη της ρωσικής ελίτ δεν μπόρεσαν να καταρτίσουν μια στρατηγική για την περιοχή αυτή όταν τους δόθηκε η ευκαιρία και τώρα δεν είναι πλέον σε θέση να πραγματοποιήσουν κάτι τέτοιο. Κατά την άποψη του Thierry Meyssan*, η Μόσχα έχει παραλύσει, αφού απέτυχε τόσο να επωφεληθεί πλήρως από την εσπευσμένη ακύρωση του σχεδίου των ΗΠΑ για μια "ανάπλαση" της Μέσης Ανατολής όσο και να εκπληρώσει τις ελπίδες που γεννήθηκαν από τον Βλαντιμίρ Πούτιν
Ο πρόεδρος Μεντβέντεφ με τον πρωθυπουργό Πούτιν. Η σύμπνοια μεταξύ των ανδρών τους οποίους συνέδεε φιλία 30 ετών έχει απότομα μετατραπεί σε ανοικτό πόλεμο. Υπό τις συνθήκες αυτές, πώς θα μπορούσε η Μόσχα να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε σημαντική φιλοδοξία της στη Μέση Ανατολή;
Ο χάρτης της "Ευρύτερης Μέσης Ανατολής", όπως τον σχεδίασαν οι ΝΑΤΟϊκοί
Όπως ακριβώς και ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταστεί εμπόδιο για την Ουάσιγκτον, το οποίο πρέπει να εξαλειφθεί. © Mehdi Ghasemi, Agencia ISNA
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (δεξιά) προσπαθεί να αποκαταστήσει την ανεξαρτησία της χώρας του από την κηδεμονία των ΗΠΑ. Με το άνοιγμα της χώρας στο ρωσικό εμπόριο, η τουρκική ηγεσία αποσκοπεί στην εξισορρόπηση των διεθνών της σχέσεων. Ο υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου (δεξιά) προσπαθεί να επιλύσει, μία προς μία, τις διενέξεις που η χώρα κληρονόμησε από το παρελθόν, οι οποίες στέκονται εμπόδιο στη διεύρυνση του πεδίου διπλωματικής δράσης της Άγκυρας. © Kremlin Press Service
Ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβέντεφ επισκέφθηκε τη Συρία για να διαπραγματευθεί την ανακαίνιση και επέκταση των εγκαταστάσεων που παραχώρησαν οι Σύριοι στον ρωσικό στόλο. 'Ετσι, το συριακό λιμάνι του Ταρτούς θα μπορούσε να φιλοξενήσει, για τα επόμενα τρία χρόνια, ρώσικα υποβρύχια και αντιτορπιλικά. Στην υπηρεσία ποιάς στρατηγικής; © Kremlin Press Service
Ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ εξετάζει την πιθανή υποδοχή πρώην Σοβιετικών προσφύγων από το Ισραήλ με τον κυβερνήτη της Αυτόνομης Εβραϊκής Περιφέρειας του Μπιρομπιτζάν, Αλεξάντρ Βινίκοφ, στις 2 Ιουλίου 2010. © Kremlin Press Service
Εμπνευσμένος από τα βήματα αυτονομίας που έκαναν οι πρόγονοί του, ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβέντεφ επισκέφθηκε το Μπιρομπιτζάν, για να επανενεργοποιήσει τις παραδόσεις της εβραϊκής αυτής αυτόνομης περιφέρειας. Mehdi Ghasemi, ISNA Agency © Kremlin Press Service
Στις 14 Μαΐου 2010, ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβέντεφ υποσχέθηκε δημοσίως οτι θα στήριζε την πρωτοβουλία του Βραζιλιάνου ομολόγου του Λούλα ντα Σίλβα για την επίλυση της ιρανικής κρίσης. Ωστόσο, μερικές μέρες αργότερα, ο Μεντβέντεφ ευθυγραμμίστηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και έδωσε εντολή στον Ρώσο πρεσβευτή στον ΟΗΕ να ψηφίσει υπέρ του ψηφίσματος αρ. 1929, υπαναχωρώντας από την προηγούμενη υπόσχεσή του. © Kremlin Press Service
Παγιδευμένη στη διαμάχη που υποβόσκει μεταξύ του προέδρου και του πρωθυπουργού της, η Ρωσία δεν αξιοποιεί την ιστορική ευκαιρία για να επεκταθεί διπλωματικά στη Μέση Ανατολή. Τα μέλη της ρωσικής ελίτ δεν μπόρεσαν να καταρτίσουν μια στρατηγική για την περιοχή αυτή όταν τους δόθηκε η ευκαιρία και τώρα δεν είναι πλέον σε θέση να πραγματοποιήσουν κάτι τέτοιο. Κατά την άποψη του Thierry Meyssan*, η Μόσχα έχει παραλύσει, αφού απέτυχε τόσο να επωφεληθεί πλήρως από την εσπευσμένη ακύρωση του σχεδίου των ΗΠΑ για μια "ανάπλαση" της Μέσης Ανατολής όσο και να εκπληρώσει τις ελπίδες που γεννήθηκαν από τον Βλαντιμίρ Πούτιν
Ο πρόεδρος Μεντβέντεφ με τον πρωθυπουργό Πούτιν. Η σύμπνοια μεταξύ των ανδρών τους οποίους συνέδεε φιλία 30 ετών έχει απότομα μετατραπεί σε ανοικτό πόλεμο. Υπό τις συνθήκες αυτές, πώς θα μπορούσε η Μόσχα να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε σημαντική φιλοδοξία της στη Μέση Ανατολή;
Ο χάρτης της "Ευρύτερης Μέσης Ανατολής", όπως τον σχεδίασαν οι ΝΑΤΟϊκοί
Όπως ακριβώς και ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταστεί εμπόδιο για την Ουάσιγκτον, το οποίο πρέπει να εξαλειφθεί. © Mehdi Ghasemi, Agencia ISNA
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (δεξιά) προσπαθεί να αποκαταστήσει την ανεξαρτησία της χώρας του από την κηδεμονία των ΗΠΑ. Με το άνοιγμα της χώρας στο ρωσικό εμπόριο, η τουρκική ηγεσία αποσκοπεί στην εξισορρόπηση των διεθνών της σχέσεων. Ο υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου (δεξιά) προσπαθεί να επιλύσει, μία προς μία, τις διενέξεις που η χώρα κληρονόμησε από το παρελθόν, οι οποίες στέκονται εμπόδιο στη διεύρυνση του πεδίου διπλωματικής δράσης της Άγκυρας. © Kremlin Press Service
Ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβέντεφ επισκέφθηκε τη Συρία για να διαπραγματευθεί την ανακαίνιση και επέκταση των εγκαταστάσεων που παραχώρησαν οι Σύριοι στον ρωσικό στόλο. 'Ετσι, το συριακό λιμάνι του Ταρτούς θα μπορούσε να φιλοξενήσει, για τα επόμενα τρία χρόνια, ρώσικα υποβρύχια και αντιτορπιλικά. Στην υπηρεσία ποιάς στρατηγικής; © Kremlin Press Service
Ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ εξετάζει την πιθανή υποδοχή πρώην Σοβιετικών προσφύγων από το Ισραήλ με τον κυβερνήτη της Αυτόνομης Εβραϊκής Περιφέρειας του Μπιρομπιτζάν, Αλεξάντρ Βινίκοφ, στις 2 Ιουλίου 2010. © Kremlin Press Service
Εμπνευσμένος από τα βήματα αυτονομίας που έκαναν οι πρόγονοί του, ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβέντεφ επισκέφθηκε το Μπιρομπιτζάν, για να επανενεργοποιήσει τις παραδόσεις της εβραϊκής αυτής αυτόνομης περιφέρειας. Mehdi Ghasemi, ISNA Agency © Kremlin Press Service
Στις 14 Μαΐου 2010, ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβέντεφ υποσχέθηκε δημοσίως οτι θα στήριζε την πρωτοβουλία του Βραζιλιάνου ομολόγου του Λούλα ντα Σίλβα για την επίλυση της ιρανικής κρίσης. Ωστόσο, μερικές μέρες αργότερα, ο Μεντβέντεφ ευθυγραμμίστηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και έδωσε εντολή στον Ρώσο πρεσβευτή στον ΟΗΕ να ψηφίσει υπέρ του ψηφίσματος αρ. 1929, υπαναχωρώντας από την προηγούμενη υπόσχεσή του. © Kremlin Press Service Σαν βόμβα έπεσε στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ η είδηση ότι στα σχέδια της κυβέρνησης είναι η εξίσωση των φόρων του πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης, κάτι που θα επιβαρύνει πολύ σημαντικά το μέσο ελληνικό νοικοκυριό καθώς συνεπάγεται διπλασιασμό της τιμής για το πετρέλαιο θέρμανσης.
Οι προθέσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης προκαλούν θύελλα αντιδράσεων καθώς τελείως αιφνιδιαστικά εμφανίζεται ως δεδομένη η ανάγκη για τη λήψη νέων μέτρων άμεσα και μάλιστα σε μία περίοδο που η κυβέρνηση διαβεβαίωνε σε όλους τους τόνους ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας πάει καλά, ότι η υστέρηση σε έσοδα είναι αμελητέα και ότι δεν υπάρχει ανάγκη για νέα μέτρα.
Την πλέον σφοδρή δημόσια επίθεση κατά του υπουργού Οικονομικών κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, εξαπέλυσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ κ.Χρήστος Παπουτσής.
«Η σκέψη αυτή είναι αδιανόητη» είπε ο κ. Παπουτσής μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALTER την Πέμπτη και υποστήριξε ότι τέτοιες διαρροές δυναμιτίζουν την προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση για να βγει η χώρα από την κρίση. Εκτίμησε ότι οι αντιδράσεις θα είναι σοβαρές και πως μια τέτοια απόφαση θα αποτελέσει βαρύ πλήγμα για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.
Την ίδια ώρα πάντως δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί ερμηνεύουν την άρνηση υπουργών και υφυπουργών να κατέλθουν στον στίβο των τοπικών εκλογών ως αποτέλεσμα του φόβου για επερχόμενη ήττα των Νοέμβριο λόγω του αρνητικού κοινωνικού κλίματος που αναμένεται ότι θα επικρατεί εκείνη την περίοδο ενάντια στην κυβερνητική πολιτική των φόρων.
Και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος καθώς και πολλοί συνδικαλιστικοί παράγοντες θεωρούν απαράδεκτη την επιμονή του οικονομικού επιτελείου σε φορομπηχτικές συνταγές.
Σχόλιο ιστολογίου: Πρόκειται για αντίδραση του κόμματος ή για τη γνωστή μέθοδο "ζεστό-κρύο" για να "κοπούν" τυχούσες πραγματικές αντιδράσεις (και όχι μόνο μέσα από το κόμμα); Μήπως έχουμε άλλη μία έκφανση εφαρμογής της "Κοινωνικής Μηχανικής";

Το σημείο μηδέν που θα «πυροδοτήσει» την έναρξη για τις συγχωνεύσεις μεταξύ των ελληνικών τραπεζών έφθασε.
Στην αγορά διαμορφώνεται πλέον η εκτίμηση ότι πριν από τη ΔΕΘ θα ανακοινωθεί το πρώτο deal. Από εκεί και πέρα θα ακολουθήσει το γαϊτανάκι από…καραμπόλες.
Πληροφορίες από αξιόπιστες τραπεζικές πηγές αναφέρουν π.χ ότι οι συζητήσεις για συγχώνευση της Alpha και της Eurobank είναι προχωρημένες.
Μια ενδεχόμενη συγχώνευση μεταξύ της Eurobank και της Alpha θα δημιουργούσε στην Ελλάδα μία τράπεζα αντίστοιχου μεγέθους με την Εθνική με χορηγήσεις 120 δισ. ευρώ.
Η ισχυρή μετοχική του βάση του νέου σχήματος θα του επέτρεπε τη διενέργεια αύξησης κεφαλαίου εφόσον χρειαστεί. Αυτή η αύξηση θα μπορούσε π.χ να χρηματοδοτήσει την εξαγορά του ΤΤ, αν η κυβέρνηση αποφάσιζε να το πουλήσει.
Φωτιά παίρνει λοιπόν σιγά-σιγά το σκηνικό στις τράπεζες. Τι στάση θα κρατήσει η Εθνική σε αυτήν την περίπτωση; Πληροφορίες από στελέχη ξένων επενδυτικών τραπεζών αναφέρουν ότι η διοίκησή της Εθνικής έχει ολοκληρώσει την προεργασία για ενδεχόμενη αύξηση κεφαλαίου.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να είχαμε μια απάντηση της Εθνικής -στο ενδεχόμενο deal της Eurobank και της Alpha -, με τη εξαγορά του ΤΤ ή μιας κυπριακής τράπεζας;
Θα μπορούσαμε όμως να είχαμε και ένα σενάριο… Εθνικής - Πειραιώς ; Χμ!
Όλα θα εξαρτηθούν λοιπόν από την απόφαση της κυβέρνησης σχετικά με την ΑΤΕ και το ΤΤ.
Από εκεί και πέρα θα ακολουθήσουν και οι αντίστοιχες …καραμπόλες!
Τι σχέση έχει άραγε ο σημερινός πρωθυπουργεύων Γιώργος Παπανδρέου, με τα όσα διακήρυξε ο πατέρας του 36 χρόνια πριν; Πόσο υπερήφανος συνεχιστής του οράματος του πατέρα του μπορεί να αισθάνεται ο άνθρωπος που σε καθημερινή βάση και με στρατηγικό σχέδιο αποδομεί όχι μόνο τον σοσιαλισμό, αλλά και τους αγώνες του ίδιου του του πατέρα;
Το μόνο που βλέπω και ακούω, είναι ένας καταιγισμός αποπροσανατολιστικών ειδήσεων, που έχει καταφέρει (όπως πάντα, γίνεται) να πάρει τη σκέψη του πόπολου από την πραγματικότητα της φυλάκισής του και να τη μεταφέρει στο (χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία) πρόβλημα, του «ανασχηματισμού» της κυβέρνησης και των εκλογών ΟΤΑ, δηλαδή ποιοι αξιωματικοί των φυλακισμένων θα αλλάξουν θέση στο Διοικητήριο και ποιος θα εκλεγεί διοικητής της Α΄Πτέρυγας των φυλακών, μεταξύ του Μπλέ, του Πράσινου ή του Κόκκινου, ποιος θα εκλεγεί διοικητής της Β΄Πτέρυγας των φυλακών, μεταξύ του Μπλέ, του Πράσινου ή του Κόκκινου, ποιος θα εκλεγεί διοικητής της Γ΄ Πτέρυγας των φυλακών, μεταξύ του Μπλέ, του Πράσινου ή του Κόκκινου και πάει λέγοντας για όλες τις Πτέρυγες της φυλακής.
Τι’ χες Γιάννη μ’, τι’ χα πάντα……
Το ίδιο έργο, από τον ίδιο μοιραίο θίασο, το ίδιο θέατρο του παραλόγου, με το ίδιο στείρο σενάριο, με τους ίδιους ατάλαντους πρωταγωνιστές και θλιβερούς κομπάρσους, τους ίδιους βαρετούς διαλόγους, τις ίδιες παράφωνες κορώνες.
Θα ήθελα να μου πεί κάποιος, οποιοσδήποτε, τι ενδιαφέρει και ποιόν αν ο Α΄ Υπουργός αντικατασταθεί από τον Ω΄ και αν η Γ΄ Υπουργός πάρει τη θέση του Β΄ Υφυπουργού.
Τους μόνους που ενδιαφέρει, είναι οι ίδιοι και ένας μικρός κύκλος παρατρεχάμενών τους.
Γιατί, λοιπόν, τα ΜΜΕ μάς πρήζουν διάφορα μέρη του σώματός μας «παίζοντας» σενάρια επί σεναρίων επάνω σε ένα θέμα που δεν αφορά κανέναν ;;;
Τον μόνο λόγο που εγώ μπορώ να δώ, είναι ο αποπροσανατολισμός μας.
Να ξεχάσουμε, για την ώρα, ότι είμαστε φυλακισμένοι και να ασχοληθούμε με το αν τα σκουπίδια της Πτέρυγάς μας μαζεύονται σωστά, αν η ομάδα μπάσκετ της Πτέρυγάς μας αλλάξει προπονητή εν όψει των αγώνων με τις άλλες φυλακές και αν τα σκηνικά της παράστασης της θεατρικής ομάδας της Πτέρυγάς μας θα τα κάνει ο Α ή ο Β κρατούμενος, ή θα τα δώσουμε στον Θ’ κρατούμενο της Ψ’ Πτέρυγας που έφτιαξε και τα περσυνά, που διακρίθηκαν στον Βαλκανικό διαγωνισμό θεάτρων φυλακισμένων. (βλέπετε, πώς με τρείς–τέσσερις γραμμές, χάνεται το ζητούμενο (το νόημα) της παραγράφου. Φανταστείτε τι γίνεται όταν, μεταξύ του κυρίως προβλήματος και του δήθεν, πέφτουν τόνοι μελάνης και χιλιάδες εικόνες και ομιλίες αποπροσανατολισμού).
Και, γιατί τα ΜΜΕ θέλουν να μας αποπροσανατολίσουν;
Είναι γνωστό ότι τα ΜΜΕ αποτελούν το εργαλείο προπαγάνδας, σύσσωμου του καθεστώτος πολιτικού συστήματος.
Είναι επίσης γνωστό ότι το καθεστώς αυτό, είναι ένοχο της παράδοσης της Εθνικής Ανεξαρτησίας μας στον πλέον ζωτικό εθνικό χώρο, αυτόν της Οικονομίας μας. Στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπεί να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από την τελευταία δήλωση (9 Αυγ.2010) του μεγάλου μας Μίκη Θεοδωράκη:
«Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε “για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας””. Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;»
Το βάρος αυτής της τεράστιας ενοχής, πρέπει να φύγει, έστω και πρόσκαιρα, επάνω από τον ένοχο. Για τον σκοπό αυτό στήθηκε η «επιχείρηση ανασχηματισμός», την οποία ακολουθεί η ακόμη μεγαλύτερη «επιχείρηση εκλογές ΟΤΑ».
Πρέπει να ξεχάσουμε ότι είμαστε «υπό κατοχήν», ότι είμαστε αιχμάλωτοι εξ αιτίας τους.
Να ξεχάσουμε, για την ώρα, γιατί κρατάμε το γιαούρτι στο χέρι και να το φάμε, αντί να το ρίξουμε στα μούτρα αυτών που μας συμπεριφέρονται σαν σε ζώα.
Αυτή τη φορά, δεν θα τους περάσει.
Όσο κι αν μας στριφογυρίσουνε, με δεμένα μάτια, γύρω από τον άξονά μας, για να μας ζαλίσουνε, μόλις τα ανοίξουμε και σταθούμε στα πόδια μας, τον πρώτο υποψήφιο που θα δούμε, που υποστηρίζει ή τον υποστηρίζει κόμμα, τον γιαουρτώνουμε.


Όλο και περισσότερο, κλείνουν οι τράπεζες τις στρόφιγγες χρηματοδότησης της οικονομίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε στις 31 Αυγούστου, η Τράπεζα της Ελλάδος, ο ρυθμός πιστωτικής επέκτασης έπεσε στο 2,0% κατά τον μήνα Ιούλιο, από 2,4% τον Ιούνιο και 4,2% το Δεκέμβριο του 2009Σύμφωνα δε με δημοσιεύματα του Τύπου ακόμα και τα προγράμματα εγγυοδοσίας του ΤΕΜΠΜΕ είναι παγωμένα από τις τράπεζες, δημιουργώντας συνθήκες πραγματικής ασφυξίας για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις.
ΡΕΚΟΡ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ – ΑΥΞΗΜΕΝΕΣ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!Σύμφωνα με πληροφορίες που κατά καιρούς βλέπουν το φώς της δημοσιότητας, ο πραγματικός βραχνάς των τραπεζιτών είναι τα δάνεια σε καθυστέρηση («κόκκινα» δάνεια), τα οποία υπερβαίνουν τα € 22 δις και βρίσκονται σταθερά σε ανοδική τροχιά.
Ο προβληματισμός αυτός αντικατοπτρίστηκε και στα πολύ υψηλά επίπεδα προβλέψεων, ποσών δηλαδή που βάζουν στην «άκρη» οι τράπεζες για να καλύψουν πιθανολογούμενες μελλοντικές απώλειες. Η πραγματικότητα αυτή αποτυπώθηκε στα οικονομικά αποτελέσματα όλων σχεδόν των τραπεζών για το Α΄ εξάμηνο το 2010.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΤΚάποιος θα περίμενε πως στη σημερινή συγκυρία οι τράπεζες κάθε άλλο παρά θα τα «φέρνανε εύκολα βόλτα». Παρόλα αυτά, όμως, όλες οι μεγάλες τράπεζες (πλην των δύο υπό δημόσιο έλεγχο τραπεζών, της Αγροτικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου), εμφανίζουν υψηλότατη κερδοφορία, κατά το Α΄ εξάμηνο του 2010.
Η κερδοφορία αυτή στηρίζεται κατά κύριο λόγο από την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των μεγάλων ελληνικών τραπεζών στο εξωτερικό, όπως τα πρόσφατα μεγάλα “deals” της Εθνικής σε Τουρκία και ΠΓΔΜ.
Με τη σειρά τους, τα deals αυτά χρηματοδοτούνται από το δημόσιο και τον ευρωπαϊκό κορβανά. Σε €78 δις ανέρχονται οι ενισχύσεις του Ελληνικού Δημοσίου προς το τραπεζικό κεφάλαιο κατά τα τελευταία δύο χρόνια και σε €92 δις το υπόλοιπο από τον προνομιακό δανεισμό της Ευρωπαίκής Κεντρικής Τράπεζας με 1%.
Όπως όλα δείχνουν, οι ενισχύσεις αυτού του είδους θα συνεχιστούν όσο είναι απαραίτητη η στήριξη της κερδοφορίας του τραπεζικού κεφαλαίου. Τόσο η «τρόικα» έχει ανάγει σε ύψιστη προτεραιότητα τη σταθερότητα των τραπεζών ενώ σε ότι αφορά την ΕΚΤ, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα επεκτείνει τη δυνατότητα χαριστικού δανεισμού των τραπεζών μέχρι και το Α’ τρίμηνο του 2011, κατά τη συνεδρίαση της την Πέμπτη 2 Σεπτέμβρη.
ΜΟΝΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΛΥΣΗ Η ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ !Ο παρασιτικός ρόλος του τραπεζικού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία και κοινωνία δεν πρόκειται να παύσει να υφίσταται. Σήμερα εν μέσω κρίσης οι τραπεζίτες δεν δίνουν δάνεια στα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις αλλά κάνουν business στην Τουρκία και τα Βαλκάνια με «ξένα κόλλυβα». Όταν περάσει η κρίση θα ξαναρχίσουν να δίνουν δάνεια στους «ιθαγενείς» με τους γνωστούς σε όλους μας τοκογλυφικούς όρους!
Μόνη λύση για την οικονομική ανάπτυξη, την παραγωγική, κοινωνική και οικολογική ανασυγκρότηση, είναι η εφαρμογή μιας άλλης, μιας νέας χρηματοπιστωτικής πολιτικής. Αυτή η νέα χρηματοπιστωτική πολιτική μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από ένα συνολικά εθνικοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, κάτι το οποίο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει έναν άμεσο και μαχητό στόχο ενός μεγάλου, ενωτικού και ταξικού μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, το οποίο θα έχει σαν στόχο την άμεση απεμπλοκή από τα Μνημόνια και τις δεσμεύσεις τους!

Ως προς την χρησιμότητα του πακέτου βοηθείας ο κ. Rogoff εκφράζει την άποψη ότι είχε νόημα η διάθεση της βοήθειας καθώς αυτό μετέθεσε το πρόβλημα προς τα πίσω».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του ο κ. Rogoff αναφέρει ότι «εάν είχαμε αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει την άνοιξη, αυτό θα ήταν τεράστιο πρόβλημα για χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία. Οι κεφαλαιαγορές θα είχαν μεταφέρει αμέσως τον πανικό και για τις χώρες αυτές και η ΕΕ δεν θα ήταν σε θέση να τις βοηθήσει ταυτόχρονα. Με το να μεταθέσει κανείς το πρόβλημα προς τα πίσω, δόθηκε στις χώρες η ευκαιρία, να θεσπίσουν οι ίδιες μεταρρυθμίσεις. Ταυτόχρονα διευκολύνει η καλύτερη οικονομία τις προσπάθειές τους. Στο μέτρο αυτό το πακέτο διάσωσης ήταν η σωστή στρατηγική. Θα ήταν παράλογο να μην βοηθηθεί η Ελλάδα».
Ο Αμερικανός οικονομολόγος στη συνέχεια είναι εντελώς αρνητικός ως προς την στάση της Σλοβακίας απέναντι στην Ελλάδα και το αντιμετωπίζει ως δείγμα αδυναμίας της Ε.Ε. που δείχνει ότι υπάρχει πρόβλημα στις δομές της προκειμένου να υπάρχει αποτελεσματικός συντονισμός όλων αυτών των χωρών. «Αυτό αφορά επίσης και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ δεν έχει κανένα νόημα. Η Ευρώπη πρέπει να οργανωθεί εκ νέου. Η διένεξη με την Σλοβακία αποτελεί μόνον μια μικρή πρόγευση, του τι επίκειται για την Ευρώπη», υπογραμμίζει ο αμερικανός οικονομολόγος.
Σε ερώτηση τέλος, για το τι θα αποφέρει όλη αυτή η προσπάθεια που καταβάλουν οι Έλληνες, αν στο τέλος αποτύχουν, ο κ. Rogoff απαντά «πιθανώς λίγα. Οι Έλληνες πρέπει να υπομείνουν τώρα κάποια σκληρά μέτρα και στο τέλος να χρεοκοπήσουν».
Συγκεκριμένα, εκφράζει την άποψη ότι οι Έλληνες ως ευρωπαίοι πολίτες δεν είχαν την δυνατότητα να αρνηθούν την βοήθεια από την Ε.Ε., γιατί μια τέτοια συμπεριφορά επιφέρει μακροχρόνιες κυρώσεις, όπως υποστηρίζει και προβλέπει ότι η Ελλάδα μετά από 1-2 χρόνια δεν θα είναι σε θέση να εκπληρώσει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, το οποίο θα ασκήσει κριτική μεν, αλλά θα διαθέσει και άλλα κονδύλια και ότι στα επόμενα 2-3 χρόνια θα αναγκαστεί το ΔΝΤ να αποχωρήσει και τότε η Ελλάδα θα κηρύξει πτώχευση. Το μοντέλο αυτό έχει ήδη επαναληφθεί πολές φορές», επισημαίνει τέλος ο Αμερικανός οικονομολόγος.
Πηγή
Η επιμονή της κρίσης, οι σκέψεις δημοσιονομικής ένωσης της ΕΕ ή εξόδου της Γερμανίας από τη ζώνη του Ευρώ, η ανάγκη περιορισμού της Κίνας, η ατυχής σύγκριση των Η.Π.Α. με την Ιαπωνία και οι προοπτικές της Ελλάδας. “Όλοι μας προσβλέπουμε με εμπιστοσύνη και κατανόηση στους «πολιτικούς» των διαφόρων χωρών, πρόθυμοι να τους απονείμουμε κάθε έπαινο, εάν «καταφέρουν να αποφύγουν τον πόλεμο», αγνοώντας το γεγονός ότι, ακριβώς οι πολιτικοί αυτοί είναι εκείνοι που προκαλούν τον πόλεμο - συνήθως όχι τόσο από κακή πρόθεση, αλλά από τον παράλογο χειρισμό των υποθέσεων που τους έχουν ανατεθεί”, γράφει χαρακτηριστικά ο E.From.Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε ή να επιβεβαιώσουμε κανέναν από τους δύο συγγραφείς, αυτό που εμείς σήμερα δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, είναι το εάν έχουν έλθει ακόμη τα χειρότερα – τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς. Εν τούτοις, γνωρίζουμε με σαφήνεια ότι, οι προϋποθέσεις για μία περαιτέρω επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας, είναι εδώ - όχι μόνο δεν έχουν εκλείψει δηλαδή, αλλά συνεχίζουν να συσσωρεύονται διαχρονικά. Δυστυχώς, όλες οι μεγάλες ανισορροπίες, οι «ασυμμετρίες» καλύτερα, οι οποίες μας οδήγησαν στην κρίση των κρίσεων, δεν έχουν σε καμία περίπτωση αντιμετωπισθεί από τα κράτη, αφού:
(α) Τα ελλείμματα (πλεονάσματα) στα εμπορικά ισοζύγια μεγάλων ή μικρότερων χωρών παραμένουν ως είχαν: τεράστια. Ισχυρά εξαγωγικά κράτη, όπως για παράδειγμα η Γερμανία και η Κίνα, στηριζόμενα στην «πολεμική» μηχανή τους (στους εκατομμύρια απόλυτα ελεγχόμενους και υπερβολικά πειθαρχικούς εργαζομένους που μόνο αυτές οι δύο χώρες διαθέτουν), «παράγουν» μεγάλα πλεονάσματα - ενώ τα ελλείμματα των Η.Π.Α. και πολλών άλλων χωρών διευρύνονται διαρκώς (Πίνακας Ι).
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μεγέθη 2007 των τεσσάρων ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη
| Μεγέθη | Κίνα | Γερμανία | Ιαπωνία | Η.Π.Α. |
|
|
|
|
|
|
| ΑΕΠ | 2,879 τρις | 3,030 τρις | 5,103 τρις | 13,75 τρις |
| Εργαζόμενοι | 803,30 εκ. | 43,63 εκ. | 66,07 εκ. | 153,10 εκ. |
| Δημόσιο Χρέος* | 18,9% | 65,3% | 182,4% | 36,8% |
| Εξαγωγές | 1,221 τρις | 1,361 τρις | 665,7 δις | 1,140 τρις |
| Εισαγωγές | 917,4 δις | 1,121 τρις | 571,1 δις | 1,987 τρις |
| Εμπορ. Ισοζύγιο | 303,6 δις | 240 δις | 94,6 δις | -847,0 δις |
* Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. πλησιάζει πλέον το 100% του ΑΕΠ
Πηγή: IQ 2007
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η υπεροχή της Κίνας, όσον αφορά την «παραγωγική μηχανή» της, τα 803 εκ. δηλαδή των «στρατιωτικά» πειθαρχικών εργαζομένων της, σε συνδυασμό με τα τεράστια πλεονάσματα της, τα οποία σχεδόν στο σύνολο τους παραμένουν στις «ταμειακές ρεζέρβες» της (επενδυμένα κυρίως σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου), είναι εκτός κάθε ανταγωνισμού – πόσο μάλλον όταν η μεγάλη αυτή χώρα κυβερνάται από ένα και μόνο πολιτικό κόμμα.
(β) Η υπερχρέωση σχεδόν του συνόλου των δυτικών οικονομιών, παραμένει σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα. Ειδικά στις Η.Π.Α., το δημόσιο χρέος έχει ανέλθει σε ένα ύψος, το οποίο είναι μάλλον μη διατηρήσιμο (η παρατηρούμενη αποχώρηση πολλών αμερικανών, διαχειριστών επενδυτικών κεφαλαίων, από την ενεργή συμμετοχή τους στις αγορές, είναι ένα πολύ ανησυχητικό γεγονός).
(γ) Οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να προβούν σε περαιτέρω σημαντικές αποσβέσεις («απομειώσεις») στοιχείων του ενεργητικού τους - τα οποία έχουν απολέσει πια μεγάλο μέρος της αξίας τους. Εκτός αυτού, η σχεδόν απόλυτη εξάρτηση των μεγαλυτέρων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του πλανήτη από τις «χρηματιστηριακές» επενδύσεις, σε συνδυασμό με τον κίνδυνο που αποτελούν για το «σύστημα (too big to fail), δεν έχει ακόμη αντιμετωπισθεί.
(δ) Η αναδιανομή των εισοδημάτων, προς όφελος των πλουσιοτέρων οικονομικών τάξεων και εις βάρος των ανεπτυγμένων χωρών, συνεχίζει την καταστροφική της πορεία – με «μερική» εξαίρεση εκείνα τα κράτη, τα οποία ελέγχονται από (επίσημα ή ανεπίσημα) ολοκληρωτικά καθεστώτα.
(ε) Η Πολιτική φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την «πρωτοκαθεδρία» της. Η πρόσφατη τοποθέτηση 41 Γερμανών επιχειρηματιών-managers, υπό την ηγεσία του J.Ackerman (Deutsche Bank), εναντίον της καγκελαρίου Merkel, ήταν χαρακτηριστική – πόσο μάλλον αφού φαίνεται ότι τελικά θα επικρατήσουν ολοσχερώς. Η οικονομική εξουσία (Καρτέλ), ευρίσκεται αναμφίβολα σε τροχιά «κατάληψης» της παγκόσμιας διακυβέρνησης - ενδεχομένως εκτός κάποιων χωρών της BRIC. Ταυτόχρονα, πριμοδοτείται σκόπιμα ο εσωτερικός εμφύλιος πόλεμος, μεταξύ των ανθρωπίνων, κοινωνικών ή επαγγελματικών, ομάδων - παράλληλα με τον εξωτερικό, μεταξύ «ομόρων» κρατών. Οι γερμανικές πολυεθνικές απαιτούν ήδη τη μείωση των αδειών των εργαζομένων, κατά δύο ολόκληρες εβδομάδες - επί πλέον στις εξευτελιστικές αμοιβές, κάτω των 5 € την ώρα, τις οποίες «παρέχουν» στους παραγωγικότατους απασχολουμένους τους.
(στ) Από την πλευρά της προσφοράς η «ανεργία καλπάζει», ενώ σε πολλές χώρες υφίστανται «διογκωμένοι» κατασκευαστικοί κλάδοι, οι οποίοι θα έπρεπε σύντομα να περιορισθούν – με εξαιρετικά δυσμενή επακόλουθα για την απασχόληση. Ταυτόχρονα, απαιτείται η μετεκπαίδευση πολλών εκατομμυρίων εργαζομένων – η απόκτηση δηλαδή εκ μέρους τους νέων, «ευέλικτων» επαγγελματικών δεξιοτήτων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες καινούργιων οικονομικών κλάδων.
Επομένως, τρία ολόκληρα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η κατάσταση συνεχίζει να είναι εκτός ελέγχου – χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι επίκειται «η συντέλεια του κόσμου». Τα οικονομικά ρίσκα είναι το ίδιο μεγάλα και πολύπλοκα, ενώ ευρισκόμαστε πολύ μακριά από μία φυσιολογική, υγιή ανάπτυξη. Η άποψη δε που εκφράζεται από κάποιους οικονομολόγους, η οποία θεωρεί σαν μοναδική λύση την «εκδίωξη» της Γερμανίας από τη ζώνη του Ευρώ (υιοθέτηση ενός δικού της νομίσματος, το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατίμηση του - με το Ευρώ των υπολοίπων να υποτιμάται εξυγιαντικά, συνεισφέροντας στην πληθωριστική μείωση των χρεών τους, στην αύξηση των εξαγωγών τους, όπως επίσης στον περιορισμό των αντίστοιχων γερμανικών), σε συνδυασμό με την «απομόνωση» ή έστω τον «περιορισμό» της Κίνας, είναι μάλλον αδύνατον να εφαρμοσθεί πρακτικά.
Φυσικά υπάρχει μία εναλλακτική λύση για την Ευρώπη, η οποία δεν είναι άλλη από τη δημοσιονομική (πολιτική) της ένωση. Όμως, είναι μάλλον απίθανο να την αποδεχθεί η Γερμανία, παρά το ότι κινδυνεύει με ολοκληρωτική κατάρρευση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα (επίσης όχι η Ολλανδία ή κάποιες άλλες πλεονασματικές χώρες) - οπότε παραμένει υφιστάμενο το «δυτικό» αδιέξοδο (δημοσιονομικές κρίσεις των ελλειμματικών κρατών).
ΟΙ Η.Π.Α. ΚΑΙ Η ΙΑΠΩΝΙΑ
Σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς του ΔΝΤ, τα γιγαντιαία δημόσια ελλείμματα δεν θα είναι δυνατόν να χρηματοδοτηθούν στο μέλλον, με τους ήδη υπάρχοντες τρόπους (πόσο μάλλον τα Ελληνικά). Αν και οι Η.Π.Α. λοιπόν δεν κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν, αφού το χρέος τους είναι σε δολάρια (οπότε έχουν τη δυνατότητα να το εξοφλήσουν οποτεδήποτε, «τυπώνοντας» απλώς νέα χαρτονομίσματα), είναι πιθανόν να αναγκαστούν σε μία ευρύτερη υποτίμηση του νομίσματος τους (αν όχι σε πόλεμο, με «αφετηρία» το Ιράν). Ο πληθωρισμός άλλωστε και η υποτίμηση, είναι ένας από τους πλέον επιτυχείς τρόπους μείωσης των πραγματικών χρεών μίας οικονομίας.
Εν τούτοις, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή οι Η.Π.Α. κινδυνεύουν με αποπληθωρισμό, αντίστοιχο με αυτόν που υποχρέωσε την Ιαπωνία σε μία υπερεικοσαετή ύφεση της οικονομίας της – ενώ οι συγκρίσεις μεταξύ των δύο αυτών χωρών, οι οποίες εμφανίζονται στα διάφορα ΜΜΕ, υπολείπονται κατά πολύ της πραγματικότητας, για τους εξής λόγους:
(α) Η Ιαπωνία είχε ανέκαθεν (συνεχίζει να έχει) σταθερά πλεονάσματα στο εμπορικό της ισοζύγιο – αντίθετα, οι Η.Π.Α. εμφανίζουν υπερβολικά ελλείμματα.
(β) Η Ιαπωνία έχει μία τεράστια εξωτερική περιουσία, με επενδύσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη – οι Η.Π.Α. είναι το περισσότερο εξωτερικά χρεωμένο κράτος στην παγκόσμια ιστορία (διαθέτοντας ταυτόχρονα την ισχυρότερη πολεμική μηχανή όλων των εποχών).
(γ) Οι Ιάπωνες είναι «πατριώτες-επενδυτές», πρόθυμοι να τοποθετηθούν σε ομόλογα του κράτους τους (Εθνικά Ομόλογα), παρά τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια που τους προσφέρει – αντίθετα, οι Αμερικανοί επενδύουν τα χρήματα τους εκεί που τους «υπόσχονται» τις υψηλότερες αποδόσεις.
Για τις παραπάνω αιτίες αλλά και για πολλές άλλες, η Ιαπωνία μπόρεσε να ανταπεξέλθει με το τεράστιο δημόσιο χρέος της (περί το 200% του ΑΕΠ της), χωρίς να είναι εξαρτημένη από την εισροή ξένων κεφαλαίων – κάτι που δεν ισχύει για τις Η.Π.Α. οι οποίες είναι απόλυτα εξαρτημένες από ξένα κεφάλαια.
Η ΚΙΝΑ ΚΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Συνεχίζοντας, ίσως δεν πρέπει να υποτιμούμε τους τεράστιους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία, οι οποίοι μπορούν να προέλθουν από το «σπάσιμο της φούσκας» στην Κίνα – κάτι που ενδεχομένως (αλλά και παραδόξως) θα την ωφελήσει ανταγωνιστικά, όπως απέδειξε η «ισχυροποίηση» της με τη «βοήθεια» της παρούσας, παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αρκεί και μόνο να επικεντρωθεί κανείς στην εξέλιξη των τιμών ακίνητης περιουσίας στη Σαγκάη ή στο Πεκίνο, για να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος. Οι τιμές στις πόλεις αυτές, σε σύγκριση πάντοτε με τα διαθέσιμα εισοδήματα (ένα ακίνητο εκτιμάται πάντοτε σε σχέση με τα μέσα εισοδήματα των κατοίκων μίας χώρας – επομένως, η μείωση των εισοδημάτων των Ελλήνων θα προκαλέσει αναμφίβολα πτώση των τιμών των ακινήτων), έχουν ανέλθει σε επίπεδα, στα οποία δεν έχουμε φτάσει ποτέ στη «δύση».
Εκτός αυτού, η πιστωτική επέκταση στην Κίνα είναι άνευ προηγουμένου. Το περασμένο έτος, οι τράπεζες της μεγάλης αυτής χώρας ενέκριναν 50% περισσότερα δάνεια, σε σχέση με το 2008 – ένα γεγονός χωρίς κανένα απολύτως προηγούμενο παράδειγμα. Παρά το ότι λοιπόν πολλοί δυτικοί αναλυτές φαίνεται να έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στο ολοκληρωτικό καθεστώς της Κίνας, συγκρίνοντας το με τα δημοκρατικά πολιτεύματα της δύσης (η «γοητεία» του απολυταρχισμού), είναι μάλλον «τρομακτικά» αυτά που συμβαίνουν σήμερα εκεί – εκτός του ότι οι Κινέζοι είναι από τη φύση τους «παίκτες», οι οποίοι αναλαμβάνουν δυσανάλογα ρίσκα.
Περαιτέρω, ο κλιμακούμενος «εμπορικός» ανταγωνισμός μεταξύ των οικονομικών «στρατών» των δύο μεγαλύτερων πλεονασματικών χωρών του κόσμου, της Γερμανίας και της Κίνας, οι οποίες πιθανότατα υποτιμούν την αμερικανική στρατιωτική υπερδύναμη (ενδεχομένως, η Γερμανία υποτιμάει επίσης την «ενεργειακή-μιλιταριστική» υπεροχή της Ρωσίας), ίσως αποβεί μοιραίος για την εξέλιξη του πολέμου στον πλανήτη. Οι παρακάτω πίνακες είναι αποκαλυπτικοί:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ρυθμός ανάπτυξης 1ου κα 2ου τριμήνου 2010
| Χώρες | Πρώτο τρίμηνο | Δεύτερο τρίμηνο |
|
|
|
|
| Γερμανία | 0,5% | 2,0% |
| Η.Π.Α. | 0,9% | 0,6% |
| Γαλλία | 0,2% | 0,6% |
| Ιαπωνία | 1,1% | 0,1% |
* Οι ρυθμοί ανάπτυξης στην Κίνα είναι περί το 10%
Πηγή: Spiegel
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η οικονομία της Γερμανίας αυξάνεται ξανά με σχετικά μεγάλους ρυθμούς για μία ανεπτυγμένη χώρα, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας (ανεργία στο 7,6%), εις βάρος των υπολοίπων χωρών της ΕΕ – σε πλήρη αντίθεση με την υποτονική ανάπτυξη εντάσεως ανεργίας των Η.Π.Α., η οποία ενδεχομένως να αποβεί επικίνδυνη για την παγκόσμια «γεωπολιτική» ισορροπία. Δυστυχώς, η Γαλλία δεν μπορεί να ακολουθήσει, με δυσμενή επακόλουθα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ενώ η Ιαπωνία συνεχίζει να υποφέρει, κατά το σύνηθες των τελευταίων δεκαετιών («γηρασμένη» Οικονομία).
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Απόφοιτοι ανωτάτων σχολών
| Χώρα | Απόφοιτοι σε εκατομμύρια. |
|
|
|
| Γερμανία | 0,3 |
| Κίνα | 5,6 |
Πηγή: Spiegel
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Από τον Πίνακα ΙΙΙ διαφαίνονται οι αδυναμίες της Γερμανίας σε σύγκριση με την Κίνα, η οποία «παράγει» ετήσια έναν απίστευτα μεγάλο αριθμό αποφοίτων ανωτάτων σχολών – γεγονός που θα οδηγήσει την Κίνα πολύ γρήγορα σε μία τεχνολογική-οικονομική ανάπτυξη τεράστιας δυναμικής. Καλώς ή κακώς, η Γερμανία δεν μπορεί να αναπληρώσει την έλλειψη στελεχιακού δυναμικού υψηλού επιπέδου, αφενός μεν λόγω της «ιδιάζουσας» μεταναστευτικής της πολιτικής (προβλήματα αφομοίωσης ξένων εθνικοτήτων κλπ), αφετέρου δε επειδή δεν αποτελεί ένα «ευχάριστο» επαγγελματικό προορισμό, όπως συμβαίνει με τις Η.Π.Α.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: ΑΕΠ σε τρις $, κατά κεφαλή ΑΕΠ σε δολάρια
| Χώρα | ΑΕΠ | ΑΕΠ κατά κεφαλήν |
|
|
|
|
| Η.Π.Α. | 14,80 | 47.702 |
| Ιαπωνία | 5,27 | 41.366 |
| Γερμανία | 3,33 | 40.679 |
| Κίνα* | 5,36 | 3.999 |
* Η Κίνα ξεπέρασε για πρώτη φορά το ΑΕΠ της Ιαπωνίας, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση παγκοσμίως, μετά τις Η.Π.Α.
Πηγή: Spiegel
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Στον Πίνακα ΙV διαπιστώνουμε την υπεροχή των Η.Π.Α. στο παραγόμενο προϊόν (ΑΕΠ), το οποίο όμως προέρχεται κατά περίπου 75% από την κατανάλωση - με επόμενο το χρηματοπιστωτικό τομέα. Αντίθετα, στις τρείς υπόλοιπες χώρες, στους κατ’ εξοχήν ανταγωνιστές των Η.Π.Α. δηλαδή, η μεταποίηση συντελεί σε μεγαλύτερο βαθμό στο ΑΕΠ, με ευεργετικά αποτελέσματα για την απασχόληση. Το χαμηλό τώρα κατά κεφαλήν εισόδημα στην Κίνα, δίνει μία σαφέστατη εικόνα για το μέλλον – η υποθετική εξίσωση του με το αντίστοιχο των Η.Π.Α., θα σήμαινε ένα 12πλάσιο ΑΕΠ, ύψους άνω των 60 τρις $ (το σημερινό παγκόσμιο ΑΕΠ είναι της τάξης των 58 τρις $).
Η ΕΛΛΑΔΑ
Σε σχέση τώρα με τα προβλήματα της χώρας μας (η οποία συνεχίζει να ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα), καθώς επίσης με τις διάφορες τοποθετήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, κρίνουμε σκόπιμο να επιστήσουμε την προσοχή σε ένα παλαιότερο κείμενο μας (Δημόσιο Χρέος) το οποίο δημοσιεύσαμε πολύ πριν η χώρα μας «αλωθεί» από το ΔΝΤ.
Επί πλέον, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι, όλες εκείνες οι «περιρρέουσες» θεωρίες (ΙΟΒΕ κλπ) περί δυνατοτήτων αύξησης του ΑΕΠ μας, μέσω της απελευθέρωσης της αγοράς ή του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων (11% !!), είναι μάλλον υπερβολικά «ευφάνταστες» – εάν υποθέσουμε καλοπροαίρετα ότι δεν «πριμοδοτούνται» από τους διεθνείς «καταπατητές».
Εμείς τουλάχιστον θεωρούμε ότι, ο μοναδικός («διαρθρωτικός») δρόμος δεν είναι άλλος από την άμεση καταπολέμηση της καταστροφικής γραφειοκρατίας, ταυτόχρονα με τη δημιουργία ενός «κοινωνικοοικονομικού» πλαισίου, το οποίο να διευκολύνει τα μέγιστα την υγιή επιχειρηματικότητα – ειδικά αυτή των νέων (απροβλημάτιστο άνοιγμα και κλείσιμο των εταιρειών, ανεμπόδιστη προώθηση επενδυτικών προγραμμάτων, ανταγωνιστική φορολόγηση κλπ). Τα παραπάνω, σύμφωνα με το απόλυτα επιτυχημένο παράδειγμα της Γερμανίας στον συγκεκριμένο τομέα, ο οποίος αποτελεί ουσιαστικά το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας της. Η ανάπτυξη και η ευημερία της Γερμανίας άλλωστε, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της και στο «ορθολογικό» πλαίσιο λειτουργίας τους, το οποίο έχουν θέσει όλες οι κυβερνήσεις της στη διάθεση τους.
Ειδικότερα, εάν κάποιος επιχειρηματίας στην Ελλάδα δεν έχει επιτυχία με την εταιρεία του και οδηγηθεί στη χρεοκοπία, είναι αδύνατον να «επανέλθει» ξανά, με μια καινούργια προσπάθεια, μέσα από μία νέα επιχείρηση. Κάτι τέτοιο είναι φυσικά αδιανόητο στη Γερμανία – πολύ περισσότερο στις Η.Π.Α., οι οποίες θεωρούν απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχίας, μία προηγούμενη αποτυχία (συγκέντρωση πρακτικών εμπειριών). Πόσο μάλλον όταν ο «Τειρεσίας», το δυσμενέστερο για την οικονομία μας όπλο μαζικής καταστροφής, το οποίο επινόησε το τραπεζικό κατεστημένο «φεουδαρχικής χροιάς» της χώρας μας, καταδικάζει καθημερινά χιλιάδες Έλληνες, επιχειρηματίες και ιδιώτες, στην απόλυτη περιθωριοποίηση.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είμαστε σχεδόν πεπεισμένοι, σε σχέση με το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει τα συγκριτικά μικρότερα οικονομικά προβλήματα, μεταξύ των «δυτικών» κρατών – όπως επίσης τα πλέον «προσιτά» στην επίλυση τους (υπό την προϋπόθεση βέβαια σωστής διακυβέρνησης). Γνωρίζοντας πως το συνολικό χρέος μας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι από τα χαμηλότερα στις ανεπτυγμένες Οικονομίες, πιστεύουμε ότι, εάν η κυβέρνηση μας
(α) κατόρθωνε να δημιουργήσει έγκαιρα ένα σταθερό, ορθολογικό «επενδυτικό-λειτουργικό πλαίσιο», όπως αναφέραμε παραπάνω, για το οποίο δεν χρειάζονται χρήματα, αλλά θέληση για πραγματικές αλλαγές («οι αλλαγές δεν αποδίδουν εάν είναι μόνο οικονομικές - πρέπει απαραίτητα να συνοδεύονται από πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές»),
(β) να περιορίσει τις ανεξέλεγκτες δημόσιες δαπάνες, ειδικά τις σπατάλες, αυξάνοντας παράλληλα την παραγωγικότητα των κρατικών «λειτουργών», καθώς επίσης
(γ) να ανακτήσει επιτέλους την εμπιστοσύνη των Πολιτών της, «εγκαθιστώντας» ένα ουσιαστικό Κράτος Δικαίου,
αφενός μεν θα λύναμε πολύ γρήγορα τα προβλήματα μας, προφανώς χωρίς καμία «ΔΝΤ-βοήθεια», αφετέρου η Ελλάδα θα γινόταν μία από τις καλύτερες χώρες του κόσμου (άρθρο μας: Έλλειμμα Διακυβέρνησης).
Διαφορετικά, εάν δηλαδή δεν λειτουργήσει άμεσα στην Ελλάδα ένα Κράτος Δικαίου, το οποίο θα ξεκινούσε, όπως οφείλει, με την παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών που οδήγησαν την πατρίδα τους στη χρεοκοπία, πως είναι δυνατόν να περιμένει κανείς την ενεργή, «συνειδησιακή» συμμετοχή των Πολιτών, στην επίλυση των προβλημάτων της χώρας τους;
Δεν θα ήταν κάτι ανάλογο, σαν να έμεναν ατιμώρητοι οι Γερμανοί ναζί που κατέστρεψαν το κράτος τους; Θα μπορούσε, σε μία τέτοια περίπτωση, να προβεί η Γερμανία σε «αναδιάρθρωση» των χρεών της, με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών της, όπως έκανε τότε; Θα ήταν ποτέ δυνατόν να ακολουθήσει λίγο αργότερα το γερμανικό θαύμα; Τέλος, ποιοι λογικοί Πολίτες άλλων κρατών θα συμφωνούσαν ποτέ στη μείωση των χρεών της Ελλάδας (haircut), γνωρίζοντας ότι τα χρήματα τους θα κατέληγαν να αναπληρώσουν αυτά που υπεξαίρεσαν κάποιοι από τη χώρα μας, παραμένοντας ατιμώρητοι;
Ολοκληρώνοντας, κατά την υποκειμενική μας άποψη, αυτό που σήμερα χρειάζεται η Ελλάδα (σήμερα, επειδή το μέλλον ανήκει στους θεσμούς), δεν είναι άλλο από έναν πραγματικό ηγέτη, ο οποίος να είναι σε θέση να απευθυνθεί στους Πολίτες της χώρας του, λέγοντας τα παρακάτω, όπως κάποτε ο Churchill:
«Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο».
Για να μπορέσει να το κάνει βέβαια, για να καταφέρει δηλαδή να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα ο λόγος του (αυτό που πάντοτε μετράει είναι το αποτέλεσμα – ποτέ η προσπάθεια), θα πρέπει να μπορεί να πείθει τεκμηριωμένα – λογικά, ανθρώπινα αλλά και πρακτικά. Οι ελεύθεροι Πολίτες σέβονται αποκλειστικά και μόνο εκείνες τις (εκ του αποτελέσματος επιτυχημένες) πολιτικές προσωπικότητες, οι οποίες κάνουν τη δουλειά τους συνετά, ορθολογικά και υπεύθυνα – χωρίς μονόπλευρες «ιδεοληψίες», χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς «διασπορά ψευδών ελπίδων», με αποκλειστικό γνώμονα την εθνική κυριαρχία και το δημόσιο συμφέρον.
Μόνο ένας τέτοιος ηγέτης θα είχε τη δυνατότητα να εκφρασθεί όπως κάποτε ο Churchill, οδηγώντας τη χώρα του με επιτυχία στην έξοδο από την κρίση των κρίσεων - μακριά από τα «νύχια» του ΔΝΤ (Η.Π.Α.), της επεκτατικής Γερμανίας ή της «επελαύνουσας» Κίνας. Μόνο με έναν τέτοιο ηγέτη θα μπορούσε η Ελλάδα να πάρει την τύχη της στα χέρια της, ατενίζοντας με αξιοπρέπεια, με υπερηφάνεια και με αισιοδοξία το μέλλον.
Παράγοντες της αγοράς καυσίμων εκτιμούν πως, εφόσον αποφασιστεί τελικά η ενοποίηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης, η επιβάρυνση για ένα νοικοκυριό που «καίει» 1.000 λίτρα πετρελαίου ετησίως θα αυξηθεί από τα 650 ευρώ πέρυσι σε περίπου 1.300 ευρώ φέτος. Για τους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας, όπου λόγω καιρικών συνθηκών η κατανάλωση είναι ακόμη μεγαλύτερη, οι πολίτες θα φτάσουν να πληρώνουν συνολικά μέχρι και 4.000 ευρώ για να καλύψουν τις ανάγκες τους για θέρμανση.
Από 65-70 λεπτά
Η τιμή διάθεσης του πετρελαίου θέρμανσης από 0,65-0,70 ευρώ πέρυσι, εκτιμάται -σύμφωνα με την Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος- ότι με την εξίσωση των συντελεστών θα φτάσει περίπου στο 1,30 ευρώ το λίτρο, όσο δηλαδή πωλείται σήμερα και το πετρέλαιο κίνησης. Με βάση το ισχύον καθεστώς και τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, η πώληση του θέρμανσης θα ξεκινούσε σήμερα περίπου στα 0,80 ευρώ το λίτρο, τιμή που είναι αυξημένη κατά 25% σε σχέση με τον προηγούμενο χειμώνα. Από τις 15 Οκτωβρίου μέχρι και τις 15 Απριλίου, το πετρέλαιο θέρμανσης επιβαρύνεται με Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης μειωμένο στα 21 ευρώ ανά χιλιόλιτρο (0,21 ευρώ το λίτρο), ενώ με την προτεινόμενη αλλαγή του συστήματος θα πωλείται με φόρο 412 ευρώτο χιλιόλιτρο.
Οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του κλάδου των βενζινοπωλών, με την Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος να χαρακτηρίζει ως «απαράδεκτο» το υπό εξέταση σενάριο εξομοίωσης του φόρου. Σύμφωνα με την ΟΒΕ, η αύξηση της τιμής στο 1,3 ευρώ το λίτρο θα έχει ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο το ήδη μειωμένο οικογενειακό εισόδημα, η κατανάλωση θα πέσει και άρα το κράτος θα χάσει έσοδα, η αγορά θα υποστεί νέα καθίζηση και η ανεργία στον κλάδο να αυξηθεί.
Η θέσπιση, πάντως, ενιαίου φορολογικού συντελεστή στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης αποτελεί πάντως χρόνιο αίτημα για την εξυγίανση της αγορά πετρελαιοειδών, και κυρίως για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου που, σύμφωνα με εκτιμήσεις, κυμαίνεται από 650 εκατ. ευρώ έως 1 δισ. ευρώ ετησίως.
Την επιστροφή της επιτύμβιας στήλης που βρέθηκε στη Νίσυρο το 1897 και η οποία μεταφέρθηκε κρυφά τότε από τους Τούρκους στην πατρίδα τους κατά την Τουρκοκρατία στα Δωδεκάνησα, ζητά η Εταιρεία Νισυριακών Μελετών.
Έχουν περάσει δυόμισι αιώνες περίπου από τότε που ένας Πρώσος χωρικός, την εποχή της "Πεφωτισμένης Δεσποτείας" του Φρειδερίκου Β' είπε την περίφημη φράση "Υπάρχουν Δικαστές στο Βερολίνο", εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη βεβαιότητά του για τη Νομιμότητα του Κράτους στο οποίο ζούσε!
Πριν λίγες ημέρες, κατά την εξέταση του κ. Μαντέλη, στενού συνεργάτη του κ. Σημίτη, ο οποίος έχει ομολογήσει τη λήψη, προς το παρόν, "μίζας", χορηγία τη λέει ο ίδιος, 400.000 μάρκων από τη SIEMENS, υπήρξε διαφωνία μεταξύ ανακριτού και εισαγγελέα για το εάν το παραπάνω ποσό αποτελεί... "χορηγία" ή "δωροδοκία"! Δε γνωρίζω νομικά! Πιθανόν οι καλοί δικαστές που χειρίζονται την υπόθεση να στηρίζονται σε πλειάδα νόμων που ισχυροποιούν την άποψή τους! Ή χώρα μας, είναι γνωστό ότι είναι χώρα της πολυνομίας! Το ότι άλλωστε, ο Ρωμαίος Γάϊος Τάκιτος, αιώνες πριν είπε ότι:
"'Όσο πιο διεφθαρμένη είναι μια πολιτεία, τόσο περισσότερους νόμους θεσπίζει", δε είναι βέβαιο ότι το είπε για τη χώρα μας!Κάτι πάει να κινηθεί και με την υπόθεση του κ. Άκη Τσοχατζόπουλου, επιφανούς στελέχους της Δημοκρατικής παράταξης, στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου και παρά λίγο Προέδρου του Κινήματος, ο οποίος βρέθηκε με, υπερβολικά πολλά, περιουσιακά στοιχεία και έμμεση(;) συμμετοχή σε οφ σορ εταιρείες! Καλείται, λοιπόν, και αυτός να δικαιολογήσει από που προέκυψε αυτός ο πλουτισμός!
Υπενθυμίζουμε ότι ο ως άνω κ. Άκης, έχει διατελέσει Υπουργός σε ... κρίσιμα και χρηματοβόρα Υπουργεία και επί αδέκαστου κ. Σημίτη!Τέλος, έχουμε και την ομολογημένη δωροληψία του ΠΑΣΟΚ , μέσω κ. Τσουκάτου, με ένα εκατομ. μάρκα, υπόθεση για την οποία έχουμε άγνοια σε ότι αφορά την εξέλιξή της! Είναι γνωστό ότι, λόγω της πολυνομίας και της δικομανίας των Ελλήνων, τα ελληνικά δικαστήρια έχουν "φρακάρει" από τις υποθέσεις! Ωστόσο, κάποιες υποθέσεις οι οποίες έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και την υπό αμφισβήτηση ακεραιότητα του πολιτικού συστήματος, θα έπρεπε να εξετάζονται κατά προτεραιότητα!Κωλυσιεργίες και νομικίστικα δικηγορικά τερτίπια, μπορεί να διευκολύνουν ενόχους, ελάχιστα όμως συντελούν στην απόδοση δικαιοσύνης! Οι δικαστές, ασφαλώς, δικάζουν με βάση τους νόμους και τη συνείδησή τους! Στη συνείδηση όμως του δικαστή πρέπει να συνεκτιμάται και αυτό που διαχέεται από την κοινή γνώμη! Γιατί, όπως γράφει και το Σύνταγμα της Μασαχουσέτης: "Αποτελεί δικαίωμα κάθε πολίτη να δικάζεται με τρόπο απροκατάληπτο και αμερόληπτο, όσο η μέση ανθρώπινη κρίση"!"Υπάρχουν Δικαστές στην Αθήνα" , να "διαβάσουν" τη "μέση ανθρώπινη κρίση" των παραπάνω υποθέσεων;Μάλιστα ο Μπλατ αποχωρώντας, απευθύνθηκε στους Έλληνες δημοσιογράφους και ρώτησε: “Εσείς δεν ντρέπεστε;”
Από την πλευρά του ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδος, Γιόνας Καζλάουσκας, αρνείται τις κατηγορίες του Αμερικανού, αφού υποστηρίζει ότι οι παίκτες του είχαν απλώς ένα κακό απόγευμα, που οδήγησε στην ήττα με 73-69:«Κάναμε ένα κακό παιχνίδι. Είχαμε αστοχία στα τρίποντα και αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα στην αντιμετώπιση του πικ εν ρολ. Τι πάει να πει ότι δεν σεβόμαστε τον κόσμο; Είμαι απογοητευμένος με τον τρόπο που έπαιξε η ομάδα μου. Ψάχνετε να βρείτε φαντάσματα».
Αμέσως μετά το τέλος του αγώνα της Ελλάδας με τη Ρωσία, ο προπονητής της Τουρκίας, Μπόγκνταν Τάνιεβιτς, πλησίασε τον ελληνικό πάγκο και χειροκρότησε ειρωνικά… συμπλέοντας με την άποψη του Μπλατ. Ο Μαυροβούνιος κόους φέρεται να είπε στους Έλληνες διεθνείς: «Μπράβο, και πάλι τα ίδια κάνατε». Ο κόουτς των Τούρκων εννοούσε προφανώς την περσινή διοργάνωση του Ευρωμπάσκετ, όταν η Ελλάδα έχασε από τη Γαλλία και απέφυγε την Ισπανία, πέφτοντας τελικά πάνω στην Τουρκία. Τότε οι Έλληνες νίκησαν στην παράταση και προκρίθηκαν στην τετράδα. Ο Γιάννης Μπουρούσης απάντησε φραστικά και κινήθηκε προς τον Τάνιεβιτς, με τον βοηθό του Καζλάουσκας, Γιάννη Σφαιρόπουλο να τον απομακρύνει έγκαιρα.

Ο ‘εξ ανατολών Κίσινγκερ’ λοιπόν, αποδεικνύει με κάθε στροφή που κάνει στη διπλωματική στρατηγική την οποία αναπτύσσει, ότι ακόμη και στην περίπτωση που δεν υπήρχε στην πολιτική ζωή της Τουρκίας, ο Ταγίπ Ερντογάν θα έπρεπε να τον εφεύρει.
Στο πρόσωπο του ‘διανοούμενου’ Νταβούτογλου, του θεωρητικού του ‘Νέου Σουλτανάτου’, με όρους σύγχρονους και γεωπολιτικά ρεαλιστικούς, η Τουρκία έχει βρει τον Υπουργό Εξωτερικών που γεφυρώνει νοητά την Άγκυρα με τις Βρυξέλλες, αλλά και τα ανά τον κόσμο κέντρα λήψης αποφάσεων. Η δε φυσιογνωμία του, σε πείθει ότι απέναντί σου έχεις έναν, τουλάχιστον αξιόπιστο, συνομιλητή.
Από την προηγούμενη εβδομάδα, οι πληροφορίες-διαρροές από την Τουρκία, έκαναν λόγο για πρόθεση της Άγκυρας να προχωρήσει στην άρση του casus belli απέναντι στην Ελλάδα, με αφορμή το ενδεχόμενο επέκτασης των χωρικών υδάτων της από εδώ πλευράς του Αιγαίου, στα δώδεκα μίλια.
Ο Τύπος και η ηγεσία τοποθετήθηκαν, και περίμεναν. Από την πλευρά των Τούρκων, είχαν μιλήσει σχεδόν όλοι, πλην του ίδιου του Νταβούτογλου. Όπως αποδεικνύεται λοιπόν, ο μαέστρος της τουρκικής διπλωματίας, είχε σχεδιάσει σε βάθος λεπτομέρειας τη στρατηγική του. Μίλησε. Χθες. Λίγο πριν συναντηθεί με τον Έλληνα Αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα. Το βράδυ που η Εθνική Ομάδα μπάσκετ της γείτονος υπέταξε τη δική μας, με χαρακτηριστική άνεση.
Και τι είπε ο κ. Νταβούτογλου; Ότι η άρση του casus belli δεν μπορεί να λάβει σάρκα και οστά, καθώς δεν συνιστά μονομερή πράξη. Δηλαδή, θα πρέπει να κάνει και η Ελλάδα μια σημαντική παραχώρηση, όπως για παράδειγμα, να παραιτηθεί του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων της στα 12 μίλια. Πάλι από την αρχή δηλαδή…
Και για να μην είναι αυτή, η τελευταία ανάμνηση της συγκεκριμένης δημόσιας παρέμβασής του, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας έσπευσε να θυμίσει ότι υπάρχει ύφεση στις σχέσεις… πάθους της Αθήνας με την Άγκυρα. Τέτοιο ‘τρίποντο’, ούτε ο Ιλιασόβα δεν θα έβαζε, για να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας τον προχθεσινό αγώνα μπάσκετ…
![]() |
Copyright © 2008 Xanthi Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 04.09.2010 07:01:00 |
